အမွတ္တရဒီဇင္ဘာ

(Image from www.julienna.com/pictures/2001pictures.htm)

ရန္ကုန္ေဆာင္းကေတာ႕ ထံုးစံအတိုင္း သိပ္မေအးလွပါဘူး ….
ကေလးေတြကေတာ႕ ဒီဇင္ဘာမွာေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြနဲ႕မုိ႕လို႕ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကေပမယ္႕ ကြ်န္မလို(၁၀) တန္းေက်ာင္းသူ/သားေတြကေတာ႕ ေပ်ာ္ႏိုင္မယ္မထင္ဘူး … အတန္းတင္ႀကီးက တေျဖးေျဖးနီးလာေတာ႕ ေျပးေျပးလႊားလႊားနဲ႕ပဲ က်ဴရွင္ေတြတက္လိုက္၊ စာက်က္လိုက္နဲ႕ေပါ႕ … အလွအပဆိုလဲ မခံစားႏိုင္ပါဘူး … ေကာင္ေလးေခ်ာေခ်ာေလးေတြျမင္ရင္ေတာင္ လိုက္မၾကည္႕အားပါဘူး …. က်ဴရွင္ေတြက တစ္ခုနဲ႕တစ္ခု နာရီ၀က္ေလာက္ပဲကြာတာမဟုတ္လား …. ဒီေတာ႕ အသည္းအသန္ ေျပးေနရတာခ်ည္းပဲေလ …

ဒီဇင္ဘာလက ကြ်န္မအတြက္ အမွတ္တရ တခ်ိဳ႕ဖန္တီးေပးလိမ္႕မယ္လို႕ ဘယ္တုန္းကမွ ကြ်န္မ မေမွ်ာ္လင္႕ခဲ႕ပါဘူး … ကြ်န္မ မေမွ်ာ္လင္႕တဲ႕ ဒီဇင္ဘာဆာင္းတစ္ရက္မွာေပါ႕ … မထင္မွတ္ပဲ သူနဲ႕ဆံုခဲ႕ရတယ္ .. သူ႕မွာထင္ရွားတဲ႕ ရုပ္လကၡဏာရွိေပမယ္႕ ကြ်န္မ စိတ္၀င္စားတဲ႕ပံုစံမ်ိဳးမဟုတ္ေလေတာ႕ ကြ်န္မလဲ သတိမထားခဲ႕မိဘူးေလ ….

သူနဲ႕ဆံုေတြ႕ပံုကလဲ ထူးျခားေတာ႕ ကြ်န္မသူ႕ကုိ ဒီကေန႕ထိ မေမ႕ႏုိင္ခဲ႕ဘူးေပါ႕ … သူ႕အေၾကာင္းျပန္ေျပာျပတိုင္း ကြ်န္မ နာနာက်င္က်င္ခံစားရၿပီး မ်က္ရည္က်တဲ႕အထိျဖစ္ခဲ႕ရတယ္ … ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေတြထဲက တခ်ိဳ႕ဆိုလဲ မ်က္ရည္၀ဲတဲ႕အထိျဖစ္ၾကရတယ္ ….

