က်မႏွင္႔ တတိယတန္းအေတြ႔အႀကံဳ

သူငယ္တန္းေက်ာင္းအပ္တုန္းက အရင္အပ္တဲ႔သူက တန္းခြဲ(ေအ) မွာေနရေတာ႔ ေက်ာင္းအပ္ေစာတဲ႔က်မကတန္းခြဲ(ေအ)ကုိေရာက္တယ္။
တစ္တန္းေရာက္ေတာ႔ အမွတ္ေတြနဲ႔ အခန္းျပန္ခြဲေတာ႔ စာသိပ္ေတာ္လြန္းတဲ႔က်မက တန္းခြဲ(ဘီ) ေရာက္သြားတယ္။ အဲ႔လို တစ္တန္းမွာ တန္းခြဲ(ဘီ) ေရာက္လို႔လည္း က်မမွာေထြေထြထူးထူး ၀မ္းနည္းမိတာမရွိခဲ႔ဘူး။ မရွိဆို က်မသူငယ္တန္းတုန္းက လူ အေယာက္ (၃၇) ေယာက္မွာ အဆင္႔ (၃၂) ရတာကုိ ေပ်ာ္လြန္းလို႔ အိမ္ကုိ ခုန္ေပါက္ေျပးလႊားၿပီး အေမ႔ကုိၾကြားရတာ အေမာေပါ႔။ ေနာက္ေတာ႔ အေမ ေျပာမွသိတယ္ အဲ႔ဒါ “ညံ႔” တာတဲ႔။ ဒါလည္း မမႈပါဘူး။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ႔ သူငယ္တန္းကေန တစ္တန္း၊ ႏွစ္တန္းကုိ စာေမးပြဲသြားမေျဖ၊ ေအာင္စာရင္းသြားမၾကည္႔ပဲ ေရာက္သြားတယ္လို႔ ကုိ
ထင္ခဲ႔ဖူးတာကုိး။ း)

သံုးတန္းေရာက္ေတာ႔မွ စာေတာ္တဲ႔သူကုိ ဆရာမေတြခ်စ္တယ္ဆိုတာကုိ က်မစသိတတ္လာတယ္။ ဆရာမေတြဟာ က်မတုိ႔ အမွတ္ေတြ ေၾကျငာတိုင္း ေအခန္းက လူေတြနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ ႏွိမ္ကြပ္ေျပာေလ႔ရွိတယ္။ ခု အသက္ႀကီးလာေတာ႔ ဆရာမေတြ ႏွိမ္ေျပာခဲ႔တယ္ဆုိတာက ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္ရွိေအာင္ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္လို႔ ေျပာင္းေတြးမိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေတာ္တဲ႔အခန္းမွာ ေနခ်င္စိတ္အဲ႔ဒီအရြယ္မွာ စျဖစ္ပါတယ္။

က်မ သံုးတန္း(ဘီ) ခန္းမွာေတာ႔ သိပ္မညံ႔ဘူးရွင္႔။ အဆင္႔(၁) ကေန (၁၀) အတြင္းေတာ႔ အၿမဲ၀င္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဘီခန္း (၁) ကေန (၁၀) ဆိုတာေအခန္း သာမန္ေတြေလာက္ပဲရွိတယ္ေလ။ ကဲ ထားပါဦးေလ… အဲ႔ဒီအခ်ိန္တုန္းက က်မသူငယ္ခ်င္းေတြက ခင္ႏြယ္ႏြယ္ထြန္း၊ ေက်ာ႔ေကခိုင္၊ ေဆြဇင္ထြန္း၊ လိႈင္ဘုန္းျမင္႔ ႏွစ္ေယာက္တြဲထိုင္ခံုေတြမွာ ႏွစ္ေယာက္တတြဲစီေပါ႔။ အဲ႔ဒီထဲမွာမွ လိႈင္ဘုနး္ျမင္႔ နဲ႔ ေဆြဇင္ထြန္း ကုိမွတ္မွတ္ရရျဖစ္တယ္။ျဖစ္ဆို အမွတ္ရစရာေတြကလည္း ရွိခဲ႔တာကုိး။

လိႈင္ဘုန္းျမင္႔က က်မကုိ ေျပာတယ္။ သူက သူငယ္တန္းမတက္ခင္က ေလယာဥ္မယ္လုပ္ခဲ႔တာတဲ႔။
သူငယ္တန္းတက္မွာမို႔ အဲ႔ဒီအလုပ္ကထြက္ခဲ႔တယ္လို႔ က်မကိုေျပာတယ္။ က်မေလ ပါးစပ္ေလး ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ အထင္ႀကီးလိုက္တာမေျပာပါနဲ႔ေတာ႔။ က်မသိတာက ေလယာဥ္မယ္ဆို လွတယ္။ ေက်ာ႔ေက်ာ႔ေလး ေမာ႔ေမာ႔ေလးေပါ႔။ သူကလည္းျဖဴျဖဴေလးနဲ႔ ခ်စ္စရာေလးဆိုေတာ႔ က်မလည္းယံုမိတာေပါ႔ေလ။ (အမွန္က ပိန္းတာ ဟီး ဟီး)

ေနာက္ ေဆြဇင္ထြန္းကက်ေတာ႔ ဇာတ္လမ္းေတြဆင္ၿပီး အရုပ္နဲ႔ ကစားၾကတဲ႔ေနရာမွာသိပ္ေတာ္တယ္။
သူကျဖဴျဖဴလံုးလံုး တရုတ္မေလး။ က်မတုိ႔ငယ္ငယ္တုန္းက စကၠဴေပၚမွာ အရုပ္ဆြဲ ကဒ္ထူနဲ႔ကပ္။ အက်ၤ ီမ်ိဳးစံု ကုိယ္႔ဘာသာကုိယ္ဆြဲၿပီး ဇာတ္လမ္းဆင္ေဆာ႔ၾကတာ။
က်မမွာ ကုိယ္တိုင္လုပ္ထားတဲ႔ မိန္းမတစ္ရုပ္၊ ေယာက္်ားတစ္ရုပ္ရွိတယ္။ အက်ၤ ီေတြဆိုလည္း အမ်ားႀကီးပဲ။ ဒါေပမယ္႔ က်မက ဇာတ္လမ္းမေျပာတတ္ဘူး။
အရုပ္ေတြနဲ႔ စကၠဴအက်ၤ ီေတြကုိ ဖတ္စာအုပ္ေတြ ၾကားထဲညွပ္ၿပီး ေက်ာင္းကုိယူလာၾကတယ္။ ဆရာမေရွ႔ေဆာ႔မိရင္ အသိမ္းခံရလို႔ အတန္းခ်ိန္ေျပာင္းၿပီဆိုရင္
ခံုေအာက္ကုိ ဆင္းထိုင္ၿပီး ေဆာ႔ၾကေတာ႔တာပဲ။ အဲ႔ဒါေန႔တိုင္းနီးပါးေဆာ႔တာ။

ဒီလိုနဲ႔ ေဆာ႔လိုက္၊ စာသင္လုိက္နဲ႔ တေျဖးေျဖး အတန္းတင္စာေမးပြဲႀကီးနီးလာပါေရာလား။
ျမန္မာစာေျဖတဲ႔ေန႔၊ အဂၤလိပ္စာေျဖတဲ႔ေန႔ အားလံုးအဆင္ေျပတယ္။
သခၤ်ာေန႔ … ဇာတ္လမ္းကစၿပီ။ က်မကစာရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ စာေမးပြဲေျဖရင္း အမွတ္(၄၀) ဖိုးေလာက္ပဲေျဖရေသးၿပီး အိပ္ခ်င္လာတာနဲ႔ စားပြဲေပၚေမွာက္အိပ္မိသြားေရာ။
သခ်ၤာတို႔၊ အဂၤလိပ္တို႔က ေစာၿပီးတတ္တာမုိ႔ အတန္းေစာင္႔ဆရာမကလည္း ၿပီးလို႔အိပ္တယ္ထင္ၿပီး သူကလည္း မႏိႈး၊ ကုိယ္ကလည္း မထနဲ႔ ပထမေခါင္းေလာင္းထိုးတဲ႔အခ်ိန္မွာ က်မႏိုးလာတာေပါ႔။
အဲ႔ဒီက်မွ က်မေျဖထားတာျပန္ၾကည္႔မိေတာ႔ ေအာင္မွတ္ေလးတင္ရွိေသးတယ္။ အခ်ိန္ကလည္း ၅ မိနစ္ပဲက်န္ေတာ႔တယ္။
တခုခုမ်ားမွားလို႔ကေတာ႔ က်ၿပီပဲလို႔ေတြးလိုက္မိတာနဲ႔ က်မ တျဗဲၿဗဲ နဲ႔ငိုပါေလေရာလား။

က်မတုိ႔စာေမးပြဲခန္းကုိ ဆရာမႏွစ္ေယာကေစာင္႔တယ္။ တစ္ေယာက္ ဆရာမေဒၚတင္မိုးေအးဆိုတဲ႔ ဆရာမ။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကုိေတာ႔ က်မ မမွတ္မိေတာ႔ဘူး။ က်မက အသည္းအသန္ေတြငိုေနေတာ႔ ဆရာမကပါ ငိုေရာ။
ဆရာ၊တပည္႔ႏွစ္ေယာက္ ငုိရင္း ဒုတိယေခါင္းေလာင္းထိုးသြားေတာ႔ က်မဆက္ေျဖလို႔ မရေတာ႔ဘူးေလ။ ဆရာမက ငိုရင္းနဲ႔ပဲ က်မတုိ႔ ေက်ာင္းဂိတ္၀ထိလိုက္ပို႔တယ္။ က်မကလည္း ငိုရင္းပါသြားတာေပါ႔။
ဆရာမက အေမ႔ကုိ အက်ိဳးအေၾကာင္းေမးေတာ႔ အေမက အ၇မ္းစိတ္မေကာင္းျဖစ္ေပမယ္႔ က်မကငိုေနေတာ႔ မဆူရက္ဘူး။
အမွန္ဆို အေမက စိတ္ဆတ္တယ္၊ ငိုတာလည္းသိပ္မႀကိဳက္လွဘူး။ ဒါေပမယ္႔ က်မက တလမ္းလံုး ရိႈက္ႀကီး တငင္ငိုေနေတာ႔ အေမက စိတ္ရွည္ရွည္ထားၿပီး စိတ္သက္သာေအာင္

“သမီး အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲစားမလား” တဲ႔ဆိုၿပီးေခ်ာ႔ရွာပါတယ္။


အဲ႔ဒီမွာ က်မက“စားမယ္” လို႔ေျပာရင္း အလံုဘူတာနားကဆိုင္မွာစားၾကတယ္။


က်မက စားရင္း၊ ငိုရင္း တစ္ပြဲလည္းကုန္သြားေရာ မ်က္ရည္၀ိုင္းတဲ႔ မ်က္လံုးႀကီးေတြနဲ႔ အေမ႔ကုိ ေမာ႔ၾကည္႔လိုက္ၿပီး အေမ႔ကုိ စကားတစ္ခြန္းေျပာလိုက္တယ္
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

“ေမႀကီး သမီးမ၀ေသးဘူး ေနာက္တစ္ပြဲစားခ်င္တယ္” လို႔ …………

အေမက စားေမးပြဲမေျဖႏိုင္ရတဲ႔ၾကားထဲ ငတ္ႀကီးက်ေနတဲ႔ သူ႔သမီးကုိ စိတ္တိုေပမယ္႔ စိတ္တိုရအခက္ျဖစ္ေနတဲ႔ပံုကို ခုထိျမင္ေယာင္တုန္း ဟိဟိ....

မွတ္မွတ္ရရ က်မသံုးတန္းတုန္းက အေတြ႔အႀကံဳေလးပါ။ အဲ႔တုန္းက တကယ္ကုိ ၀မ္းနည္းငိုေၾကြးခဲ႔ရတာေပမယ္႔ ခုခ်ိန္ျပန္စဥ္းစားေတာ႔ ရယ္ခ်င္စရာေလးမို႔
သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ေရးလိုက္ပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာႏိုင္ၾကပါေစ။

"ငယ္ဘ၀ အေတြ႔အႀကံဳမ်ား (၂)"

ဒုတိယတန္း
=======
ဒုတိယတန္းမွာ က်မအတြက္ အမွတ္ရစရာသိပ္မ်ားမ်ားစားစားမရွိလွဘူး။ မွတ္မိတာေလးတစ္ခုက မုန္႔စားေနတုန္း ဆရာလာလို႔ေျပးရတာေလးတစ္ခုပဲရွိတယ္။

အဟမ္း .. အဟမ္း ..... အစားငမ္းတဲ႔ ၾကယ္ျပာပိစိကေလး အေၾကာင္းေပါ႔ ....

က်မတုိ႔ ေက်ာင္းက အထက္တန္းေက်ာင္းေပမယ္႔ မုန္႔စားေဆာင္မွာ မုန္႔ဆိုင္ေတြေတာ႔ သိပ္မျမိဳင္လွဘူး။ မုန္႔စားေဆာင္နားေရာက္ရင္ ပထမဆံုးေတြ႔ရမွာက ေရခဲေခ်ာင္းကုိ တြန္းလွည္းနဲ႔ ေရာင္းတဲ႔ ေရခဲေခ်ာင္းသည္အစ္ကုိႀကီး။ သူက က်မသူငယ္တန္းကေန ၁၀ တန္းေရာက္တဲ႔ထိ အဲ႔ေရခဲေခ်ာင္းလွည္းေလးနဲ႔ ေရခဲေခ်ာင္းေရာင္းရင္းနဲ႔ပဲ တစ္ႏွစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္ကုန္ဆံုးခဲ႔တာ။
သူတင္ပဲလားဆိုေတာ႔လည္း မဟုတ္ဘူး တျခားဆုိင္ေတြလည္း လူမေျပာင္းသြားၾကဘူး။

ေနာက္ သူ႔ေနာက္ဘက္မွာက်ေတာ႔ ကပ္ေစးနဲ၊ ေ၀ဖာယိုသုတ္ စတာေတြကုိေရာင္းတဲ႔ တြန္းလွည္းနဲ႔ အသည္ႀကီး ရွိတယ္။ သူတို႔က လင္မယားလား၊ ေယာက္ကရွာအစ္မႀကီးေရာင္းတာလား မမွတ္မိေတာ႔ဘူး။

ေနာက္ အဲ႔နားေလးမွာပဲ နို႔႔ေအးေခ်ာင္းနဲ႔ ဒါးလီွိးေရခဲမုန္႔ေရာင္းတဲ႔ မုတ္ဆိတ္ဗလဗ်စ္နဲ႔ လူႀကီး။ သူက ဒါးလွီးေရခဲမုန္႔ေရာင္းတာမ်ားတယ္။ ႏုိ႔ေအးေခ်ာင္းကုိက် တခါတရံမွေရာင္းတယ္။ သံခြက္ကေလးေတြထဲကုိ ႏို႔ေတြထည္႔ၿပီး ေရခဲခြက္အ၀ိုင္းႀကီး တဂြ်မ္းဂြ်မ္းလွည္႔ရင္း ရလာမယ္႔ ႏို႔ေအးေခ်ာင္းကုိ က်မအပါအ၀င္ ကေလးေတြ မက္မက္စက္စက္ ရွိလွတယ္။
သူ႔ပါးစပ္က ရြတ္ေလ႔ရွိတာေလးကိုလည္း က်မမွတ္မိေနတယ္

"အိုင္စီး ယူစီး ႏွစ္ေယာက္စီးေတာ႔ ျပဳတ္က်" တဲ႔ ...... း)

ေနာက္ မုန္႔စားရံုအစ ညာဘက္မွာက်ေတာ႔ မန္က်ည္းေဖ်ာ္ရည္သည္ မိသားစု။

ဘယ္ဘက္မွာက်ေတာ႔ ေက်ာင္းေစာင္႔ ဦးကုလားရဲ႔ အေမ ဘြားက်ဳတ္နဲ႔ သူ႔မိန္းမ မတင္အံုးတုိ႔က မုန္႔ဟင္းခါး၊ အုန္းႏုိ႔၊ ေခါက္ဆြဲသုပ္၊ ၾကာဇံသုပ္၊ ၀က္သားဒုတ္ထိုး၊ ေျပာင္းျဖဴးျပဳတ္၊ ေျမပဲျပဳတ္၊ ထန္းျမစ္၊ ပဲျမစ္၊ ဆီးသီးေပါင္း စတာေတြကိုေရာင္းတယ္။

