အခါလြန္မိုး(ဇာတ္သိမ္း)

မိေကလဲ ဘာျဖစ္ပါလိမ္႔လို႔ လူၾကားထဲတိုး၀င္အၾကည္႔မွာ …… မ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္ေနတဲ႔ ေမာ္ရယ္ ….. ေဘးမွာ အေၾကာေတြကပ္ၿပီး တက္ေနတဲ႔ မမေဇာ္ ဆိုတဲ႔ အတန္းထဲက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရယ္…. ေျခမ၀ိုင္းခ်ိဳးေပးေနသူေတြရယ္ …. ရႈေဆးဗူး ႏွာေခါင္း၀ ေတ႔ေပးေနသူေတြရယ္ႏွင္႔ တရားခံေဖာ္ေနတဲ႔ ဆရာ႔မ်က္၀န္းေတြရယ္ကုိ ရင္ဆိုင္ေတြ႔လိုက္ရတယ္။

ေမာ္႔ကုိ မ်က္ရိပ္ျပၿပီး ကြ်န္မနား ခဏလာဖုိ႔ေျပာေတာ႔ ေမာ္က တုန္တုန္ရီရီနဲ႔

“မိေက နင္သိတဲ႔အတိုင္းပဲ ငါက အရုပ္ေတြ သိပ္မေၾကာက္တတ္ဘူး … ဒါေပမယ္႔ ငါ ေဘာလ္ပင္ထုတ္ဖုိ႔ လက္ႏိႈက္လိုက္တာ ေပ်ာ႔စိစိႀကီးကိုင္မိေတာ႔ လန္႔ၿပီး ပစ္မိပစ္ရာ ပစ္လိုက္တာဟာ … မမေဇာ္ ပခံုးေပၚသြားက်တယ္ …. သူက ၀ုန္းဆို ပစ္လဲက်သြားၿပီး မ်က္ျဖဴႀကီးလန္ၿပီး တက္ေနတာ ငါလဲ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘူး … သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြေျပာေတာ႔ မမေဇာ္က ႏွလံုးေရာဂါရွိတယ္တဲ႔ .. တခုခုျဖစ္သြားရင္ ဒုကၡပဲဟာ ငါ စိတ္ပူလိုက္တာ....”

ခပ္ေအးေအးေနတတ္တဲ႔ ေမာ္ စိတ္ညစ္ေနတာၾကည္႔ၿပီး မိေကစိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ တကယ္ေတာ႔ ဒါ ေမာ္႔အျပစ္မွ မဟုတ္တာ … စတတ္၊ ေနာက္တတ္လြန္းတဲ႔ မိေကအျပစ္သာ။

မမေဇာ္ကုိ ေဆးခန္းသြားပုိ႔ၾကေတာ႔ ေမာ္ကုိ လိုက္သြားဖုိ႔ေျပာလိုက္တယ္။

“ဒါ ဘယ္သူ စတာလဲ …. ဒါမ်ိဳး မစသင္႔ဘူးဆိုတာ မသိဘူးလား … ကဲ ေျပာစမ္း … ဒီအရုပ္ ဘယ္သူ႔အရုပ္လဲ …..”

“ ဆရာ … အဲ႔ဒါ မိေက အရုပ္ပါ …. စတာက မမေဇာ္ကုိ စတာမဟုတ္ပါဘူး … ေမာ္႔ကုိစတာပါ …. ၿပီးေတာ႔ ဒီကိစၥက မရည္ရြယ္ပဲျဖစ္သြားတာပါ …. မမေဇာ္ကုိ ထိခိုက္ေစလိုတဲ႔ ဆႏၵမရွိပါဘူး ဆရာ … ”

“မရည္ရြယ္ဘူးဆုိေပမယ္႔ မေတာ္တဆ အသက္ပါသြားရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ … မင္း ဘယ္လိုေလ်ာ္ေပးမလဲ …. ”

“ ဟုတ္ပါတယ္ ဆရာ … မိေကမွာ အျပစ္ရွိပါတယ္ … ေက်ာင္းထုတ္တာကလြဲလို႔ ဆရာ ႀကိဳက္သလို အျပစ္ေပးပါ …”

