
(Image from http://www.marybethart.com)
ေမႀကီးေရ ခုတေလာ သမီးအေတြးေတြေယာက္ယက္ခတ္ေနသလိုပဲ …. တစ္ခုခုစဥ္းစားေနရင္း မၿပီးခင္ ေနာက္တစ္ခုကုိ စဥ္းစားမိတာမ်ိဳးေတြျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္ …. အိမ္ကုိလဲ ခဏခဏသတိရလို႔ ဖုန္းဆက္ဆက္ေနမိတာနဲ႔ ဖုန္းကဒ္ဖိုးေတြလဲ ကုန္တာမနည္းဘူး …. ဒါေပမယ္႔ ေမတို႔ ေဖတို႔ နဲ႔စကားေျပာရတာ သမီး စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ … ေမတို႔က သမီးကုိစိတ္ပူ၊ သမီးက ေမတုိ႔ကုိစိတ္ပူနဲ႔ ဟုတ္ေတာ႔ ဟုတ္ေနတာပဲ …
ေမနဲ႔သမီးနဲ႔ သားအမိရယ္လို႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးစကားသိပ္မေျပာဖူးဘူးေနာ္ …. ဖုန္းထဲကေနဆိုရင္ လည္း ေဖနဲ႔စကားေျပာသေလာက္ မရင္းႏွီးဘူး …. ေမကလဲ ျပန္ခံေျပာတာ ဘယ္လိုမွမႀကိဳက္တဲ႔သူ၊ သမီးကလဲ ကုိယ္မွန္တယ္ထင္ရင္ တစက္မွ မေလ်ာ႔ခ်င္တဲ႔သူ ဆိုေတာ႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက သိပ္မတည္႔ဘူးေလ …. ငယ္ငယ္တုန္းက သူမ်ားေတြက “ေဖနဲ႔ေမ ဘယ္သူ႕ကိုခ်စ္လဲ” ေမးရင္ “ေဖႀကီးကုိပဲခ်စ္တယ္” လို႔ သမီးအၿမဲေျဖေလ႔ရွိတယ္ …
ဒါေပမယ္႔ ခု ေမ႔ကုိ အရမ္းသတိရေနတယ္ … ေမ႔မ်က္လံုးသက္သာရဲ႕လားမသိဘူး …. ေသခ်ာေရာျပန္ျမင္ပါ႔မလား စိတ္ပူေနမိတယ္ … ဘာလိုလိုနဲ႔ ေမ႔မ်က္လံုးထိခိုက္ထားတာ တစ္ႏွစ္ေတာင္ျပည္႔ေတာ႔မယ္ …. ဒီတစ္ေခါက္ေလဆာပစ္ၿပီးရင္ေတာ႔ အေျခအေနတစ္ခုခုသိရမယ္ထင္တယ္ … ေမ႕မ်က္လံုး အရင္အတိုင္းျပန္ေကာင္းပါေစလို႔ သမီးဆုေတာင္းေနပါတယ္….
သမီးရင္ထဲမွာရွိၿပီး ေမ႔ကုိမေျပာျဖစ္တဲ႔စကားေတြကုိ သမီး စာတစ္ပုဒ္အေနနဲ႔ ခ်ေရးေနျဖစ္တယ္ …..