ေနာက္ ဟိုးဘက္ေထာင္႔ေလးမွာက်ေတာ႔ ဆီးထုတ္၊ ခ်ိဳခ်ဥ္၊ ေနၾကာေစ႔၊ သၾကားလံုး၊ နံကထိုင္ အစရွိတဲ႔ ရယ္ဒီမိတ္မုန္႔မ်ဳိးစံုေရာင္းတဲ႔ မျမင္႔စိန္တုိ႔ဆိုင္။

ကဲ ... ဒါေလးပဲ က်မဆို႔ မုန္႔စားရံုမွာရွိတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အမယ္ေတြေတာ႔ စံုလွတယ္။ လံုေလာက္တယ္လို႔ေျပာလို႔ေတာ႔ရတာေပါ႔။

က်မ အႀကိဳက္ဆံုးအစားအစာက ဘြားက်ဳတ္ေရာင္းတဲ႔ ေခါက္ဆြဲသုပ္ပဲ။ တကယ္က ေခါင္ဆြဲသုပ္ဆိုလို႔ ရွယ္သုတ္ေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။ ေခါက္ဆြဲကုိ ေဂၚဖီနဲ႔ ေရာေၾကာ္ထားတယ္ ေနာက္ အခ်ဥ္ရည္နဲ႔ ေရာနယ္ေပးလိုက္တဲ႔ မည္ကာမတၱ အသုပ္။ ဒါေပမယ္႔ သိပ္အရသာရွိတယ္။ မနက္တိုင္း က်မ အဲ႔ဒါ မစားရရင္ မေနႏိုင္ဘူး။ ဒုတိယအႀကိဳက္ဆံုး မုန္႔က ေရႊပုစြန္က နံကထိုင္ (အခုေတာ႔ မႀကိဳက္ေတာ႔ဘူး)။ မျမင္႔စိန္တို႔ဆိုင္က နံကထိုင္ ၁ ခုကုိ ၃ မတ္။ က်မ မုန္႔ဖိုးက ၁ က်ပ္ ခြဲ။ ေခါက္ဆြဲသုပ္က ငါးမူး ဆိုေတာ႔ ကြက္တိပဲ (စုေတာင္ မစုႏိုင္ဘူး )

က်မတို႔ေက်ာင္းေလးက သူမ်ားေက်ာင္းေတြလိုပဲ ပထမေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္ထုိးရင္ ေက်ာင္းသားေတြအကုန္ အတန္းထဲမွာရွိၿပီး ဘုရားရွိခုိးရတယ္။ က်မက တခါတေလ ေနာက္က်တတ္တယ္။ ေက်ာင္းေရာက္တာနဲ႔ က်မရဲ႔ပထမဆံုးအလုပ္က လြယ္အိတ္ပစ္ခ်ၿပီး ဘြားက်ဳတ္ဆိုင္ကုိ ေျပးတာပဲ။ ဘယ္ေလာက္အိမ္ကပဲ စားလာရပါေစ ဘြားက်ဳတ္အသုတ္ကုိ ေန႔တိုင္းစားရမွ စိတ္ထဲအာသာေျပတယ္။ ေခါင္းေလာင္းထုိးသြားရင္ ဒု-ေက်ာင္းအုပ္ ေခါင္းျဖဴဆရာႀကီးက မုန္႔စားရံုကုိ ပတ္စစ္ေလ႔ရွိတယ္။

က်မက အစာစားရင္ သိပ္မ၀ါးပဲ မ်ိဳခ်ေလ႔ရွိတာ ငယ္ကတည္းက အက်င္႔ဆုိပါေတာ႔။ တေန႔ က်မ အပူေတြကန္လို႔ အာေခါင္ေတြမွာစင္းေၾကာင္းေတြထၿပီးေရေသာက္ရင္ေတာင္ နာေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ က်မေက်ာင္းခ်ိန္ကြက္တိေရာက္သြားတယ္။ မနက္စာ စားခ်ိန္မရွိေတာ႔ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ က်မရဲ႔ တဇြတ္ထိုးထံုးစံအတိုင္း မုန္႔ဆိုင္ကုိေျပးတယ္။ အသုပ္စားေတာ႔ ထင္သေလာက္ ခရီးမေရာက္ဘူး အာေခါင္က နာေနတာကုိး။ အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာ ေခါငး္ျဖဴဆရာႀကီးကလာေနၿပီ ႀကိမ္လံုးကလည္း တ၀င္႔၀င္႔။ အသုပ္ကလည္း တန္းလန္း မ်ိဳခ်လို႔ကလည္းမရ ျဖတ္ခ်လို႔ကလည္း အဆင္မေျပ။ ပါးစပ္မွာ ေခါက္ဆြဲတန္းလန္းစားရင္းနဲ႔ ဆိုင္ေတြေနာက္ဘက္ ပတ္ၿပီး ပုန္းရတယ္။ ပါးစပ္ကလည္းအစားမပ်က္၊ လူကလည္း ကုန္းကြပုန္း၊ ဆရာႀကီးျပန္ၿပီလားလည္းေခ်ာင္းၾကည္႔ရနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကုိ ကုိးယိုးကားယားႏိုင္ခဲ႔တာ။ ဒါေပမယ္႔ေလ က်မေခါက္ဆြဲသုပ္ကုိ ေျပးရင္းလႊားရင္း ေအာင္ျမင္စြာ ကုန္ေအာင္ စားႏို္င္ခဲ႔တယ္။ အရိုက္လည္း မခံရဘူး။

မွတ္မွတ္ရရ ရင္ခုန္ (ၾကိမ္လံုးစာေၾကာက္လို႔)၊ စိတ္ေမာ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ရတဲ႔အျဖစ္ေလးတစ္ခုေပါ႔။

သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ျပံဳးေပ်ာ္ႏိုင္ၾကပါေစ .......

"ငယ္ဘ၀ အေတြ႔အႀကံဳမ်ား (၁)"

ဘာရယ္မဟုတ္ ... သူမ်ားေတြေက်ာင္းသားဘ၀အေၾကာင္းေရးတာျမင္ရင္း ကုိယ္႔ငယ္ဘ၀ေလးက အမွတ္တရေလးေတြ ျပန္သတိရမိတယ္။

သူငယ္တန္း
=======
- ပထမဆံုး သူငယ္တန္းတက္တဲ႔ေန႔က ကုိယ္႔ကုိလည္းျမင္ေရာ အခန္းထဲက ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္က ေျပးလာၿပီး ကုိယ္႔ကုိ အတင္းဖက္ၿပီး ပါးကုိနမ္းတာ မေမ႔ဘူး။

သူနမ္းတဲ႔ အေၾကာင္း ကုိယ္က အိမ္မွာ ျပန္ေျပာျပမိေတာ႔ တမိသားစုလံုး ၀ုိင္းဟားလို႔ ေအာ္ႀကီး ဟစ္က်ယ္ ငိုရတာလည္း မေမ႔ဘူး။

- အေမက ေျပာတယ္ေက်ာင္းလႊတ္ခ်ိန္ဆို ကေလးေတြ အမ်ားႀကီးၾကားမွာ ကုိယ္႔ကေလးကုိယ္ရွာရတာ မူးေတာင္ မူးတယ္တဲ႔။ ဒါေပမယ္႔ ငါ႔သမီးကေတာ႔ ဒီလိုမဟုတ္ဘူးဆိုပဲ။ အေမေက်ာင္းလာႀကိဳေတာ႔ ပါးစပ္ႀကီး တခုလံုး ရဲပေေဒါင္းခတ္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ ၾကားထဲ ျပဴးျပဲေနတဲ႔ သူ႔သမီးကုိ အေမက တန္းကုိျမင္တာ။ အေမက ပါးစပ္ႀကီးနီရဲေနေတာ႔ လန္႔သြားရွာတာေပါ႔။ တကယ္က ေဘးနာက ကုလားမေလးက သူ႔အိမ္က ဒါန္းသီးကုိယူလာၿပီး အဲ႔ဒါနဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးလို႔ရတယ္ဆိုေျပာၿပီး စာေရးခံုမွာ ေသြးေပးတယ္ ကုိယ္ကလည္း အဲ႔ဒါေတြ ေကာက္ေကာက္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းကုိ ဆိုးပစ္တာ....
ခု ျပန္ေတြး ခုရယ္ခ်င္တယ္ လွခ်က္ရက္ စက္စက္ယိုပဲ

ပထမတန္း
======
ဒီတစ္ခါေတာ႔ က်မက ဆရာမစကားကုိ သိပ္နားေထာင္တဲ႔ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ႔ဖူးတယ္ဆိုတာကုိ ေျပာျပခ်င္တာပါ။

မူလတန္းကေလးေတြဟာ အားရင္ အေပါ႔သြားဖို႔ပဲ အၿမဲ ခြင္႔တုိင္ေလ႔ရွိတယ္။ က်မကလည္း အဲ႔ဒီအမ်ိဳးအစားထဲမွာပါတယ္။ အေဆာ႔ကလဲ အင္မတန္မက္တယ္။

တေန႔ေပါ႔ ... က်မ အရင္လို အျပင္ထြက္ခ်င္လို႔ အေပါ႔သြားမယ္ ခြင္႔တိုင္တာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ တကယ္ကုိ အေပါ႔သြားခ်င္ေနခဲ႔တာ။
အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာ ၀င္ေနတဲ႔ ဆရာမက မ်က္ႏွာတည္လြန္းေတာ႔ ကေလးေတြက ေၾကာက္ၾကတယ္။ (စကားခ်ပ္။ ။ တကယ္က ဆရာမသိပ္သေဘာေကာင္းတာ ေနာင္မွသိလာတယ္။) က်မလဲ ဆရာမကုိသိပ္ေၾကာက္ေပမယ္႔ အေပ႔ါကအရမ္းကုိ သြားခ်င္ေနၿပီဆုိေတာ႔ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ပဲ လက္ေလးပုိက္ လက္ညိႈးေလး ႏႈတ္ခမ္းနားကပ္ၿပီး
"ဆရာမ သမီးအေပါ႔သြားခ်င္လို႔ပါ" ဆိုလိုက္ေတာ႔ ဖ်က္ကနဲ ၾကည္႔လိုက္တဲ႔ဆရာမ မ်က္လံုးကုိလန္႔လိုက္တာ ဆိုတာ တအားပဲ။
ဆရာမက "နင္တုိ႔ေတြ အားေန အေပါ႔သြားမယ္ခ်ည္းပဲ။ မသြားနဲ႔ " တဲ႔ ....
က်မလည္း "ဆရာမ သမီး တကယ္အေပါ႔သြားခ်င္လို႔ပါ" လို႔ အရဲစြန္႔ ေျပာရျပန္ေရာ။ ကုိယ္႔အေၾကာင္းကုိယ္သာသိေလ။ ထြက္က ထြက္က်ေတာ႔မယ္။
ဆရာမက "မေအာင္႔ႏိုင္ရင္ အတန္းထဲ ေပါက္ခ်လိုက္" တဲ႔ ......
က်မကေလးဥာဏ္ေလးနဲ႔ စဥ္းစားတယ္။ က်မအတန္းထဲမွာ ေပါက္ခ်ရင္ ေဘာင္းဘီေတြစို၊ ေသးနံ႔ေတြနံရင္ ရွက္ရေကာင္းမွန္း က်မသိတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေအာင္႔ကလည္းမေအာင္႕ႏုိင္ ဆရာမက ရြဲ႔ေျပာတာကုိ ခြင္႔ျပဳတယ္လို႔ စိတ္ထဲယူဆပစ္လုိက္တယ္။ က်မေဘးမွာ ထိုင္တာက အရပ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ကုလားမေလးတစ္ေယာက္။ က်မက သူ႔ကုိ ေျပာလိုက္တယ္။

"ဟဲ႔ ဆရာမက ေပါက္ခ်င္အတန္းထဲေပါက္လို႔ ေျပာတယ္။ ငါ ခံုေအာက္၀င္ေပါက္မလို႔ ကြယ္ေပး" လို႔ ေျပာေတာ႔ သူက ကြယ္ေပးတယ္။

က်မလည္း ခံုေအာက္၀င္ၿပီး ေပါက္ပစ္လိုက္တာေပါ႔။ ေသးေတြက သံမံတလင္းမွာ က်မေနရာကေန ေဘးကုိ စီးေၾကာင္းနဲ႔ စီးလို႔ .... ကုိယ္က ခပ္တည္တည္ပဲ စာလုပ္ေနလိုက္တယ္။ အတန္းခ်ိန္ကုန္ခါနီးေတာ႔ ဆရာမက ကေလးေတြစာအုပ္ကုိ ပတ္ၾကည္႔တာေပါ႔ ။ ကုိယ္႔ေဘးလည္းေရာက္ေရာ ေသးစီးေၾကာင္းကုိေတြ႔ေရာဆိုပါေတာ႔ ။ ဆရာမက ဟဲ႔ ဘာေတြတုန္းဆိုေတာ႔ ကေလးပိစိက်မက လိမ္တတ္တယ္ဗ်။

"ေရဗူးဖိတ္တာ ဆရာမ" တဲ႔ ေျဖလိုက္တယ္။

အဲ႔မွာ ေဘးက ကုလားမေလးက "မဟုတ္ဘူးဆရာမ မို႔မုိ႔အိေအာင္ ခံုေအာက္၀င္ၿပီး ေသးေပါက္တာ" လို႔ အက်ယ္ႀကီးေအာ္ေျပာတယ္။

အဲ႔မွာ မုိ႔အိတုိ႔ ဂြမ္းပါေလေရာလား။

"ဆရာမက အထဲမွာ ေပါက္ခ်င္ေပါက္ ေျပာလို႔ သမီးေပါက္မိတာပါ" လို႔ ငိုယိုၿပီးေျပာလာတဲ႔ က်မကုိ ၾကည္႔ရင္း သိပ္အရုိက္သန္တဲ႔ ဆရာမမွာ ငိုအားထက္ရယ္အားသန္ခဲ႔ရတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ တစ္တန္းတုန္းကေပါ႔ ။။။။။။

သၾကၤန္အလြမ္း

ျမန္မာ႕ (၁၂)လရာသီပြဲေတာ္ေတြထဲမွာ သႀကၤန္ပြဲေတာ္သည္လဲ က်မ အႏွစ္သက္ဆံုးပြဲေတာ္တစ္ခုပါ။ က်မ ငယ္စဥ္ ကေလးဘ၀ကတည္းက သႀကၤန္ကိုစြဲလမ္းရင္ခုန္ခဲ႔တာ ခုအခ်ိန္ထိပဲဆုိပါေတာ႔။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြ သႀကၤန္ပြဲေတြမွာ ပါ၀င္မဆင္ႏႊဲျဖစ္သည္႔တိုင္ေအာင္ ေပ်ာ္ရႊင္သူမ်ားကုိၾကည္႔လို႔ က်မလဲ ၾကည္ႏူးျဖစ္ခဲ႔သည္ခ်ည္းပါ …. သၾကၤန္နီးလို႔ ထီလွည္းေတြကဖြင္႔တဲ႔ သႀကၤန္သီခ်င္းသံေတြၾကားမွာ ရင္ခုန္ေပ်ာ္ရႊင္ရင္း ႏွစ္ေတြအမ်ားႀကီး ေက်ာ္ျဖတ္ေနက်ပါ …..

ေဟာ … ခုလဲ က်မခ်စ္တဲ႔သႀကၤန္ပြဲႀကီးနီးကပ္လာျပန္ၿပီ …. သႀကၤန္သီခ်င္းသံေလး တစြန္းတစၾကားႏိုင္ဖုိ႔အတြက္ You Tube ဒါမွမဟုတ္ ျမန္မာဗြီဒီယို၀ဘ္ဆိုဒ္ေလးေတြထဲေျပးလို႔ သႀကၤန္သီခ်င္းသံေလး၊ သႀကၤန္အေငြ႔အသက္ေလးခံစားရတာကုိက ရင္ခုန္စရာပါ ….