“ မင္း .. ေမာ္ကြန္းထိန္း ရံုးခန္းကုိ လိုက္ခဲ႔ …”

ရံုးခန္းထဲမွာ ေမာ္ကြန္းထိန္းကလဲ ဆူ …. ဆရာကလဲ ဆူ နဲ႔ … ကုိယ္႔အျပစ္နဲ႔ကုိယ္ ေခါင္းငံုခံေနရေပမယ္႔ မမေဇာ္ေဘးမသီရန္မခေစဖုိ႔ သာ စိတ္ထဲမွ က်ိတ္ဆုေတာင္းေနမိတယ္။ သူသာ တခုခုျဖစ္ရင္ ျပသနာဒီထက္ပုိႀကီးလာေတာ႔မယ္ဆိုတာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲေပ။ ဆူလို႔၀သြားေတာ႔မွ ေနာက္ေနာင္ဒါမ်ိဳးမလုပ္ဖုိ႔၊ လုပ္မိရင္ ေက်ာင္းထုတ္မယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္းကုိ၀န္ခံလက္မွတ္ထိုးၿပီးမွ ျပန္ထြက္လာရသည္။

ေမာ္ကြန္းထိန္းရံုးခန္းထဲကထြက္ေတာ႔ အေပါက္၀မွာ စိုးရိမ္တႀကီးေစာင္႔ေနရွာတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း အုပ္စုႀကီးကုိေတြ႔လိုက္ရသည္…
ေမာ္လည္း ျပန္ေရာက္ေနၿပီမို႔ မမေဇာ္ အေျခအေနေမးေတာ႔ လန္႔ၿပီးတက္သြားတာပါတဲ႔ …. ခုေတာ႔ မမေဇာ္လဲ သက္သာေနပါၿပီတဲ႔ …. ဒါေပမယ္႔ နည္းနည္းေတာ႔ စိတ္ဆိုးေနတယ္တဲ႔။ မနက္ျဖန္ေတာ႔ သူ႔ဆီသြားၿပီးေတာင္းပန္ရဦးမည္ဟု စိတ္ထဲေတးထားလိုက္သည္။

“ မိေက … နင္ စတာ နည္းနည္း မလြန္လြန္းဘူးလား …. တခုခုျဖစ္သြားရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ … မေနာက္သင္႔တဲ႔အရာေတြကုိ ဘယ္ေတာ႔မွ မေနာက္နဲ႔ဟ … တခ်ိန္က်ရင္ နင္ ေနာင္တရလိမ္႔မယ္ …”

“ ဟာ …. ေသာ္ကရာ …. ငါ႔မွာ ခုပဲ နားေတြပူလာတာ နာရီနဲ႔ခ်ီတယ္ … ထပ္ ေကာေနျပန္ၿပီ … ဒုကၡပဲ … ေတာ္ေတာ႔ … ငါ႔နားေတြ အရည္ေပ်ာ္က်ေတာ႔မယ္ ….”

“ မိေက …. ေသာ္က က နင္႔ကုိ စိတ္ပူလို႔ေျပာတာပါ ….”

“ငါ သိပါတယ္ …. ဒါေပမယ္႔ ငါ တကယ္ ထပ္နားမေထာင္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး …. ၂ နာရီေလာက္ လူႏွစ္ေယာက္ non-stop ဆူေနတာ နည္းနည္းေတာ႔ နားလည္ေပးပါဟာ …..”

“အဲ႔ဒါ နင္႔အျပစ္နဲ႔နင္ေလ ….. နင္ မစ ခဲ႔ရင္ ဘယ္သူမွ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး .. ဘယ္သူမွလဲ အဆူမခံရဘူး …”

၀င္ေျပာေလ႔ေျပာထမရွိတဲ႔ ျပည္႔ျပည္႔ကပါ ၀င္ေျပာလာေတာ႔ … မိေကလည္း အသာပဲျငိမ္ေနလိုက္ေတာ႔တယ္။

