"ငယ္ဘ၀ အေတြ႔အႀကံဳမ်ား (၂)"

ဒုတိယတန္း
=======
ဒုတိယတန္းမွာ က်မအတြက္ အမွတ္ရစရာသိပ္မ်ားမ်ားစားစားမရွိလွဘူး။ မွတ္မိတာေလးတစ္ခုက မုန္႔စားေနတုန္း ဆရာလာလို႔ေျပးရတာေလးတစ္ခုပဲရွိတယ္။

အဟမ္း .. အဟမ္း ..... အစားငမ္းတဲ႔ ၾကယ္ျပာပိစိကေလး အေၾကာင္းေပါ႔ ....

က်မတုိ႔ ေက်ာင္းက အထက္တန္းေက်ာင္းေပမယ္႔ မုန္႔စားေဆာင္မွာ မုန္႔ဆိုင္ေတြေတာ႔ သိပ္မျမိဳင္လွဘူး။ မုန္႔စားေဆာင္နားေရာက္ရင္ ပထမဆံုးေတြ႔ရမွာက ေရခဲေခ်ာင္းကုိ တြန္းလွည္းနဲ႔ ေရာင္းတဲ႔ ေရခဲေခ်ာင္းသည္အစ္ကုိႀကီး။ သူက က်မသူငယ္တန္းကေန ၁၀ တန္းေရာက္တဲ႔ထိ အဲ႔ေရခဲေခ်ာင္းလွည္းေလးနဲ႔ ေရခဲေခ်ာင္းေရာင္းရင္းနဲ႔ပဲ တစ္ႏွစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္ကုန္ဆံုးခဲ႔တာ။
သူတင္ပဲလားဆိုေတာ႔လည္း မဟုတ္ဘူး တျခားဆုိင္ေတြလည္း လူမေျပာင္းသြားၾကဘူး။

ေနာက္ သူ႔ေနာက္ဘက္မွာက်ေတာ႔ ကပ္ေစးနဲ၊ ေ၀ဖာယိုသုတ္ စတာေတြကုိေရာင္းတဲ႔ တြန္းလွည္းနဲ႔ အသည္ႀကီး ရွိတယ္။ သူတို႔က လင္မယားလား၊ ေယာက္ကရွာအစ္မႀကီးေရာင္းတာလား မမွတ္မိေတာ႔ဘူး။

ေနာက္ အဲ႔နားေလးမွာပဲ နို႔႔ေအးေခ်ာင္းနဲ႔ ဒါးလီွိးေရခဲမုန္႔ေရာင္းတဲ႔ မုတ္ဆိတ္ဗလဗ်စ္နဲ႔ လူႀကီး။ သူက ဒါးလွီးေရခဲမုန္႔ေရာင္းတာမ်ားတယ္။ ႏုိ႔ေအးေခ်ာင္းကုိက် တခါတရံမွေရာင္းတယ္။ သံခြက္ကေလးေတြထဲကုိ ႏို႔ေတြထည္႔ၿပီး ေရခဲခြက္အ၀ိုင္းႀကီး တဂြ်မ္းဂြ်မ္းလွည္႔ရင္း ရလာမယ္႔ ႏို႔ေအးေခ်ာင္းကုိ က်မအပါအ၀င္ ကေလးေတြ မက္မက္စက္စက္ ရွိလွတယ္။
သူ႔ပါးစပ္က ရြတ္ေလ႔ရွိတာေလးကိုလည္း က်မမွတ္မိေနတယ္

"အိုင္စီး ယူစီး ႏွစ္ေယာက္စီးေတာ႔ ျပဳတ္က်" တဲ႔ ...... း)

ေနာက္ မုန္႔စားရံုအစ ညာဘက္မွာက်ေတာ႔ မန္က်ည္းေဖ်ာ္ရည္သည္ မိသားစု။

ဘယ္ဘက္မွာက်ေတာ႔ ေက်ာင္းေစာင္႔ ဦးကုလားရဲ႔ အေမ ဘြားက်ဳတ္နဲ႔ သူ႔မိန္းမ မတင္အံုးတုိ႔က မုန္႔ဟင္းခါး၊ အုန္းႏုိ႔၊ ေခါက္ဆြဲသုပ္၊ ၾကာဇံသုပ္၊ ၀က္သားဒုတ္ထိုး၊ ေျပာင္းျဖဴးျပဳတ္၊ ေျမပဲျပဳတ္၊ ထန္းျမစ္၊ ပဲျမစ္၊ ဆီးသီးေပါင္း စတာေတြကိုေရာင္းတယ္။

ေနာက္ ဟိုးဘက္ေထာင္႔ေလးမွာက်ေတာ႔ ဆီးထုတ္၊ ခ်ိဳခ်ဥ္၊ ေနၾကာေစ႔၊ သၾကားလံုး၊ နံကထိုင္ အစရွိတဲ႔ ရယ္ဒီမိတ္မုန္႔မ်ဳိးစံုေရာင္းတဲ႔ မျမင္႔စိန္တုိ႔ဆိုင္။

ကဲ ... ဒါေလးပဲ က်မဆို႔ မုန္႔စားရံုမွာရွိတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အမယ္ေတြေတာ႔ စံုလွတယ္။ လံုေလာက္တယ္လို႔ေျပာလို႔ေတာ႔ရတာေပါ႔။

