" ခ်ိဳျမိန္စြာ ရစ္ေႏွာင္တတ္ေသာ "

Credit to blog.nus.edu.sg

“အင္း …. သံေယာဇဥ္ …. သံေယာဇဥ္ ”

သက္ျပင္းကုိ ခပ္ဖြဖြ ရိႈက္ထုတ္ရင္း ေသာက္လက္စ ေကာ္ဖီပူပူကုိ အလ်င္စလို တစ္က်ိဳက္ ေမာ႔ခ်လိုက္တယ္။

လည္ေခ်ာင္းထဲ စီးေမ်ာသြားတဲ႔ ေကာ္ဖီအရသာကုိ ခ်ိဳသလား ခါးသလား မသိလုိက္မိေခ်။

ျဖက္ကနဲ က်မရဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းေထာင္႔မွာ အၿပံဳးတစ္စ တြဲလြဲခိုလာတယ္။

ေကာ္ဖီသၾကားလံုးေလးတစ္လံုးကုိ က်မႏႈတ္ခမ္း၀အထိ တယုတယ ခြံ႔ေကြ်းခဲ႔တဲ႔သူ႔ရဲ႔ ၾကည္စင္တဲ႔ အျပံဳးက စြဲမက္စရာ။ ၿပီးေတာ႔ သၾကားလံုးခြံေလးေတြကုိ သူ႔ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ၾကားထဲ ခပ္ဖြဖြ ညွပ္သိမ္းလိုက္တယ္။

ဒါ က်မနဲ႔ပတ္သတ္တဲ႔ အမွတ္တရ ေတြကုိ သူငယ္ခ်င္းဘ၀ကတည္းကခုခ်ိန္ထိ သိမ္းဆည္းေနက်နည္းလမ္းတစ္ခုပါ။

သူ႔လႈပ္ရွားမႈတိုင္းကုိ မပ်င္းမရိ တေမ႔တေမာ လိုက္ေငးေနတဲ႔ က်မ ကို လွည္႔ၾကည္႔ၿပီး က်မဆံပင္ေတြကုိ အသာအယာဆြဲဖြလိုက္ရင္း လွစ္ကနဲျပံဳးလုိက္တယ္။

သူျပံဳးလိုက္တုိင္း မ်က္လံုးေလးေတြကပါ အေရာင္ေတာက္ၿပီးလိုက္ျပဳံးသြားတာေလးကုိေလ က်မ ခ်စ္လိုက္တာ။

သူနဲ႔ က်မရဲ႔ ေရႊေရာင္ေန႔ရက္ေတြထဲမွာ ဘတ္စ္ကား ၾကပ္ၾကပ္တိုးစီးခဲ႔တာေတြလဲ ပါရဲ႔၊

အဓိပတိလမ္းမွာ လမ္းေလ်ာက္ခဲ႔တာလဲပါရဲ႔၊ ေရာင္စံုေက်ာင္းသူ၊ေက်ာင္းသားေတြကုိ လိုက္ေငးရင္းလဲ ေပ်ာ္ခဲ႔ဖူးတာေတြလဲ ပါရဲ႔ … ကံ႔ေကာ္ပန္းေလးတစ္ပြင္႔ က်မေခါင္းေပၚ ပန္ေပးခဲ႔တာလဲပါရဲ႔ ….

ဂႏၶ၀င္ သစ္ပုပ္ပင္ႀကီးကို မွီၿပီး ခ်စ္ခြန္းသီခဲ႔တာေတြလဲပါရဲ႔ ….

ေရတမာပင္ေအာက္ထိုင္ၿပီး မင္းလူ၀တၳဳေတြကုိ ႏွစ္ေယာက္သားေခါင္းခ်င္းဆိုင္ၿပီး ဖတ္ခဲ႔ရတာေတြလဲပါရဲ႔ ….

က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ အမွတ္တရဆိုတာ တိုက္လာတဲ႔ ေလေျပညင္းေလးေတြက အစ

ေျခလွမ္းေအာက္က ရြက္ေျခာက္ေၾကြေလးေတြ အဆံုး သိပ္သိပ္သည္းသည္းပါ၀င္ခဲ႔ၾကတယ္။

.

.

.

.

.

.

“ ဟဲ႔ အေမႀကီး တစ္ေယာက္တည္း ျပံဳးလို႔ပါလား ဟ … ဘာေတြ မ်ား သေဘာက်ေနတုန္း”

ဆက္ကနဲ တုန္သြားတဲ႔ က်မ လက္ကေကာ္ဖီခြက္ပါလြတ္က်ပါေလေရာလား။

“အမယ္ေလး … ပူလိုက္တာေတာ္ …. အေဖႀကီးကလဲ အလန္႔တၾကား …..”

