ကိန္းညႊန္းတစ္ခုထဲက က်ဳပ္

လူေတြကဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္႔ကုိဆို အေကာင္းမျမင္ၾကဘူး … ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ဆံုရင္ပဲ သူတို႔မွာ ထိတ္သလိုလို၊ လန္႔သလိုလိုနဲ႔ တကယ္ကကြ်န္ေတာ္က ဘာေကာင္မွမဟုတ္ပါဘူး … ဂဏန္းေလးတစ္လံုးရယ္သာပါ …. ေရတြက္စဥ္ေတြထဲက သခ်ၤာနာမ ကိန္းညႊန္းေလးတစ္ခုေပါ႕ … လူေတြက ေစ႔ေစ႔မေတြးၾကလို႔ပါ … လူေတြထြင္မွျဖစ္လာတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔လိုဂဏန္းေလးတစ္လံုးက လူေတြရဲ႔ကံၾကမၼာကုိစိုးမိုးႏိုင္ပါ႔မလားဗ်ာ ….

လူေတြက ရယ္လဲ အေတာ္ရယ္ရသဗ် … ဟုိတေန႔ကေပါ႔ နံရံေပၚကျပကၡဒိန္ေလးထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ ႏွပ္ေနတုန္း စကားေျပာသံၾကားလို႔ ဘာရယ္မဟုတ္နားစြင္႔လိုက္မိတယ္ေလ …. ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ အခ်ီခ်ေျပာေနသံေလးေပါ႔ …

တစ္ေယာက္က “ငါဟယ္ … ဒီေန႔ အလုပ္လုပ္ရတာ တစ္ခုမွအဆင္မေျပဘူး …. အလြဲအေခ်ာ္ေတြခ်ည္းပဲ ”

ေနာက္တစ္ေယာက္က “နင္ကလဲ ဒီေန႔ ၁၃ရက္ေန႔မို႔ေနမွာဟ … ၁၃ ဂဏန္းက လာဘ္မေကာင္းတတ္ဘူးေလ”

အလိုဗ်ာ … ေနရင္းထိုင္ရင္း ၁၃ က အျပစ္ျဖစ္ေနပါေရာလား …. စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ထြက္သြားဖုိ႔ျပင္တယ္ …
သူတို႔နဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းက စားပြဲတင္ျပကၡဒိန္ေလးထဲ ကြ်န္ေတာ္၀င္ေနလိုက္တယ္ ….ေဟာ .. ခဏေနေတာ႔ လူႏွစ္ေယာက္၀င္လာတယ္ …

လူႀကီးက စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ “က်ဳပ္ဗ်ာ ဗိုက္နာလို႔ ကားအျမန္ေရာင္းထြက္ခ်င္ပါတယ္ဆိုမွ ၀ယ္လက္က ၁၃ ရက္ေန႔မို႔ ေငြမေခ်ခ်င္ဘူးတဲ႔ဗ်ာ ေနာက္ရက္ေရႊ႔လိုက္တယ္ … ကြ်တ္စ္”

ၾကားရျပန္ၿပီ ဒီ ၁၃ ….. ၁၃ ကုိေၾကာက္လုိ႔ေရွာင္ရင္းနဲ႔ အလုပ္ေတြအကုိင္ေတြပ်က္ေနၾကတာပါလား ….
ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိတယ္ … ၁၃ မဟုတ္တဲ႔ တျခားရက္ေတြတိုင္းေရာ အဆင္ေျပေနတာက်လို႔ွဗ်ာ …. ၁၃ ရက္ေန႔မွာ တခုခုမ်ား မျဖစ္လိုက္နဲ႔ … ဒီ ၁၃ ေၾကာင္႔ဆိုတာ လူတိုင္းပါးစပ္ကမခ်ဘူး … အဲ ေကာင္းတာေလးျဖစ္ၾကည္႔ ခ်ီးက်ဴးေဖာ္မရဘူး ….. လူေတြက တကယ္ေတာ႔ အလကားပါဗ်ာ …. ထစ္ကနဲရွိ ဘာကုိ အျပစ္ပံုခ်ရမလဲဆိုတာရွာၿပီ …. ကုိယ္ဘာလုိေနသလဲဆိုတာမၾကည္႔ဘူး …. အဓိကနဲ႔ သာမညကုိ လူေတြမခြဲတတ္ေသးပါဘူးဗ်ာ ….