က်မ အႀကိဳက္ဆံုးအစားအစာက ဘြားက်ဳတ္ေရာင္းတဲ႔ ေခါက္ဆြဲသုပ္ပဲ။ တကယ္က ေခါင္ဆြဲသုပ္ဆိုလို႔ ရွယ္သုတ္ေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။ ေခါက္ဆြဲကုိ ေဂၚဖီနဲ႔ ေရာေၾကာ္ထားတယ္ ေနာက္ အခ်ဥ္ရည္နဲ႔ ေရာနယ္ေပးလိုက္တဲ႔ မည္ကာမတၱ အသုပ္။ ဒါေပမယ္႔ သိပ္အရသာရွိတယ္။ မနက္တိုင္း က်မ အဲ႔ဒါ မစားရရင္ မေနႏိုင္ဘူး။ ဒုတိယအႀကိဳက္ဆံုး မုန္႔က ေရႊပုစြန္က နံကထိုင္ (အခုေတာ႔ မႀကိဳက္ေတာ႔ဘူး)။ မျမင္႔စိန္တို႔ဆိုင္က နံကထိုင္ ၁ ခုကုိ ၃ မတ္။ က်မ မုန္႔ဖိုးက ၁ က်ပ္ ခြဲ။ ေခါက္ဆြဲသုပ္က ငါးမူး ဆိုေတာ႔ ကြက္တိပဲ (စုေတာင္ မစုႏိုင္ဘူး )

က်မတို႔ေက်ာင္းေလးက သူမ်ားေက်ာင္းေတြလိုပဲ ပထမေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္ထုိးရင္ ေက်ာင္းသားေတြအကုန္ အတန္းထဲမွာရွိၿပီး ဘုရားရွိခုိးရတယ္။ က်မက တခါတေလ ေနာက္က်တတ္တယ္။ ေက်ာင္းေရာက္တာနဲ႔ က်မရဲ႔ပထမဆံုးအလုပ္က လြယ္အိတ္ပစ္ခ်ၿပီး ဘြားက်ဳတ္ဆိုင္ကုိ ေျပးတာပဲ။ ဘယ္ေလာက္အိမ္ကပဲ စားလာရပါေစ ဘြားက်ဳတ္အသုတ္ကုိ ေန႔တိုင္းစားရမွ စိတ္ထဲအာသာေျပတယ္။ ေခါင္းေလာင္းထုိးသြားရင္ ဒု-ေက်ာင္းအုပ္ ေခါင္းျဖဴဆရာႀကီးက မုန္႔စားရံုကုိ ပတ္စစ္ေလ႔ရွိတယ္။

က်မက အစာစားရင္ သိပ္မ၀ါးပဲ မ်ိဳခ်ေလ႔ရွိတာ ငယ္ကတည္းက အက်င္႔ဆုိပါေတာ႔။ တေန႔ က်မ အပူေတြကန္လို႔ အာေခါင္ေတြမွာစင္းေၾကာင္းေတြထၿပီးေရေသာက္ရင္ေတာင္ နာေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ က်မေက်ာင္းခ်ိန္ကြက္တိေရာက္သြားတယ္။ မနက္စာ စားခ်ိန္မရွိေတာ႔ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ က်မရဲ႔ တဇြတ္ထိုးထံုးစံအတိုင္း မုန္႔ဆိုင္ကုိေျပးတယ္။ အသုပ္စားေတာ႔ ထင္သေလာက္ ခရီးမေရာက္ဘူး အာေခါင္က နာေနတာကုိး။ အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာ ေခါငး္ျဖဴဆရာႀကီးကလာေနၿပီ ႀကိမ္လံုးကလည္း တ၀င္႔၀င္႔။ အသုပ္ကလည္း တန္းလန္း မ်ိဳခ်လို႔ကလည္းမရ ျဖတ္ခ်လို႔ကလည္း အဆင္မေျပ။ ပါးစပ္မွာ ေခါက္ဆြဲတန္းလန္းစားရင္းနဲ႔ ဆိုင္ေတြေနာက္ဘက္ ပတ္ၿပီး ပုန္းရတယ္။ ပါးစပ္ကလည္းအစားမပ်က္၊ လူကလည္း ကုန္းကြပုန္း၊ ဆရာႀကီးျပန္ၿပီလားလည္းေခ်ာင္းၾကည္႔ရနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကုိ ကုိးယိုးကားယားႏိုင္ခဲ႔တာ။ ဒါေပမယ္႔ေလ က်မေခါက္ဆြဲသုပ္ကုိ ေျပးရင္းလႊားရင္း ေအာင္ျမင္စြာ ကုန္ေအာင္ စားႏို္င္ခဲ႔တယ္။ အရိုက္လည္း မခံရဘူး။

မွတ္မွတ္ရရ ရင္ခုန္ (ၾကိမ္လံုးစာေၾကာက္လို႔)၊ စိတ္ေမာ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ရတဲ႔အျဖစ္ေလးတစ္ခုေပါ႔။

သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ျပံဳးေပ်ာ္ႏိုင္ၾကပါေစ .......