သူ ….. အေျပးကေလး ေျဖညွင္းစြာလွမ္းလာၿပီး က်မလက္က ေကာ္ဖီပူေတြကုိ တယုတယ ပြတ္သုတ္ေပးလိုက္တယ္။

တြန္႔ေနတဲ႔ အေရးအေၾကာင္းေတြ ၾကားက ၾကည္စင္တဲ႔ အၿပံဳးေတြ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းမွာ တြဲလြဲခုိေနတုန္း။

လက္ဘက္ရည္ဆုိင္က စားပြဲထိုးေလး သူ နဲ႔ ကြမ္းယာသည္ေလးက်မ ခုေတာ႔ ေက်ာင္းထဲမွာ

လက္ဘက္ဆုိင္ေလးတစ္ဆိုင္အေျခတည္လို႔ က်မတို႔ရဲ႔ အမွတ္တရေတြလဲ ေ၀စည္ဆဲ၊

မေျပာင္းလဲတဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေတြလဲ တိုးပြားဆဲ ….

သံေယာဇဥ္ေတြလဲ တေန႔ထက္ တေန႔ ခုိင္မာဆဲ ……..

စံပါယ္ပံုျပင္

ေနပူေနေပမယ္႔ ဖုန္ထ မေနတဲ႔ ဒီလမ္းေလးကုိ အရင္ဆံုး ေလွ်ာက္လိုက္ပါဦးေနာ္ ….
ေျမလမ္းကေလးအဆံုးနားေရာက္ခါနီးရင္ ေမႊးထံုလြန္းတဲ႔ စပါယ္ရနံ႔ေတြက သင္႔ကုိ အရင္ဆံုးမိတ္ဆက္ပါလိမ္႔မယ္။


လမ္းေလးဆံုးသြားတဲ႔အခါ ညာဘက္ကုိ ခ်ိဳးေကြ႔လိုက္ရင္ေတာ႔ ရိုးရွင္းတဲ႔စည္းရိုးေလးေတႊနဲ႔ဖြဲ႔စည္းထားၿပီး
ျမခက္ နဲ႔ ပုလဲသြယ္ေတြဆင္ျမန္းထားတဲ႔ ခ်စ္စဖြယ္ ျခံေလးတစ္ျခံကုိ ေတြ႔ရမွာပါ။ဒီျခံကေလးကုိ မံႈေလးတို႔ျခံရယ္လို႔ လူသိမ်ားၾကတယ္။


ကြ်န္မမွာ ျဖဴစင္တဲ႔အဆင္းရွိသလို သင္းပ်ံ႔တဲ႔ရနံ႔လဲရွိတယ္။ ကြ်န္မရဲ႔ ရနံ႔ကုိ ရႈရိႈက္မိရင္ လန္းဆန္းသြားတတ္တယ္လို႔လဲ ခ်ီးက်ဴးၾကတယ္ေလ။ ၿပီးေတာ႔ ျမစိမ္းေရာင္အရြက္ေတြကလဲ တယုတယ ေထြးေပြ႔လို႔ ကြ်န္မရဲ႔အလွကုိ ပုိေတာက္ပေစၾကတယ္… ေလေျပကေလးမ်ားေနာ႔လာၿပီဆိုရင္ျဖင္႔ ကြ်န္မတို႔တေတြ သြဲ႔သြဲ႔ေျပာင္းေျပာင္း ျငိမ္႔ျငိမ္႔ေညာင္းေညာင္း “က” ၾကေတာ႔တာပဲ ….
ေၾသာ္ .. ေျပာဖို႔ေမ႔ေနလို႔ ကြ်န္မက ျခံေလးရဲ႔စံပါယ္ရံုႀကီး တစ္ရံုထဲက ဖူးငံုစ စံပါယ္ေလးတစ္ငံုရယ္ပါ။

မႈံေလးတို႔ ျခံထဲမွာ စံပါယ္ရံုေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္။ စီးပြားျဖစ္စိုက္ထားတာမ်ိဳးမဟုတ္ေပမယ္႔ လူေတြအေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ လာ၀ယ္ေလ႔ရွိၾကတာေတာ႔ ကြ်န္မ သတိထားမိတယ္။ ဒီေတာ႔ ကြ်န္မတို႔ စံပါယ္ငံုေလးေတြအမ်ားစုက အပင္ေပၚမွာတင္ ႏြမ္းၿပီး ေၾကြက်သြားတာထက္စာရင္ တစ္စံုတစ္ေယာက္လာ၀ယ္တာခံရဖို႔ ပုိ ေမွ်ာ္လင္႔ၾကတယ္ေလ။

ကြ်န္မကေတာ႔ ဒီလိုသာမန္အေတြးမ်ိဳးထက္ပုိၿပီး စိတ္၀င္စားမိတာရွိတယ္။ အဲ႔ဒါက ဘာလဲဆိုေတာ႔ ၀ယ္ယူျခင္းရဲ႔အေၾကာင္းရင္းပါ။ မဂၤလာေဆာင္အတြက္လား၊ လမ္းေဘးေစ်းသည္ေလးေတြ တဆင္႔ျပန္ေရာင္းဖို႔အတြက္လား၊ အိမ္ရွင္မေတြက၀ယ္ခ်င္တာလား စသျဖင္႔ေပါ႔ေလ။ ကြ်န္မအထင္ မဂၤလာေဆာင္အတြက္ ၀ယ္တာက က်က္သေရအရွိဆံုး၊ မဂၤလာအရွိဆံုး၊တန္ဘိုးအရွိဆံုးလို႔ယူဆတယ္။ ကြ်န္မကိုယ္တုိင္ကလဲ မဂၤလာေဆာင္ကလြဲလို႔ တျခားေနရာေတြ မသြားခ်င္ေပါင္။ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္း တခ်ိဳ႔ကေတာ႔ ဘာ ေမွ်ာက္လင္႔ခ်က္မွ မရွိၾကဘူးရယ္။

