သို႔ ... လူႀကီးမ်ား

အလုပ္ေတြအမ်ားႀကီးေပးထားတဲ႔ၾကားက ေနာက္ထပ္အလုပ္ေတြ အလုပ္ေတြထပ္ထပ္လုပ္ခိုင္းတယ္ ...
ဒီအလုပ္မွာက ျမန္မာခ်ည္းပဲ ၉ ေယာက္ရွိတယ္ ... ျမန္မာေတြကုိ အေသခိုင္းတယ္ ... ကုိယ္လုပ္ေပးေလ ပုိခိုင္းေလပဲ ... ဒီေန႔လဲ မန္ေနဂ်ာႀကီးက ေမးလ္ပို႔ၿပီး Force လုပ္ျပန္တယ္ ... ျပန္ေျပာျပန္ရင္လည္းမႀကိဳက္ ...
ပေရာဂ်က္ကလည္း Dead Line ကေက်ာ္ေနတာမွ ရက္ပိုင္းမဟုတ္ဘူး တစ္ႏွစ္ႀကီးမ်ားေတာင္ ... ကိုယ္ေရႊျမန္မာေတြ ကံေကာင္းလိုက္ပံုမ်ား လူအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ မန္ေနဂ်ာအမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းေနတဲ႔ ဒီအရႈပ္ထုတ္ ပေရာဂ်က္က ကုိယ္ေတြအလုပ္၀င္ခ်ိန္မွပဲ တည္ျမဲေတာ႔တယ္ ... ေရွ႕ကဖားေတြ၊ ငရုတ္သီးေတြ ဖြခဲ႔သမွ် ေခါင္းေပၚလံုးလံုးက်လို႔ မဟုတ္တာျဖစ္ရင္ ျမန္မာေတြ ဆိုတာခ်ည္းဆိုေတာ႔ နည္းနည္းခ်ဥ္လာတာနဲ႕ ဒီကဗ်ာေရးလိုက္တာ ...

“သို႔ ... လူႀကီးမ်ား”

သူတို႔ေတြ ႏွိပ္စက္လိုက္ပံုမ်ား
မဆုတ္သာ မတက္သာနဲ႔
အျဖဴအမည္းေတာင္ မသဲကြဲတဲ႔ဘ၀မွာ
လုပ္သင္႔တာက် မ်က္ႏွာလႊဲ
မလုပ္သင္႔တာက် အားေတြခဲလို႔
လူေတြကုိ ကြန္ျပဴတာအမွတ္နဲ႔
ခိုင္းလိုက္တဲ႔ Multi-tasking ….

ေစ႔ေစ႔ေတြးျပန္ေတာ႔ ေရးေရးေပၚ
ငါတို႔ေတြအေရးမေတာ္ပံုမ်ား
ငံု႔ခံလို႔မ်က္ႏွာရမယ္မထင္နဲ႔
ဆုတ္ျပန္စရာ အေျခအေနနည္းလို႔
ေထာင္းမဟဲ႔ ဆိုတာခ်ည္း ….

အဟုတ္လုပ္ရင္ နာမည္မထြက္
မဟုတ္လုပ္ရင္ေတာ႔ အေသဖဲ႔တဲ႔
လူမ်ိဳးႀကီး စလံုးသားေတြ
ေပါေခ်ာင္ေကာင္း ျမန္မာေတြကုိ
က်ပ္က်ပ္သာဒီလိုဆက္ဆံ
ေနာင္တစ္ေန႔ေရာက္ခါမွ
“အိုကြယ္ … မွားပါဘိ” လို႔
၀န္ခံကာ ေတာင္းပန္ရမွာ
စိုးေၾကာက္ပါနဲ႔ ………………………..