“ေအးပါဟာ … နင္တို႔ေစတနာနဲ႔ေျပာတယ္ဆိုတာ ငါနားလည္ပါတယ္ … ငါ ေနာက္ကုိ ဆင္ျခင္ပါ႔မယ္ ဟုတ္ၿပီလား … ခုေတာ႔ ငါ ဗိုက္ဆာလို႔ ကန္တင္း သြားၾကရေအာင္ဟာ …ေနာ္ …”

ဒီလိုနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု စစ္ေျပၿငိမ္းသြားၾကျပန္ေရာ …

ၾသဂုတ္ (၂၀) ရက္ေန႔ …. မိေက ေမြးေန႔ …

“ မိေက …. ဒီမွာၾကည္႔စမ္း …”

ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ၀က္၀ံရုပ္ေလးတစ္ရုပ္နဲ႔ စာအိတ္ျပာေလးတစ္ခု


“ ဘာတုန္းဟ …. ရည္းစားစာေတာ႔ ဟုတ္ပါဘူးေနာ္ … ဟဲ ဟဲ….”

“နင္႔ဘာသာနင္ ဖြင္႔ၾကည္႔ေလ …. ဖြင္႔ၾကည္႔ေတာ႔ သိမွာေပါ႔ …”

မိေက အသာအယာဖြင္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ ….

“မိေက ေမြးေန႔အမွတ္တရ”

ျမခြာညိုသေျပလမ္းက ၀ါဆိုပန္းနဲ႔လွမ္းေတာ္မႈ
ဆယ္ယူေလ ခတၱာပ်ဳိနဲ႔ ေရစိုစိုနံနက္ခင္းမွာ
အာ႐ုဏ္နီ ေရာင္ျခည္ျဖာလို႔
ပန္းကမၺလာမွာအခ်င္းေဆး
အဆင္းကေလးနဲ႔ ပြင့္တဲ့ပန္း..

အျမင့္လမ္းထိ တင့္ဆန္းလို႔ယဥ္ေစ႔ခ်င္
ႏြယ္ယွက္ခါ အထက္နန္းထိ
ပင္ထက္မွာလန္း
ေလအထက္မွာ ပြင့္တဲ့ပန္းမို႔
လြင့္၀ဲကာ မေၾကြေစနဲ႔
ရန႔ံစံု ရဂံုထဲမွာလွ
လမ္းႀကံဳသူ ႐ႈတိုင္းေမႊး
ရင္ၿငိမ္းေအးေသာ ပန္းျဖစ္ေစ...

မုိုးမဆန္း ညိႈးႏြမ္းလို႔ေရမ၀င္ရင္
ေနသခင္အထက္နားဆီက လက္တားလို႔ကာလိုက္ခ်င္ရဲ႕
ေနမသာ လေရာင္ျဖဴးလို႔
ရြက္ဖူးပ်ဳိနဲ႔ ႏုသစ္ေစ...

ရာသီဒါဏ္ ေနသင့္ရင္
ပင္ျမင့္မွာ စိုးေတာ္မူနဲ႔
ေလ၀င့္ကာ ေခၽြခါခ်လည္း
ျမညွာတန္ ခိုင္ခိုင္ၿမဲ က်ဳိးပ်က္ေလနဲ႔...

“ အိုး … ကဗ်ာေလးက ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းလိုက္တာ… နင္ ကဗ်ာေရးတတ္တာ ငါမသိပါဘူး. နင္ကလွ်ိဳထားတာလား … ေျပာစမ္း”

“ မေတာက္တေခါက္ပါဟာ …. နင္ ကဗ်ာေလးကုိ ႀကိဳက္လား ….”

“ေအး … ႀကိဳက္တယ္ … ကဗ်ာေလးက အရမ္းအဓိပၸါယ္ရွိတာပဲ … နင္႔ကုိ ငါ အရမ္းေက်းဇူးတင္တယ္ဟာ”

