အိပ္မက္ေလလား

ဒီအိပ္မက္ကုိ ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္မွာ တခါတင္ဖူးပါတယ္။ ခု ဘေလာ႔မွာ တင္ခ်င္စိတ္ေပၚလာလို႔ တင္လိုက္တာပါ။ က်မက သရဲအိပ္မက္ေတြ မၾကာခဏ မက္ေလ႔ရွိတယ္။ ရွိဆို က်မက သရဲကားအင္မတန္ႀကိဳက္တဲ႔သူဆိုေတာ႔ အားေန သရဲကားပဲၾကည္႔ျဖစ္ေနတယ္။ သရဲကားၾကည္႔လို႔ ရလာတဲ႔ ခံစားခ်က္ကုိလဲ ႏွစ္ျခိဳက္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ ခုေတာ႔ သိပ္မၾကည္႔ေတာ႔ပါဘူး။ အသက္နည္းနည္းႀကီးလာေတာ႔ ေၾကာက္တတ္လာသလုိပဲ။ အဲ႔ဒီေန႔က မက္တဲ႔ က်မရဲ႔အိပ္မက္ေလးက နည္းနည္းေလးထူးဆန္းတယ္။

ဟိုေန႔က အိပ္မက္တစ္ခုမက္တယ္။ ရက္အတိအက်ဆိုရင္ ၂၀၁၁ ရဲ႔ ဒီဇင္ဘာ(၁)ရက္၊ ၾကာသပေတးေန႔ မနက္အေစာႀကီးေပါ႔ ..... ဒီလိုအိပ္မက္မ်ိဳး ကုိယ္မမက္ဖူးေတာ႔ ကုိယ္႔အတြက္ ထူးဆန္းေနသလိုပဲ .....

အိပ္မက္ထဲမွာ ကိုယ္က အထက္တန္းေက်ာင္းတစ္ခုကို ေရာက္ေနတယ္ .... ကုိယ္သိေနတာက အဲ႔ဒီေက်ာင္းမွာ ကုိယ္႔ေမာင္ေလး တက္ေနတယ္။ ကုိယ္က သူ႔ကုိေတြ႔ဖို႔ အဲ႔ဒီေက်ာင္းကုိသြားတာတဲ႔ ....

ေက်ာင္းႀကီးက ခန္႔ျငားေပမယ္႔ မသစ္လြင္ဘူး။ ေက်ာင္း၀င္းအက်ယ္ႀကီးထဲမွာ ေရနံေခ်း၀ေနတဲ႔ အေဆာင္မည္းမည္းႀကီး တစ္လံုးကိုေတြ႔တယ္။ ေတြ႔ဆို အဲ႔ဒီအေဆာင္က ရွိသမွ်အေဆာင္ေတြအားလံုးထဲမွာ အႀကီးဆံုးပဲေလ ... ေနာက္ ဆရာေတြ၊ ဆရာမေတြက စာသင္ၿပီးရင္ အဲ႔ဒီအေဆာင္ထဲ ၀င္သြားတာေတြ႔ေတာ႔ ဆရာမ်ားနားေနခန္းရွိမယ္လို႔လဲ တြက္မိရဲ႔ ....

ကိုယ္ရဲ႔မသိစိတ္ထဲမွာ ဒီအထဲကုိ၀င္သြားခ်င္စိတ္ျဖစ္လာေအာင္ ဒီအေဆာင္ႀကီးက ညိႈ႔ေခၚေနသလိုပဲ ... အဲ႔ဒီလုိနဲ႔ ကုိယ္႔ေျခလွမ္းေတြက အလိုလိုပဲ အဲ႔ဒီအေဆာင္ႀကီးထဲကုိေခၚေဆာင္သြားေလရဲ႔။ အေဆာင္ထဲေရာက္မွာ ကုိယ္အျပင္ကျမင္ရတဲ႔ပံုစံ ေက်ာင္းေဆာင္ဆိုတာထက္ ေဆးရံုေဟာင္းႀကီးတစ္လံုးလိုလိုပါပဲ .... ကုိယ္လဲ ဆက္ေလွ်ာက္သြားမိတယ္။ ေလွ်ာက္ရင္း ေလွ်ာက္ရင္း အဆံုးေလာက္မွာ တံခါးတစ္ခုပိတ္ထားတာေတြ႔လိုက္ေတာ႔ အဲ႔ဒီတံခါးကုိ စိတ္ထဲက ဖြင္႔ခ်င္မိတာနဲ႔ သြားဖြင္႔ၾကည္႔လိုက္မိတယ္ .....

အဲ႔လိုၾကည္႔လိုက္ရင္ပဲ .... အဲ႔ဒီတံခါးက အေဆာင္ႀကီးနဲ႔ ေနာက္တံခါးေပါက္ျဖစ္ေနတာေတြ႔ရတဲ႔အျပင္ ကုိယ္ထင္ခဲ႔သလို အေဆာင္ႀကီးေနာက္ဘက္မွာ ျခံစည္းရိုးတစ္ခု ရွိမေနခဲ႔ဘူး ..... ခပ္ေစာက္ေစာက္ နဲ႔ ျမင္႔တဲ႔ ေတာင္ကုန္းတစ္ခုရယ္၊ အဲ႔ဒီကေနျဖတ္ၿပီး လူသြားပါမ်ားလို႔ ျဖစ္ေနတဲ႔ ေျခသြားလမ္းေလးတစ္ေၾကာင္းရယ္၊ သစ္ပင္ႀကီးခပ္အုပ္အုပ္ေတြ မိႈင္းမိႈင္းႀကီးေပါက္ေနတာရယ္ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ စိတ္ထဲမွာ "ဟင္း ... ဒီေနရာႀကီး ၾကည္႔ရတာ ဘယ္လိုႀကီးလဲ" ေပါ႔ .....