က်မ မူလတန္းအရြယ္တုန္းကဆိုရင္ က်မတို႔ေနတဲ႔ အလံုလမ္းမႀကီးက သိပ္မစည္ကားလွပါဘူး။ မစည္ကားဘူးဆိုတာကုိ သႀကၤန္ကား အျဖတ္အသန္းနည္းျခင္းနဲ႔ က်မတို႔ေတြက တိုင္းတာေလ႔ရွိၾကပါတယ္။ သႀကၤန္ကားေတြက ေအာက္ၾကည္႔ျမင္တိုင္ လမ္းမႀကီးေပၚကေနၿပီး ေရႊတိဂံုဘုရားဘက္ ေထာင္တက္သြားေလ႔ရွိေတာ႔ က်မတို႔ကေလးေတြမွာ သႀကၤန္ကားကုိ ပက္ရတယ္ကုိမရွိသေလာက္ပါ။ အဲ႔ဒီအရြယ္တုန္းက အေမက လမ္းထိပ္ကုိ ေပးမထြက္ခဲ႔ပါဘူး။ ေရဇလားႀကီးထဲကုိ ပိုက္နဲ႔ေရျဖည္႔လို႔ ေရခြက္ေလးပိုက္လို႔ ေရပက္ရမယ္႔သူကုိ ေစာင္႔ေမွ်ာ္ေနရင္း ေနကပူလာ၊ အခ်င္းခ်င္းပက္ထားလို႔ စိုေနတဲ႔ အ၀တ္ကလဲ ေသြ႔ရာကေန ပူလာေတာ႔ ေနာက္ဆံုး ကုိယ္႔ကုိကုိယ္ ေလာင္းခ်ခ်င္ေလာင္းခ် ဒါမွမဟုတ္ အခ်င္းခ်င္း ပက္ရင္းနဲ႔ပဲ ေန႔လည္ကုိ နားလိုက္ရတာမ်ားခဲ႔ပါတယ္။ ညေနဆိုရင္ ေနျမန္ျမန္က်ဖုိ႔ အျမန္ဆုေတာင္းရတာ က်မရဲ႔ သႀကၤန္တြင္းအလုပ္ပုိတခုပါ။ အေမက ေနျပင္းေသးရင္ ေရဆင္းမပက္ခိုင္းပါဘူး။

အလယ္တန္းအရြယ္လဲေရာက္ေရာ အိမ္ေရွ႔လမ္းမႀကီးက အနည္းငယ္ စည္ကားစျပဳလာပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔လဲ ကိုယ္က ေရပူေဖါင္းနဲ႔ ကားေတြကုိ ပစ္ေပါက္ခ်င္ေတာ႔ လမ္းထိပ္ထြက္ပက္ခ်င္ပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း အေမကေတာ႔ အႏၱရာယ္မ်ားလို႔ဆိုၿပီး ေပးမသြားခဲ႔ျပန္ပါဘူး။ က်မမွာ တညလံုး ေရပူေဖါင္းေတြကုိ ေရပံုးနဲ႔ တပံုးႀကီးအျပည္႔ ထိုင္လုပ္ထားၿပီး မသြားရဆိုတဲ႔ တခ်က္လႊတ္အမိန္႔ေအာက္မွာ မ်က္ရည္တေပါက္ေပါက္က်ရင္း ကတၱရာလမ္းမႀကီးကုိပဲ မဲၿပီး ပူေဖါင္းေတြနဲ႔ပစ္ပစ္ေပါက္ခဲ႔ဖူးတယ္။

အဲ႔ဒီအလယ္တန္းအရြယ္မွာပဲ သႀကၤန္ေရာက္တိုင္း အလုပ္ေနာက္တခုပုိလာတာက ဘီယာဘူးခြံကုိ ဖင္ျပတ္ေအာင္ သံမံတလင္းနဲ႔တိုက္ၿပီး ခြက္ေစာင္းခုတ္ေလ႔က်င္႔ျခင္းပါ။ အေမမသိေအာင္ဆိုၿပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ သႀကၤန္မတိုင္ခင္ (၂)လေလာက္အလိုကတည္းက ေရခ်ိဳးတိုင္း ခြက္ေစာင္းခုတ္က်င္႔ပါတယ္။ သူမ်ားအသားနာဖို႔အတြက္ တပင္တပန္းနဲ႔ က်ိဳးစားခဲ႔ျခင္းပါ။ ခြက္ေစာင္းခုတ္က်င္႔ျခင္းရဲ႔ေနာက္ထပ္ ရည္ရြယ္ခ်က္တခုရွိပါေသးတယ္။ အဲ႔ဒါက မွန္အလံုပိတ္ထားတဲ႔ ကားေတြကုိ မုန္းတီးျခင္းပါ …. အဲ႔လိုကားေတြလာၿပီးဆိုရင္ အေယာက္(၂၀)ေလာက္ရွိတဲ႔ ကေလးတစ္သိုက္က ကားေနာက္ေဘာ္ဒီကုိ ခြက္ေစာင္း၀ိုင္းခုတ္ၾကပါတယ္။ လူမပက္ရေတာ႔ ကားကို ခြက္ေစာင္းခုတ္တယ္ကြာလို႔ ေျပာေျပာၿပီး ခပ္ဆိုးဆိုးနည္းနဲ႔ေရပက္ခဲ႔ဖူးပါတယ္ …. ကုိယ္ခြက္ေစာင္းခုတ္လို႔ မနာဘူးေျပာရင္ ကုိယ္႔ကုိအသံုးမက်ဘူးလို႔ဆုိလုိက္သလို တလြဲဆံပင္ေကာင္းခဲ႔ပါေသးတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လက္ေစာင္းထက္တဲ႔ ခြက္ေစာင္းသမား ၾကယ္ျပာ ျဖစ္ခဲ႔ဖူးပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္တိုင္ခြက္ေစာင္းခုတ္ျခင္းခံလိုက္ရေတာ႔မွ မသက္မသာ ေက်ာတျခမ္းေအာင္႔သြားၿပီး ခြက္ေစာင္းခုတ္ျခင္းမွ သူ႔အလိုလိုရပ္တန္႔ခဲ႔ပါတယ္။ ကုိယ္႔ကုိထိေတာ႔မွ နာတတ္တဲ႔ လူ႔သဘာ၀ေလးကုိ သတိျပဳမိလိုက္ပါတယ္။

က်မ ၇တန္းႏွစ္ေလာက္တုန္းက က်မအစ္မ၀မ္းကြဲ မိသားစုနဲ႔ ျမိဳ႔ထဲက အသိအိမ္တစ္အိမ္မွာ ရွိေနခဲ႔တယ္။ အဲ႔ဒီအိမ္ကေန လမ္းမေပၚကုိ ျမင္ရတယ္။ လမ္းထိပ္မွာက ေမြးျမဴေရးနဲ႔ေရလုပ္ငန္းက မန္းဒတ္အႀကီးႀကီးတစ္ခုထိုးထားတယ္။ ေဖ်ာ္ေျဖမႈေတြပါေတာ႔ လူေတြ စည္လိုုက္တာမွအရမ္းပါပဲ … ၾကည္႔ေနတုန္း လူေတြအလြန္မ်ားတဲ႔ ဟိုင္းလတ္အမိုးဖြင္႔ကားတစ္စီး ေရပက္စင္ျမင္႔ေရွ႔မွာရပ္လုိက္ပါတယ္။ သူတို႔ေတြမူးေနၾကပံုပါ … ကားကုိမကိုင္ထားပဲ ကၾကပါတယ္ ….. အဲ႔ဒီမွာ ကားကရုတ္ရက္ေဆာင္႔ထြက္လိုက္ေတာ႔ မကုိင္ထားတဲ႔သူေတြအကုန္ေနာက္ယိုင္ကုန္ပါၿပီး ကားေနာက္ဆံုးက မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ႔လူေတြရဲ႔ေခါင္းေတြက ကတၱရာလမ္းမေပၚ ဒရြတ္တိုက္နဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းထိပါသြားၾကတယ္ …. ေသြးေတြျမင္မေကာင္းဘူး … က်မ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အႏၱရာယ္ကင္းေသာေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ိဳးနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းမိပါတယ္။

အထက္တန္းအရြယ္လဲေရာက္ေရာ ညင္ညင္သာသာနည္းနဲ႔ပဲ ေရပက္ခ်င္ေတာ႔တယ္။ ကိုယ္ပက္ခ်င္တဲ႔သူကို ေရအမ်ားႀကီးစိုသြားေအာင္ ခြက္အႀကီးႀကီးနဲ႔ ေသခ်ာ က်က် နန ပက္ခ်င္ေတာ႔တာပါပဲ …. ဒါေပမယ္႔ ညစ္က်ယ္က်ယ္စိတ္ေလးကလဲ မေပ်ာက္ေသးေတာ႔ ညေန(၆)နာရီေက်ာ္မပက္ရဆိုတာကုိ ပက္မိလို႔ အဆဲခံရဖူးေသးတယ္ ….

အျဖစ္ကဒီလို ကိုယ္က ကန္ထရိုက္တိုက္(၅)လႊာမွာေနတာေလ။ ၀ရန္တာကုိ ပုဆိုးအျပည္႔ကာၿပီး မီးပါပိတ္ထားတယ္။ ေရခဲေရကုိ ပံုးအျပည္႔နဲ႔ ဘယ္သူ႔ကုိပက္ရမယ္ဆိုတာ ၾကြက္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းေနတုန္း စံုတြဲတစ္တြဲ ခပ္ေျဖးေျဖးလမ္းေလွ်ာက္လာၾကတယ္… အမ်ိဳးသားက အသက္နည္းနည္းႀကီးပံုရတယ္ … ထိပ္ကလဲ ေျပာင္ေနတယ္ … အမ်ိဳးသမီးက ေတာ႔ နည္းနည္းၾကည္႔ေကာင္းတယ္ … အသက္သိပ္မႀကီးေသးဘူး …. သူတို႔ ၾကည္ႏူးေနတာၾကည္႔ရင္း က်မစိတ္ထဲ စခ်င္လာတယ္ … ခုအခ်ိန္မွာ က်မသာေရပက္ခ်လိုက္ရင္ သူတို႔လန္႔သြားမွာပဲဆိုတဲ႔အေတြးနဲ႔ သူမ်ားဒုကၡေရာက္မွာကုိ ဟာသလုပ္ခ်င္တဲ႔ ၾကယ္ျပာတစ္ေယာက္ ၀ရန္တာကေန ေရကို ပက္ခ်လိုက္ၿပီး ထိုင္ခ်ၿပီးပုန္းေနလိုက္တယ္ … ၿပီးေတာ႔ ပုဆိုးၾကားကေနေခ်ာင္းၾကည္႔တာေပါ႔ … ေရခဲေရက ေျပာင္ေနတဲ႔ ငယ္ထိပ္ေပၚက်ေတာ႔ လန္႔သြားတယ္ထင္ပါရဲ႔ … စူးကနဲလည္းျဖစ္သြားမယ္ထင္ပါရဲ႔ ဆက္ကနဲ ခုန္လုိက္သလိုျဖစ္သြားတယ္ …. က်မပါးစပ္ပိတ္ၿပီး တခြိခြိျဖစ္ေနတုန္း တိုက္ေတြေပၚ လွည္႔ပတ္ၾကည္႔ၿပီး ေအာ္ဆဲေတာ႔တာကိုး …. သူကဆဲေလ က်မကရယ္ေလနဲ႔ … က်မအေတာ္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ဖူးတယ္ … တကယ္က သူမ်ားဒုကၡေရာက္တာကုိ ရယ္ခ်င္ခဲ႔တဲ႔ မေကာင္းတဲ႔စိတ္ကေလးကုိ မရွက္တတ္ခဲ႔တာပါ …..

က်မကုိးတန္းႏွစ္မွာ အိမ္ကေရပက္ခံထြက္ဖုိ႔ လိုက္ပုိ႔ေပးတယ္။ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္ရယ္ ႀကီးေတာ္ ေမာင္ဘြားေတြရယ္နဲ႔သြားရေတာ႔ လံုျခံဳမႈရွိတယ္ေလ။ ဒီအခါမွာ သႀကၤန္ရဲ႔ရသေလးေတြကုိ ပ်က္ေအာင္ ဖ်က္လုိဖ်က္ဆီးလုပ္တဲ႔သူေတြကုိ ေတြ႔ရတယ္။ မွတ္မိေနတဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြထဲက တခုက ႏွမသားခ်င္းမစာနာတဲ႔ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္အေၾကာင္းပါ။ က်မတို႔ကားက ကမၻာေအးဘုရားလမ္းေပၚမွာ လမ္းပိတ္မိေနတဲ႔အခ်ိန္ က်မလဲ ဟိုၾကည္႔ ဒီၾကည္႔နဲ႔ေပါ႔ … အဲ႔ဒီမွာ အပ်ိဳရြယ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ စတီးခ်ိဳင္႔ေလးတစ္လံုးကုိင္ၿပီး လူေတြနဲ႔ တတ္ႏိုင္သမွ် အနားမကပ္ေအာင္ သြက္သြက္ ေလွ်ာက္လာေနတယ္။ သူ႔၀တ္ပံုစားပံုနဲ႔ ခပ္ကုပ္ကုပ္အမူအရာေလးအရ အိမ္အကူ ေကာင္မေလးလို႔ က်မထင္ပါတယ္။ သူေလွ်ာက္လာတုန္းမွာ သႀကၤန္ကားတစ္စင္းေပၚက မူးေနတဲ႔ ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္က ေနာက္ကေန တစ္လွမ္းျခင္းလိုက္ေလွ်ာက္ၿပီး ေကာင္မေလးတင္ပါးကို လက္နဲ႔လိုက္ပုတ္ပါတယ္။ ေကာင္မေလး က အရွိန္ျမွင္႔ၿပီး ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္ပါတယ္။ သူက ခပ္သြက္သြက္လုိက္ပုတ္ပါတယ္။ သူကေတာ႔ သူလုပ္ရဲတယ္ သူ႔ကုိယ္သူ ဟီးရိုးဆိုတဲ႔ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ပါ။ က်မေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ရြံရွာမိပါတယ္။ က်မ ေမာင္ေလးေတြ၊ အစ္ကုိေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကုိယ္ခ်င္းစာစိတ္၊ ႏွမသားခ်င္းစာနာစိတ္ေလးေတြရွိပါေစလို႔ က်မ ဆုေတာင္းမိပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက အင္းယားလမ္းထဲမွာပါ ... အင္းယားလမ္းထဲက ေကာင္မေလးေတြ ေဟာ႔လို႔၊ ေခ်ာၾကလို႔ လမ္းဘယ္ေလာက္ပိတ္ၾကသလဲဆိုတာ ရန္ကုန္သႀကၤန္ဆင္ႏႊဲဖုူးသူတိုင္းသိၾကပါတယ္။ အိမ္တစ္အိမ္ေရွ႔မွာ မန္းဒတ္ထုိးထားတယ္ ….. မန္းဒတ္ေပၚကေန ကားဆင္၀င္ရဲ႔အမိုးကို ေလွွကားေလးေထာင္ထားတယ္ … ဆင္၀င္အမိုးေပၚမွာ ကက္ဆက္ တစ္လံုးက သီခ်င္းအျမဴးစားေတြဖြင္႔လို႔ေပါ႔ ….. မိန္းကေလး လွလွေလးတစ္ေယာက္ … စကပ္နီရဲရဲ တိုတုိ ကားကားေလးကုိ၀တ္ထားတယ္ …. တိုတာမွ ေပါင္ရင္းကုိ ေရာက္ခါနီးေလာက္တုိပါတယ္ …. သူက ေလွကားေပၚကုိ တက္ၿပီး မမွီမကမ္းနဲ႔ ကုိယ္ကုိအသာညႊတ္ၿပီးကက္ဆက္ေခြေျပာင္းထည္႔ပါတယ္ ….. ခါးေလးနည္းနည္းညႊတ္ရၿပီဆိုမွေတာ႔ သူ႔ပံုစံဘယ္လိုျဖစ္ေနမလဲဆိုတာ ျမင္ၾကည္႔လို႔ရပါတယ္ … ေအာက္က ကုိကုိကာလသားေတြျမဴးကုန္တာေပါ႔ …. ေအာ္ၾက ဟစ္ၾကေပါ႔ …. က်မစိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္ … ေကာင္မေလးရယ္ ရုပ္ကေလးကေခ်ာေခ်ာေလးနဲ႔ကုိုယ္႔အရွက္ ကုိယ္႔သိကၡာမွ မငဲ႔ညွာေလျခင္းရယ္လို႔ပါ … က်မ ညီမေလးေတြ မလိုအပ္ေသာ ေဖာ္ျပျခင္းမ်ား မလုပ္မိၾကပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းမိပါတယ္ ….

က်မ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး ေနာက္ပုိင္းကစလို႔ သႀကၤန္ဆိုရင္ က်မ မလည္ျဖစ္ေတာ႔ပါဘူး …. ေရလည္းမပက္ျဖစ္ေတာ႔ပါဘူး …. သူတို႔ကုိ ၀ရန္တာကထိုင္ၾကည္႔ရင္းပဲ သႀကၤန္ေတြကုိ ျဖတ္သန္းခဲ႔တာမ်ားပါတယ္ ….