ကြ်န္မ (၁၀)တန္းတုန္းက ရန္ကုန္မွာ နံပါတ္(၁၂) ဟီးႏိုးႏွစ္စီးတြဲယာဥ္ေတြ ဆြဲေနတုန္း အခ်ိန္ေပါ႕ …. ကြ်န္မက အရပ္ကလည္းမရွည္ေလေတာ႕ အဲ႕ဒီႏွစ္စီးတြဲယာဥ္ရဲ႕ အေပၚလက္ကုိင္တန္းကုိ မမွီ႕ တမွီေလး၊ ေျခဖ်ားေထာက္ေလကာမွ မွီတယ္ေလ ….. ကြ်န္မ က်ဴရွင္ကျပန္လာတဲ႕တစ္ေန႕ နံပါတ္(၁၂) ကားကုိစီးၿပီး ျပန္အလာမွာ ကြ်န္မဆင္းရမယ္႕မွတ္တိုင္နားေရာက္ေတာ႕ ကြ်န္မလဲ မမွီ႕တမွီလက္တန္းကုိ လႊတ္ၿပီး ဆင္းမယ္႕အေပါက္နားက လက္ကုိင္ကုိ လွမ္းအကုိင္ေပါ႕ … ကားက ဘာျဖစ္တယ္မသိပါဘူး ဘရိတ္ကုိ ေဆာင္႕နင္းလိုက္တယ္ …. ကြ်န္မလည္းကုိးယိုးကားယားနဲ႕ ဘယ္ကုိမွကိုင္လို႕မမွီေတာ႕ ေျခဖ်ားေထာက္ၿပီး သြက္သြက္လက္လက္နဲ႕ အေပၚလက္တန္းကုိ လွည္႕မၾကည္႕ပဲကုိင္လိုက္မိတယ္ … ကြ်န္မလက္က လိုရာမေရာက္ပဲ ေလထဲမွာတန္းလန္းႀကီးဆိုတာရယ္၊ လက္ညိႈးေလးေအးသြားတာရယ္ကုိ တစ္ျပိဳင္နက္ခံစားသိရွိလိုက္တဲ႕ တခဏ၊ ကားကလဲ အရပ္၊ ကြ်န္မကလဲလွည္႕အၾကည္႕ …. အဲ႕ဒီမွာသူနဲ႕ေတြ႕ေတာ႕တာေပါ႕ …. အဟင္႕ … ကြ်န္မလက္ညိႈးေလး ဘ၀ပ်က္ေနပံုမ်ား … သူဆိုတဲ႕ ကြ်န္မတို႕ရပ္ကြပ္ထဲမွာ ႏြားႏို႕ေရာင္းတဲ႕ အသားမည္းမည္းကုလားေလးရဲ႕ ႏွာေခါင္းေပါက္က်ယ္က်ယ္ထဲကုိမွ တည္႕တည္႕ႀကီးကုိ ၀င္ေနေတာ႕တယ္ေလ …. ကြ်န္မေလ ရင္ေတြတုန္လာၿပီး ရြံလိုက္တာဆိုတာေလ ေျပာေတာင္မျပတတ္ဘူးရယ္ …. သူကလဲ အံ႕ၾသတဲ႕မ်က္ႏွာနဲ႕ စိတ္လဲမဆိုးပဲ “အဟီး” ဆိုၿပီးရယ္ျပရွာပါတယ္ … တစ္ကားလံုးကလဲ ျပံဳးစိစိနဲ႕၀ို္င္းၾကည္႕ၾကေတာ႕ ကြ်န္မလဲရွက္ရွက္နဲ႕ အျမန္ဆင္းလိုက္တဲ႕သကာလ “၀ုန္း” ကနဲ ဆုိၿပီး ကားေျခနင္းရဲ႕ ေအာက္ဆံုးထစ္ကို ဖင္ထိုင္ရက္ေလးက်သြားတယ္ … ဖိနပ္က သားေရ ေျခညွပ္ဆိုေတာ႕ ေခ်ာ္က်တာေလ…. တင္ပါးတစ္ခုလံုးနာက်င္သြားေပမယ္႕ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ကလဲ လၻက္္ရည္ဆိုင္ဆိုေတာ႕ အိမ္ကုိပဲ ခပ္သုတ္သုတ္ေျပးရေတာ႕တာေပါ႕ ….

ဒါေၾကာင္႕ကြ်န္မေျပာျပပါတယ္ … ကြ်န္မတို႕ ဆံုေတြ႕ပံုက ထူးျခားတယ္လို႕၊ ျပန္ေျပာတိုင္း နာနာက်င္က်င္ခံစားရၿပီး မ်က္ရည္က်တယ္လို႕ေလ…. (ရယ္ရလြန္းလို႕ပါ)
ဒီဇင္ဘာလက ကြ်န္မအတြက္ အမွတ္တရ တခ်ိဳ႕ဖန္တီးေပးလိမ္႕မယ္လို႕ ဘယ္တုန္းကမွ ကြ်န္မ မေမွ်ာ္လင္႕ခဲ႕ဘူးရယ္ ……