ရုန္းရင္းကန္ရင္း

(Image from http://executivezen.wordpress.com/2008/02/25/6-conclusion/)

လူတိုင္း လူတိုင္းမွာ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြမျဖစ္ရရင္၊ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာေတြလုပ္ခြင္႕မရရင္၊ ေမွ်ာ္လင္႕မထားတဲ႕အဆိုးေတြျဖစ္လာရင္၊ လုပ္သေလာက္လည္းအရာမေရာက္ဘူးဆိုရင္ စိတ္ညစ္မယ္၊ စိတ္ဓာတ္က်မယ္၊ စိတ္အားငယ္မယ္၊ “ငါမွျဖစ္ရေလျခင္း” ဆိုၿပီး ပူေဆြးတာေတြျဖစ္မယ္လို႕ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုကိစၥေတြမျဖစ္သင္႕ဘူး၊ မျဖစ္နဲ႕လို႕တားလို႕မရသလို ျဖစ္လာခဲ႕ရင္လည္း ကုိယ္႕ကုိ ဘယ္သူေတြက ဘယ္လိုပဲအားေပးေပး ကုိယ္႕စိတ္ကုိယ္မွ မေျဖႏိုင္ဘူးဆိုရင္ အရာမေရာက္ပါဘူး။
တခ်ိဳ႕ကလဲ ဒီလိုစိတ္အေျခအေနမွာ ဘ၀ကုိ ေရစုန္ေမွ်ာလိုက္ၾကတဲ႕သူေတြရွိသလို၊ တခ်ိဳ႕ကလဲ ဒီလိုစိတ္အေျခအေနမွာ ၾကာရွည္မေနပဲ ကုိယ္႕စိတ္ကုိယ္ ျပန္ျမွင္႕တင္ၾကတဲ႕သူေတြလဲ ရွိၾကပါတယ္။ ျမွင္႕တင္ပံု ျမွင္႕တင္နည္းကေတာ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပါ႕ … တခ်ိဳ႕က တရားထိုင္ၿပီး စိတ္ေတြတည္ၿငိမ္ေအာင္လုပ္တယ္။ တခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ႕ စိတ္ကုိလႊတ္လိုက္ၿပီး စိတ္တိုင္းက် ခဏေနလိုက္တယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ႕ ကစားကြင္းေတြသြားတယ္၊ ဖုန္းေျပာတယ္၊ တစ္ေယာက္တည္း အားရပါးရ ငိုပစ္လိုက္ၾကတယ္။ ဒီလိုနည္းမ်ိဳးစံုနဲ႕ စိတ္ကုိသက္သာရာရေအာင္လုပ္တတ္ၾကတယ္။

ကြ်န္မကေတာ႕ စိတ္ညစ္လာရင္ (သို႕) စိတ္ဓာတ္က်လာရင္ ေရႊတိဂံုဘုရားကုိ တစ္ေယာက္တည္းသြားၿပီး၊ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚေရာက္ရင္ ေျမာက္ဘက္မုခ္နားက ဗုဒၶ၀င္ျပခန္းဘက္ဆင္းတဲ႕ေနရာနဲ႕နီးတဲ႕ ေညာင္ပင္နားမွာ ထိုင္ေလ႕ရွိတယ္။(စိတ္မညစ္လဲသြားေလ႕ရွိပါတယ္) ဘုရားရိပ္က စိတ္ေတြအရမ္းေအးခ်မ္းေစတယ္၊ စိတ္ခ်မ္းသာေစတယ္၊ ေသာကေတြ တခ်ိဳ႕တ၀က္ ေျပေစတယ္ေလ …

ေနာက္တစ္နည္းကေတာ႕ ကြ်န္မစိတ္ညစ္တိုင္း အမ်ားဆံုးလုပ္ေလ႕ရွိတာပါ။ အဲ႕ဒီနည္းက ကဗ်ာေတြ၊စာေတြ ဖတ္ၿပီး စိတ္ကုိ ျပန္ျမွင္႕တင္တာပါ။ စာကေတာ႕ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက စာအုပ္ေတြဖတ္တာမ်ားပါတယ္။ ကဗ်ာကေတာ႕ တစ္ပုဒ္တည္းပါ။ ကြ်န္မ (၇)တန္းအရြယ္မွာ မဂၢဇင္း(မေဟသီလား၊ ပန္းေ၀သီလား နာမည္ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ႕ပါဘူး) တစ္အုပ္ထဲက ဖတ္မိၿပီး သိပ္ႀကိဳက္သြားလို႕ ကူးထားတာေလးပါ။ ကဗ်ာေရးသူကေတာ႕ “ဆရာ ဦးေအးေငြ” ပါ။ “ပန္းခ်ီေအးေငြ” လို႕လဲသိၾကပါတယ္။