ဒီ႔ေနာက္ပိုင္း အလုပ္၀င္တဲ႔ ႏွစ္ေတြက်ေတာ႔ က်မအတြက္ သႀကၤန္အဆန္းတစ္ခုကုိ ရင္ခုန္ရျပန္ေရာ … အြန္လိုင္းသႀကၤန္တဲ႔ …. ဂ်ီေတာ႔ခ္ထဲကေန … ဖုိရမ္ထဲကေန … ကိုယ္မျမင္ဖူးတဲ႔သူေတြ … ကုိယ္ခင္မင္ႏွစ္လိုတဲ႔သူေတြကုိ … ဦးဦးဖ်ားဖ်ား သႀကၤန္ေရပက္ရင္း အြန္လိုင္းသႀကၤန္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ဖူူးတယ္ ….

ဒီႏွစ္လဲ က်မခင္မင္ေသာ ခ်စ္ေသာ ဘေလာ႔ဂါသူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိ ေရပက္ဖုိ႔အခ်ိန္ကုိေစာင္႔ေမွ်ာ္ရင္း …..

~~~ ျမဴးၾကြတဲ႔ ေတးသံ ပ်ံ႔လြင္႔လို႔ေန ကူးေျပာင္းစ တန္းခူးေႏြမွာ … တစ္ေယာက္တစ္လက္မုိ႔လွမ္းကာ ျဖန္းပက္ၾကစဥ္ … ပိေတာက္ဖူးေလးေတြပန္ဆင္ထားသူေရ … ေခါင္းေလးေမာ႔လို႔ ပိေတာက္ဖူးေလးေတြ ပန္ဆင္ထားသူေရ ….ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္တီးမႈတ္ၾကတဲ႔ပြဲမွာ … ငိုေနရွာတယ္ပန္းပိေတာက္ဖူးေတြရယ္ … ရာသီအခ်ိန္မွီ လွမ္းပြင္႔ခဲ႔တဲ႔ပိ္ေတာက္ကုိ ပန္ဆင္ပါရင္ လွသထက္တင္႔မွာမို႔ … မုိးေျပးနဲ႔အေရာက္လာ ပန္းပြင္႔ဖုိ႔ရာ ျမဴးၾကြတဲ႔သႀကၤန္ခါ … လန္းဆန္းတဲ႔ မုိးရယ္ မုိးေျပးေလးရယ္ ပိေတာက္ပန္းပြင္႔ရံု စုိရံုျဖန္းပက္ဦး … ~~~~

ၾကယ္ျပာရဲ႔အလြဲ

လြန္ခဲ႔ေသာ ႏွစ္ရဲ႔ေန႔ေလးတစ္ေန႔ကေပါ႔ကြယ္ ….. ပံုေျပာမလို႔မဟုတ္ဘူးေနာ္ ….
တကယ္႔ျဖစ္ရပ္မွန္ေျပာျပမလို႔ …. ဖတ္ၿပီးေတာ႔ မရယ္ၾကနဲ႔ဦး ….

ဆက္ရမယ္ဆုိရင္ …. အဲ႔ဒီေန႔ေလးတစ္ေန႔ကေပါ႔ … ၾကယ္ျပာတစ္ေယာက္ သူငယ္ခ်င္းအစ္ကုိႀကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ ရထားစီးဖုိ႔အလာမွာ ဘူတာကုိ ဆင္းတဲ႔ စက္ေလွကားအရွည္ႀကီးတစ္စင္းကေန ဆင္းလာေရာဆိုပါေတာ႔ … ဘူတာနာမည္ေတာ႔ မမွတ္မိေတာ႔ဘူးရယ္ … ၾကယ္ျပာက ဘိနပ္ပါးပါးေလးစီးထားတယ္ … ပါးပါးေလးမွ တကယ္႔ပါးပါးေလး ….

စက္ေလွကားအဆံုးမွာ စက္ေလွကားပ်က္ရင္ ဖြင္႔ျပင္ရတဲ႔ အံဖံုးေလးေတြရွိတယ္ေလ …. အဲ႔ဒီအံဖံုးေလးေတြမွာ အဖံုးဖြင္႔ဖို႔ထားတဲ႔ အေပါက္ရွည္ေမ်ာေမ်ာ ေသးေသးေလးေတြႏွစ္ခုေတာင္ရွိတယ္ …. အဲ႔ေပၚေရာက္လဲေရာက္ေရာ ဘယ္ကေန ဘယ္လို အဲ႔အေပါက္ေလးထဲကုိ ဘိနပ္ထိပ္ဦးက ၀င္သြားလဲမသိပါဘူး … ေျခေထာက္ကုိ ေဆာင္႔ဆြဲလိုက္သလို တုံ႔ကနဲျဖစ္သြားၿပီး … ဘိုင္းကနဲပစ္လဲပါေလေရာ …. “အား ……. ” လို႔ေတာင္ မေအာ္ႏိုင္ဘူး … အြတ္ခနဲေတာ႔ျမည္သြားသလိုလိုပဲ … ေတာ္ေတာ္ရင္နာသြားတယ္ … ေမွာက္လ်က္ႀကီးလဲလို႔ေလ …. ဟီး ဟီး … အနားကလူေတြကေတာ႔ အုန္းကနဲ အသံႀကီးၾကားေတာ႔ လန္႔ျဖတ္ၿပီး လွည္႔ၾကည္႔ၾကတာေပါ႔ … ကုိယ္ကေတာ႔ ရွက္တာေရာ ခ်က္ျခင္းမထႏိုင္တာေရာေပါင္းၿပီး ၾကမ္းျပင္မွာ ေမွာက္လ်က္ႀကီး ခဏမွိန္းေနပစ္လိုက္တယ္ …. အိပ္လို႔ေတာ႔ အေကာင္းသား … :P

ေဘးက အစ္ကုိႀကီးကေတာ႔ ကုိယ္လဲတဲ႔ပံုေရာ ေပၿပီးေမွာက္လ်က္ႀကီးကမထတာကုိေရာ ၾကည္႔ၿပီး ထရမလို ထူရမလို ထိုင္ရမလိုနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ တဟားဟား နဲ႔ရယ္ပါေလေရာေလ …. မထူေနေပါ႔ ကုိယ္ဘာသာကုိယ္ထမယ္ဆိုၿပီး ထေတာ႔ ဒူကေကြးမရဘူးနာေနတာနဲ႔ … ဟီး အဲ႔တိုင္းထလိုက္တာ မသိရင္ အမ္အာတီလာၿပီး ဒိုက္ထိုးေနတယ္ေတာင္ ထင္ၾကဦးမယ္ …. ဘယ္သူေတြမ်ားျမင္သြားမလဲဆိုၿပီး ေနာက္လွည္႔ၾကည္႔ေတာ႔ … ေလွကားေပၚမွာ ကုလားအုပ္ …. ၁၀ ေယာက္ေလာက္ရွိမယ္ … အိုး … ရွက္လိုက္တာ ဆိုၿပီးေရွ႔တည္႔တည္႔ကို ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ပိုဆိုးသြားတယ္ .. စစ္က်ဴရတီကင္မရာႀကီးက ကိုယ္႔တည္႔တည္႔ခ်ိန္ရက္သားႀကီး ….. ဒီလိုမွန္းသိ လဲလဲျခင္းခ်က္ျခင္းထပါတယ္ …. ခုေတာ႔ မွတ္တမ္းေတာင္၀င္သြားေသးတယ္ …

ကားေပၚကဟာသမ်ား(၂)

တစ္ေန႔မွာ ကြ်န္မရယ္၊ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းရယ္ အလုပ္ကျပန္ေတာ႔ အသိတစ္ေယာက္အိမ္ကုိသြားၾကတယ္ … အဲ႔ဒီကျပန္ေတာ႔ ဆင္မလိုက္အေ၀းေျပးကားဂိတ္ထဲကေန (၃၄) ဒိုင္နာကားစီးၿပီးျပန္ရင္ ကြ်န္မအိမ္နားကမွတ္တိုင္ကုိေရာက္တယ္ေလ… ၿပီးေတာ႔ ဂိတ္စဆိုေတာ႔ ထိုင္စရာကလဲရတယ္ …. ကုိယ္ေတြကလဲ ထမင္းဂ်ိဳင္႔ကတစ္ဘက္ဆိုေတာ႔ ထိုင္ရမွ အဆင္ေျပမွာ .. မဟုတ္ရင္ ဒိုင္နာကားကသိတဲ႔အတိုင္းပဲ ျမန္ကျမန္နဲ႔ ဆန္ေကာထဲကဇီးျဖဴသီးျဖစ္မွာေလ …စပါယ္ယာကေတာ႔ “ဟိုေရာက္မယ္ … ဒီေရာက္မယ္” ေအာ္ၿပီး လာသမွ်လူေတြကုိ အတင္းတြန္းထိုးတင္ေနတာပဲ … ကြ်န္မလဲ တက္ေရာ ကားလဲမထြက္ေသးပဲနဲ႔ စပါယ္ယာက ေနာက္ကကပ္လိုက္လာတယ္ေလ … ဘယ္သူတက္တက္မလိုက္လာပဲနဲ႔ ကုိယ္တက္မွလိုက္လာေတာ႔ “ငါ႔ကုိမ်ား …. ကားခမေပးပဲ အလကားစီးမယ္႔သူက်ေနတာပဲ ” ဆုိၿပီးေတာ႔ ရွက္လဲရွက္၊ စိတ္လည္းနည္းနည္းတိုသြားတာေပါ႔ … ဒါေပမယ္႔ ထံုးစံအတိုင္းလွည္႕မၾကည္႔ပါဘူး … ကြ်န္မလွည္႔မၾကည္႔ရင္ သူျပန္ဆင္းသြားမယ္ထင္တာေပါ႔ … သံုး ေလး ငါး လွမ္းေလာက္လွမ္းတဲ႔ထိ ျပန္မဆင္းေတာ႔ ကြ်န္မကလဲ ဘာလဲလို႔ ေမးမလို႔ ရုတ္တရက္ျပန္လွည္႔လိုက္တာေပါ႔ … အဲ႔ဒီေတာ႔ မွ အျဖစ္မွန္ကုိသိတယ္ …

ကြ်န္မကုိင္တဲ႔ စတီးႏွစ္ဆင္႔ဂ်ိဳင္႔ရဲ႔ ဂိုင္းက နည္းနည္း အျပင္ကိုကားေနတယ္ေလ … အဲ႔ဒီ ဂိုင္းက ကြ်န္မကားေပၚစတက္ကတည္းက စပါယ္ယာရဲ႕ခပ္တိုတိုပုဆိုး ေအာက္နားစကုိ ခ်ိတ္ၿပီးသယ္လာမိတာကုိး …. ဟီး …. ကိုယ္ေရႊစပါယ္ယာကလဲ အဲ႔ဒါကုိမေျပာပဲ သူ႔ပုဆိုးေလးကုိ တင္းတင္းဆုပ္ကုိင္ၿပီး ဒီအတိုင္းလိုက္လာတယ္ေလ …. ေတာ္ေသးတာေပါ႔ ဂ်ိဳင္႔ကုိတအားမဆြဲလိုက္မိလို႔ … ဆြဲမ်ားဆြဲလိုက္လို႔ကေတာ႔ ျမင္မေကာင္း ရႈမေကာင္းေတြျဖစ္ေတာ႔မယ္ …. ဘာလို႔မေျပာလဲဆိုေတာ႔ အားနာလို႔တဲ႔ … ဟား ဟား ဟား

ကားေပၚကဟာသမ်ား(၁)

ကြ်န္မတို႔ရန္ကုန္မွာ လူခ်မ္းသာေတြကလြဲရင္ က်န္လူတန္းစားေတြက လိုင္းကားကုိ အဓိကထားၾကရတာလူတိုင္းအသိပါ … ဆိုေတာ႔ မိန္းခေလးေတြအတြက္ လိုင္းကားစီးရတာ အႏၱရာယ္မ်ားပါတယ္ … ကားေပၚမွာ အသားယူလိုတဲ႔ သေကာင္႔သားေတြကလဲ အမ်ားသားမဟုတ္လား(ျမင္ဖူးသေလာက္ကေတာ႔ သက္ႀကီးပုိင္းေတြမ်ားပါတယ္) … တခ်ိဳ႔ကလဲ မသိမသာ၊ တခ်ိဳ႔ကလဲ သိသိသာသာမုိ႔ ကိုယ္႔ဘာသာအဆင္ေျပသလိုေလးၾကည္႔ေရွာင္ၾကရပါတယ္ … ကြ်န္မလဲ လူခ်မ္းသာတစ္ေယာက္မဟုတ္ရေလေတာ႔ လိုင္းကားပဲတိုးစီးရတာေပါ႔ရွင္ ....

တစ္ေန႔မွာ ကြ်န္မက (၃၄)ဒတ္ဆန္းကားအပုေလးကုိစီးၿပီး ၿမိဳ႔ထဲသြားပါတယ္ … အဲ႔ဒီကားေသးေသးေလးေတြက တစ္ဘက္ကုိ လူ(၆)ေယာက္ထိုင္ေစပါတယ္ … မထိုင္ရင္ စပါယ္ယာေတြ အေပါက္ဆိုးသံကုိ နားမခံသာေအာင္ၾကားရေလ႔ရွိတယ္ … လူ(၆)ေယာက္ဆုိေတာ႔ သိတဲ႔အတိုင္း တစ္ေယာက္က အျပင္နည္းနည္းထြက္ေနတယ္ … ၿပီးေတာ႔ အလယ္ကခံုေတြလဲ ရွိေသးေတာ႔ ္ထြက္ေနတဲ႔သူက ဘယ္လုိမွထိုင္ရအဆင္မေျပဘူးေပါ႔ … အရပ္ရွည္ရင္ သာဆိုးေသး … ကြ်န္မကေတာ႔ ကားေခါင္းနဲ႔ကပ္လ်က္ ထိပ္ဆံုးမွာ လြယ္အိတ္ေလးေပါင္ေပၚတင္ၿပီး ခပ္ကုပ္ကုပ္ေလးထိုင္ေနတာေပါ႔ … ကြ်န္မေဘးမွာ အစ္ကိုႀကီးတစ္ေယာက္ထိုင္တယ္ … သူက ေဘးမွာ မိန္းခေလးရွိေတာ႔ အားနာတယ္ထင္ပါရဲ႔ ထိုင္တာ က်ံံံဳ႔က်ံဳေလးရယ္ ဆိုၿပီး ကြ်န္မက စိတ္ထဲက ခ်ီးက်ဴးေနတာ … ေနာက္ ကားလဲစထြက္ေရာ သူက တတြန္႔တြန္႕ျဖစ္လာေရာ …. ကားလႈပ္ေလ တြန္႔ေလဆိုေတာ႔ ဒီလူဘာျဖစ္ေနလဲဆိုၿပီး မသကၤာျဖစ္လာမိတယ္ … ၿပီးေတာ႔ သူက ကြ်န္မကုိလဲ တစ္ခုခုေျပာခ်င္သလိုလို လွမ္းလွမ္းၾကည္႔တယ္ေလ .. ကြ်န္မပံုစံကလဲ ၀တုတ္တုတ္ ပါးေဖာင္းေဖာင္းနဲ႔ဆိုေတာ႔ အၿမဲ အစခံရေတာ႔ ငါ႔ကုိမ်ားစမလို႔လားဆိုၿပီး မ်က္ႏွာကုိတင္းထားလိုက္တာေပါ႔ … ဟြန္း … ဘယ္ရမလဲ ၾကယ္ျပာပဲေနာ႔ ….

ေနာက္ေတာ႔ သူက ကြ်န္မကုိ စကားစေျပာပါေလေရာ …

အစ္ကုိႀကီး - “ညီမ … ညီမ”

ၾကယ္ျပာ - “ဘာလဲ ….” (စူပုပ္ပုပ္မ်က္ႏွာထားျဖင္႔)

သူက နည္းနည္းရွိန္သြားတဲ႔ပံုျဖစ္သြားတယ္ .. ဒါေပမယ္႔ ဆက္ေျပာတယ္ …

အစ္ကုိႀကီး - “ ဟိုေလ …. ညီမေလးအိတ္က စူးတယ္ .. ”

ၾကယ္ျပာ - “ ဟမ္ … ဘာစူးတာလဲ … ဘာမွမလုပ္ဘူး ” (ဇေ၀ဇ၀ါမ်က္ႏွာထားျဖင္႔)

အစ္ကုိႀကီး - “ဒီမွာေလ ညီမရယ္ … ဒီမွာ .. .အစ္ကုိလဲ ေအာင္႔ခံပါေသးတယ္ … ခုက နာလြန္းလို႔ပါ ” တဲ႔ဆိုၿပီး ကြ်န္မအိတ္နဲ႔ သူ႔ဒူးေခါင္းထိေနတဲ႔ ေနရာကို ကုိင္ျပလိုက္မွ ၾကယ္ျပာတို႔သေဘာေပါက္ေတာ႔တယ္ …

ကြ်န္မက အဲ႔ဒီေန႔မွ အိတ္ထဲမယ္ ေထာက္ခြ်န္ထည္႔လာမိတာ … သူ႔ခမ်ာ ေတာ္ေတာ္ေလးနာသြားရွာမယ္ ….

“အစ္ကုိႀကီးရယ္ ေဆာရီးပါ … ညီမလဲ သတိမထားလိုက္မိလို႔ပါ” ဆိုၿပီး အားနာနာနဲ႔ ေတာင္းပန္ခဲ႔ရတယ္ …. ဟီး ….

ေနၾကာေစ႔စားၾကမလား ..