လမင္းေလးေရ …. ငါ႔ေမြးေန႔ကုိ သတိတရရွိေပးတဲ႔ နင္႔ကုိ သိပ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ငါ႔ေမြးေန႔အတြက္ အမွတ္တရ ဒီကဗ်ာေလးကုိ သိပ္ျမတ္ႏိုးတယ္ … ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ကဗ်ာဆိုတာ နင္႔ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကေန ျဖစ္တည္လာလို႔ေလ … နင္႔ႏွလံုးသားရဲ႔ အပုိင္းအစေလးေတြဆိုလဲ မမွားဘူးေပါ႔ ….. ငါ႔ေမြးေန႔က စလို႔ မၾကာခဏေပးတတ္တဲ႔ နင္႔ကဗ်ာေလးေတြကုိ ငါ တခုတ္တရ သိမ္းထားမိတယ္…. ႏွလံုးသားအပုိင္းအစေလးေတြ တစခ်င္းစုရင္းနဲ႔ ႏွလံုးသားတစ္ခု ရလာမလားဆိုတဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေလးနဲ႔ေပါ႔ … ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္နားလည္ေနၾကတယ္လို႔ ငါ႔ရင္ထဲမွာ တိတ္တိတ္ေလး ယံုၾကည္ေနမိတယ္ ….

ျပကၡန္ဒိန္က ရက္ေတြ တေရြ႕ေရြ႕ကုန္ဆံုးရင္းနဲ႔ ဒုတိယႏွစ္ စာေမးပြဲေျဖခ်ိန္သို႔ နီးကပ္လာခဲ႔ၿပီ။ သူတို႔ေတြ တရုန္းရုန္းနဲ႔ စာက်က္လို႔ မအားတဲ႔ ၾကားထဲက ေသာ္က က …

“ မိေက စာေမးပြဲေနာက္ဆံုးေန႔က်ရင္ ငါ နင္႔ကုိ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေပးစရာရွိတယ္ … နယ္မျပန္ခင္ အမွတ္တရေပါ႔ဟာ…”

“ေအး … ဖတ္မယ္ေလ ….”

စာေမးပြဲေနာက္ဆံုးေန႔ …….. သူတို႔ စာေမးပြဲၿပီးလို႔ အားလံုးလြတ္လပ္ေပါ႔ပါးသြားၾကၿပီ။

“ကဲ ငါတို႔ဘယ္သြားၾကမလဲေဟ႔ …”
“ကန္ေဘာင္သြားရေအာင္ဟာ .. ေလ တ၀ႀကီးရႈၿပီး အေၾကာ္စားရေအာင္ ..” “ေအး ေကာင္းသားပဲ ….”

အားလံုးက တညီတညြတ္တည္း သေဘာတူၾကေတာ႔ သူမတို႔ အဖြဲ႔ ကားႏွစ္စီးငွားၿပီး ကန္ေဘာင္သို႔ထြက္လာခဲ႔ၾကသည္။
လမ္းမွာ ေသာ္က က …
“ဟဲ႔ ဒီမွာ … ေရာ႔” ဟုဆိုၿပီး အထုပ္ေလးတစ္ထုပ္ရယ္၊ စာအိတ္ျပာေလးတစ္ခုရယ္ လွမ္းေပးလိုက္တယ္။
မိေကလဲ သူ ကဗ်ာေပးမယ္ဆိုတာႀကိဳေျပာထားေတာ႔ လွမ္းယူထားလိုက္ၿပီး
“ဟဲ႔ … အထုပ္ကဘာလဲ … ”
“ေနာက္ေတာ႔ ၾကည္႔ေပါ႔ဟာ …”

ကန္ေဘာင္ေရာက္ေတာ႔ တဖြဲ႔လံုး တေပ်ာ္တပါး အေၾကာ္စားၾက၊ စၾက၊ ေနာက္ၾကႏွင္႔ ေပ်ာ္ေနခ်ိန္ …. မိေကက ေတာ႔ ဒီတခါ စာေမးပြဲၿပီး အမွတ္တရ ဘယ္သူ႔ကုိ ဘယ္လိုစရင္ ေကာင္းမလဲဟု စဥ္းစားခန္း၀င္ေနမိသည္။
အႀကံတစ္ခု ရုတ္တရက္ရသြားသလို ျပံဳးသြားတဲ႔ သူမ မ်က္ႏွာကုိ ဘယ္သူမွ သတိမထားလိုက္မိၾကေပမယ္႔ ေသာ္က ကေတာ႔ သတိထားလိုက္မိတယ္။ သူမ ဘာေတြ ႀကံေနပါလိမ္႔ …..