ဒီကဗ်ာေလးအတြက္ဆရာ႕ကုိ ကြ်န္မသိပ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒီကဗ်ာေလးဖတ္ၿပီးတိုင္း က်ေနတဲ႕ကြ်န္မရဲ႕စိတ္အေျခအေနက ပံုမွန္ျပန္ေရာက္သြားတတ္လို႔ပါ္။ ကြ်န္မခ်စ္တဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ စိတ္ညစ္၊ စိတ္ဓာတ္က်၊ အားငယ္တိုင္း ဒီကဗ်ာေလးကုိ ပုိ႕ေပးေလ႕ရွိပါတယ္။ ခုလည္းပဲ ကြ်န္မခ်စ္တဲ႕ ဘေလာ႕ေမာင္ႏွမ၊သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိ ဒီကဗ်ာေလး မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္ေနာ္္။

ရုန္းရင္းကန္ရင္း

ေလထန္တိုင္းသာ ပြင္႕ေၾကြပါမူ
ဘယ္မွာပန္းမ်ား က်န္မည္နည္း။

လိႈင္းပုတ္တိုင္းသာ ကမ္းၿပိဳပါမူ
ဘယ္မွာေျမႀကီး က်န္မည္နည္း။

က်ရႈံးတိုင္းသာ ငိုရပါမူ
ဘယ္မွာမ်က္ရည္ က်န္မည္နည္း။

အေမွာင္တစ္၀က္ လင္းတစ္၀က္သည္
တစ္ရက္တစ္ခါ ႀကံဳျမဲသာတည္႕
အရံႈးတစ္လွည္႕ ႏိုင္တစ္လွည္႕မွာ
မ်က္လွည္႕ပမာ ေတြ႕ၿမဲသာတည္႕
ဘ၀သည္ကား တိုက္ပြဲမ်ားပင္
လႈပ္ရွားရေသာ လူ႕ရြာေတာ၀ယ္
လင္းေသာေမွာင္ေသာ ေအာင္ေသာရံႈးေသာ
ခ်စ္ေသာမုန္းေသာ သစ္ေသာေဟာင္းေသာ
ေကာင္းေသာဆိုးေသာ ညိႈးေသာလန္းေသာ
ၾကမ္းေသာႏုေသာ ပူေသာေအးေသာ
ေစာေၾကာစိတ္ျဖာ မေနသာ။

လဲရာကထ က်ရာကတက္
ပ်က္ရာကေဆာက္ ေရွ႕သို႕ေလွ်ာက္၍
ေရာက္ရာဘ၀ အားမာန္ျပရင္း
ရုန္းရကန္ရ မည္တကား ………..

လမ္း

ကြ်န္မအလုပ္သြားရင္ ေလွ်ာက္ရတဲ႕လမ္းတိုေလးက သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္ … ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ႀကီးမွာေပမယ္႕ အဲ႕ဒီလမ္းေလးထဲေရာက္ရင္ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္လို႕မခံစားရဘူး ..
အဲ႕ဒီလမ္းေလးမွာ ပိုင္ဆိုင္တာဆိုလို႕ လမ္းေလးကုိ အုပ္မိုးထားတဲ႕တရုတ္စကားပင္ေတြရယ္ တရုတ္စကားပင္ေတြေအာက္မွာစိုက္ထားတဲ႕ ပု႑ရိတ္ပန္းပင္ေလးေတြရယ္ပဲရွိပါတယ္ …
ပန္းေရာင္အႏု၊အရင္႕ … ၾကက္ေသြးေရာင္ရင္႕ရင္႕ … အ၀ါႏုေရာင္ ေတြရွိၾကတဲ႕
ေရာင္စံုတရုတ္စကားပြင္႕ေလးေတြကလဲ ေ၀တခ်ိဳ႕၊ ေၾကြတခ်ိဳ႕နဲ႕ ကဗ်ာဆန္စြာလွပေနၾကတယ္ ..
ေ၀ေနတဲ႕ပန္းကေလးေတြကလည္း သူတို႕ရဲ႕မိခင္အပင္နဲ႕ သူတို႕ရဲ႕ လမ္းတုိေလးကုိ အလွဆင္ၾကသလို …
ေၾကြက်ေနတဲ႕ပန္းကေလးေတြကလည္း ပန္းေကာ္ေဇာခင္းထားသလိုမ်ိဳးနဲ႕ သူတို႕ရဲ႕ လမ္းတိုေလးကုိ အလွဆင္ၾကျပန္တယ္ေလ …. ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ လမ္းတိုေလးနဲ႕ပန္းပြင္႔ေလးေတြနဲ႕ပနံတင္႕ေနတာေတာ႕ အမွန္ပါပဲ ..ကြ်န္မလို စိတ္ကူးယဥ္တတ္သူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ႕ လမ္းတိုကေလးက ရသမ်ိဳးစံုေပးႏိုင္တယ္လို႕ ဆိုရမယ္ …

