ျပဳခဲ႔ဖူးတဲ႔ကုသိုလ္

ပံုေလးကုိ ဒီက (http://pro.corbis.com) ယူပါတယ္။

ခုတေလာ ရာသီဥတုကပူျပင္းလြန္းတယ္ … အိမ္အျပင္ဘက္ကုိလွမ္းၾကည္႔လိုက္ရင္ ပတ္၀န္းက်င္က ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႔ေသြ႔ႀကီးနဲ႔ ဘာကုိလြမ္းလို႔လြမ္းမွန္းမသိ စိတ္ထဲခပ္ေဆြးေဆြးေလးျဖစ္ေနမိတယ္ …. အေတြးေတြကလဲ ေတာင္စဥ္ေရမရ ဟိုေရာက္လိုက္ ဒီေရာက္လိုက္ ….. ေဟာ … ၾကည္႔ေနရင္းနဲ႔မိုးေတြရြာက်လာျပန္ၿပီ … မိုးရြာေတာ႔လဲ လြမ္းတာကေပ်ာက္မသြားပါဘူး … ပုိေတာင္ဆိုးလာသလိုပဲ … ေလွ်ာက္ေတြးရင္းနဲ႔ပဲ ၂၀၀၃ ကေန ၂၀၀၅ ေလာက္ထိ သူငယ္ခ်င္းေတြတူတူစုၿပီး အပတ္တိုင္း ေရႊတိဂံုဘုရားေရာက္ျဖစ္တာေလး ျပန္ေတြးၿပီး လြမ္းမိသြားတယ္ ….

ကြ်န္မက သူငယ္ခ်င္းမ်ားတယ္ … ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ၁၈ ႏွစ္ကေန အသက္ ၄၀ေက်ာ္အရြယ္ထိ ေယာက္်ားေလး၊ မိန္းကေလး ေပါင္းစံုပါတယ္ … အဲ႔ဒီတုန္းက ကြ်န္မနဲ႔အမ်ားဆံုးတြဲျဖစ္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းက ေအမီ ဆိုတဲ႔သူငယ္ခ်င္း … အသက္ခ်င္းကမတိမ္းမယိမ္းျဖစ္သလို ကုသိုလ္ကံအက်ိဳးေပးေတြကလဲ ခပ္ဆင္ဆင္ … အလုပ္တစ္ခုလုပ္ရင္ တစ္ခါတည္းနဲ႔အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔သြားတယ္ဆိုတာက ခပ္ရွားရွား၊ အတိုက္အခံေလးျဖစ္ၿပီးမွ အဆင္ေျပသြားတတ္တာခ်ည္းပဲ …. ေနာက္ ကြ်န္မထက္ (၅)ႏွစ္ေလာက္ငယ္တဲ႔ လင္းထြန္းဆိုတဲ႔သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရယ္၊ အသက္ (၂)ႏွစ္ငယ္တဲ႔ ရဲရန္ေအာင္ ဆိုတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရယ္ အပတ္တိုင္း ဘုရားမွာေတြ႔ျဖစ္ၾကတယ္ … အရင္က ကြ်န္မတို႔ ေလးေယာက္က ကုမၸဏီတစ္ခုတည္းတူတူလုပ္ၾကတယ္ …. ေနာက္ေတာ႔ ကြ်န္မနဲ႔ေအမီက အလုပ္သစ္ကုိေျပာင္းသြားတယ္ … ကြ်န္မတို႕ႏွစ္ေယာက္က အလုပ္မွာ အတိုက္အခံေတြမ်ားလြန္းလို႔ ဆိုၿပီး ဘုရားမွာတံျမက္စည္းလွဲၿပီး ကုသိုလ္လုပ္ၾကဖို႔တိုင္ပင္ၾကတယ္ …ေနာက္ေတာ႔ လင္းထြန္းပါ ကြ်န္မတို႔နဲ႔ တူတူ အပတ္တိုင္း ေရႊတိဂံုဘုရားေပၚမွာ တံျမက္စည္းလိုက္လွည္းတယ္ … ကြ်န္မတို႔ သံုးေယာက္ၾကားမွာ ခ်စ္စရာဓေလ႔ေလးတစ္ခုရွိတယ္ … ဘုရားေပၚတက္ရင္ အငယ္ဆံုးသူက ဘိနပ္အိတ္ကုိ ေက်ေက်နပ္နပ္ကိုင္ေပးေလ႔ရွိၾကတာပါ … ကြ်န္မတို႔က အတက္မုခ္နဲ႔အဆင္းမုခ္တူေလ႔မရွိေတာ႔ ဘိနပ္ေတြကုိ အၿမဲပဲ အိတ္နဲ႔ထည္႔သယ္ရတယ္ … လင္းထြန္းမပါတဲ႔ေန႔ဆိုရင္ ကြ်န္မကိုင္ရတယ္ …. လင္းထြန္းနဲ႔ႀကံဳရင္ သူက အိတ္ကုိင္ေပးတယ္ … ကြ်န္မတုိ႔ေတြ ေမာင္ႏွမအရင္းေတြလိုခ်စ္ခင္ၾကတယ္ …
ေနာက္ေတာ႔ ရဲရန္ေအာင္ပါ ပါလာတယ္ … တခါတေလ ကြ်န္မတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ၁၀ ေယာက္ေလာက္ရွိတယ္ လိုက္လိုက္လာၿပီး၀ိုင္းလွည္းၾကတယ္ ..… ကြ်န္မတို႔က အသင္း၀င္ထားတာမဟုတ္ပဲ လွည္းႏိုင္သေလာက္ ဧရိယာေလးသတ္မွတ္ၿပီးလွည္းၾကတယ္ … ေနရာကေတာ႔ ကြ်န္မတုိ႔ထိုင္ေလ႔ရွိတဲ႔ ဗုဒၶ၀င္ျပခန္းဘက္ဆင္းတဲ႔ ေညာင္ပင္တစ္၀ိုက္ေပါ႕ … ကြ်န္မတို႔ အလုပ္ဆင္းၿပီဆိုရင္္ တံျမက္စည္းလွညး္ၿပီးေမာရင္ စားဖို႔ဆိုၿပီး အေၾကာ္ကုိ အလွည္႔က် ၀ယ္ေလ႔ရွိတယ္ … ၿပီးေတာ႔ ကြ်န္မတို႔ရဲ႕စုရပ္ေနရာေလးကုိ သူငယ္ခ်င္းေတြ အလွ်ိဳလွ်ိဳေရာက္လာၾကေရာ … ကြ်န္မတို႔ လူစံုၿပီဆိုရင္ တံျမက္စည္းရွာပံုေတာ္အရင္ဖြင္႔ရတယ္ … တခါတေလ ရင္ျပင္ေတာ္သာ တစ္ပတ္ျပည္႔သြားတယ္ တံျမက္စည္းက သံုးေခ်ာင္းေလာက္ပဲရတယ္ … ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ ေဂါပကရံုးကေနလိုသေလာက္သြားငွားတယ္ … ၿပီးရင္သြားျပန္ပုိ႔ေပးလိုက္နဲ႔ အဆင္ေျပသြားတယ္ ….