ကြ်န္မ ၈ ႏွစ္သမီးအရြယ္ေလာက္တုန္းက သူမ်ားကုိေခ်ာက္ခ်ဖူးတဲ႔အမွတ္တရ အျဖစ္ေလးပါ … ဘာရယ္မဟုတ္ အနည္းငယ္ေလးျပံဳးျဖစ္ရင္ပဲ ေ၀မွ်ရက်ိဳးနပ္ပါတယ္ … း)

ကြ်န္မငယ္ငယ္က အလြန္အေဆာ႔သန္ေသာ ကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္ … ဟိုးတုန္းက ကြ်န္မတို႔႔ရပ္ကြက္မွာ ကန္ထရိုက္တိုက္ေတြမေပါေသး … ဒီေတာ႔ လူဦးေရလည္းသိပ္မထူထပ္ေသးဘူးေပါ႔ … ကြ်န္မနဲ႔အရြယ္မတိမ္းမယိမ္းရပ္ကြက္ထဲက ကေလးေတြကုိ ကြ်န္မက ဆရာလုပ္ေနက်ေလ …. ေန႔လည္ေန႔ခင္းဆိုရင္ လမ္းတကာလွည္႔ၿပီး ကြ်န္မတို႔ေတြ ဗံဒါသီး ေကာက္ေလ႔ရွိတယ္ … ဗံဒါသီးထုစားရတာသိပ္အရသာရွိတာေလ …. မ်ားေသာအားျဖင္႔ ကေလးဗိုလ္ျဖစ္တဲ႔ ကြ်န္မကသိပ္မေကာက္ဘူး … အငယ္ေတြကုိပဲေကာက္ခိုင္းေလ႔ရွိတယ္ …စပ္လဲစပ္စုတတ္တဲ႔ ကြ်န္မက ေနၾကာေစ႔ကုိ သိပ္ႀကိဳက္တယ္ …. ေနၾကာပန္းကေန ေနၾကာေစ႔ဘယ္လုိျဖစ္လာတယ္ဆိုတာ သိပ္သိခ်င္တယ္ … ကေလးအေတြးနဲ႔ဆိုေတာ႔ ေနၾကာေစ႔ကုိ ေနၾကာပန္းထဲကေန ၿဖဲရွာရင္ေတြ႔မွာပဲလို႔ ထင္မိတာေပါ႔ ….

တစ္ေန႔မွာကြ်န္မတို႔ဘုရားစင္က ေနၾကာပန္းေတြ စြန္႔ေတာ႔ အေမကသြားလႊင္႔ပစ္ခိုင္းတာကုိ ကြ်န္မကအႀကံနဲ႔လႊင္႔မပစ္ဘူးေလ … လူႀကီးေတြလစ္ေတာ႔ ေနၾကာပန္းေတြကုိ တစ္ပြင္႔ခ်င္း အလယ္ေခါင္ကေန ၿဖဲရွာတာေပါ႔ …ေနၾကာေစ႔ကုိမေတြ႔ရဘူး … ကြ်န္မစိတ္ထဲမေက်နပ္ဘူး … ရွိသင္႔တယ္လုိ႔ ယူဆထားတာကုိး …ေတြ႔တာက အလယ္အ၀ိုင္းေအာက္က အႏွစ္ေလးေတြကို ေတြ႔တယ္ … အဲ႔ဒါကုိ ကြ်န္မက စားၾကည္႔ေတာ႔ စိမ္႔စိမ္႔ေလးအရသာရွိတယ္ … ဒီေတာ႔ “အင္း … ဒီကေန ရင္႔ၿပီးအခြ႔ံေတြေပါက္ၿပီး ေနၾကာေစ႔ျဖစ္တာေနမယ္” လုိ႔ ကုိယ္႔ဘာသာကုိယ္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေရာ ….

အဲ႔ဒီေန႔ ေန႔လည္လဲေရာက္ေရာ ထံုးစံအတိုင္း ကေလးေတြကို ဦးေဆာင္ၿပီး ၾကယ္ျပာတစ္ေယာက္ ဗံဒါသီးလွည္႔ေကာက္တာေပါ႔ … ပါးစပ္ကလဲ ကုိယ္ရွာေဖြေတြ႔ရွိထားတဲ႔ ေနၾကာပန္းအႏွစ္အေၾကာင္း ေျပာျပရင္းေပါ႔ … အဲ႔ဒီထဲမွာ ကြ်န္မထက္ ႏွစ္ႏွစ္ငယ္တဲ႔ ေကာင္မေလးက သူလဲ စားခ်င္တယ္လုပ္ပါေလေရာ … ကြ်န္မက “ပန္းေတြကမရွိေတာ႔ဘူး နင္စားခ်င္ရင္ နင္႔အိမ္က ေနၾကာပန္းကပ္ေတာ႔မွ စားၾကည္႔” ဆိုတာကုိ သူက မရဘူး …. အဲ႔လိုေျပာရင္းဆိုရင္း လမ္းေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ လမ္းမွာ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြပံုထားတဲ႔ အမိႈက္ပံုေပၚမွာ ေနၾကာပန္းေတြပစ္ထားတာေတြ႔ပါေလေရာ … အဲ႔ဒါကုိ သူက “အစ္မ အစ္မ … သမီး အဲ႔ဒါယူစားၾကည္႔မယ္ .. .ရလား” တဲ႔ …. ကြ်န္မက “ဟယ္ … မေကာင္းပါဘူး .. အမိႈက္ပံုၾကီးမွာ” ဆိုေတာ႔ သူက “သန္႔ပါတယ္ အစ္မရ” တဲ႔ … အဲ႔ဒီေလာက္ေတာင္ျဖစ္တာ စိတ္ထဲ အခ်ဥ္ကေပါက္လာတာနဲ႔ “စားခ်င္စားေလ” လို႔ေျပာလိုက္ေတာ႔ အဲ႔ေကာင္မေလးက ပန္းေတြကုိ ၀မ္းသာအားရေျပးေကာက္ၿပီး ကြ်န္မေျပာသလိုလုပ္စားပါေလေရာလား …. ၿပီးေတာ႔ သူက “ အစ္မေရာ … စားေလ” တဲ႔ … ကြ်န္မက “ေတာ္ၿပီ … ဗိုက္တင္းေနလို႔ စားေတာ႔ဘူး” လို႔ … ဟီး …. သူတစ္ေယာက္တညး္ အကုန္စားသြားတယ္ …. သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရာ ေနၾကာေစ႔စားၾကမလားဟင္ ?

မွတ္ခ်က္။ ။ပံုေလးကုိ http://www.manataka.org ဒီကယူပါတယ္ရွင္။

ျပဳခဲ႔ဖူးတဲ႔ကုသိုလ္

ပံုေလးကုိ ဒီက (http://pro.corbis.com) ယူပါတယ္။

ခုတေလာ ရာသီဥတုကပူျပင္းလြန္းတယ္ … အိမ္အျပင္ဘက္ကုိလွမ္းၾကည္႔လိုက္ရင္ ပတ္၀န္းက်င္က ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႔ေသြ႔ႀကီးနဲ႔ ဘာကုိလြမ္းလို႔လြမ္းမွန္းမသိ စိတ္ထဲခပ္ေဆြးေဆြးေလးျဖစ္ေနမိတယ္ …. အေတြးေတြကလဲ ေတာင္စဥ္ေရမရ ဟိုေရာက္လိုက္ ဒီေရာက္လိုက္ ….. ေဟာ … ၾကည္႔ေနရင္းနဲ႔မိုးေတြရြာက်လာျပန္ၿပီ … မိုးရြာေတာ႔လဲ လြမ္းတာကေပ်ာက္မသြားပါဘူး … ပုိေတာင္ဆိုးလာသလိုပဲ … ေလွ်ာက္ေတြးရင္းနဲ႔ပဲ ၂၀၀၃ ကေန ၂၀၀၅ ေလာက္ထိ သူငယ္ခ်င္းေတြတူတူစုၿပီး အပတ္တိုင္း ေရႊတိဂံုဘုရားေရာက္ျဖစ္တာေလး ျပန္ေတြးၿပီး လြမ္းမိသြားတယ္ ….

ကြ်န္မက သူငယ္ခ်င္းမ်ားတယ္ … ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ၁၈ ႏွစ္ကေန အသက္ ၄၀ေက်ာ္အရြယ္ထိ ေယာက္်ားေလး၊ မိန္းကေလး ေပါင္းစံုပါတယ္ … အဲ႔ဒီတုန္းက ကြ်န္မနဲ႔အမ်ားဆံုးတြဲျဖစ္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းက ေအမီ ဆိုတဲ႔သူငယ္ခ်င္း … အသက္ခ်င္းကမတိမ္းမယိမ္းျဖစ္သလို ကုသိုလ္ကံအက်ိဳးေပးေတြကလဲ ခပ္ဆင္ဆင္ … အလုပ္တစ္ခုလုပ္ရင္ တစ္ခါတည္းနဲ႔အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔သြားတယ္ဆိုတာက ခပ္ရွားရွား၊ အတိုက္အခံေလးျဖစ္ၿပီးမွ အဆင္ေျပသြားတတ္တာခ်ည္းပဲ …. ေနာက္ ကြ်န္မထက္ (၅)ႏွစ္ေလာက္ငယ္တဲ႔ လင္းထြန္းဆိုတဲ႔သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရယ္၊ အသက္ (၂)ႏွစ္ငယ္တဲ႔ ရဲရန္ေအာင္ ဆိုတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရယ္ အပတ္တိုင္း ဘုရားမွာေတြ႔ျဖစ္ၾကတယ္ … အရင္က ကြ်န္မတို႔ ေလးေယာက္က ကုမၸဏီတစ္ခုတည္းတူတူလုပ္ၾကတယ္ …. ေနာက္ေတာ႔ ကြ်န္မနဲ႔ေအမီက အလုပ္သစ္ကုိေျပာင္းသြားတယ္ … ကြ်န္မတို႕ႏွစ္ေယာက္က အလုပ္မွာ အတိုက္အခံေတြမ်ားလြန္းလို႔ ဆိုၿပီး ဘုရားမွာတံျမက္စည္းလွဲၿပီး ကုသိုလ္လုပ္ၾကဖို႔တိုင္ပင္ၾကတယ္ …ေနာက္ေတာ႔ လင္းထြန္းပါ ကြ်န္မတို႔နဲ႔ တူတူ အပတ္တိုင္း ေရႊတိဂံုဘုရားေပၚမွာ တံျမက္စည္းလိုက္လွည္းတယ္ … ကြ်န္မတို႔ သံုးေယာက္ၾကားမွာ ခ်စ္စရာဓေလ႔ေလးတစ္ခုရွိတယ္ … ဘုရားေပၚတက္ရင္ အငယ္ဆံုးသူက ဘိနပ္အိတ္ကုိ ေက်ေက်နပ္နပ္ကိုင္ေပးေလ႔ရွိၾကတာပါ … ကြ်န္မတို႔က အတက္မုခ္နဲ႔အဆင္းမုခ္တူေလ႔မရွိေတာ႔ ဘိနပ္ေတြကုိ အၿမဲပဲ အိတ္နဲ႔ထည္႔သယ္ရတယ္ … လင္းထြန္းမပါတဲ႔ေန႔ဆိုရင္ ကြ်န္မကိုင္ရတယ္ …. လင္းထြန္းနဲ႔ႀကံဳရင္ သူက အိတ္ကုိင္ေပးတယ္ … ကြ်န္မတုိ႔ေတြ ေမာင္ႏွမအရင္းေတြလိုခ်စ္ခင္ၾကတယ္ …
ေနာက္ေတာ႔ ရဲရန္ေအာင္ပါ ပါလာတယ္ … တခါတေလ ကြ်န္မတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ၁၀ ေယာက္ေလာက္ရွိတယ္ လိုက္လိုက္လာၿပီး၀ိုင္းလွည္းၾကတယ္ ..… ကြ်န္မတို႔က အသင္း၀င္ထားတာမဟုတ္ပဲ လွည္းႏိုင္သေလာက္ ဧရိယာေလးသတ္မွတ္ၿပီးလွည္းၾကတယ္ … ေနရာကေတာ႔ ကြ်န္မတုိ႔ထိုင္ေလ႔ရွိတဲ႔ ဗုဒၶ၀င္ျပခန္းဘက္ဆင္းတဲ႔ ေညာင္ပင္တစ္၀ိုက္ေပါ႕ … ကြ်န္မတို႔ အလုပ္ဆင္းၿပီဆိုရင္္ တံျမက္စည္းလွညး္ၿပီးေမာရင္ စားဖို႔ဆိုၿပီး အေၾကာ္ကုိ အလွည္႔က် ၀ယ္ေလ႔ရွိတယ္ … ၿပီးေတာ႔ ကြ်န္မတို႔ရဲ႕စုရပ္ေနရာေလးကုိ သူငယ္ခ်င္းေတြ အလွ်ိဳလွ်ိဳေရာက္လာၾကေရာ … ကြ်န္မတို႔ လူစံုၿပီဆိုရင္ တံျမက္စည္းရွာပံုေတာ္အရင္ဖြင္႔ရတယ္ … တခါတေလ ရင္ျပင္ေတာ္သာ တစ္ပတ္ျပည္႔သြားတယ္ တံျမက္စည္းက သံုးေခ်ာင္းေလာက္ပဲရတယ္ … ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ ေဂါပကရံုးကေနလိုသေလာက္သြားငွားတယ္ … ၿပီးရင္သြားျပန္ပုိ႔ေပးလိုက္နဲ႔ အဆင္ေျပသြားတယ္ ….

ကြ်န္မတုိ႔ေတြတံျမက္စညး္လွညး္ေနၾကတာျမင္ရင္ တခ်ိဳ႕စံုတြဲေလးေတြ၊ တခ်ိဳ႕ ကေလးေတြ လူႀကီးေတြပါ တံျမက္စည္းခဏေလာက္ေပးပါဆိုၿပီး ကုသိုလ္ပါ၀င္ၾကတာျမင္ရေတာ႔ ၾကည္ႏူးမိတယ္ … ၿပီးေတာ႔ ကြ်န္မတို႔လွည္းထားလို႔ ဘုရားဖူးေတြ အမိႈက္သရိုက္ကင္းကင္းနဲ႔ သြားလာေနၾကတာ ျမင္ရင္လည္း ၾကည္ႏူးမိတယ္ … မိုးအရမ္းရြာခ်ထားလို႔ တံျမက္စည္းလွည္းမရတဲ႕ေန႔ေတြဆိုရင္ ကြ်န္မတို႔ လက္နဲ႔ ေညာင္ရြက္ေၾကြေတြလိုက္ေကာက္ၾကတယ္ … အားလံုးၿပီးၿပီဆိုရင္ ဇရပ္ေပၚမွာ၀ိုင္းထိုင္ၾကၿပီး အလယ္မွာအေၾကာ္ထုတ္ခ်၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာ္စားၾကရင္း အလုပ္အေၾကာင္း၊ ျပင္ပဗဟုသုတေတြအေၾကာင္း၊ အႏုပညာအေၾကာင္း သိသေလာက္ေလးေတြေ၀မွ်ၾကတယ္ … ေဆြးေႏြးၾကတယ္ … ကြ်န္မတို႔ေတြ ၉ ခြဲေလာက္ထိ ေနၾကၿပီးရင္ အသီးသီးလမ္းခြဲၾကေလ႔ရွိတယ္ … တစ္ပတ္တစ္ရက္နဲ႔ ဒီအက်င္႔ေလးကုိ ကြ်န္မတို႕ သံုးႏွစ္နီးပါး မပ်က္မကြက္ထိန္းသိမ္းခဲ႔ၾကတယ္ …

ခုခ်ိန္မွာေတာ႔ ကြ်န္မတို႔ေတြအားလံုးေနရာတကြဲစီမွာေရာက္ေနၾကၿပီ … တခ်ိဳ႕က ရန္ကုန္မွာ၊ တခ်ိဳ႕က ဘန္ေကာက္မွာ၊ တခ်ိဳ႕က စကၤာပူမွာ …. ကြ်န္မတို႔ေတြအရင္လိုျပန္ဆံုၾကဖို႔မလြယ္ေတာ႔ဘူး …. ဆုံျဖစ္ၾကရင္ေရာ ေရႊတိဂံုဘုရားေပၚက ကြ်န္မတို႔ တံျမက္စည္းလွည္းေနၾကေနရာေလးမွာ ဆံုႏိုင္ပါေတာ႔မလားလို႔ ေတြးရင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမိတယ္ …. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တခ်ိန္က အမွတ္တရေလးကုိေတာ႔ ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာ ဘယ္ေတာ႔မွေမ႔ေပ်ာက္မွာမဟုတ္သလို သူငယ္ခ်င္းေတြကုိလဲ အၿမဲတမ္းသတိရေနမိပါတယ္ …..

