" ခ်ိဳျမိန္စြာ ရစ္ေႏွာင္တတ္ေသာ "

Credit to blog.nus.edu.sg

“အင္း …. သံေယာဇဥ္ …. သံေယာဇဥ္ ”

သက္ျပင္းကုိ ခပ္ဖြဖြ ရိႈက္ထုတ္ရင္း ေသာက္လက္စ ေကာ္ဖီပူပူကုိ အလ်င္စလို တစ္က်ိဳက္ ေမာ႔ခ်လိုက္တယ္။

လည္ေခ်ာင္းထဲ စီးေမ်ာသြားတဲ႔ ေကာ္ဖီအရသာကုိ ခ်ိဳသလား ခါးသလား မသိလုိက္မိေခ်။

ျဖက္ကနဲ က်မရဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းေထာင္႔မွာ အၿပံဳးတစ္စ တြဲလြဲခိုလာတယ္။

ေကာ္ဖီသၾကားလံုးေလးတစ္လံုးကုိ က်မႏႈတ္ခမ္း၀အထိ တယုတယ ခြံ႔ေကြ်းခဲ႔တဲ႔သူ႔ရဲ႔ ၾကည္စင္တဲ႔ အျပံဳးက စြဲမက္စရာ။ ၿပီးေတာ႔ သၾကားလံုးခြံေလးေတြကုိ သူ႔ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ၾကားထဲ ခပ္ဖြဖြ ညွပ္သိမ္းလိုက္တယ္။

ဒါ က်မနဲ႔ပတ္သတ္တဲ႔ အမွတ္တရ ေတြကုိ သူငယ္ခ်င္းဘ၀ကတည္းကခုခ်ိန္ထိ သိမ္းဆည္းေနက်နည္းလမ္းတစ္ခုပါ။

သူ႔လႈပ္ရွားမႈတိုင္းကုိ မပ်င္းမရိ တေမ႔တေမာ လိုက္ေငးေနတဲ႔ က်မ ကို လွည္႔ၾကည္႔ၿပီး က်မဆံပင္ေတြကုိ အသာအယာဆြဲဖြလိုက္ရင္း လွစ္ကနဲျပံဳးလုိက္တယ္။

သူျပံဳးလိုက္တုိင္း မ်က္လံုးေလးေတြကပါ အေရာင္ေတာက္ၿပီးလိုက္ျပဳံးသြားတာေလးကုိေလ က်မ ခ်စ္လိုက္တာ။

သူနဲ႔ က်မရဲ႔ ေရႊေရာင္ေန႔ရက္ေတြထဲမွာ ဘတ္စ္ကား ၾကပ္ၾကပ္တိုးစီးခဲ႔တာေတြလဲ ပါရဲ႔၊

အဓိပတိလမ္းမွာ လမ္းေလ်ာက္ခဲ႔တာလဲပါရဲ႔၊ ေရာင္စံုေက်ာင္းသူ၊ေက်ာင္းသားေတြကုိ လိုက္ေငးရင္းလဲ ေပ်ာ္ခဲ႔ဖူးတာေတြလဲ ပါရဲ႔ … ကံ႔ေကာ္ပန္းေလးတစ္ပြင္႔ က်မေခါင္းေပၚ ပန္ေပးခဲ႔တာလဲပါရဲ႔ ….

ဂႏၶ၀င္ သစ္ပုပ္ပင္ႀကီးကို မွီၿပီး ခ်စ္ခြန္းသီခဲ႔တာေတြလဲပါရဲ႔ ….

ေရတမာပင္ေအာက္ထိုင္ၿပီး မင္းလူ၀တၳဳေတြကုိ ႏွစ္ေယာက္သားေခါင္းခ်င္းဆိုင္ၿပီး ဖတ္ခဲ႔ရတာေတြလဲပါရဲ႔ ….

က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ အမွတ္တရဆိုတာ တိုက္လာတဲ႔ ေလေျပညင္းေလးေတြက အစ

ေျခလွမ္းေအာက္က ရြက္ေျခာက္ေၾကြေလးေတြ အဆံုး သိပ္သိပ္သည္းသည္းပါ၀င္ခဲ႔ၾကတယ္။

.