အဲ႔လို ၾကည္႔ေနတုန္း သဏ ၭာန္ ေလးႏွစ္ခု ခပ္ေရြ႔ေရြ႔ေပၚလာတယ္ ..... ေသခ်ာၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ေက်ာင္းသူ ကေလးငယ္ ႏွစ္ေယာက္ အျဖဴ၊ အစိမ္းေလး၀တ္လို႔ လြယ္အိတ္ကုိ ပခံုးကမလြယ္ပဲ .... ေခါင္းေပၚမွာ ပေလာင္သူေတြ ပလိုင္းလြယ္သလို ပိုးလာၾကတယ္ .... အိုး ... ဒီလမ္းကေန ကေလးေတြ မေၾကာက္မရြံ႔လာသလားလို႔ ကုိယ္အံ႔ၾသေနမိတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ လမ္းကုိ ၾကည္႔ရတာ မပြင္႔လင္းဘူးေလ ....

ိကုိယ္လဲ ေတြၿပီး ရပ္ၾကည္႔ေနမိတယ္. ... ၾကည္႔ေနတုန္း ေတာင္ေစာင္းဘက္အျခမ္းက ေလွ်ာက္တဲ႔ ကေလးမေလးရဲ႔ ေဘးနားေလးမွာ အရိပ္တစ္ခုခု ပါေနသလိုလို ျမင္ေနရတယ္။ အဲ႔ဒါကုိလဲ ကေလးမေလးက ျမင္သလိုလိုပဲ ..... ကုိယ္က စိတ္၀င္တစား ၾကည္႔ေနတုန္း ၿဗဳန္းဆို ... အဲ႔ဒီ အရိပ္ေလးက ကိုယ္႔ေဘးကို ျဖတ္ကနဲေရာက္လာခဲ႔တယ္။ ကုိယ္ေသေသခ်ာခ်ာျမင္ရတယ္ ..... တိုးယိုေပါက္ျမင္ရတဲ႔ မိန္းကေလးအရိပ္ကေလးတစ္ခု .....

အဲ႔ဒီအရိပ္က ကုိယ္႔ကုိ စကားစေျပာတယ္ ..... သူ႔နာမည္ ဘယ္သူပါတဲ႔ .... နာမည္က သံုးလံုး(အိပ္ယာကႏိုးေတာ႔ နာမည္ကုိ ကုိယ္လံုး၀မမွတ္မိေတာ႔ပါ) .... သူ အဲ႔ဒီေတာင္ကုန္းနားမွာေနတယ္ ... သူ႔နာမည္နဲ႔ အမွ်ေ၀ေပးပါတဲ႔ ......

ကုိယ္က ဘာျဖစ္တာလဲ လို႔ေမးလိုက္ေတာ႔ သူက လိုက္ခဲ႔တဲ႔ ဆိုၿပီး ကုိယ္႔ကုိ ေတာင္ကုန္းေလးဆီ လမ္းျပၿပီးေခၚသြားခဲ႔တယ္။ ကုိယ္ေတာင္ကုန္းလမ္းကေလးရဲ႔ ထိပ္ေလးနားေရာက္ေတာ႔ ေအာက္ကုိၾကည္႔လိုက္တဲ႔ သူကေျပာတယ္ ....

ကုိယ္ငံု႔ၾကည္႔လိုက္တဲ႔အခ်ိန္မွာ ဇာအကၤ်ီျဖဴေလး၀တ္လို႔ ေခါင္းက ေက်ာဘက္ ျပန္ေခြေခါက္လို႔ ပံုက်ေနတဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ အေလာင္းကုိ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ သူက ေျပာတယ္ ... အဲ႔ဒီေနရာေလးက မေတာ္တဆျပဳတ္က်ခဲ႔တာတဲ႔ေလ .....
အို ... ကုိယ္စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ ..... အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာ အရိပ္ကေလး ကိုယ္႔ေဘးက ေပ်ာက္သြားခဲ႔တယ္ ....

ေနာက္ေန႔ ကုိယ္ အဲ႔ဒီေနရာေလးကုိ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးပင္႔လာခဲ႔တယ္ .... အမွ်ေ၀မယ္ ပရိတ္ရြတ္မယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္ကူးနဲ႔ေပါ႔ ....
ဒါေပမယ္႔ ဘုန္းႀကီး ပရိတ္မရြတ္ခင္ ေလးမွာ အိပ္ယာက ႏိုးသြားခဲ႔တယ္ ....

အဲ႔ဒါ ၾကာသပေတးေန႔ မနက္(၇)နာရီ တိတိေပါ႔ .....