ရုန္းရင္းကန္ရင္း

(Image from http://executivezen.wordpress.com/2008/02/25/6-conclusion/)

လူတိုင္း လူတိုင္းမွာ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြမျဖစ္ရရင္၊ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာေတြလုပ္ခြင္႕မရရင္၊ ေမွ်ာ္လင္႕မထားတဲ႕အဆိုးေတြျဖစ္လာရင္၊ လုပ္သေလာက္လည္းအရာမေရာက္ဘူးဆိုရင္ စိတ္ညစ္မယ္၊ စိတ္ဓာတ္က်မယ္၊ စိတ္အားငယ္မယ္၊ “ငါမွျဖစ္ရေလျခင္း” ဆိုၿပီး ပူေဆြးတာေတြျဖစ္မယ္လို႕ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုကိစၥေတြမျဖစ္သင္႕ဘူး၊ မျဖစ္နဲ႕လို႕တားလို႕မရသလို ျဖစ္လာခဲ႕ရင္လည္း ကုိယ္႕ကုိ ဘယ္သူေတြက ဘယ္လိုပဲအားေပးေပး ကုိယ္႕စိတ္ကုိယ္မွ မေျဖႏိုင္ဘူးဆိုရင္ အရာမေရာက္ပါဘူး။
တခ်ိဳ႕ကလဲ ဒီလိုစိတ္အေျခအေနမွာ ဘ၀ကုိ ေရစုန္ေမွ်ာလိုက္ၾကတဲ႕သူေတြရွိသလို၊ တခ်ိဳ႕ကလဲ ဒီလိုစိတ္အေျခအေနမွာ ၾကာရွည္မေနပဲ ကုိယ္႕စိတ္ကုိယ္ ျပန္ျမွင္႕တင္ၾကတဲ႕သူေတြလဲ ရွိၾကပါတယ္။ ျမွင္႕တင္ပံု ျမွင္႕တင္နည္းကေတာ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပါ႕ … တခ်ိဳ႕က တရားထိုင္ၿပီး စိတ္ေတြတည္ၿငိမ္ေအာင္လုပ္တယ္။ တခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ႕ စိတ္ကုိလႊတ္လိုက္ၿပီး စိတ္တိုင္းက် ခဏေနလိုက္တယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ႕ ကစားကြင္းေတြသြားတယ္၊ ဖုန္းေျပာတယ္၊ တစ္ေယာက္တည္း အားရပါးရ ငိုပစ္လိုက္ၾကတယ္။ ဒီလိုနည္းမ်ိဳးစံုနဲ႕ စိတ္ကုိသက္သာရာရေအာင္လုပ္တတ္ၾကတယ္။

ကြ်န္မကေတာ႕ စိတ္ညစ္လာရင္ (သို႕) စိတ္ဓာတ္က်လာရင္ ေရႊတိဂံုဘုရားကုိ တစ္ေယာက္တည္းသြားၿပီး၊ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚေရာက္ရင္ ေျမာက္ဘက္မုခ္နားက ဗုဒၶ၀င္ျပခန္းဘက္ဆင္းတဲ႕ေနရာနဲ႕နီးတဲ႕ ေညာင္ပင္နားမွာ ထိုင္ေလ႕ရွိတယ္။(စိတ္မညစ္လဲသြားေလ႕ရွိပါတယ္) ဘုရားရိပ္က စိတ္ေတြအရမ္းေအးခ်မ္းေစတယ္၊ စိတ္ခ်မ္းသာေစတယ္၊ ေသာကေတြ တခ်ိဳ႕တ၀က္ ေျပေစတယ္ေလ …

ေနာက္တစ္နည္းကေတာ႕ ကြ်န္မစိတ္ညစ္တိုင္း အမ်ားဆံုးလုပ္ေလ႕ရွိတာပါ။ အဲ႕ဒီနည္းက ကဗ်ာေတြ၊စာေတြ ဖတ္ၿပီး စိတ္ကုိ ျပန္ျမွင္႕တင္တာပါ။ စာကေတာ႕ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက စာအုပ္ေတြဖတ္တာမ်ားပါတယ္။ ကဗ်ာကေတာ႕ တစ္ပုဒ္တည္းပါ။ ကြ်န္မ (၇)တန္းအရြယ္မွာ မဂၢဇင္း(မေဟသီလား၊ ပန္းေ၀သီလား နာမည္ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ႕ပါဘူး) တစ္အုပ္ထဲက ဖတ္မိၿပီး သိပ္ႀကိဳက္သြားလို႕ ကူးထားတာေလးပါ။ ကဗ်ာေရးသူကေတာ႕ “ဆရာ ဦးေအးေငြ” ပါ။ “ပန္းခ်ီေအးေငြ” လို႕လဲသိၾကပါတယ္။

ဒီကဗ်ာေလးအတြက္ဆရာ႕ကုိ ကြ်န္မသိပ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒီကဗ်ာေလးဖတ္ၿပီးတိုင္း က်ေနတဲ႕ကြ်န္မရဲ႕စိတ္အေျခအေနက ပံုမွန္ျပန္ေရာက္သြားတတ္လို႔ပါ္။ ကြ်န္မခ်စ္တဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ စိတ္ညစ္၊ စိတ္ဓာတ္က်၊ အားငယ္တိုင္း ဒီကဗ်ာေလးကုိ ပုိ႕ေပးေလ႕ရွိပါတယ္။ ခုလည္းပဲ ကြ်န္မခ်စ္တဲ႕ ဘေလာ႕ေမာင္ႏွမ၊သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိ ဒီကဗ်ာေလး မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္ေနာ္္။

ရုန္းရင္းကန္ရင္း

ေလထန္တိုင္းသာ ပြင္႕ေၾကြပါမူ
ဘယ္မွာပန္းမ်ား က်န္မည္နည္း။

လိႈင္းပုတ္တိုင္းသာ ကမ္းၿပိဳပါမူ
ဘယ္မွာေျမႀကီး က်န္မည္နည္း။

က်ရႈံးတိုင္းသာ ငိုရပါမူ
ဘယ္မွာမ်က္ရည္ က်န္မည္နည္း။

အေမွာင္တစ္၀က္ လင္းတစ္၀က္သည္
တစ္ရက္တစ္ခါ ႀကံဳျမဲသာတည္႕
အရံႈးတစ္လွည္႕ ႏိုင္တစ္လွည္႕မွာ
မ်က္လွည္႕ပမာ ေတြ႕ၿမဲသာတည္႕
ဘ၀သည္ကား တိုက္ပြဲမ်ားပင္
လႈပ္ရွားရေသာ လူ႕ရြာေတာ၀ယ္
လင္းေသာေမွာင္ေသာ ေအာင္ေသာရံႈးေသာ
ခ်စ္ေသာမုန္းေသာ သစ္ေသာေဟာင္းေသာ
ေကာင္းေသာဆိုးေသာ ညိႈးေသာလန္းေသာ
ၾကမ္းေသာႏုေသာ ပူေသာေအးေသာ
ေစာေၾကာစိတ္ျဖာ မေနသာ။

လဲရာကထ က်ရာကတက္
ပ်က္ရာကေဆာက္ ေရွ႕သို႕ေလွ်ာက္၍
ေရာက္ရာဘ၀ အားမာန္ျပရင္း
ရုန္းရကန္ရ မည္တကား ………..