.

.

.

.

.

“ ဟဲ႔ အေမႀကီး တစ္ေယာက္တည္း ျပံဳးလို႔ပါလား ဟ … ဘာေတြ မ်ား သေဘာက်ေနတုန္း”

ဆက္ကနဲ တုန္သြားတဲ႔ က်မ လက္ကေကာ္ဖီခြက္ပါလြတ္က်ပါေလေရာလား။

“အမယ္ေလး … ပူလိုက္တာေတာ္ …. အေဖႀကီးကလဲ အလန္႔တၾကား …..”

သူ ….. အေျပးကေလး ေျဖညွင္းစြာလွမ္းလာၿပီး က်မလက္က ေကာ္ဖီပူေတြကုိ တယုတယ ပြတ္သုတ္ေပးလိုက္တယ္။

တြန္႔ေနတဲ႔ အေရးအေၾကာင္းေတြ ၾကားက ၾကည္စင္တဲ႔ အၿပံဳးေတြ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းမွာ တြဲလြဲခုိေနတုန္း။

လက္ဘက္ရည္ဆုိင္က စားပြဲထိုးေလး သူ နဲ႔ ကြမ္းယာသည္ေလးက်မ ခုေတာ႔ ေက်ာင္းထဲမွာ

လက္ဘက္ဆုိင္ေလးတစ္ဆိုင္အေျခတည္လို႔ က်မတို႔ရဲ႔ အမွတ္တရေတြလဲ ေ၀စည္ဆဲ၊

မေျပာင္းလဲတဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေတြလဲ တိုးပြားဆဲ ….

သံေယာဇဥ္ေတြလဲ တေန႔ထက္ တေန႔ ခုိင္မာဆဲ ……..

" အေျပာင္းအလဲ "

 မေန႔တေန႔ကတင္

 တိမ္ညိဳေတြ ထမ္းပုိးထားတဲ႔ ေကာင္းကင္ဟာ

 ျပိဳမေယာင္နဲ႔ ညိဳ႔ ….

 ေျပာင္းလဲမႈဆိုတာ အႀကိဳအၾကား ဂရုစိုက္မႈေတြကေန

 ခပ္စိပ္စိပ္သုိ႔ ….

 ဘ၀ဆိုတာ စီးေဆာ စီးေနသလို ….

 တိတိပပ တည္ၿမဲတာဆုိလို႔ မၿမဲျခင္းတရားတစ္ခုတည္းဆိုတဲ႔ေနာက္

 ေကာင္းကင္ႀကီးက်ကြဲမလား …

 ေျမႀကီးေတြ ပ်ံတက္သြားမလားရယ္လို႔

 မေၾကာင္႔ၾကျဖစ္ေတာ႔တဲ႔အခါ

 စိတ္ေတြဟာ ေမတၱာျခံဳလုိ႔ လံုလြန္းလွတယ္။

" ေသာၾကာတမ္းခ်င္း (၇) "

 ဆႏၵေတြက

 ပစ္စလတ္ခတ္ရင္ခြင္ထဲ

 ကုိယ္မပ်ိဳးပဲနဲ႔ အေလ႔က်ေပါက္ခဲ႔တာပါ ..

 အညြန္႔တလူလူနဲ႔ ေကာင္းကင္ကုိ ေမွ်ာ္ၾကည္႔ခုိက္

 လမိုက္ညေတြေတာ႔ မရွိေစခ်င္ခဲ႔ဘူး။

 ဘယ္ေတာ႔မွ မေဟာင္းတဲ႔ ဂီတသံ

 နားထဲ ညက္ညက္ကေလး ၀င္တယ္။

 “ရန္ကုန္မွာသာတဲ႔ လ” တဲ႔လား …

 မ်က္စိမွိတ္ထားရင္း ခပ္ဖြဖြလိုက္ညည္း

 ရင္ထဲမွာ ဘယ္ေတာ႔မွၿငီးမသြားတဲ႔ သံစဥ္

 ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကုိယ္႔ေန႔ေတြ သာယာဖူးခဲ႔တယ္။