ေလေျပေက်ာ႔
ေသာ႔တဲ႔ညေန
ရင္ျပင္ေပၚ ေဖာ္တစ္သင္းရယ္နဲ႔
စုေပါင္းကာ ကုသိုလ္ျပဳရတယ္
ထူးလွပါေပ႔ …..

မွတ္ခ်က္။ ။ ေအမီ၊ လင္းထြန္း၊ ရဲရန္ေအာင္၊ ကိုလင္း၊ သူရိန္၊ ေအာင္ညီလတ္ နဲ႔ မၾကာခဏလိုက္လာ ကုသိုလ္ျပဳေလ႔ရွိတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးကုိ သတိရလို႔ေရးလိုက္တဲ႔ပုိ႔စ္ေလးပါ ….

ေဂၚလီျပိဳင္ပစ္မလား ….

သူမက မိန္းကေလးေပမယ္႔ ေယာက္်ားေလးႏွစ္ေယာက္ၾကားႀကီးျပင္းလာခဲ႔သူ ... သူမကစားေသာ ကစားနည္းမ်ားအားလံုးနီးပါးက ေယာက္်ားေလးမ်ားကစားေသာ ကစားနည္းမ်ား …. ေဂၚလီပစ္၊ ဂ်င္ေပါက္၊ ေဘာလံုးကန္၊ အံစာလွိမ္႔၊ ေျပးတမ္းလိုက္တမ္း စံုတကာကုိစိေနတာပဲေလ … သူမ ငယ္ငယ္ကပံုရိပ္က အင္မတန္ ေပေခ်ာင္ေခ်ာင္ႏိုင္ေသာပံုရိပ္ … ဂ်စ္ကန္ကန္နဲ႔ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာကစားေနလဲ သူမ မပါဘူးဆိုတာမရွိသေလာက္ပဲ ….

သူမတို႔ငယ္ငယ္က ေၾကြပန္းကန္စိအကြဲေတြကုိ ေထာင္ၿပီးေဂၚလီနဲ႔ပစ္ေလ႔ရွိတယ္ … တခ်ိဳ႕ကေတာ႔ ပုိက္ဆံေထာင္ၿပီးပစ္ၾကတယ္ ….. ဒါေပမယ္႔ သူမကေတာ႔ ပိုက္ဆံနဲ႔ဘယ္ေတာ႔မွပစ္ေလ႔မရွိဘူး ….ဒီကစားနည္းကစားဖို႔ ေၾကြပန္းကန္စိအကြဲေတြလိုၿပီေလ … ေၾကြပန္းကန္စိပစ္တဲ႔အခ်ိန္ ကုိယ္႔မွာ အဲ႔ဒါေတြမ်ားမ်ားရွိလို႔ကေတာ႔ ကိုယ္ကခပ္ေမာ႔ေမာ႔နဲ႔၀င္ပစ္လို႔ရသကုိး … ဒီေတာ႔သူမကဘာလုပ္သလဲဆိုေတာ႔ ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားတကာ လမ္းၾကားလွည္႔ၿပီး အိမ္တကာက ပ်က္စီးသြားလို႔ပစ္ထားတဲ႔ ပန္းကန္အကြဲေတြလိုက္ေကာက္ေတာ႔တာေပါ႕ … အကြဲေတြရလာရင္ သူမအိမ္ေရွ႕မွာခ်ၿပီး အပုိင္းအရြယ္ေတာ္အေသးေလးေတြရေအာင္ထုိင္ခြဲ … ၿပီးရင္ အိတ္တစ္အိတ္ထဲစုထည္႔ …. ၿပီးရင္ အဲ႔ဒီအထုပ္ႀကီးခါးမွာခ်ိတ္ၿပီး လမ္းတကာလွည္႔ပစ္ေတာ႔တာပဲ …. သူမက လက္လဲ အေတာ္ေျဖာင္႔တယ္ … ေဂၚလီပစ္ရင္ ႏိုင္တာမ်ားတယ္ … သူမမွာ ေဂၚလီေတြဆိုလဲ အိတ္ႀကီးနဲ႔တစ္လံုးရွိတယ္ …. အေမက အဲ႔လိုေတြေဆာ႔တာသိပ္မႀကိဳက္သလို၊ ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားထဲ၀င္တာလဲမႀကိဳက္ဘူးေလ …
ဘယ္ႀကိဳက္ပါ႔မလဲ အဲ႔ဒီေခတ္ရဲ႕ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားေတြက အမိႈက္ပံုသာသာရယ္ … ညစ္ပတ္နံေစာ္ေနတာေလ …. ၿပီးေတာ႔ အကြဲေတြရွမွာ၊ ပုလင္းကြဲစူးမွာ၊ အေကာင္ပေလာင္ေတြကိုက္မွာ အေမကစိုးရိမ္ေသးတယ္ … ေနာက္ၿပီးေတာ႔ ေကာက္လာသမွ်အကြဲေတြကုိ သူမက အိမ္ေရွ႔မွာဒီအတိုင္းထားထားပစ္ခဲ႔တတ္တာကုိး …. အေမကသိပ္အသန္႔ႀကိဳက္တဲ႔သူ … သူမက အေမလွဲက်င္းထားတဲ႔ အိမ္ေရွ႕ကုိညစ္ပတ္ေအာင္လုပ္သူ … သူမက ေဆာ႔ၿပီဆိုရင္ မိုးမျမင္၊ေလမျမင္ … ေခၚမၾကား၊ ေအာ္မၾကား … သိပ္ေၾကာက္ရတဲ႔ အေမေခၚရင္ေတာင္ မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ေဆာ႔တာ … ျပန္လာရင္လည္း အတီးခံရတာလဲ ခဏခဏ …. ဘယ္ေလာက္ရိုက္ရုိက္ ေနာက္ေန႕ေရာက္ျပန္ေတာ႔လဲ သူမကုိေၾကြပန္းကန္စိအထုပ္ရယ္၊ ေဂၚလီထုပ္ရယ္နဲ႔ ေယာက္်ားေလးေတြနဲ႔အၿပိဳင္ ေဂၚလစ္ပစ္ေနတာကုိ ျမင္ရျပန္ေရာ …. ကဲ ….. သူမနဲ႔ ေဂၚလီၿပိဳင္ပစ္ၾကမလားေဟ ……

မွတ္ခ်က္။ ။ပံုေလးကုိ ဒီက http://www.britannica.com ယူပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ပံုက ေဂၚလီပံုမေတြ႔လို႔ ေတြ႔တဲ႔ပံုထဲက ေဂၚလီနဲ႔တူတာေရြးထားတာပါ။

ခရီးသြားဟန္လႊဲ နတ္ကနားပြဲ

မျပန္ခင္တစ္ညအလိုက မုဆိုးေတာင္ဘက္သြားတဲ႔ ဆိုင္တန္းေတြရွိတဲ႔ဘက္ရဲ႕ေစာင္းတန္းမွာ နတ္ကနားေပးဖုိ႔ လမ္းျပည္႔လုနီးပါးထိုးထားတဲ႔ မ႑ပ္ ကိုသြား ၾကည္႔ျဖစ္ပါတယ္ …

မ႑ပ္က ၀င္ေပါက္တစ္ေပါက္ပဲရွိပါတယ္ … အဲ႔ဒီအေပါက္က နတ္၀င္သူေတြလာဖုိ႔ ပိတ္မရပ္ရဘူးလို႔တာ၀န္ရွိသူေတြကေျပာပါတယ္ … မ႑ပ္က ဆိုင္းေတြ၊ဘံုေတြတီးေနပါၿပီ … ကြ်န္မ အဲ႔ဒီနတ္၀င္ေပါက္နားကကပ္ၿပီး ရပ္ၾကည္႔ေနမိတယ္ … အထဲမွာကေနတဲ႔ သူတစ္ေယာက္ေတာ႔ေရာက္ႏွင္႔ေနပါၿပီ … ဆိုင္း၀ိုင္းႀကီးေဘးမွာ မိုက္တစ္လံုးနဲ႔ေၾကျငာသူတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္ … သူက အခုကုလားနတ္ကုိေခ်ာ႔ဖို႔အလွည္႔က်လို႔ ရပ္ၾကည္႔ေနသူေတြထဲကလိပ္ျပာတူသူေတြလာဖုိ႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္တဲ႔ …. ဘယ္သူမ်ားလာမလဲလို႔ ကြ်န္မေစာင္႔ၾကည္႔ေနမိပါတယ္ … သူတုိ႔က ၀င္မလာမခ်င္း ဖလားထဲမွာေရထည႔္ၿပီး သေျပခက္နဲ႔ ပတ္ပတ္လည္ကရပ္ၾကည္႔ေနသူေတြကုိလိုက္ျဖန္းပါတယ္ … ဒါမွ လိပ္ျပာတူသူေပၚလာမယ္ေပါ႕ … အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ကြ်န္မကို ၀င္တိုက္ၿပီး ယိုင္တိ ယိုင္ထိုးနဲ႔၀င္လာၿပီး ကပါေတာ႔တယ္ ။ အဲ႔ဒီမွာ အထဲက နတ္ထိန္းေခၚမလား အဘြားႀကီးႏွစ္ေယာက္က ၀င္လာသူရဲ႕ ရင္ဘတ္မွာ ပု၀ါအနီစည္းေပးပါတယ္ … ၿပီးေတာ႔လက္ထဲကုိ အေမႊးတိုင္ေတြထည္႔ေပးပါတယ္ ... အေမႊးတိုင္ေတြကိုင္ရင္းကတာ ကံေကာင္းလို႔အခ်င္းခ်င္းမထိုးမိတယ္ ... အကကေတာ႔မရပ္ပါဘူး … တီးလံုးက ကုလားတီးလံုးပါ … ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာေတာ႔ ကတာ အိႏၵိယကားေတြထဲကလို မလွဘူးလို႔ ေတြးေနမိပါတယ္ …. ပူးရင္းနဲ႔ ဆိုင္းလဲအခ် လူကလဲပုံက်သြားပါတယ္ … ေမာသြားပံုပါပဲ …
ေနာက္တစ္ေက်ာ႕အတြက္ ခုနကလို လူထပ္ေခၚပါတယ္ ..ေတာ္ေတာ္နဲ႔ေပၚမလာပါဘူး .. ေနာက္ေတာ႕ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္၀င္လာပါတယ္ … သူလဲခုနကနတ္ကုိေခ်ာ႔ဖို႔ပါပဲ … ကြ်န္မလဲဘာမွသိပ္မထူးျခားလုိ႔ ဆက္မၾကည္႔ေတာ႔ပဲ ေခါက္မုန္႔စားမယ္ဆိုၿပီး ေခါက္မုန္႔ဆိုင္ကုိသြားပါတယ္ … ေခါက္မုန္႔ဆိုင္ေဘးကဘိနပ္အပ္တဲ႔ေနရာမွာ ထိုင္ေနတဲ႕ကေလးမေလးက ထိုင္ေနရင္းနဲ႔ လက္၀ါးႏွစ္ဘက္ပူးၿပီး နဖူးကုိရိုက္ပါေတာ႔တယ္… ၿပီးလဲ ၿပီးေရာ ပူးရင္းနဲ႔ မ႑ပ္ကုိေတာက္ေလွ်ာက္ေျပးသြားပါေတာ႔တယ္ … ေခါက္မုန္႔ဆိုင္က ေကာင္မေလးက “ဟယ္ … သူလဲပူးေနၿပီ၊ သားအမိႏွစ္ေယာက္လံုး တကယ္ပူးတာလားေတာ႔မသိဘူး” တဲ႔ ….ဒီေတာ႔မွ ပထမပူးသူနဲ႔ ဒီကေလးမ သားအမိမွန္းသိေတာ႔တယ္ … ဘုရားဖူးေတြထဲက ရပ္ၾကည္႔ေနရင္းနဲ႔ ပူးသလိုျဖစ္တာ ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ကုိလည္းေတြ႔လိုက္ပါတယ္ … သူတုိ႔ကုိေတာ႔အတူပါလာသူ ေတြက ရွက္လို႔ထင္ရဲ႕ ေပးမကပဲ အတင္းျပန္ဆြဲေခၚၾကပါတယ္ … အဲ႔ဒီေတာ႔ မုိက္သမားက ဒါ နတ္ပြဲကုိေႏွာက္ယွက္သလိုျဖစ္ပါတယ္တဲ႔ … တကယ္လို႔ လိပ္ျပာတူတဲ႔သူပါရင္ ဆြဲမထားၾကပါနဲ႕ လႊတ္ေပးလိုက္ၾကပါလို႔ေျပာပါတယ္ …ကြ်န္မၾကည္႔ခဲ႔တဲ႔ လူေလးေယာက္မွာ ေလးေယာက္လံုးက အဲ႕ဒီနားတစ္၀ိုက္ကေစ်းသည္ေတြပါပဲ … တကယ္ပူးလား၊ မပူးလားေတာ႔ ကြ်န္မ မသိပါဘူး … မ႑ပ္ကျပန္လာေတာ႔ ကြ်န္မအေတြးထဲမွာ နတ္ပူးတာ ဘာလို႔မ်က္စိဖြင္႔ၿပီးမပူးၾကတာလဲ ?
ပူးတဲ႔သူေတြက အဲ႔နားတစ္၀ိုက္ကလူေတြပဲဘာလို႔ျဖစ္ေနၾကရတာလဲ ?
ပူးသလိုျဖစ္တဲ႔သူေတြကေရာ ဘယ္လိုမ်ားျဖစ္သြားတာလဲ ?
၀င္လာတုန္းကေတာ႔ မတ္တပ္ႀကီး၀င္လာၿပီး ဆိုင္းလဲခ်ေရာ ဘာလို႔ပံုလဲသြားတာလဲ (အရမ္းခုန္ၿပီးကတာလဲမဟုတ္ပါဘူး) ?
ပံုလဲၿပီး ခဏလဲေနေရာ ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းနဲ႔ ဘယ္သူ႕ကုိမွမၾကည္႔ပဲဘာလို႔ထြက္သြားတာလဲ?
အေတြးေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ကြ်န္မ သံုးထပ္ေဆာင္ကိုိဘယ္လုိျပန္ေရာက္လာခဲ႔မွန္းေတာင္မသိပါဘူး …..

က်ိဳက္ထီးရိုးသို႔အလည္တစ္ေခါက္ ( ၁၅ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၀၉)

က်ိဳက္ထီးရိုးေစတီေတာ္ပံုကုိ http://www.myanmarvoyages.com မွယူထားပါတယ္။

ရန္ကုန္ကျပန္လာၿပီးကတည္းက ဘယ္လိုျဖစ္မွန္းမသိ စာေရးဖို႔ကုိ စိတ္ကသိပ္မပါဘူးျဖစ္ေနတယ္ …. အဲ႔ဒီေတာ႔ ဘေလာ႔ေတြပဲလုိုက္လည္ၿပီးဖတ္ျဖစ္ေနေတာ႔တာေပါ႕ … က်ိဳက္ထီးရိုးသြားတုန္းကအေၾကာင္းေလးေရးမယ္ စိတ္ကူးထားတာျပန္လာကတည္းကပဲ .. ခုမွပဲေရးျဖစ္ေတာ႔တယ္ …