ေရၾကည္ရာ၊ ျမက္ႏုရာရွာေဖြရင္း

ေရၾကည္ရာ၊ျမက္ႏုရာ ဆိုတဲ႕ စကားကုိ ကြ်န္မငယ္ငယ္ကတည္းက ၾကားဖူးေနက်ပါ။ ငယ္စဥ္ကေတာ႕ ဘာရယ္ေသခ်ာမသိခဲ႕ေပမယ္႕ ကုိယ္တိုင္အလုပ္စလုပ္တဲ႕ အခ်ိန္မွာ သိလာခဲ႔ရတယ္။ ေရၾကည္ရာ၊ ျမက္ႏုရာဆိုတဲ႕စကားကုိတြင္တြင္သံုးၿပီး တစ္ေနရာမွ တစ္ေနရာ ကူးသန္း၊ ခုန္ေက်ာ္ ေနၾကတဲ႕လူေတြထဲမွာ ကြ်န္မလည္းတစ္ေယာက္အပါအ၀င္ပါ။ အဲ႕လိုသြားလာေနၾကတဲ႕သူေတြမွာလည္းရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ေပါ႕။ တခ်ိဳ႕က ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္၊တခ်ိဳ႕က မေပ်ာ္မရႊင္၊ တခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ႕လဲ နဲနဲပုိေကာင္းမယ္ထင္လို႕၊ တခ်ိဳ႕ကလဲဘ၀တစ္ဆစ္ခ်ိဳးေကာင္းသြားမွာမို႕လို႕ စသျဖင္႕ေပါ႕ေလ။

ကြ်န္မကေရာ ….. ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အေပၚကရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ အားလံုးနီးပါးနဲ႕ ေရၾကည္ရာ၊ ျမက္ႏုရာကုိရွာေဖြခဲ႕ဖူးတယ္ … ရွာလည္းရွာေနဆဲပါ …. ေနာင္ ဘယ္ခ်ိန္ထိ ဆက္ရွာေနမလဲဆိုတာလည္း မသိေသးပါဘူး …. အဲ႕လိုနဲ႕ပဲ ကြ်န္မတစ္စံုတစ္ရာကုိ သတိထားမိလာတယ္။ အဲ႕ဒါဘာလဲဆိုေတာ႕ေရၾကည္ရာ၊ျမက္ႏုရာလို႕ ကြ်န္မသတ္မွတ္တဲ႕ ေနရာတစ္ခုေရာက္တိုင္းကြ်န္မရဲ႕ပုိင္ဆိုင္မႈ႕က ေလ်ာ႕ေလ်ာ႕သြားတာကုိပါပဲ … အရင္က ကြ်န္မ မွာ မိသားစုဆိုတဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ႕အ၀န္းအ၀ိုင္းေလးရယ္၊ခံစားခ်က္အစစ္ေတြနဲ႕ မိတ္ေဆြေတြရယ္ ရွိတယ္။ ခုပုိေကာင္းတဲ႕ေနရာတစ္ခုေရာက္တဲ႕အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မပုိင္ဆိုင္တာကကြ်န္မရဲ႕အခန္းေလးတစ္ခန္း(သို႕) ကြ်န္မရဲ႕ ခုတင္ေလးတစ္လံုး ….ေနာက္ၿပီး အေပၚယံခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ မိတ္ေဆြတစ္ခ်ိဳ႕ …..