ေဟာ …. ျခံထဲ ဧည္႔သည္တစ္ေယာက္၀င္လာပါလား။ ပန္းလာ၀ယ္တာထင္ပါရဲ႔။
ဒီတခါလာ၀ယ္တဲ႔အခါ လွပစြာ ဖူးအာစျပဳေနတဲ႔ ကြ်န္မပါသြားမွာ အေသအခ်ာပဲ။
“မဂၤလာေဆာင္အတြက္ျဖစ္ပါေစ …..” လို႔တိတ္တိတ္ေလး ဆႏၵျပဳမိတယ္။
မႈံေလးတို႔ေျပာေနတာေတြ နားစြင္႔မိေတာ႔ မဂၤလာေဆာင္အတြက္တဲ႔ ….
ကြ်န္မေပ်ာ္လုိက္တာ … ကြ်န္မ ဆႏၵေလးေတြ ျပည္႔သြားၿပီေလ ….

မႈံေလးက ကြ်န္မအပါအ၀င္ စံပါယ္ပန္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ညင္ညင္သာသာခူးလို႔ ပလတ္စတစ္အိတ္ အၾကည္ေလးထဲ ရြရြေလးထည္႔လိုက္ၿပီး ဧည္႔သည္လက္ထဲကုိေပးလိုက္ပါတယ္။ ဧည္႔သည္အိမ္ကုိေရာက္ေတာ႔ ကြ်န္မတို႔ ကုိ အျပင္ထုတ္ၿပီး ဆန္ကာ အခံုးေလးထဲထည္႔ အေပၚက ေရစိုအ၀တ္ျဖဴျဖဴေလးအုပ္လို႔ ယုယၾကျပန္တယ္။

ေဟာ … ဒီေန႔ မဂၤလာေဆာင္ေန႔ ေရာက္ၿပီ … ကြ်န္မတို႔ေတြကုိ ဆန္ကာခံုးေလးထဲကေန အသာမယူၿပီး ေငြဖလားထဲထည္႔လိုက္ၿပီ ….. ေနာက္ေတာ႔ ဇိမ္ခံကားႀကီးထဲမွာ ခပ္ေခ်ာေခ်ာ ဆယ္ေက်ာ္သက္မေလးက ေငြဖလားကုိ အသာအယာကုိင္လို႔ ….. အို … အို …. ကြ်န္မ ဘ၀င္ေတြေတာင္ျမင္႔ခ်င္လာၿပီ။ ကြ်န္မ သိပ္ေပ်ာ္တာပဲရွင္ …. အဲ႔လိုေပ်ာ္ေနတုန္း ျဗဳန္းကနဲ ကြ်န္မတကုိယ္လံုး ေလထဲေျမာက္တက္သြားတယ္။ ကြ်န္မကုိ ကြ်န္မ ဘာျဖစ္သြားမွန္းေတာင္မသိဘူး ….. ေလထဲမွာ တ၀ဲ၀ဲ တလည္လည္နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ ေကာ္ေဇာနီေပၚ တလိမ္႔ေခါက္ေကြးျပဳတ္က်သြားလိုက္တာ ….. ေခါင္းေတြကုိ မူးသြားတာပဲ ….

“အိုး …. ကြ်န္မ တစ္ကုိယ္လံုးနာက်င္လိုက္တာ”

ဒီခံစားမႈရလိုက္တာနဲ႔ တျပိဳင္နက္ မရဲတရဲ ေမာ္ၾကည္႔မိေတာ႔ ကြ်န္မကုိယ္ေပၚကုိ ခ်ြန္ထက္ထက္ ေဒါက္ဘိနပ္ေလး တစ္ဘက္က ခပ္ရြရြ နင္းျဖတ္သြားတယ္ …
ေနာက္ၿပီး … ဘိနပ္ေပါင္းမ်ားစြာ ….
ကြ်န္မခက္ခဲပင္ပန္းစြာ အသက္ရႈေနခ်ိန္ … ကြ်န္မအေတြးေတြက အိမ္ရွင္မေတြ၀ယ္သြားတဲ႔ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေလးေတြဆီေရာက္သြားတယ္ … သူတို႔ေတြ ခုခ်ိန္ဆို ဘုရားစင္ေပၚမွာ ၀ပ္စင္းေနမလား၊ အိမ္ရွင္မေတြရဲ႔ ဆံႏြယ္ေတြေပၚ ခုိစီးေနၾကမလား …
လမ္းေဘးေစ်းသည္ေလးေတြဆီေရာက္သြားတဲ႔ ပန္းကေလးေတြကေကာ … ကားမွန္ေလးေပၚ တြဲေလာင္းခုိ ေပ်ာ္ျမဴးေနၾကမလား ….. ေတြးရင္း … ေတြးရင္း ….. ေနာက္ထပ္ ဘိနပ္အရံေပါင္းမ်ားစြာေအာက္မွာ ကြ်န္မအေတြးေလးေတြ ျငိမ္သက္သြားေတာ႔မယ္ဆိုတာ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေလးေတြသိပါေလစ ……

Credit to:
http://www.gardenbuddies.com for the photo of Fence with Jasmine
http://lillyanna-lilaclanecottage.blogspot.com/ for the photo of lane
http://dreams-weaver.blogspot.com for the photo of Jasmine

အလုပ္ .... အလုပ္ ... အလုပ္

စာလဲ မေရးတာ တစ္ႏွစ္ေတာင္ရွိသြားၿပီ ... အလုပ္နဲ႔ပတ္သတ္ၿပီးစိတ္ရႈပ္လို႔ ေရးမိေရးရာေရးလိုက္တာပါ ...
ဒီအလုပ္မွာ လုပ္ရတာ မႏွစ္သက္ေပမယ္႔ ကုိယ္႔ပလန္ေလးေတြရွိေနေသးလို႔ ဆက္လုပ္ရင္းနဲ႔ စိတ္ကရႈပ္လိုက္ ေျပလုိက္ လံုးခ်ာလည္ေနေတာ႔တာပါပဲ ... ခုေလာေလာဆယ္ေတာ႔ သတ္မွတ္ရက္တအားနီးေလ၊ စိတ္ေတြ ဂေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားျဖစ္ေလ၊ လုပ္လက္စေတြ မျပတ္ေလနဲ႔ ရူးခ်င္သလိုလို ျဖစ္ေနတယ္ ..... း(

ပံုစံခြက္တခုထဲ ျဖက္ကနဲက်သြားခ်ိန္
ေခ်ာ္လဲ ေရာထိုင္ဖို႔ကုိ
ပတ္၀န္းက်င္ကပဲျဖားေယာင္းတယ္ …
အတိတ္ထဲကေန သင္ခန္းစာယူရင္းနဲ႔ပဲ
အဲ႔ဒီအတိတ္ထဲမွာပဲ အခါခါေခ်ာ္လဲ…
ထိခိုက္ ပြန္းပဲ႔သြားတာေတြျပပါဆိုရင္ေတာ႔
စိတ္ေတြ၊ ခံစားမႈေတြ ပဲ ခ်ျပစရာရွိတယ္ …

မေသခင္ေလးမွာ ...

ကြ်န္မရဲ႔ ဒီပုိ႔စ္ေလးက ဖတ္သူေတြအဖို႔ မဂၤလာတစ္ပါးမဟုတ္တာေတာ႔ အေသအခ်ာပါပဲ … ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ နာေရးအေၾကာင္းေလးျဖစ္ေနလို႔ပါ …. ဘာရယ္မဟုတ္ ကြ်န္မေရးခ်င္စိတ္ေလးေပၚလာလို႔ ေရးမိပါတယ္ … ဖတ္ၿပီး စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္သြားမယ္႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ တင္ႀကိဳေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ …

ႏွစ္သစ္မွာပဲ သူငယ္ခ်င္းရဲ႔ ေမာင္ေလးနာေရးနဲ႔စတိုးခဲ႔တယ္ … ဆံုးသြားတာက သႀကၤန္အတက္ေန႔က …....
သၿဂၤ ိဳလ္တာက ဒီေန႔ေပါ႔ ….ဒီေန႔တေနကုန္ ကတ္စကပ္ နဲ႔ မန္ဒိုင္းမွာ အခ်ိန္ကုန္ခဲ႔တယ္ … ခႏၶာကိုယ္ကုိ ရန္ကုန္ျပန္ပို႔ဖုိ႔စီစဥ္ေပမယ္႔ ႏွစ္မကူးခင္ဆံုးၿပီး ႏွစ္ကူးၿပီးခ်ိန္မွာပုိ႔မွာမို႔ ျမန္မာျပည္ဘက္က လက္မခံပါဘူးတဲ႔ … ဒီေတာ႔ ဒီမွာပဲ သၿဂၤ ိဳလ္ဖုိ႔စီစဥ္ရပါတယ္ … ဒါေပမယ္႔ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာဆံုးၿပီး စနစ္တက် လူလိုသူလို နာေရးေလးျဖစ္ေျမာက္သြားတာေတာ႔ ကြ်န္မ၀မ္းသာမိပါတယ္ …
သူတို႔အလုပ္က လိုက္ပုိ႔သူေတြ Shuttle Bus ေလးစင္းစာရွိပါတယ္ … တစ္ေယာက္တစ္လက္နဲ႔ ၀ိုင္းကူညီလိုက္ၾကတာ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းဘာမွေတာင္သိပ္လုပ္လိုက္စရာမလုိခဲ႔ပါဘူး ….