ကြ်န္မတုိ႔ရဲ႕ခရီးေလးကုိ ေရႊအိုးစည္ကားနဲ႔စျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ ည ၉ နာရီမတိုင္ခင္ စုရပ္ေနရာေတြထဲကတစ္ခုျဖစ္တဲ႔ ေျမနီကုန္း ရိုးမဘဏ္ေရွ႕ကုိ ကြ်န္မတုိ႔ေတြ အနည္းငယ္ေစာၿပီးေရာက္ေနခဲဲ႕ၾကတယ္။ တျခားကားေတြနဲ႔သြားမယ္႔သူေတြလည္း တဖြဲဖြဲေရာက္လာၾကပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔အဖြဲ႔ေဘးကတစ္ဖြဲ႔ဆို ဆူညံေနၿပီး သူတို႔ကုိၾကည္႔ရတာေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ စိတ္မေကာင္းစရာတစ္ခုက သူတို႔အထုပ္ေတြ စုပံုခ်ၿပီး စလိုက္၊ ေနာက္လိုက္လုပ္ေနၾကၿပီး၊ ကားေပၚတက္ခါနီးအထုပ္စစ္ေတာ႔မွ တစ္ထုပ္ေပ်ာက္ေနတာေတြ႔ပါတယ္ … မ်က္စိေရွ႕တင္ဘယ္လိုက ဘယ္လိုသုတ္သြားမွန္းမသိလိုက္ပါဘူး ….

ကြ်န္မတို႔စီးမည္႔ကားက ၉ နာရီ ၃၀ ေလာက္မွေရာက္လာပါတယ္။ လက္မွတ္၀ယ္တုန္းကေတာ႔ ခံုနံပါတ္ေတြဘာေတြေသခ်ာေရြးခဲ႔ေပမယ္႔ ကားေပၚေရာက္ေတာ႔ လြတ္တဲ႔ေနရာထိုင္ခိုင္းပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔က ေလးေယာက္သြားတာဆိုေတာ႔ ႏွစ္ေယာက္တြဲစီထိုင္လိုက္ေတာ႔ အဆင္ေျပပါတယ္… ကားထြက္ထြက္ျခင္း တရားေခြဖြင္႔ေပးထားပါတယ္ … အနည္းငယ္ၾကာေတာ႔ သီခ်င္းေခြေျပာင္းထည္႔လိုက္ပါတယ္ … ဖုိးခ်စ္နဲ႔ သားစုိးတို႕ရဲ႔သီခ်င္း ခပ္ျမဴးျမဴးေလးနားေထာင္ရင္း ေအးစက္ေနတဲ႔ကားထဲမွာ ေကြးေကြးေလးလိုက္ၿပီး ခရီးသြားရတာ စိတ္ထဲမွာေပ်ာ္ေနမိပါတယ္။
ခ်မ္းတာကလဲ အေတာ႔္ကုိခ်မ္းပါတယ္ .. ကြ်န္မတို႔ က်ိဳက္ထီးရိုးသြားခ်ိန္မွာ ရန္ကုန္မွာေရာ က်ိဳက္ထီးရိုးမွာပါ အေအးေတာ္ေတာ္သည္းပါတယ္။ မနက္(၃)နာရီေလာက္မွာ ကင္ပြန္းစခန္းကုိေရာက္ၿပီး ရင္ရင္ျပံဳးထမင္းဆိုင္မွာ ခဏတာတည္းခုိၾကပါတယ္ … ေနာက္ေန႔မနက္(၈)နာရီေလာက္ထၿပီး ေတာင္ေပၚတက္မယ္႔ကားေတြနဲ႔လိုက္ခဲ႔ပါတယ္ …. ေနာက္ဆံုးခံုမွာထိုင္လုိက္ရေတာ႕ အသည္းတယားယားနဲ႔ပဲ အေကြ႔၊ အ၀ိုက္၊ အျမင္႔၊ အေမာက္ေတြနဲ႔ တန္ဆာဆင္ထားတဲ႔ က်ိဳက္ထီးရိုးေတာင္တက္လမ္းအလွကုိခံစားခဲ႔ပါတယ္။

ေတာင္ေပၚေရာက္ေတာ႔သံုးထပ္ေဆာင္မွာပဲတည္းျဖစ္ပါတယ္ … အေဆာင္က ရင္ျပင္ေတာ္ေအာက္ဘက္တင္ဆိုေတာ႔ ဘုရားဖူးရနီးနီးနားနားျဖစ္တယ္ေလ …. ကြ်န္မတို႔သြားတာ ၾကာသပေတးေန႔ည ဆိုေတာ႔ ေနာက္ေန႔ေတြမွာ လာလိုက္တဲ႔ဘုရားဖူးေတြဆိုတာ မနည္းမေနာပါပဲ …
ဟိႏၵဴလူမ်ိဳးေတြဦးစီးၿပီးလုပ္တဲ႔ ဆီမီး(၅၀၀၀)၊ပန္း(၅၀၀၀) ပြဲနဲ႔လဲတိုးေတာ႔ ဟိႏၵဴလူမ်ိဳးေတြ လည္းတိုးမေပါက္ေအာင္ မ်ားေနခဲ႔ပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ “ထူးပါဖူးမည္ ပန္းေစတီ” ဆိုတဲ႔ စာသားကုိ ပန္းေတြနဲ႔အလွဆင္ထားၾကၿပီး က်ိဳက္ထီးရိုးေစတီေတာ္ျမတ္ပံုကုိလဲ ပန္းေတြနဲ႔ပဲ ပံုေဖာ္ထားတာကုိလည္း ေတြ႔ခဲ႔ရပါတယ္။ (ပံုေတြတင္ေပးခ်င္ေပမယ္႔လည္း ကြ်န္မပံုပါ ပါေနေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြလန္႔ကုန္မွာစိုးလို႔ မတင္ေတာ႔ပါဘူးေနာ)

ကြ်န္မ ေတာင္ေပၚမွာ ႏွစ္ညအိပ္ပါတယ္ … အျပန္လမ္းကုိေတာ႔ ရေသ႔ေတာင္အထိ ေျခလ်င္ဆင္းပါတယ္ … မျပန္ခင္တစ္ညအလိုက မုဆိုးေတာင္ဘက္သြားတဲ႔ ဆိုင္တန္းေတြရွိတဲ႔ဘက္ရဲ႕လမ္းမွာ နတ္ကနားေပးဖုိ႔ လမ္းျပည္႔လုနီးပါးထိုးထားတဲ႔ မ႑ပ္ ကိုသြား ၾကည္႔ျဖစ္ပါတယ္ … နတ္ကနားပြဲက မထူးဆန္းေပမယ္႔ ေတြးစရာ၊ေမးစရာေလးေတြရွိလို႔ ပို႔စ္တစ္ခုအေနနဲ႔တင္ပါဦးမယ္ …

ငယ္တုန္းကဆြဲထားဖူးတာေလးေတြ

အေပၚကပံုေလးေတြက ငယ္ငယ္တုန္းကကုိယ္တိုင္ဆြဲထားတဲ႔ပံုေလးေတြပါ .... ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္တုန္းက စာအုပ္ဘီဒိုဖြရင္း ျပန္ေတြ႔လို႔(အမွန္က အမ်ားႀကီးဆြဲဖူးတယ္) စကင္လုပ္၊ ၿပီးေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းဆီပုိ႔ေပး၊ သူငယ္ခ်င္းက Photoshop နဲ႔ စာရြက္အသား၀ါေနတာေတြဖယ္ထားေပးတာပါ ...

ကြ်န္မစြဲလမ္းခဲ႔ဖူးေသာကြန္ပ်ဴတာဂိမ္းႏွင္႔ ေဆာ႔ေဖာ္ေဆာ႔ဖက္မ်ား

(Image from http://i51.photobucket.com)

တကၠသိုလ္ကို ေဒးတက္ၾကသူေတြကလဲ ေဒးအမွတ္တရေတြရွိၾကသလို၊ အေ၀းသင္တက္သူေတြကလဲ အေ၀းသင္ရဲ႕ အမွတ္တရေတြရွိၾကမွာပါ …ကြ်န္မက အလုပ္တစ္ဘက္နဲ႔ဆိုေတာ႔ ေက်ာင္းသားဘ၀ထက္၊ ၀န္ထမ္းဘ၀မွာ ပုိအေနၾကာခဲ႔ပါတယ္ … အဲ႔ဒီေတာ႔ အလုပ္ကသူငယ္ခ်င္းေတြကို ပုိၿပီး သံေယာဇဥ္တြယ္မိတယ္ေပါ႔ရွင္ … လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြထဲမွာမွ ဂိမ္းေဆာ႔ေဖာ္၊ ေဆာ႔ဖက္ေတြကို ပိုၿပီးအခင္အမင္ပုိခဲ႔ပါတယ္ ….

ကြ်န္မ ရန္ကုန္မွာတုန္းက ကုပၼဏီတစ္ခုမွာ(၅)ႏွစ္ၾကာေအာင္ အလုပ္လုပ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္….
အဲ႔ဒီကုမၸဏီီက ၀န္ထမ္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဂိမ္းေဆာ႔တာ အေတာ္ေလး၀ါသနာပါၾကပါတယ္ .. ကြ်န္မတို႔ရဲ႔ စီနီယာေတြကေတာ႔ Star Craft ကိုအေသအလဲေဆာ႔ၾကတာေပါ႔ရွင္ …

ဂ်ဴနီယာေတြကေတာ႔ ဘာဂိမ္းေတြေဆာ႔ၾကသလဲဆိုရင္ …. Age Of Empire II ဆိုတဲ႔ စစ္တိုက္တဲ႔ဂိမ္းကုိ ေဆာ႔ၾကပါတယ္ …. အမ်ားဆံုး လူ(၈)ေယာက္ေဆာ႔လို႔ရပါတယ္ .. ဒီဂိမ္းမွာ ေျမပံုနဲ႔ လူမ်ိဳးလဲေရြးလို႔ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ဒီမွာ Dark Age, Feudal Age, Castle Age နဲ႔ Imperial Age ဆိုၿပီးေခတ္ေလးေခတ္ ရွိပါတယ္။ လယ္စိုက္၊သစ္ခုတ္၊ အသားရွာ၊ ေရႊတူး၊ ေက်ာက္တူးနဲ႕ စီးပြားရွာ …. ၿပီးရင္ ေလးရံု၊ ဓားရံု ၊ ျမင္းရံု၊ ေသနတ္ရံု၊ အေျမွာက္ရံု စသျဖင္႔ ေခတ္အလိုက္၊ လူမ်ိဳးအလိုက္ ေဆာက္ခြင္႔ရတာေတြေဆာက္ ၿပီးေတာ႔ ပုိေကာင္းေအာင္ Upgrade လုပ္ၿပီးေတာ႔ ရန္သူကုိသြားတိုက္ရပါတယ္ ..

ကြ်န္မတို႕ကအဖြဲ႕လိုက္တစ္မ်ိဳး၊ ေခတ္အတက္ၿပိဳင္လို႕တစ္ဖံု (အေပၚမွာေျပာထားတဲ႔ေခတ္ေလးေခတ္ကုိ ဘယ္သူအရင္ေရာက္လဲၿပိဳင္တာမ်ိဳးပါ)၊ ေယာက္်ားေလး မိန္းခေလး တြဲလို႔တစ္မ်ိဳးနဲ႔ အလုပ္မရွိခ်ိန္တိုင္း အေသအလဲေဆာ႔ခဲ႔ၾကတာပါ … တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ခ်ိန္းပြဲေတြဆိုတာ မနည္းမေနာပါပဲ …. ေယာက္်ားေလးေတြကေတာ႔ လၻက္ရည္တိုက္ေၾကးေပါ႔ …. သူတို႔ေတြက ေလေသနတ္နဲ႔လည္း စစ္တိုက္တတ္ၾကပါေသးတယ္ … ကြ်န္မတို႕ေတြ ဒီဂိမ္းကုိဘယ္ေလာက္စြဲလမ္းသလဲဆိုရင္ ထမင္းကို ၅ မိနစ္နဲ႔အၿပီးစားတတ္လာပါတယ္ … ေဘးကတစ္ေယာက္ေယာက္က ဂိမ္းကိုဖြင္႔တာျမင္လိုက္ရင္ကိုပဲ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ျဖစ္လာပါတယ္ .. ညအိပ္ရင္ေတာင္ အိပ္မက္ထဲထည္႔မက္တဲ႔အထိပါ ….

ကြ်န္မတို႔ထိုင္ရတဲ႔ပံုစံက အခန္းရွည္မွာ အလယ္လြတ္ထားၿပီး နံရံဘက္ျခမ္းေတြကုိ မ်က္ႏွာမူထိုင္ရပါတယ္ … ကြ်န္မတို႔ကုိ အခန္း၀ကေနရပ္ၾကည္႔တာနဲ႔ ေမာ္နီတာ အားလံုးကုိျမင္ရတဲ႔အေနအထားမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ ထိုင္ခိုင္းထားတာပါ …. ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္မတုိ႔အားလံုးထိုင္တဲ႔ပံုစံေတြေရာ၊ ေမာ္နီတာေတြေရာက အတြင္းဘက္ကုိအကုန္ေစာင္းေနၾကပါတယ္ …. (လူႀကီးလာရင္ မျမင္ေအာင္ပါ) ေတ႔ေတ႔ဆိုင္ဆိုင္ျမင္ၿပီေဟ႔ ဆိုရင္ မ်ားေသာအားျဖင္႔ Shut down ကုိေယာင္မွားၿပီးခ်ပစ္ေလ႔ရွိၾကတယ္ … း) လူႀကီးလာရင္ စက္ေတြအားလံုးက Restart ေလးေတြျဖစ္လို႔ေပါ႔ …. ေနာက္ပိုင္း ေဆာ႔၀ဲလ္တစ္ခုနဲ႔သံုးလိုက္ေတာ႔ စက္ကိုပိတ္ခ်စရာမလိုေတာ႔ပါဘူး … အဆင္ေျပသြားပါတယ္ …

ကြ်န္မစေဆာ႔ခါစက မကြ်မ္းက်င္ေတာ႔ ဆရာႀကီးေတြက ေခၚမေဆာ႔ၾကပါဘူး … ေနာက္ပိုင္းကြ်န္မကုိသင္ေပးတာက Orca ဆုိတဲ႔သူငယ္ခ်င္းပါ …ကြ်န္မ နည္းနည္းလက္ရည္တက္လာေတာ႔ သူက ယံုလို႔ သူမ်ားနဲ႕ စိန္ေခၚေဆာ႔ၿပီး ရံႈးသြားေတာ႔ ကြ်န္မကုိ “ေနာက္တစ္ခါ နင္ပါရင္ ငါဘယ္ေတာ႔မွ မပါေတာ႔ဘူး” ရယ္လို႔ စိတ္တိုတိုနဲ႕လက္ညိႈးႀကီးထိုးၿပီးေျပာဖူးပါတယ္ …

ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က မိန္းခေလး(၃)ေယာက္နဲ႔ သူတစ္ေယာက္တည္းခ်မယ္ေပါ႔ စိမ္လာေခၚတယ္ … သူက Castle Age ထိရေအာင္တက္မယ္။ Castle Age ေရာက္တာနဲ႔ ကြ်န္မတို႔အရံႈးေပါ႔ …. တကယ္က သူကသိပ္ေတာ္တဲ႔ Gamer ပါ … သူက သူ႔နာမည္ကို “ခ်ီးကားႀကီး” လို႔နာမည္ေပးပါတယ္ … သူ႕ရည္ရြယ္ခ်က္က ကြ်န္မတို႔ေတြ ခ်ီးကားႀကီးတိုက္လို႔ေသတယ္လို႔နာမည္တြင္ေအာင္္ေပါ႔ေလ….. ဟား ဟား …. အဲ႔ဒီပြဲမွာ ခ်ီးကားႀကီးရံႈးသြားပါတယ္ … ကြ်န္မတို႔ေတြေပ်ာ္မွေပ်ာ္ေပါ႔ …

ေနာက္ မိန္းခေလးခ်င္းတိုက္ၾကတဲ႔ပြဲမွာ ေယာက္်ားေလးေတြက ေဘးက၀င္ေျပာရင္း ရန္မျဖစ္ယံုတမယ္လဲ ျဖစ္ခဲ႔ၾကဖူးပါတယ္ … ကြ်န္မတို႔ ကုပၼဏီက ၀န္ထမ္းမ်ားတဲ႔အျပင္ လူငယ္လူလြတ္ေတြမ်ားေတာ႔ အရမး္ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ႔ပါတယ္ … (လူႀကီးနဲ႔သိပ္အဆင္မေျပတာကလြဲရင္ေပါ႔) … ခုေတာ႕ ကြ်န္မလည္း ဂိမ္းမေဆာ႕တာ (၃)ႏွစ္ေတာင္ၾကာခဲ႔ပါၿပီ …. သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ အိမ္ေထာင္က်တဲ႔သူကက် … အေ၀းေရာက္တဲ႔သူေတြကေရာက္နဲ႔ ကြ်န္မတို႔ေတြ အရင္လိုလြတ္လပ္စြာ မေဆာ႔ႏိုင္ၾကေတာ႔ပါဘူး …. အရင္အခ်ိ္န္ေတြကို လြမ္းလိုက္တာ ….