စားၿပီးေသာက္ၿပီး ၾကေတာ႔ ကန္ေဘာင္ေပၚ လမ္းေလွ်ာက္ၾကျပန္တယ္ …. အတြဲရွိသူေတြက ကိုယ္စီအတြဲေလးေတြနဲ႔ အလြမ္းသယ္ၾကခ်ိန္၊ ျပည္႔ျပည္႔ကလည္း ေမာ္နဲ႔ အတူတူ တြဲေလွ်ာက္ေတာ႔ မိေကနဲ႔ ေသာ္က က အလိုလိုတြဲေလွ်ာက္မိလ်က္သားျဖစ္သြားသည္။ သူမ စိတ္ကူးကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖုိ႔ ခဏထုိင္ၾကမွျဖစ္မွာမုိ႔ … မိေကက ကန္ေဘာင္ေပၚက ခံုတန္းျပာေလးမွာ မထိုင္ပဲ ေရစပ္ကေလးမွာ သြားထိုင္လိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ ေသာ္ကက မထိုင္ဖုိ႔ေျပာတယ္။
သူကုိယ္တိုင္ကလဲခံုတန္းေလးမွာထုိင္ၿပီး မိေကနားကုိလာမထိုင္ေတာ႔ … မိေကက တမင္ရြဲ႔ၿပီး ေရွ႔တိုးထိုင္လိုက္တယ္။ အဲ႔ဒီလို ေနရာေရႊ႔လိုက္ခ်ိန္မွာပဲ ဘိနပ္ကေခ်ာၿပီး မိေက ေရထဲကုိ ျပဳတ္က်သြားတယ္။ မိေက ေၾကာက္အားလန္႔ၾကားေျခေထာက္ေထာက္လိုက္ခ်ိန္မွာ ေဇာက္ဘယ္လုိျဖစ္ေနမွန္းမသိတဲ႔ ေခ်ာက္ထဲ ျပဳတ္က်သြားၿပီး စြပ္ကနဲ ျမဳပ္သြားတယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ရုန္းလိုက္ျပန္ေတာ႔ ေရမ်က္ႏွာျပင္ေပၚျပန္ေပၚလာတဲ႔ခဏမွာ ေသာ္က ေရထဲေျပးဆင္းေတာ႔မလို႔လုပ္ေနဟန္ကုိ လွမ္းျမင္လိုက္ရတယ္။ ဒါ သူမေနာက္ဆံုးမွတ္မိလိုက္ျခင္းပါ။

လမင္းေလးေရ .… ငါက နင္႔ကုိ စခ်င္လို႔ ျပဳတ္က်ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရင္း တကယ္ေခ်ာ္က်သြားတာဟ … နင္ငါ႔ကုိ စိတ္ပူ၊ မပူ သံေယာဇဥ္ရွိ မရွိ သိခ်င္လို႔ေလ … ငါ႔ကုိ ဆင္းၿပီးလိုက္ဆယ္ေနလားဟင္ … ငါေလ … ေမာေနၿပီ …. အသက္ရႈလို႔မ၀ေတာ႔ဘူး ….. ဘာမွလဲ မျမင္ရေတာ႔ဘူး …. ငါ ေၾကာက္လိုက္တာ … နင္ ငါ႔ကုိ ဆင္းဆယ္မွာမဟုတ္လားဟင္…

“မိေက သတိရလာၿပီ … ” “မိေက သတိရလာၿပီ … ”

စိုးရိမ္ေနတဲ႔ မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၾကားထဲမွာ လမင္းေလးကုိလိုက္ရွာမိတယ္ …

“ေသာ္က ေကာ ဟင္ …. ေသာ္က ငါ႔ကုိလာမေတြ႔ဘူးလား … သူ ငါ႔ကုိလိုက္ဆယ္တာမဟုတ္လားဟင္ …”

“ေသာ္က နင္႔ကုိ လိုက္ဆယ္ဖုိ႔ ေရထဲထိုးဆင္းလိုက္တာေလ … အုတ္ေစာင္းနဲ႔ ေခါင္းနဲ႔ ေဆာင္႔မိလို႔ … ေခါင္းနည္းနည္းထိသြားတယ္ … ေအာ္ပေရးရွင္း၀င္ေနတယ္”

“ဟယ္ ဟုတ္လား .. ငါစိတ္ပူလိုက္တာ .. သူ ဘယ္လိုေနေသးလဲ … ငါ႔ကုိ ေျပာျပပါဟာ … သူ႔ကုိေကာေတြ႔လို႔ရမလားဟင္ ..”