သမီးငယ္ငယ္က ေမ႔ကုိ အထင္ေတြလြဲခဲ႔ဖူးတယ္ … ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ထဲမွာ သမီးက အဆူခံရဆံုး၊ အရိုက္ခံရဆံုးေလ …. ေမေျပာေနက်စကားရွိပါတယ္ “မိန္းကေလး တစ္ေယာက္တည္းပါပါတယ္ … သူူကငါးဖယ္မ၊ ထုေလမာေလ” တဲ႔ …. “ဘာလို႔ ငါ႔ကုိမွေရြးရိုက္တာလဲ” ဆိုၿပီးမေက်မနပ္ျဖစ္ခဲ႔ဖူးတာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ပါ … ေမ႔ကုိလဲ ဘာလို႔ေဒါသႀကီးမွန္း နားကုိမလည္ေပးႏိုင္ဘူး … ေအးေအးေဆးေဆးေျပာလဲရတာပဲဆိုၿပီး စိတ္ဆိုးမိတယ္…. ခုေတာ႔ ေမ႔ကုိသမီးနားလည္တတ္လာပါၿပီ … ေမက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔အိမ္ေထာင္က်ခဲ႔တဲ႔အျပင္ အိမ္မလည္၊ အျပင္သိပ္မထြက္ပဲ အိမ္မႈကိစၥေတြနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္တတ္တဲ႔ ေမ႔အတြက္ ဒီမိသားစုငါးေယာက္သည္သာ ေမ႔ကမၻာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကုိ သမီး သိလာတာသိပ္မၾကာေသးဘူး …. ၿပီးေတာ႔ ေမ႔မွာ ဆီးခ်ိဳကလဲရွိ၊ ႏွလံုးေသြးေၾကာကလဲက်ဥ္းေတာ႔ ေနမေကာင္းသူေတြရဲ႕ထံုးစံအတိုင္း စိတ္တုိ၊စိတ္ဆတ္တယ္…. အဲ႔ဒီေတာ႔ ထစ္ကနဲရွိ ဆူမယ္ဆိုတာခ်ည္းပဲဆိုတာကုိလဲ သမီးနားလည္တတ္လာပါၿပီ ….
ေမႀကီးေရ …. သမီးတုိ႔သားအမိႏွစ္ေယာက္တူတာဆိုလို႔ ေဘာလံုးပြဲမႀကိဳက္တာ တစ္ခုပဲရွိမယ္ထင္တယ္ … ေဘာလံုးပြဲ လႊင္႔တဲ႔ေန႔ဆိုရင္ေတာ႔ သမီးတုိ႔စည္းလံုးၾကတယ္ေနာ္ … ေဖႀကီးရယ္၊ ကိုႀကီးရယ္၊ ေမာင္ေလးရယ္က အားရပါးရ ေအာ္ဟစ္အားေပးၿပီးၾကည္႔ၾကေတာ႔ သမီးက နားမခံသာေတာ႔ ေမ႕ကုိကပ္ၿပီးခြ်န္ရတာေလ ….“ေမႀကီး ကိုႀကီးတို႕ကုိေျပာလိုက္ေလ … ေအာ္ၿပီးၾကည္႔ရင္ တီဗီြလာပိတ္မယ္” လို႔ဆိုေတာ႔ ေမက သမီးေျပာတဲ႔အတိုင္း ေအာ္ေပးတယ္ … မႀကိဳက္တာခ်င္းတူလို႔ေလ …. း)
“ေမႀကီးက သိပ္အမိန္႔ေပးတာပဲ …. သမီးမလုပ္ခ်င္တာေတြကို ဗီတို အာဏာနဲ႔ခိုင္းတယ္ …. ၿပီးေတာ႔ စိတ္တိုင္းမက်ရင္လဲ ဆူျပန္ေသးတယ္ …. အရိုက္ကလဲ ခံရေသးတယ္ …. တကယ္ကေလ သမီးက ေမ႔ကိုမေၾကာက္ပါဘူး … ေမ႔လက္ထဲက ႀကိမ္လံုး ကုိေၾကာက္တာ … သမီးက အသားနာမခံႏိုင္သလို နားပူလဲမခံႏိုင္ပါဘူး …..” လို႔ စိတ္ထဲမွာ ခဏခဏေျပာျဖစ္တယ္ …. အျပင္မွာေျပာရင္ ႀကိမ္လံုးစာမိမွာစိုးလို႔ေလ …
သားသမီးေတြအတြက္ဆုိရင္ ေရွ႕မွာမားမားမတ္မတ္ရပ္ေပးတဲ႔ ေမ၊ တစ္အိမ္လံုးကိစၥကုိ သူကုိယ္တိုင္လုပ္ရမွေက်နပ္တဲ႔ေမ၊ ဟင္းခ်က္သိပ္ေကာင္းလြန္းတဲ႔ေမ၊ တခါတရံ မထင္မွတ္ေလာက္ေအာင္ ေနာက္ေျပာင္တတ္ၿပီး မိသားစုကိုေပ်ာ္ရႊင္ေစတဲ႔ ေမ
အဲ႔လိုေလး အၿမဲေနႏုိင္ေအာင္ ေမ႔က်န္းမာေရးကုိ ေသခ်ာဂရုစိုက္ပါေနာ္ .....