သူ စကၤာပူေရာက္တာ ၆ လေက်ာ္ေလးပဲရွိပါေသးတယ္ … သူ႔အစ္မ (ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္း) က ကြ်န္မနဲ႔တစ္အိမ္တည္းေနသူပါ … သူမဆံုးခင္ သံုးရက္ေလာက္အလိုက ကြ်န္မတို႔အိမ္ကိုလာၿပီး ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ေနပါေသးတယ္ …. ပထမ ေလျဖတ္သြားလို႔တဲ႔ ေဆးရံုမွာတင္လိုက္ရတယ္လို႔ ဖုန္း၀င္ၿပီး မၾကာခင္မွာတင္ ဆံုးသြားၿပီးဆိုတဲ႔ဖုန္း၀င္လာတာပါ … ေနာက္ရင္ခြဲစစ္ၿပီးေတာ႔ သိရတာကေတာ႔ ႏွလံုးေသြးေၾကာပိတ္သြားတာတဲ႔ … ကြ်န္မစိတ္ထဲ “အိုး….. ျမန္လိုက္တာ ...အသက္မွ ၂၇၊ ၂၈ ေလးရွိေသးတယ္” ဆိုၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္ ..…

ၿပီးေတာ႔ ျဖက္ကနဲ ကြ်န္မေမ႔ေနတဲ႔အရာေလးကို သတိရသြားပါတယ္ … လူတိုင္း တစ္ေန႔ေသရမယ္ဆိုတာကိုေတာ႔ သိၾကၿပီးသားပါ … ဒါေပမယ္႔ ကုိယ္နဲ႔အေ၀းႀကီးလိုပဲ စိတ္ထဲသိပ္မထားတတ္ၾကပါဘူး … ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈဆိုတာလဲ လုပ္မထားတတ္ၾကပါဘူး … ကြ်န္မေရာ … ကြ်န္မေသရင္ပါသြားမယ္႔အရာေတြ ဘာေတြ ဘယ္ေလာက္ထိလုပ္ထားသလဲလို႔ ျပန္ဆန္းစစ္မိပါတယ္ …. ေခါင္းထဲမွာလဲ ကဗ်ာေလးတစ္ပုိင္းတစ္စေပၚလာမိပါတယ္ …

ငါသည္ မုခ်ေသရမည္ …
အခ်ိန္ပုိင္းသာလိုေတာ႔သည္ …
အေသမဦးခင္ ဥာဏ္ဦးေအာင္ ႀကိဳးစား အားထုတ္ပါမည္ …..

ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းကင္းေသာသူ

(မွတ္ခ်က္ - ပံုကုိဘယ္ကရမွန္းမသိေတာ႔ပါဘူးရွင္)

“ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္နဲ႔ အသက္ရွင္ေနတာ” ဆိုတဲ႔စကားကုိ ကြ်န္မ ခဏခဏၾကားဖူးသလို၊ ကုိယ္တိုင္လဲ ေျပာဆုိဖူးတယ္ ….အဲ႔ဒီစကားကုိေျပာရတာလဲ အရသာျပည္႔ျပည္႔၀၀ ရွိတယ္လို႔ခံစားရတယ္ …. ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ေမွ်ာ္လင္႔စရာမရွိေတာ႔ရင္ လူ႔ဘ၀ႀကီးမွာ ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္လဲမရွိႏိုင္ေတာ႔ဘူးလို႔ ကြ်န္မက ထင္တာကုိး …. ဒါေၾကာင္႔ အဲ႔ဒီစကားရဲ႕ေနာက္ကြယ္က ပူေလာင္လြန္းတဲ႔ခံစားခ်က္ကို မျမင္ႏိုင္မိသလို “ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းကင္းတာ” နဲ႔ “ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မရွိတာ” ကုိလဲ ေသေသခ်ာခ်ာသရုပ္မခြဲႏိုင္ခဲ႔ဘူး …
ဒါေပမယ္႔ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ႔ အရင္တုန္းက ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔တာေတြအတြက္ေရာ၊ ခုလက္ရွိမွာေရာ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေပါင္းစံုနဲ႔ ပူေလာင္ေနခဲ႔႔တာေတြကို ခံစားမိလာတယ္ …. ေသးေသးဖြဲဖြဲကစလို႔ ႀကီးႀကီးမားမားအထိေပါ႔ ….

