ငါႏွင္႔အတၱ

လူမွန္းသိတတ္စကတည္းက
မသိလိုက္ မသိဘာသာနဲ႔
အတၱတစ္စင္းကုိ ေက်ာပိုးခဲ႔မိတယ္ ….

အဲ႔ဒီအခ်ိန္ကစလို႔ေပါ႔
သူက ငါ႔ကုိ
ရယူလိုမႈေတြနဲ႔ ဆြဲေဆာင္တယ္ …
ဒုကၡေတြနဲ႔ စစ္ခင္းေစတယ္ …
ေမာဟေတြနဲ႔ ေတြေ၀ေစတယ္ …
အခ်စ္ေတြနဲ႔ ေလာင္ျမိဳက္ေစတယ္ ..
၀မ္းနည္းမႈေတြနဲ႔ ပူေဆြးေစတယ္ …
ေရြးခ်ယ္မႈေတြနဲ႔ ဗ်ာမ်ားေစတယ္ ….
ေအာင္ျမင္မႈေတြနဲ႔ ႏွစ္သိမ္႔တယ္
တခါတေလေတာ႔လဲ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြနဲ႔ ကခုန္ေစျပန္တယ္ …

ဒုကၡေတြႀကံဳျပန္ေတာ႔ “ဆိုးလိုက္တဲ႔ကံ” လို႔
ခပ္တိုးတိုးတစ္မ်ိဳး ခပ္က်ယ္က်ယ္တစ္ဖံု
ညည္းတြားမိတယ္ …
ေဟာ .. သုချဖစ္ေနျပန္ေတာ႔လဲ
အရာအားလံုးေမ႔လို႔
ျမင္ျမင္တကာတိုင္း သာယာေနသလိုလို ….

တကယ္ေတာ႔ အတၱက ငါ႔ကုိ
လႈပ္ရွားေအာင္၊ တက္ၾကြေအာင္
မၿငီးေငြ႔ေအာင္၊ ရိုးမသြားေအာင္
မၿမဲတာေတြကို ၿမဲသေယာင္ေယာင္ထင္ေအာင္
ငါမပုိင္တာေတြနဲ႔ ငါ႔ကုိ ျမဴဆြယ္ခဲ႔တာပါ ….

ငါနဲ႔ ငါ႔အတၱ
ႏွစ္ကုိယ္႔တစ္စိတ္ျဖစ္လြန္းေတာ႔လဲ
ခြဲမရ ခြာမရနဲ႔ ဒီသံသရာထဲ ၀ဲလွည္႔ရင္း
သူေစရာေနာက္ တေကာက္ေကာက္လုိက္လို႔
ရုန္းထြက္လို႔မရေသးတာ ခုခ်ိန္ထိပါပဲ ……