“သြားေတြ႔လို႔ေတာ႔မရဘူးဟ … ဒါေပမယ္႔ သူ သိပ္မခံစားရေတာ႔ပါဘူးဟာ …. နင္စိတ္မပူပါနဲ႔ .. ကုိယ္႔ဘာသာပဲ ေနေကာင္းေအာင္ေနပါ …”

စိတ္မပူရဘူး နင္သိပ္မခံစားရေတာ႔ဘူးဆိုလို႔ ေတာ္ေသးတာေပါ႔ လမင္းေလးရယ္ …. နင္႔ကုိ သိပ္ေက်းဇူးတင္တာပဲ … နင္ငါ႔ကုိ သံေယာဇဥ္ရွိသားပဲေနာ္. … ဒါနဲ႔မ်ား ဘာလို႔ မပြင္႔လင္းရတာလဲဟာ …..

“ခ်ိဳ … ငါ႔အိတ္ထဲက စာအိတ္ျပာေလး ထုတ္ေပးပါလားဟင္ … ငါ ဖတ္ခ်င္လို႔ပါ …”

လမင္းေလးေရ … ငါ နင္႔ကဗ်ာေလးဖတ္ဖုိ႔ ရင္ခုန္ေနတယ္သိလား ….

သုိ႔ … မိေက … ဒီကဗ်ာေလးက နင္႔အတြက္သီးသန္႔ရည္ရြယ္ၿပီးဖြဲ႔ထားတဲ႔ ကဗ်ာေလးပါ …. ဒီကဗ်ာဖတ္ၿပီးရင္ ငါ ဘာကုိဆိုလိုတယ္ဆုိတာ နင္နားလည္မယ္လို႔ ငါယံုၾကည္တယ္။

"အခ်စ္ကြ်န္"

ရင္မွာနင့္ပါသည္
မျမင္သာတေနရာက သူမသိေအာင္ခိုးခိုးၾကည့္ေပမဲ့
သူသိကာစိတ္ဆိုး အမုန္းၿငိဳးေတာ့မလိုခ်င္……..

ေျမျပင္ႏွင္မိုးသား
ကြာျခားကာ ဘ၀လွမ္းေတာ့မလွစခန္း၀င္႐ံုသာ…..

မလွမ္းသာေပမယ့္
ပန္းကညာေႏြေၾကာင့္ ရင္မွစိတ္ကူး
႐ူးရရက္ေတြရွည္…

ခ်စ္တိုင္း႐ူးသည္
႐ူးတိုင္းခ်စ္မိ အျပစ္ရွိလွ်င္
ႀကိမ္စာဒါဏ္သင့္ မုန္းမာန္၀င္၍
အၿငိဳးေစလႊတ္ သူပစ္ႏိုးလည္း
က်ဳိးေက်အသဲ ရင္မွာကြဲရွ
နည္းနည္းမွ်ေတာ့ ခ်စ္ေနမည္….

သခင္ေခၚစမ္း ရင္နင့္ပန္းႏွင့္
ဒါဏ္ရာေထြးပိုက္ ေျပးလိုက္ခဲ့ခ်င္
သခင္ေစထား အၿပံဳးမ်ားႏွင့္
သင့္ရာေနသူ ဘီလူးမူသည့္
ကၽြန္းငူလမ္းလဲ အရွင့္ရဲေဆး
သခင့္ေသြးေၾကာင့္
ေမွးစက္ေမြ႕ရာ မေရြ႕ပါပဲ
ေနခဲ့ေတာ့မည္ သက္ဆံုးတိုင္……