ကြ်န္မတုိ႔ေတြတံျမက္စညး္လွညး္ေနၾကတာျမင္ရင္ တခ်ိဳ႕စံုတြဲေလးေတြ၊ တခ်ိဳ႕ ကေလးေတြ လူႀကီးေတြပါ တံျမက္စည္းခဏေလာက္ေပးပါဆိုၿပီး ကုသိုလ္ပါ၀င္ၾကတာျမင္ရေတာ႔ ၾကည္ႏူးမိတယ္ … ၿပီးေတာ႔ ကြ်န္မတို႔လွည္းထားလို႔ ဘုရားဖူးေတြ အမိႈက္သရိုက္ကင္းကင္းနဲ႔ သြားလာေနၾကတာ ျမင္ရင္လည္း ၾကည္ႏူးမိတယ္ … မိုးအရမ္းရြာခ်ထားလို႔ တံျမက္စည္းလွည္းမရတဲ႕ေန႔ေတြဆိုရင္ ကြ်န္မတို႔ လက္နဲ႔ ေညာင္ရြက္ေၾကြေတြလိုက္ေကာက္ၾကတယ္ … အားလံုးၿပီးၿပီဆိုရင္ ဇရပ္ေပၚမွာ၀ိုင္းထိုင္ၾကၿပီး အလယ္မွာအေၾကာ္ထုတ္ခ်၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာ္စားၾကရင္း အလုပ္အေၾကာင္း၊ ျပင္ပဗဟုသုတေတြအေၾကာင္း၊ အႏုပညာအေၾကာင္း သိသေလာက္ေလးေတြေ၀မွ်ၾကတယ္ … ေဆြးေႏြးၾကတယ္ … ကြ်န္မတို႔ေတြ ၉ ခြဲေလာက္ထိ ေနၾကၿပီးရင္ အသီးသီးလမ္းခြဲၾကေလ႔ရွိတယ္ … တစ္ပတ္တစ္ရက္နဲ႔ ဒီအက်င္႔ေလးကုိ ကြ်န္မတို႕ သံုးႏွစ္နီးပါး မပ်က္မကြက္ထိန္းသိမ္းခဲ႔ၾကတယ္ …

ခုခ်ိန္မွာေတာ႔ ကြ်န္မတို႔ေတြအားလံုးေနရာတကြဲစီမွာေရာက္ေနၾကၿပီ … တခ်ိဳ႕က ရန္ကုန္မွာ၊ တခ်ိဳ႕က ဘန္ေကာက္မွာ၊ တခ်ိဳ႕က စကၤာပူမွာ …. ကြ်န္မတို႔ေတြအရင္လိုျပန္ဆံုၾကဖို႔မလြယ္ေတာ႔ဘူး …. ဆုံျဖစ္ၾကရင္ေရာ ေရႊတိဂံုဘုရားေပၚက ကြ်န္မတို႔ တံျမက္စည္းလွည္းေနၾကေနရာေလးမွာ ဆံုႏိုင္ပါေတာ႔မလားလို႔ ေတြးရင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမိတယ္ …. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တခ်ိန္က အမွတ္တရေလးကုိေတာ႔ ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာ ဘယ္ေတာ႔မွေမ႔ေပ်ာက္မွာမဟုတ္သလို သူငယ္ခ်င္းေတြကုိလဲ အၿမဲတမ္းသတိရေနမိပါတယ္ …..

ေလေျပေက်ာ႔
ေသာ႔တဲ႔ညေန
ရင္ျပင္ေပၚ ေဖာ္တစ္သင္းရယ္နဲ႔
စုေပါင္းကာ ကုသိုလ္ျပဳရတယ္
ထူးလွပါေပ႔ …..

မွတ္ခ်က္။ ။ ေအမီ၊ လင္းထြန္း၊ ရဲရန္ေအာင္၊ ကိုလင္း၊ သူရိန္၊ ေအာင္ညီလတ္ နဲ႔ မၾကာခဏလိုက္လာ ကုသိုလ္ျပဳေလ႔ရွိတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးကုိ သတိရလို႔ေရးလိုက္တဲ႔ပုိ႔စ္ေလးပါ ….