ကြ်န္မကုိယ္႕ကုိကုိယ္ ေမးခြန္းထုတ္မိတယ္ …. ဒီလိုေနရတဲ႕ ဘ၀ကုိေပ်ာ္သလား၊ ေက်နပ္သလားဆိုတာကိုေပါ႕ …. ေက်နပ္တယ္ဆိုတဲ႕ အေျဖကုိခ်က္ျခင္းျပန္ေျဖႏိုင္သလို၊ မေပ်ာ္ဘူးဆိုတာကိုလဲခ်က္ျခင္းျပန္ေျဖႏိုင္ခဲ႕တယ္။ ေက်နပ္တာကေတာ႕ ကိုယ္ေလွ်ာက္ခ်င္တဲ႕ လမ္းကုိကိုယ္႕စိတ္တိုင္းက်ေလွ်ာက္ေနရလို႕ရယ္၊ ကုိယ္႕မိဘမေသခင္ အတိုင္းအတာတစ္ခုထိလုပ္ေကြ်းခြင္႕ေလးရလို႕ရယ္ပါ။ မေပ်ာ္တာကေတာ႕ မိေ၀း၊ဘေ၀း၊ ခ်စ္သူေ၀းနဲ႕ေနရသလို၊ ဘ၀အေမာေတြႀကံဳလာတိုင္း တိုင္ပင္စရာ၊ရင္ဖြင္႕စရာ ဆိုတဲ႕ဘ၀ရဲ႕ ဟစ္တိုင္ေပ်ာက္ဆံုးေနလို႕ပါပဲ ….

မနက္အိပ္ယာထ၊ အလုပ္သြား၊ အလုပ္ျပန္ ၿပီးရင္ကုိယ္႕ရဲ႕အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ဖုန္းေျပာရင္ေျပာ၊ ဒါမွမဟုတ္စာအုပ္တစ္အုပ္ဖတ္ ဒါနဲ႔ပဲ လည္ပတ္ေနရတဲ႕ ကြ်န္မရဲ႕ ေန႕တဓူ၀ ဘ၀မွာေပ်ာ္ရႊင္မႈ႕ဆိုတာကုိ ဘယ္လိုအဓိပၸါယ္ဖြင္႕ရမလဲဆိုတာေမ႕တတ္လာသလို၊စိတ္လိုလက္ရ ၿပံဳးရယ္ဖို႕ကုိလဲ သတိမရတတ္ေတာ႕တာၾကာေနပါၿပီ….ဒီလိုေနရတာကုိၿငီးေငြ႕လာသလိုလိုရွိမိတဲ႕ အခိုက္အတန္႕ေလးမွာေရၾကည္ရာ၊ျမက္ႏုရာကုိ ထပ္မံရွာေဖြဖို႕ ကြ်န္မ ေၾကာက္သလိုႀကီးျဖစ္မိတယ္….

ဒါေပမယ္႕လည္း ……. အဲ႕ဒီအခိုက္အတန္႕ေလးေက်ာ္သြားတာနဲ႕တၿပိဳင္နက္ ကြ်န္မရဲ႕ အနာဂတ္ကုိ ကြ်န္မ အလွဆင္ခ်င္ျပန္ပါေလေရာ …. ကြ်န္မျဖစ္ခ်င္တာ၊ လုပ္ခ်င္တာေတြရွိေနေသးသ၍၊ ဆုပ္ကုိင္ထားေနသ၍ေတာ႕ေရၾကည္ရာ၊ျမက္ႏုရာကုိရွာေဖြရင္းနဲ႕ကြ်န္မရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္မႈ႕ေတြကုိ ခဏအက်ဥ္းခ်ထားပါရေစ …….

“ဟိုးတုန္းက ...”