စာကုိဖတ္ၿပီး လက္ေဆာင္ဗူးကေလးကုိဖြင္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ခ်စ္စဖြယ္ ေကာ္ဖီခြက္ေလးႏွစ္ခြက္ …
ခြက္ႏွစ္ခုေပါင္းမွ အသည္းပံုေလးေပၚေသာခြက္ေလး …



လမင္းေလးေရ … နင္ဆုိလိုခ်င္တာကုိ ငါနားလည္ပါတယ္ … နင္ကေကာ ငါ႔ကုိ ခ်စ္ေနခဲ႔သတဲ႔လား …. ငါ ခ်စ္တာေရာ နင္မသိခဲ႔ဘူးလားဟင္ …. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါ ေဆးရံုကဆင္းရင္ ငါတို႔ေတြ ပြင္႔လင္းၾကရေအာင္ပါဟာ ေနာ္ ….

မယံုၾကည္ႏိုင္စြာနဲ႔ပဲ ယံုၾကည္လိုက္ရတယ္ … ငါ႔ေဘးမွာ နင္တကယ္ကုိ ရွိမေနေတာ႔ဘူးေနာ္ … ေစာင္႔မိတဲ႔ ဒဏ္ရာနဲ႔ ဦးေဏွာက္ထဲ ေသြးေရာက္သြားတာတဲ႔လားဟင္ …. မစသင္႔တဲ႔ အရာေတြကုိ စမိရင္ ေနာင္တရလိမ္႔မယ္လို႔ နင္ေျပာဖူးတယ္ေနာ္ … အခုေတာ႔ ငါ ေနာင္တရေနပါၿပီ လမင္းေလးရယ္ …. ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ဟာ … ငါ အႏူးအညႊတ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ ….

ထိုစဥ္မွာပင္ အေၾကာ္ဆိုင္တန္းဆီမွ သီခ်င္းသံအခ်ိဳ႔ ေလနဲ႔အတူပ်ံ႔လြင္႔လာသည္ …

~~ အတူေနခဲ့စဥ္ အရင္းႏွီးဆံုး အခ်ိန္မ်ားမွာ
ႏွလံုးသားခ်င္း နားလည္ပါေသာ္လည္း အခ်စ္မွာ
မပြင့္လင္းခဲ့ဘာေၾကာင့္မ်ား တိတ္တခိုးေလးစိတ္လႈပ္ရွား
ရင္ထဲက စကားမ်ား ႀကိတ္မွိတ္မ်ိဳသိပ္ထား ~~

ေၾသာ္.. လြန္ခဲ့ၿပီ ေ၀းသြားမွ ျပန္ေတြးကာ
ႏွေျမာတသ လြမ္းေနပါေသာ္လည္း မတတ္သာ ~~~

မိုးေကာင္းကင္ႀကီးသည္ ၾကည္လင္ေနရာမွ တျဖည္းျဖည္းမိႈင္းညိႈ႔လာသည္ …. ကန္ေရျပင္ကုိျဖတ္တိုက္လာတဲ႔ ေလႏုေအးထဲမွာ မုိးရြာမယ္႔ အေငြ႔အသက္ေတြပါေနတာသိေပမယ္႔ သူမ ေနရာမွ မထမိေသး …. ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ သည္ခံုတန္းျပာေလးမွ တဖ၀ါးမွ မခြာခ်င္ ……. မိုးက ခပ္ဖြဲဖြဲရြာက်လာသည္ ……. ဖြဲရာမွ သည္းသည္းမည္းမည္း …. သူမမ်က္၀န္းထဲမွာလည္း မုိးေတြသည္းသည္းမည္းမည္း သူမ ဆက္လက္ထိုင္ေနတုန္း ….. သူမ အသိထဲမွာ မုိးရြာျခင္းကုိမသိ ….. စိုစြတ္ျခင္းကုိမသိ …. အရာရာကုိ မသိ ….. သူမသိေနတာတစ္ခုက သူမထံမွ ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး ရုတ္တရက္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားျခင္းပင္။


Credit to http://www.alibaba.com for Coffee Cups
Credit to http://www.dreamstime.com for Bear
Credit to http://media.photobucket.com for Bench