ကြ်န္မ ၁၀ တန္းကို အမွတ္မ်ားမ်ားရဖုိ႔ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ဖူးတယ္ … ကုိယ္ေမွ်ာ္မွန္းသေလာက္ျဖစ္မလာတဲ႔အခါမွာ မ်က္ရည္က်ခဲ႔ဖူးတယ္ … (အမွန္ေတာ႔ ကြ်န္မ ႀကိဳးစားဖို႔လိုခဲ႔တာပါ ….) ကြ်န္မ ခ်စ္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ကြ်န္မခ်စ္တာနဲ႔ ထပ္တူညီတဲ႔ ခ်စ္ျခင္းမ်ိဳး ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ဖူးတယ္ …. မသာရင္ေန ေလ်ာ႔တာ မလိုခ်င္တဲ႔ကြ်န္မ လိုခ်င္တာမရခဲ႔လို႔ ထိခိုက္ခံစားခဲ႔ရဖူးတယ္ ..… ကြ်န္မ ပထမဆံုးအလုပ္စလုပ္ေတာ႕ ကြ်န္မ ေနခ်င္တဲ႔ Team မွာေနရဖို႔ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ဖူးတယ္ ….. Team Lead ေတြက ကြ်န္မတို႔ Batch က လူဆယ္ေယာက္ထဲကေန တစ္ေန႔ တစ္ေယာက္လာလာေရြးထုတ္၊ ေခၚသြားတဲ႔အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မက ေနာက္ဆံုး ၃ ေယာက္ထဲမွာ က်န္ခဲ႔ရတယ္ ….. ေစာေစာေရြးခ်ယ္ခံရဖို႔ေမွ်ာ္လင္႔မိတဲ႔ကြ်န္မ တစ္ပတ္တိတိ စိတ္ဆင္းရဲ ကုိယ္ဆင္းရဲနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ကုိယ္မေနခ်င္ေသာ Team ထဲကုိပဲ ေရာက္ခဲ႔ရတယ္ ….ကြ်န္မ သိပ္ခ်စ္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကြ်န္မရဲ႕ ပထမဆံုးခ်စ္သူဆီက ကြ်န္မေမွ်ာ္လင္႔တဲ႔နားလည္မႈ႔နဲ႔ ခ်စ္ျခင္း မရခဲ႔လို႔ ကြ်န္မ ထိထိခိုက္ခုိက္ နာက်င္ခံစားခဲ႔ရဖူးတယ္ … ေနာက္ အလုပ္ေလွ်ာက္တဲ႔အခါမွာ ကိုယ္က အေကာင္းဆံုးေျဖဆိုႏိုင္ခဲ႔တယ္လုိ႔ ယံုၾကည္ၿပီး ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ေပမယ္႔ လက္ေတြ႔မွာ ထင္သလိုေတြျဖစ္မလာျပန္ဘူး …. ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ အခ်ိန္ေတြကို စေတးၿပီး စိတ္ေတြေဇာကပ္ ပူေလာင္ေနခဲ႔တယ္ဆုိတာ ကုိယ္႔ကုိကုိယ္သတိထားမိတာ ခုမွပါ … စိတ္ေရာ လူေရာပင္ပန္းပါတယ္လို႔ ေျပာမိလို႔ “ဒါဆုိ ေမွ်ာ္လင္႔မေနနဲ႔ေပါ႔” ဆုိရင္လဲ သိပ္လြယ္လွတဲ႔ကိစၥတစ္ခုေတာ႔မဟုတ္ျပန္ဘူး .. ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ကြ်န္မက ပုထုဇဥ္ကိုး ….

ေမွ်ာ္လင္႔ၿပီးျဖစ္မလာတဲ႔အခါခံစားရတဲ႔ ပူေလာင္မႈကုိ သေဘာမက်တဲ႔ ကြ်န္မ စိတ္ေတြေအးခ်မ္းေအာင္ဆိုၿပီး ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက စာအုပ္ေတြဖတ္တယ္၊ ဦးသုမဂၤလ တရားေတြနာတယ္ ၿပီးေတာ႔သတိထားၿပီး ကြ်န္မရဲ႕ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြကို ထိန္းၾကည္႔တယ္ …. ဘယ္လုိထိန္းလဲဆိုေတာ႔ ဥပမာ လူတစ္ေယာက္ကုိ ခ်စ္လိုက္ၿပီဆိုပါစို႔ …. သူ႕ဘက္က ျပန္လာမယ္႔ တုန္႔ျပန္မႈ႔ေတြကို ေမွ်ာ္လင္႔မေနပဲ ကိုယ္ဘက္က ခ်စ္ႏိုင္သေလာက္ခ်စ္ …… အဲ႔ဒီေတာ႔ ထပ္တူညီတာပဲျပန္လာလာ၊ မညီတာပဲျပန္လာလာ မပူပင္ရေတာ႔ဘူး … ကိုယ္ကမွ သူ႔ဆီကဘာမွမွ မေမွ်ာ္လင္႔တာေလ … ေနလို႔သိပ္ေကာင္းတယ္ …. ေနာက္မုိ႔ရင္ သူကငါခ်စ္သလိုျပန္မခ်စ္ဘူး၊ ငါကေတာ႔ ခ်စ္လုိက္ရတာဆိုၿပီး ပူေလာင္ေနရပါဦးမယ္ … ေနာက္ အလုပ္ေလွွ်ာက္တဲ႔ကိစၥဆုိပါေတာ႔ …. ကုိယ္ဘက္ကအတတ္ႏိုင္ဆံုး အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစား …. ငါအေကာင္းဆံုးလုပ္ထားတာပဲ ခန္႔တာက သူ႕ကိစၥ လို႔စိတ္ထဲမယ္ထားလိုက္ရင္ စိတ္အေတာ္ေအးပါတယ္ …. အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူ႕အပိုင္း၊ ကုိယ္႔အပိုင္းဆိုတာ ခြဲလို႔ရပါတယ္ …. ဆိုေတာ႔ ကုိယ္႔အပုိင္းကုိယ္သာ ပုိင္ႏိုင္ပါေစ က်န္တစ္ပုိင္းကုိ သူ႔သေဘာနဲ႔သူသြားပါေစ … ဒါဆိုေနလို႔ အရမ္းေအးခ်မ္းတာ ကြ်န္မလက္ေတြ႔ပါ …. ေနာက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာ ဘာေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မွမထားပဲ ကုိယ္တတ္ႏုိင္တာကုိ အတတ္ႏုိင္ဆံုးေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္လာၿပီ …. အရင္တုန္းကဆုိ ကုိယ္႔ကုိ ပုိခင္ေစခ်င္တဲ႔ ဆႏၵေလးကစြက္ေသးတာကုိး …..

ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ကင္းကင္းနဲ႔ေနလုိက္လို႔ ကုိယ္႔ရဲ႕ ႀကိဳးစားမႈကုိ မထိခုိက္တဲ႔အျပင္ စိတ္ပူေလာင္မႈ႔ကိုပါ ေလ်ာ႔က်ေစလို႔ အလုပ္လဲပိုတြင္ပါတယ္ …. ဒါေၾကာင္႔ ကြ်န္မေလ အရာရာတိုင္းမွာ ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းကင္းေသာသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္တယ္ …. ျဖစ္ေအာင္လဲ ႀကိဳးစားေနပါတယ္ ….

အဲ႔လုိပဲ ကြ်န္မခ်စ္ေသာ ကြ်န္မရဲ႕သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးလဲ “ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္နဲ႔အသက္ရွင္ေနတာ” ဆိုတာထက္ “ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းကင္းကင္းနဲ႔ အသက္ရွင္ႏိုင္တဲ႔ သူေတြ ျဖစ္ပါေစ” လို႔ ကြ်န္မဆုေတာင္းေပးပါတယ္ရွင္ ……

နားလည္ေပးပါ

ကြ်န္မဘေလာ႔ကုိ အၿမဲဖတ္ေလ႔ရွိတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေျပာတယ္ … စာအသစ္မတင္လို႔တဲ႔ေလ … အသစ္မတင္တာ လာဖတ္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ မေလးစားတာတဲ႔ … အဲ႔ဒါနဲ႔ ကြ်န္မက “မဟုတ္ပါဘူးဟယ္ … ဘေလာ႔ဆိုတာ ေရးခ်င္တိုင္းေရးလို႔ရတာမဟုတ္ဘူး … ဖီလင္လဲလာမွ အားခ်ိန္လဲရွိမွ” လို႔ျပန္ရွင္းျပမိပါတယ္ …

ကြ်န္မလည္းအနည္းဆံုး တစ္ေန႔တစ္ပုိ႔စ္ေတာ႔ တင္ခ်င္တာေပါ႕ … ခုတေလာ ဘေလာ႔လည္ဖတ္လို႔မရေအာင္ကုိ အလုပ္ေတြကမၿပီး … အလုပ္ေၾကြးေတြက တစ္ဘက္၊ စိတ္ညစ္ညဴးမႈေတြကတစ္ဘက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ ကသိကေအာင္႔ျဖစ္ေနမိပါတယ္ …
မေန႔ကေတာ႔ အတူေနသူငယ္ခ်င္းရဲ႔ေမြးေန႔အတြက္ အိမ္မွာ နန္းႀကီးသုပ္ လုပ္စားၾကတယ္ … ကြ်န္မတို႔ ငယ္သူငယ္ခ်င္း ၄ ေယာက္ရယ္ ႀကီးသူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္ရယ္ စုၿပီး ဓာတ္ပံုေတြရိုက္ၾက၊ စကားေတြေျပာၾကနဲ႔ မေန႔ကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးေပ်ာ္ဖုိ႔ေကာင္းခဲ႔ပါတယ္ ..

စီေဘာက္စ္ထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြေျပာထားတဲ႔ ေနေကာင္းလား၊ အဆင္ေျပေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ၊ ပုိ႔စ္အသစ္မတင္ဘူးလား စတာေတြဖတ္မိရင္ စိတ္က စာေရးခ်င္တယ္ … တခုခုေပါ႔ … ဘာေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ေရးခ်င္တယ္ … ဟူး …. ကြ်န္မတကယ္ကုိ စိတ္ရႈပ္ေနတာပါ …. း(
စိတ္က်ေနတာေတာ႔မဟုတ္ေလာက္ဘူးထင္ပါရဲ ႕ …. အျမန္ဆံုးအဆင္ေျပသြားပါေစလို႔႔႔ပဲ ဆုေတာင္းရမွာပဲ … ကြ်န္မပို႔စ္ေတြမတင္ျဖစ္ရင္ စိတ္မရွိၾကပါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ …

ကြ်န္စိတ္ဆင္းရဲစရာေတြႀကံဳရင္ေလ ကြ်န္မလိုပဲ စိတ္ဆင္းရဲစရာမ်ိဳး ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေတြမႀကံဳပါေစနဲ႔လို႔ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ဆုေတာင္းေပးျဖစ္တယ္ …

ကြ်န္မခံစားမိတဲ႕အခ်စ္ဆိုတဲ႕အရာ

ဒီေန႕သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အိမ္ကုိသြားလည္ျဖစ္တယ္ …. တစ္ေယာက္က “What is real love?” တဲ႕ … ေနာက္တစ္ေယာက္က “အခ်စ္ဆိုသည္မွာ…” ဆိုတဲ႕ ပုိ႕စ္္ေလးကုိတင္ထားတယ္…. သူတို႕ပုိ႕စ္ေတြဖတ္ရင္းနဲ႕ ကြ်န္မစိတ္ထဲ ခံစားမိတဲ႕အခ်စ္ဆိုတာကုိ ေျပာၾကည္႕ခ်င္လာတယ္ … ကြ်န္မစိတ္ထဲက ေတြးမိေတြးရာေလး ေရးၾကည္႕လိုက္ပါတယ္ ….