Wednesday, March 11, 2009
ေမေမသို႔
Posted by ၾကယ္ျပာ at 11:14 AM 12 comments
Labels: ေမေမသို႔ေပးစာ
Sunday, March 8, 2009
ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းကင္းေသာသူ

(မွတ္ခ်က္ - ပံုကုိဘယ္ကရမွန္းမသိေတာ႔ပါဘူးရွင္)
“ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္နဲ႔ အသက္ရွင္ေနတာ” ဆိုတဲ႔စကားကုိ ကြ်န္မ ခဏခဏၾကားဖူးသလို၊ ကုိယ္တိုင္လဲ ေျပာဆုိဖူးတယ္ ….အဲ႔ဒီစကားကုိေျပာရတာလဲ အရသာျပည္႔ျပည္႔၀၀ ရွိတယ္လို႔ခံစားရတယ္ …. ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ေမွ်ာ္လင္႔စရာမရွိေတာ႔ရင္ လူ႔ဘ၀ႀကီးမွာ ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္လဲမရွိႏိုင္ေတာ႔ဘူးလို႔ ကြ်န္မက ထင္တာကုိး …. ဒါေၾကာင္႔ အဲ႔ဒီစကားရဲ႕ေနာက္ကြယ္က ပူေလာင္လြန္းတဲ႔ခံစားခ်က္ကို မျမင္ႏိုင္မိသလို “ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းကင္းတာ” နဲ႔ “ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မရွိတာ” ကုိလဲ ေသေသခ်ာခ်ာသရုပ္မခြဲႏိုင္ခဲ႔ဘူး …
ဒါေပမယ္႔ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ႔ အရင္တုန္းက ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔တာေတြအတြက္ေရာ၊ ခုလက္ရွိမွာေရာ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေပါင္းစံုနဲ႔ ပူေလာင္ေနခဲ႔႔တာေတြကို ခံစားမိလာတယ္ …. ေသးေသးဖြဲဖြဲကစလို႔ ႀကီးႀကီးမားမားအထိေပါ႔ ….
ကြ်န္မ ၁၀ တန္းကို အမွတ္မ်ားမ်ားရဖုိ႔ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ဖူးတယ္ … ကုိယ္ေမွ်ာ္မွန္းသေလာက္ျဖစ္မလာတဲ႔အခါမွာ မ်က္ရည္က်ခဲ႔ဖူးတယ္ … (အမွန္ေတာ႔ ကြ်န္မ ႀကိဳးစားဖို႔လိုခဲ႔တာပါ ….) ကြ်န္မ ခ်စ္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ကြ်န္မခ်စ္တာနဲ႔ ထပ္တူညီတဲ႔ ခ်စ္ျခင္းမ်ိဳး ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ဖူးတယ္ …. မသာရင္ေန ေလ်ာ႔တာ မလိုခ်င္တဲ႔ကြ်န္မ လိုခ်င္တာမရခဲ႔လို႔ ထိခိုက္ခံစားခဲ႔ရဖူးတယ္ ..… ကြ်န္မ ပထမဆံုးအလုပ္စလုပ္ေတာ႕ ကြ်န္မ ေနခ်င္တဲ႔ Team မွာေနရဖို႔ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ဖူးတယ္ ….. Team Lead ေတြက ကြ်န္မတို႔ Batch က လူဆယ္ေယာက္ထဲကေန တစ္ေန႔ တစ္ေယာက္လာလာေရြးထုတ္၊ ေခၚသြားတဲ႔အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မက ေနာက္ဆံုး ၃ ေယာက္ထဲမွာ က်န္ခဲ႔ရတယ္ ….. ေစာေစာေရြးခ်ယ္ခံရဖို႔ေမွ်ာ္လင္႔မိတဲ႔ကြ်န္မ တစ္ပတ္တိတိ စိတ္ဆင္းရဲ ကုိယ္ဆင္းရဲနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ကုိယ္မေနခ်င္ေသာ Team ထဲကုိပဲ ေရာက္ခဲ႔ရတယ္ ….