တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ(၂)

(Image from http://tykesontrikes.com)


ျဖစ္ရပ္(၂)

“ျဗန္း … ျဗန္း ….”

စားပြဲေပၚက ႀကိမ္လံုးက်သံေၾကာင္႕ သူငယ္တန္း(ခ)သည္ ရုတ္ခ်ည္း ၿငိမ္ဆိတ္သြား၏။ ငါးႏွစ္အရြယ္ကေလးငယ္တို႕သည္ မ်က္လံုးကေလးမ်ား ၀ိုင္းကာ ဆရာမကုိ ၾကည္႕ေနၾက၏။

“ဆူလွခ်ည္လား၊ ပါးစပ္ေတြ ပိတ္၊ စာအုပ္ေတြ ဖြင္႕၊ ဒါအိမ္မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာင္း …. ေက်ာင္း”

မ်က္ႏွာတင္း၍ ေလသံမာေသာ ဆရာမသည္ ႀကိမ္လံုးကုိ စားပြဲေပၚသို႕ အသံျမည္ေအာင္ ပစ္တင္လိုက္သည္။

“ကဲ … အားလံုး (ဏ) ၾကီး တစ္မ်က္ႏွာေရးၾကရမယ္။ အခုအခ်ိန္အတြင္း ၿပီးေအာင္ေရးရမွာေနာ္။ ေနာက္ထပ္ တစ္မ်က္ႏွာကို အိမ္စာ လုပ္ခဲ႕ၾကရမယ္။ ၾကားၾကလား၊ ကိုင္း … ေရးၾကေတာ႕”

တစ္တန္းလံုး တိတ္ဆိတ္လ်က္ရွိသည္။ စာအုပ္ေတြေရွ႕မွာ ထားကာ ခံုေတြေပၚမွာ ကေလးငယ္မ်ား ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေတြထိုင္ေနၾကသည္။ လက္ကေလးေတြကလြဲ၍ သူတို႕ မလႈပ္ရွားႏိုင္ၾက။ မလႈပ္ရွား၀ံ႕ၾက။
ဒုတိယခံုတန္း အစြန္းမွ ေမမီစိုးသည္ သူႏွင္႕ေဘးခ်င္းယွဥ္လ်က္ တစ္ဖက္ခံုစြန္းမွ စည္သူေအာင္ “ဏ”ႀကီး အေရးမွားေနေၾကာင္းေတြ႕လိုက္ရ၏။ သူက စည္သူေအာင္ကုိ တိုးတိုးေလးေခၚလိုက္သည္။

“စည္သူေအာင္ … စည္သူေအာင္ … နင္ေရးတာမွားေနတယ္။ ကႀကီးျဖစ္ေနတယ္။”

စည္သူေအာင္ တစ္ခ်က္လွည္႕ၾကည္႕၏။ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ စိတ္ရႈပ္ေထြးေနပံုရသည္။

“ေဟာဒီမွာ ဏႀကီးက ဒီလိုေရးရတာ”

ေမမီစိုးက သူ႕စာအုပ္ကုိ ေထာင္ျပလိုက္သည္။

“ေမမီစိုး”

ဆရာမ၏ အသံက မိုးခ်ဳန္းသလို ျမည္ဟည္းသြား၏။ ေမမီစိုး၏ လက္ထဲကစာအုပ္ လြတ္က်သြားေလသည္။

“ဘာျဖစ္လို႕ စကားေျပာရတာလဲ၊ ခုခ်က္ခ်င္း ခံုေပၚဒူးေထာက္စမ္း၊ ဒူးေထာက္ၿပီးေရး၊ ေနာက္တစ္ခါ လႈပ္၀ံ႕လႈပ္ၾကည္႕စမ္း၊ ႀကိမ္လံုးစာမိသြားမယ္”

ေမမီစိုးသည္ ခံုေပၚတြင္ ဒူးေထာက္လုိက္ရ၏။ သူ႕တစ္ကုိယ္လံုးတုန္ေနသည္။ ဒူးႏွစ္ဖက္ေအာက္မွာ ဇီးေစ႕လား ေက်ာက္ခဲငယ္ေလးလားမသိ၊ ဖိမိလ်က္သား ျဖစ္ေနသည္။ သို႕ေသာ္ သူေနရာ မေရြ႕ရဲ၊ မလႈပ္ရဲ သည္အတိုင္းေပ၍ စာေရးရ၏။ ၾကာေသာ္ ဖိမိထားသည္႕ေနရာက တစ္စတစ္စ နာက်င္၍လာသည္။ ေခြ်းေတြစို႕လာ၏။ အတန္းထဲမွာ သူတစ္ေယာက္တည္း ဒူးေထာက္ေနရသည္႕အျဖစ္။ ဒူးေအာက္က ျပင္းထန္လာသည္႕ ေ၀ဒနာ၊အရွက္ႏွင္႕ နာက်င္မႈ။ နာက်င္မႈႏွင္႕ အရွက္။ အရွက္ႏွင္႕ နာက်င္မႈ၊ အေၾကာက္၊ အေၾကာက္၊ အေၾကာက္။သည္းမခံႏိုင္ေတာ႕သည္၏ အဆံုး၌ ေမမီစိုး ငိုခ်လိုက္ေလသည္။

“ေအာင္မယ္ ဒူးေထာက္ခုိင္းတာေလးကုိ ငိုတယ္ေပါ႕။ အေတာ္အငို၀ါသနာပါတယ္နဲ႕တူတယ္၊ ထြက္ခဲ႕စမ္းေရွ႕ကို”

ႀကိမ္လံုးသံျဗန္းခနဲေအာက္၌ သူငယ္တန္း(ခ)သည္ တုန္လႈပ္သြားေလသည္။

ေမးခြန္း။ ။ အနာဂတ္တြင္ ႀကီးျပင္းလာမည္႕ ကေလးအတြက္ ၿငိမ္၀ပ္စြာ နားေထာင္ျခင္းသည္ တန္ဖိုးျဖစ္ပါသလား။ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ရိုင္းပင္း ကူညီစိတ္ကုိ ပ်ိဳးေထာင္မေပးသင္႕ဘူးလား။