လြန္ခဲ႕တဲ႕ ၈ ႏွစ္ေလာက္က အရမ္းခ်စ္တတ္တဲ႕ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ အဲ႕ဒီေကာင္မေလးကုိ အႏိုင္ယူတတ္တဲ႕ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရွိခဲ႕ဖူးတယ္။ ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးထက္ ၂ ႏွစ္ႀကီးေတာ႕ အစစ အရာရာ လိုက္ဆံုးမ၊ စည္းကမ္းေတြထုတ္တယ္ေလ။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ပြင္႕ပြင္႕လင္းလင္းေနတတ္တဲ႕ ေကာင္မေလးခမ်ာ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္ေပမယ္႕ ေကာင္ေလးကုိခ်စ္ေတာ႕ သူ႕စည္းကမ္းေတြအတိုင္း လိုက္နာႏိုင္ဖို႕ ႀကိဳးစားခဲ႔ဖူးတယ္။ ေကာင္ေလးရဲ႕စည္းကမ္းေတြက အေတာ္ေတာ႕မ်ားသား ..... လက္သည္းမကုိက္ရဘူးတဲ႕ (ေကာင္မေလးက တခါတေလ လက္သည္းကိုက္ေလ႕ရွိတယ္)၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ရင္ လမ္းမကုိ မ်က္ႏွာမူၿပီးမထိုင္ရဘူးတဲ႕(ေကာင္မေလးက အၿမဲအဲ႕လိုပဲထိုင္တတ္လို႕တဲ႕ေလ)၊ ေယာက္်ားေလးသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ စကားေျပာတာ မႀကိဳက္ဘူးတဲ႕(ေကာင္မေလးမွာ ေယာက္်ားေလးသူငယ္ခ်င္းမ်ားတယ္ေလ၊ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ႕ ေယာက္်ားေလးေတြက စိတ္ဆိုး၊စိတ္ေကာက္သိပ္မရွိၾကလို႕တဲ႕)၊ လမ္းသြားရင္း သီခ်င္းမဆိုရဘူးတဲ႕(ေကာင္မေလးက တခါတရံ သီခ်င္း ခပ္တိုးတိုး ညည္းေလ႕ရွိတယ္)၊ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာစပါယ္ယာကရယ္စရာေျပာရင္ လိုက္မရယ္ရဘူးတဲ႕ (ေကာင္မေလးက အရယ္သန္တယ္ေလ)၊ အစအေနာက္သန္တာ ေလ်ာ႕တဲ႕(ေကာင္မေလးက ငေျပာင္ေလးမို႕လို႕ေလ) စသျဖင္႕ေပါ႕ေလ .... အမ်ားႀကီးပါ .... ဒါေပမယ္႕လဲ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ႕ ေကာင္မေလးလိုက္နာခဲ႔တယ္ ....

ေကာင္မေလးအတြက္ ေကာင္ေလးက ပထမဆံုးခ်စ္သူျဖစ္သလို၊ ေကာင္ေလးဘက္ကလဲ ဒီအတိုင္းပါပဲ ......
ႏွစ္ေယာက္လံုးကလဲ တစ္သက္တာအတြက္ ရည္၇ြယ္ခ်က္ေတြနဲ႕ေပါ႕ .....
ဒီလိုနဲ႕ ေကာင္ေလးက အလုပ္မွာ ျပသနာတစ္ခုတက္လို႕ အထုတ္ခံလိုက္ရတယ္ ....
အဲ႕လိုအထုတ္ခံလိုက္ရတာဟာ ေကာင္ေလးရဲ႕ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္ႀကီးတစ္ခုကုိ ပ်က္စီးေစခဲ႕တယ္ ....
ေကာင္ေလး အရမ္းစိတ္ဓာတ္က်ေနခ်ိန္မွာ ေကာင္မေလးက ပုိအလိုက္သိတတ္လာတယ္ .... ပုိခ်စ္လာတယ္ ... ပုိလဲ အေလ်ာ႕ေပးလာတယ္ ... ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလးကုိ တခါမွ စိတ္မေကာက္ဖူးဘူး .... ေကာင္မေလးက စိတ္ေကာက္မယ္လို႕ႀကံခါရွိေသး ေကာင္ေလးကႀကိဳစိတ္ဆိုးေနႏွင္႕ၿပီေလ ..... ဒီလိုနဲ႕ သူတို႕ခ်စ္သူသက္တမ္း ၁ ႏွစ္ခြဲေရာက္လာခဲ႕တယ္ .....