အခ်စ္ဆိုတာ အတၱတစ္ခုလို႕ ကြ်န္မကေတာ႕ ယူဆပါတယ္ …. “နင္႕ကုိ သိပ္ခ်စ္လို႕” ဆိုတဲ႕ စကားလံုးကုိတြင္တြင္သံုးၿပီး သ၀န္တိုတာေတြ၊ခ်ဳပ္ျခယ္္တာေတြဟာ တကယ္ေတာ႕ ကုိယ္ပုိင္တဲ႕အရာတစ္ခုကုိ ၁၀၀% အျပည္႕လိုခ်င္လို႕၊ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ အေလွ်ာ႕မခံႏိုင္လို႕ ကာကြယ္ၿပီး လူၾကားေကာင္းေအာင္သံုးတဲ႕စကားလို႕ကြ်န္မကေတာ႕ျမင္ပါတယ္ … ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တယ္ဆိုတာကလဲ သူနဲ႕ဆိုရင္ကုိယ္ေပ်ာ္မွာပဲလို႕ ယံုၾကည္လို႕ပါ …. “သူသာေဘးမွာရွိရင္ ငါ႕အတြက္ဘာမွမလိုအပ္ေတာ႕ဘူး” ဆိုတဲ႕စကားဆိုရင္လဲ ရုတ္တရက္ႀကည္႕ရင္ က်န္တာေတြအားလံုးကုိစြန္႕လႊတ္သေယာင္ေယာင္နဲ႕ တကယ္က “သူ” ဆိုတာကို က်န္တာေတြအားလံုးထက္ပုိတန္ဘိုးထားလို႕ ပုိတန္ဘိုးႀကီးတာကုိ ရယူလိုက္တဲ႕သေဘာပါပဲ …

“ဘာဆိုဘာမွျပန္မေမွ်ာ္လင္႕ဘူး… ေပးဆပ္ရံုသပ္သပ္ခ်စ္တာပါ” ဆိုတဲ႕အခ်စ္မ်ိဳးေတြ ကြ်န္မၾကားဖူးပါတယ္ …. ျမင္ဖူးတာကေတာ႕ အဲ႕လိုေျပာၿပီး ခ်စ္တတ္တဲ႕သူေတြက ေရွ႕ဆက္လို႕ မရႏိုင္တဲ႕ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခ်က္ထက္မက ရွိတတ္တဲ႕သူေတြျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္ …. (ဒါကလဲေရွ႕မဆက္ခ်င္လို႕ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါလိမ္႕မယ္)

ကြ်န္မရဲ႕အေတြ႕အႀကံဳအရေျပာရရင္ေတာ႕ အခ်စ္စစ္ဆိုတာကုိ ကြ်န္မတစ္ခါမွ မခံစားဖူးဘူးလို႕ေျပာရမယ္ထင္ပါတယ္ …. ကုိယ္ကေရာ အခ်စ္စစ္နဲ႕ဘယ္သူ႕ကုိခ်စ္ဖူးလဲလို႕ ေမးရင္လဲ ေျဖရေတာ္ေတာ္ခက္မယ္ထင္ပါတယ္ ….. ကြ်န္မအသက္ ၂၂ ေက်ာ္ေက်ာ္မွာ ပထမဆံုးခ်စ္သူစထားဖူးတယ္ …. ပထမဆံုးျဖစ္တဲ႕အတြက္ ကြ်န္မသူ႕ကုိေတာ္ေတာ္ေလးခ်စ္ပါတယ္ … နားလည္မႈ႕လဲအတတ္ႏိုင္ဆံုးေပးပါတယ္ … ဒါေပမယ္႕ နားလည္မႈ႕ဆိုတာလဲ အကန္႕အသတ္ရွိတယ္ဆိုတာ ကြ်န္မသိသြားတဲ႕ေန႕မွာကြ်န္မသူ႕ကုိလမ္းခြဲခဲ႕တယ္ … ဒါ ကြ်န္မကုိယ္ကြ်န္မခ်စ္လို႕ေလ … သူ႕အႏြံအတာကုိ ကြ်န္မ တစ္သက္လံုး မခံႏိုင္လို႕ေလ … အဲ႕ဒါေၾကာင္႕ ကြ်န္မက အခ်စ္ကုိ အတၱလို႕ေျပာခဲ႕တာေပါ႕ …ကြ်န္မအေဖကေျပာဖူးတယ္ … “သမီး … .အသက္(၂၅)ေက်ာ္ရင္ အခ်စ္စစ္ဆိုတာရွားသြားၿပီ” တဲ႕ …. တကယ္ဟုတ္မဟုတ္ေတာ႕မသိေပမယ္႕ ကြ်န္မကေတာ႕ အခ်စ္စစ္ဆိုတာကုိ တကယ္ရွိတယ္ဆိုရင္ ေတြ႕ဖူးခ်င္သားပဲ ………