ကြ်န္မတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ သံုးတဲ႕နစ္ခ္ေတြမွတ္မိသေလာက္ျပန္ခ်ေရးၾကည္႔ဦးမယ္ေနာ္ …

ေယာက္်ားေလးစာရင္း
1. Conqueror
2. Desert Fox
3. Cloud
4. Killer
5. Maximus
6. Patriot
7. Zirano
8. Myth
9. Leo King
10. Orca
11. Knight
12. Saton
13. KMO
14. Neophoton

ဒါကေတာ႕မိန္းကေလးေတြပါ …
1. Player (ကြ်န္မပါ)
2. Virus
3. Adventure
4. Top
5. Stranger
6. Athena
7. Arrow
8. Yuki

မွတ္ခ်က္။ ။ ကြ်န္မရဲ႕ဂိမ္းေဆာ႔ဖက္သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိ သတိရလို႔ေရးလိုက္တဲ႔ပို႔စ္ေလးပါ …

အမွတ္တရဒီဇင္ဘာ

(Image from www.julienna.com/pictures/2001pictures.htm)

ရန္ကုန္ေဆာင္းကေတာ႕ ထံုးစံအတိုင္း သိပ္မေအးလွပါဘူး ….
ကေလးေတြကေတာ႕ ဒီဇင္ဘာမွာေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြနဲ႕မုိ႕လို႕ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကေပမယ္႕ ကြ်န္မလို(၁၀) တန္းေက်ာင္းသူ/သားေတြကေတာ႕ ေပ်ာ္ႏိုင္မယ္မထင္ဘူး … အတန္းတင္ႀကီးက တေျဖးေျဖးနီးလာေတာ႕ ေျပးေျပးလႊားလႊားနဲ႕ပဲ က်ဴရွင္ေတြတက္လိုက္၊ စာက်က္လိုက္နဲ႕ေပါ႕ … အလွအပဆိုလဲ မခံစားႏိုင္ပါဘူး … ေကာင္ေလးေခ်ာေခ်ာေလးေတြျမင္ရင္ေတာင္ လိုက္မၾကည္႕အားပါဘူး …. က်ဴရွင္ေတြက တစ္ခုနဲ႕တစ္ခု နာရီ၀က္ေလာက္ပဲကြာတာမဟုတ္လား …. ဒီေတာ႕ အသည္းအသန္ ေျပးေနရတာခ်ည္းပဲေလ …

ဒီဇင္ဘာလက ကြ်န္မအတြက္ အမွတ္တရ တခ်ိဳ႕ဖန္တီးေပးလိမ္႕မယ္လို႕ ဘယ္တုန္းကမွ ကြ်န္မ မေမွ်ာ္လင္႕ခဲ႕ပါဘူး … ကြ်န္မ မေမွ်ာ္လင္႕တဲ႕ ဒီဇင္ဘာဆာင္းတစ္ရက္မွာေပါ႕ … မထင္မွတ္ပဲ သူနဲ႕ဆံုခဲ႕ရတယ္ .. သူ႕မွာထင္ရွားတဲ႕ ရုပ္လကၡဏာရွိေပမယ္႕ ကြ်န္မ စိတ္၀င္စားတဲ႕ပံုစံမ်ိဳးမဟုတ္ေလေတာ႕ ကြ်န္မလဲ သတိမထားခဲ႕မိဘူးေလ ….

သူနဲ႕ဆံုေတြ႕ပံုကလဲ ထူးျခားေတာ႕ ကြ်န္မသူ႕ကုိ ဒီကေန႕ထိ မေမ႕ႏုိင္ခဲ႕ဘူးေပါ႕ … သူ႕အေၾကာင္းျပန္ေျပာျပတိုင္း ကြ်န္မ နာနာက်င္က်င္ခံစားရၿပီး မ်က္ရည္က်တဲ႕အထိျဖစ္ခဲ႕ရတယ္ … ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေတြထဲက တခ်ိဳ႕ဆိုလဲ မ်က္ရည္၀ဲတဲ႕အထိျဖစ္ၾကရတယ္ ….

ကြ်န္မ (၁၀)တန္းတုန္းက ရန္ကုန္မွာ နံပါတ္(၁၂) ဟီးႏိုးႏွစ္စီးတြဲယာဥ္ေတြ ဆြဲေနတုန္း အခ်ိန္ေပါ႕ …. ကြ်န္မက အရပ္ကလည္းမရွည္ေလေတာ႕ အဲ႕ဒီႏွစ္စီးတြဲယာဥ္ရဲ႕ အေပၚလက္ကုိင္တန္းကုိ မမွီ႕ တမွီေလး၊ ေျခဖ်ားေထာက္ေလကာမွ မွီတယ္ေလ ….. ကြ်န္မ က်ဴရွင္ကျပန္လာတဲ႕တစ္ေန႕ နံပါတ္(၁၂) ကားကုိစီးၿပီး ျပန္အလာမွာ ကြ်န္မဆင္းရမယ္႕မွတ္တိုင္နားေရာက္ေတာ႕ ကြ်န္မလဲ မမွီ႕တမွီလက္တန္းကုိ လႊတ္ၿပီး ဆင္းမယ္႕အေပါက္နားက လက္ကုိင္ကုိ လွမ္းအကုိင္ေပါ႕ … ကားက ဘာျဖစ္တယ္မသိပါဘူး ဘရိတ္ကုိ ေဆာင္႕နင္းလိုက္တယ္ …. ကြ်န္မလည္းကုိးယိုးကားယားနဲ႕ ဘယ္ကုိမွကိုင္လို႕မမွီေတာ႕ ေျခဖ်ားေထာက္ၿပီး သြက္သြက္လက္လက္နဲ႕ အေပၚလက္တန္းကုိ လွည္႕မၾကည္႕ပဲကုိင္လိုက္မိတယ္ … ကြ်န္မလက္က လိုရာမေရာက္ပဲ ေလထဲမွာတန္းလန္းႀကီးဆိုတာရယ္၊ လက္ညိႈးေလးေအးသြားတာရယ္ကုိ တစ္ျပိဳင္နက္ခံစားသိရွိလိုက္တဲ႕ တခဏ၊ ကားကလဲ အရပ္၊ ကြ်န္မကလဲလွည္႕အၾကည္႕ …. အဲ႕ဒီမွာသူနဲ႕ေတြ႕ေတာ႕တာေပါ႕ …. အဟင္႕ … ကြ်န္မလက္ညိႈးေလး ဘ၀ပ်က္ေနပံုမ်ား … သူဆိုတဲ႕ ကြ်န္မတို႕ရပ္ကြပ္ထဲမွာ ႏြားႏို႕ေရာင္းတဲ႕ အသားမည္းမည္းကုလားေလးရဲ႕ ႏွာေခါင္းေပါက္က်ယ္က်ယ္ထဲကုိမွ တည္႕တည္႕ႀကီးကုိ ၀င္ေနေတာ႕တယ္ေလ …. ကြ်န္မေလ ရင္ေတြတုန္လာၿပီး ရြံလိုက္တာဆိုတာေလ ေျပာေတာင္မျပတတ္ဘူးရယ္ …. သူကလဲ အံ႕ၾသတဲ႕မ်က္ႏွာနဲ႕ စိတ္လဲမဆိုးပဲ “အဟီး” ဆိုၿပီးရယ္ျပရွာပါတယ္ … တစ္ကားလံုးကလဲ ျပံဳးစိစိနဲ႕၀ို္င္းၾကည္႕ၾကေတာ႕ ကြ်န္မလဲရွက္ရွက္နဲ႕ အျမန္ဆင္းလိုက္တဲ႕သကာလ “၀ုန္း” ကနဲ ဆုိၿပီး ကားေျခနင္းရဲ႕ ေအာက္ဆံုးထစ္ကို ဖင္ထိုင္ရက္ေလးက်သြားတယ္ … ဖိနပ္က သားေရ ေျခညွပ္ဆိုေတာ႕ ေခ်ာ္က်တာေလ…. တင္ပါးတစ္ခုလံုးနာက်င္သြားေပမယ္႕ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ကလဲ လၻက္္ရည္ဆိုင္ဆိုေတာ႕ အိမ္ကုိပဲ ခပ္သုတ္သုတ္ေျပးရေတာ႕တာေပါ႕ ….

ဒါေၾကာင္႕ကြ်န္မေျပာျပပါတယ္ … ကြ်န္မတို႕ ဆံုေတြ႕ပံုက ထူးျခားတယ္လို႕၊ ျပန္ေျပာတိုင္း နာနာက်င္က်င္ခံစားရၿပီး မ်က္ရည္က်တယ္လို႕ေလ…. (ရယ္ရလြန္းလို႕ပါ)
ဒီဇင္ဘာလက ကြ်န္မအတြက္ အမွတ္တရ တခ်ိဳ႕ဖန္တီးေပးလိမ္႕မယ္လို႕ ဘယ္တုန္းကမွ ကြ်န္မ မေမွ်ာ္လင္႕ခဲ႕ဘူးရယ္ ……

ကြ်န္မနဲ႕နဘမ္းပြဲ

ကြ်န္မတို႕ ငယ္ငယ္က BMX ဆိုတဲ႕စက္ဘီးစတန္႕ထြင္ၿပီးစီးတဲ႕ ဗီဒီယိုကားေလး ကေလးေတြၾကားမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးနာမည္ႀကီးတဲ႕အခ်ိန္ ကြ်န္မတို႕ရပ္ကြက္မွာလဲ စက္ဘီးယဥ္ေက်းမႈ႕တစ္ရပ္ထြန္းကားခဲ႔ပါတယ္ …. ညေနဆိုရင္ အပ်ိဳေတြအရြယ္စံုက အလွျပင္ၿပီး စက္ဘီးစီးထြက္ၾကသလို လူပ်ိဳေတြအရြယ္စံုကလဲ မ်က္စိအစာေကြ်းၾက၊ လိုက္ေၾကာင္ၾကနဲ႕ ကြ်န္မတို႕ရပ္ကြက္ရဲ႕ လမ္းမႀကီးတစ္ေလွ်ာက္ စက္ဘီးမ်ားနဲ႕ျပည္႕ေနတတ္ခဲ႔ပါတယ္ ….

ကြ်န္မကလည္း စက္ဘီးစီးရတာ သိပ္ေပ်ာ္တာေပါ႕ ….. ညေနဆိုရင္ သနပ္ခါးဖံုဖံုေလးလူး(အပ်ိဳေတြလိုမျပင္တတ္ေတာ႕) ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္း အစ္မႀကီးနဲ႕ စက္ဘီးစီးထြက္ေလ႕ရွိပါတယ္ …. အဲ႕ဒီလုိနဲ႕တစ္ေန႕ု ကြ်န္မရဲ႕ ကေလးသာသာအရြယ္(၅တန္းအရြယ္ပါ)နဲ႕ ကေလးမသာရုပ္ေလးကို ကြ်န္မထက္အသက္အနည္းငယ္သာႀကီးေသာ( ၆ တန္းအရြယ္) ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ဘယ္လိုကေန ဘယ္လိုသေဘာက်သြားလဲမသိ တေကာက္ေကာက္လိုက္ စကားေျပာပါေလေရာရွင္ ….

ေတြ႕တိုင္းတေကာက္ေကာက္လုိက္စကားေျပာတဲ႕ အဲ႕ဒီေကာင္ေလးက တစ္ေန႕မွာ ကြ်န္မ ကာတြန္းစာအုပ္အငွားဆိုင္သြားတုန္း လမ္းမွာေတြ႕ေတာ႕သူကကြ်န္မစက္ဘီးေရွ႕ကရပ္ၿပီး ၊ စက္ဘီးလက္ကုိင္ကုိ ဖမ္းဆြဲ ရည္းစားစကားေျပာပါေလေရာ …. ကြ်န္မက ရွက္ရမယ္႕ အစား စိတ္ထဲက “ ေအာင္မယ္ … ဒီေကာင္ ငါ႕စက္ဘီးလက္ကုိင္ကုိ ဆြဲပစ္လိုက္တာမ်ား မေတာ္ ငါလဲရင္ဒုကၡ၊ ငါ႕ကုိအရွက္ကြဲေအာင္လုပ္တယ္” ဆိုၿပီး စိတ္ေတြလွိမ္႕တိုလာေရာ ….. စိတ္နဲ႕တစ္ထပ္တည္း လက္ကပါ သူ႕ပါးေပၚေျဖာင္း ကနဲေရာက္သြားလိုက္တာမ်ား ျမန္သလားမေမးနဲ႕ …. ၿပီးေတာ႕ ကြ်န္မလည္း စက္ဘီးနင္းၿပီး ထြက္ေျပးပါေလေရာ … ကြ်န္မစိတ္ထဲေတာ႕ ဟိုခမ်ာ ေၾကာင္ၿပီးက်န္ရစ္ခဲ႕မယ္ထင္ေနတာ ……
တကယ္ေတာ႕ သူက ကြ်န္မေနာက္ကုိေျပးလိုက္ၿပီး ဆိုင္ေရွ႕ကရပ္ေစာင္႕ေနပါေလေရာ …
“၀မ္းနည္းပက္လက္လုပ္ရက္ေလျခင္း” ဆိုတဲ႕ မ်က္ႏွာေပးနဲ႕မ်ားထင္လို႕လားဟင္ ….
ေ၀းပါ႕ရွင္ …. ကြ်န္မကုိ ခ်စ္ပံုမ်ား …. လက္၀ါးကုိ လက္သီးနဲ႕ထိုးထိုးၿပီး ေဒါသအေခ်ာင္းလိုက္ထြက္ေနတဲ႕ရုပ္နဲ႕ ဆိုင္အျပင္္က ေစာင္႕ေနတာရွင္ ….. ကြ်န္မလဲ သူ႕ပံုစံျမင္ၿပီးေတာ႕ ဆိုင္အျပင္မထြက္ရဲေတာ႕ဘူး ျဖစ္ေနတာေပါ႕ …. ဒါေပမယ္႕ ကြ်န္မက အေမ႕ကို နာရီ၀က္ပဲၾကာမယ္ေျပာထားေတာ႕ အဲ႕ဒီထက္လဲပိုမေနရဲဘူး …. အေမဆူမွာ ကိုပုိေၾကာက္တယ္ေလ.. ..

ေနာက္ဆံုးေတာ႕ သတၱိခဲ ကြ်န္မတစ္ေယာက္ဆုိင္ျပင္ထြက္လာရေတာ႕တာေပါ႕ ….
ဆိုင္ျပင္ေရာက္တာနဲ႕ ဟိုေကာင္ေလး ကြ်န္မေဘးေရာက္လာၿပီး ကြ်န္မကုိ နပမ္းလံုးပါေလေရာ ။ ကြ်န္မကလဲ အစ္ကုိတစ္ေယာက္ နဲ႕ေမာင္တစ္ေယာက္ၾကားမွာေနတာဆိုေတာ႕ ေပါက္တဲ႕နဖူးလဲ မထူးေတာ႕ၿပီမို႕ ျပန္ၿပီး နဘမ္းလံုးတာေပါ႕ ဘယ္ရမလဲ …. သူတစ္ျပန္၊ ကုိယ္တစ္ျပန္နဲ႕ ဆို္င္ေရွ႕ ကတၱရာလမ္းေပၚမွာ လွိမ္႕ၿပီးနဘမ္းလံုးၾကတာမ်ား လူႀကီးေတြ၀င္ဆြဲမွ ရပ္ေတာ႕တယ္ ….

ေနာက္ဆံုးရလဒ္က ကြ်န္မ ပါးရိုးေပၚမွာ သူ႕လက္သည္းနဲ႕ျခစ္မိလို႕ေသြးထြက္သြားတယ္ …
ၿပီးေတာ႕ ကတၱရာလမ္းေပၚလွိမ္႕လိုက္ရလို႕ ဒူးေတြ၊ တံေတာင္ေတြကြဲသြားတယ္ ….
ဒါေပမယ္႕ေနာက္ပုိင္းလမ္းမွာေတြ႕ရင္ ကြ်န္မကို “ရန္သူေတာ္၊မိတ္ေဆြႀကီး” လို႕ မၾကားတၾကားေျပာတာကလြဲရင္ ကြ်န္မေနာက္မလိုက္ရဲေတာ႕ပါဘူး ….

မွတ္ခ်က္။ ။ သူနဲ႕ခ်တုန္းက သူ ကရာေတးသင္တန္းတက္ခါစဆိုတာမသိပါဘူး။ ေနာက္ေတာ႕ ၀တ္စံုႀကီးနဲ႕ အိမ္ေရွ႕ကျဖတ္လမ္းသလားမွသိတာ။ ကံေကာင္းတာက သူကခါးပတ္အျဖဴမို႕ ကြ်န္မသိပ္မထိခိုက္ဘူးထင္ပါရဲ႕။ း)