အဲ႕ဒီအခ်ိန္မွာ ေကာင္ေလးကုိ သိပ္သေဘာက်တဲ႕ ေနာက္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ ေတြ႕ခဲ႕တယ္ ....
ေနာက္ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလးမွာခ်စ္သူရွိမွန္းသိရက္နဲ႕ ေကာင္ေလးေဘးကုိ တစစ ေရာက္လာခဲ႕တယ္(ေကာင္ေလးေနခြင္႕ေပးခဲ႕တာလဲပါတာေပါ႕)။ ေနာက္ေကာင္မေလးရဲ႕ မိန္းမဆန္မႈ႕ေတြ၊ ဂရုစိုက္မႈ႕ေတြအေပၚ ေကာင္ေလးသာယာခဲ႕တယ္ .... သူေပးတဲ႕ ဆင္ေျခ၊ ဆင္လက္ေတြကုိ ေကာင္မေလးက သိသိႀကီးနဲ႕ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ခြင္႕လႊတ္ေပးခဲ႕တယ္ ... ေကာင္မေလးစိတ္ထဲမွာ သူ႕ရဲ႕ ပထမဆံုးခ်စ္သူ နဲ႕ ပဲလက္တြဲခ်င္တဲ႕ စိတ္ႀကီးက အရာရာကိုခြင္႕လႊတ္ေစခဲ႕တယ္ .....

ဒီလိုနဲ႕ တေန႕မွာေပါ႕ ..... ေကာင္ေလးစိတ္ဆိုးေနတာကုိ ေခ်ာ႕ဖို႕ ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလးရံုးကိုလိုက္သြားခဲ႕တယ္ ....(ျပသနာတခုခုျဖစ္တိုင္း ေကာင္မေလးကမွန္သည္ျဖစ္ေစ၊မွားသည္ျဖစ္ေစ ေကာင္မေလးကပဲ အေလ်ာ႕ေပးတာ ေကာင္ေလး အလုပ္ထုတ္ခံရၿပီးကတည္းကပါ) အဲ႕ဒီအခ်ိန္မွာ ေကာင္ေလးနဲ႕ ေနာက္ေကာင္မေလး လက္ခ်င္းတြဲၿပီး ကားလမ္းကူးလာတာကုိ ျမင္လိုက္ရတယ္ .... သူၾကည္႕တတ္မယ္ဆိုရင္ အဲ႕ဒီအခ်ိန္မွာ ခံစားလိုက္ရတဲ႕ အံ႕ၾသမႈ႕၊ ၀မ္းနည္းမႈ႕၊ နာက်င္မႈ႕ ေတြ တစ္ျပိဳင္တည္းခံစားေနရတဲ႕ မ်က္ႏွာ အမူအရာနဲ႕ မ်က္ရည္ေတြျပည္႕ေနတဲ႕ မ်က္၀န္းတစ္စံု သူေသခ်ာျမင္လိုက္မွာပါ .... ဒါေပမယ္႕ ..... ဒါေပမယ္႕ေပါ႕ ..... သူက “နင္ရံုးမသြားဘူးလား၊ ငါတို႕ မနက္စာ ဆင္းစားတာ” ဆိုတဲ႕ စကားတစ္ခြန္းပဲေျပာၿပီး ေနာက္ေကာင္မေလးနဲ႕ ထြက္သြားခဲ႔တယ္ေလ ... အဲ႕ဒါ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ အခ်ိန္ေလာက္မွာေပါ႕ ......

သူတို႕ ခ်စ္သူသက္တမ္း ၃ ႏွစ္အၾကာမွာ ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလးကုိ စတင္လမ္းခြဲစကားေျပာခဲ႕တယ္ .....အဲ႕ဒီအခ်ိန္ထိ ေကာင္ေလးက “ငါ နင္႕ကုိပဲခ်စ္တာပါ။ ေနာက္ေကာင္မေလးကုိ မခ်စ္ပါဘူး” တဲ႕ .....ေကာင္မေလး သူ႕ကုိလမ္းခြဲမယ္ေျပာေတာ႕ သူ အရမ္းအံ႕ၾသသြားတယ္ .... သူထင္ခဲ႕တာက သူဘာေတြပဲလုပ္ေနေန ေကာင္မေလးက သူ႕ကုိအၿမဲခ်စ္ေနမွာပဲလို႕ ထင္ထားခဲ႕တာကုိး(သူ႕ကုိယ္သူ အရမ္းအထင္ႀကီးမိတာေနမယ္ထင္ပါရဲ႕) ..... ေကာင္ေလးရဲ႕ စကားေတြက သူေပးခဲ႕တဲ႕ ဒဏ္ရာေတြနဲ႕ အသားမာတက္သြားတဲ႕ ေကာင္မေလးရဲ႕ ႏွလံုးသားကုိ မလႈပ္ရွားေစႏိုင္ေတာ႕ဘူးေလ ..... ဒီလိုနဲ႕ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္ ေ၀းကြာခဲ႕ၾကတယ္ ......