ကြ်န္မ သိပ္ခ်စ္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကြ်န္မရဲ႕ ပထမဆံုးခ်စ္သူဆီက ကြ်န္မေမွ်ာ္လင္႔တဲ႔နားလည္မႈ႔နဲ႔ ခ်စ္ျခင္း မရခဲ႔လို႔ ကြ်န္မ ထိထိခိုက္ခုိက္ နာက်င္ခံစားခဲ႔ရဖူးတယ္ … ေနာက္ အလုပ္ေလွ်ာက္တဲ႔အခါမွာ ကိုယ္က အေကာင္းဆံုးေျဖဆိုႏိုင္ခဲ႔တယ္လုိ႔ ယံုၾကည္ၿပီး ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ေပမယ္႔ လက္ေတြ႔မွာ ထင္သလိုေတြျဖစ္မလာျပန္ဘူး …. ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ အခ်ိန္ေတြကို စေတးၿပီး စိတ္ေတြေဇာကပ္ ပူေလာင္ေနခဲ႔တယ္ဆုိတာ ကုိယ္႔ကုိကုိယ္သတိထားမိတာ ခုမွပါ … စိတ္ေရာ လူေရာပင္ပန္းပါတယ္လို႔ ေျပာမိလို႔ “ဒါဆုိ ေမွ်ာ္လင္႔မေနနဲ႔ေပါ႔” ဆုိရင္လဲ သိပ္လြယ္လွတဲ႔ကိစၥတစ္ခုေတာ႔မဟုတ္ျပန္ဘူး .. ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ကြ်န္မက ပုထုဇဥ္ကိုး ….
ေမွ်ာ္လင္႔ၿပီးျဖစ္မလာတဲ႔အခါခံစားရတဲ႔ ပူေလာင္မႈကုိ သေဘာမက်တဲ႔ ကြ်န္မ စိတ္ေတြေအးခ်မ္းေအာင္ဆိုၿပီး ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက စာအုပ္ေတြဖတ္တယ္၊ ဦးသုမဂၤလ တရားေတြနာတယ္ ၿပီးေတာ႔သတိထားၿပီး ကြ်န္မရဲ႕ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြကို ထိန္းၾကည္႔တယ္ …. ဘယ္လုိထိန္းလဲဆိုေတာ႔ ဥပမာ လူတစ္ေယာက္ကုိ ခ်စ္လိုက္ၿပီဆိုပါစို႔ …. သူ႕ဘက္က ျပန္လာမယ္႔ တုန္႔ျပန္မႈ႔ေတြကို ေမွ်ာ္လင္႔မေနပဲ ကိုယ္ဘက္က ခ်စ္ႏိုင္သေလာက္ခ်စ္ …… အဲ႔ဒီေတာ႔ ထပ္တူညီတာပဲျပန္လာလာ၊ မညီတာပဲျပန္လာလာ မပူပင္ရေတာ႔ဘူး … ကိုယ္ကမွ သူ႔ဆီကဘာမွမွ မေမွ်ာ္လင္႔တာေလ … ေနလို႔သိပ္ေကာင္းတယ္ …. ေနာက္မုိ႔ရင္ သူကငါခ်စ္သလိုျပန္မခ်စ္ဘူး၊ ငါကေတာ႔ ခ်စ္လုိက္ရတာဆိုၿပီး ပူေလာင္ေနရပါဦးမယ္ … ေနာက္ အလုပ္ေလွွ်ာက္တဲ႔ကိစၥဆုိပါေတာ႔ …. ကုိယ္ဘက္ကအတတ္ႏိုင္ဆံုး အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစား …. ငါအေကာင္းဆံုးလုပ္ထားတာပဲ ခန္႔တာက သူ႕ကိစၥ လို႔စိတ္ထဲမယ္ထားလိုက္ရင္ စိတ္အေတာ္ေအးပါတယ္ …. အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူ႕အပိုင္း၊ ကုိယ္႔အပိုင္းဆိုတာ ခြဲလို႔ရပါတယ္ …. ဆိုေတာ႔ ကုိယ္႔အပုိင္းကုိယ္သာ ပုိင္ႏိုင္ပါေစ က်န္တစ္ပုိင္းကုိ သူ႔သေဘာနဲ႔သူသြားပါေစ … ဒါဆိုေနလို႔ အရမ္းေအးခ်မ္းတာ ကြ်န္မလက္ေတြ႔ပါ …. ေနာက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာ ဘာေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မွမထားပဲ ကုိယ္တတ္ႏုိင္တာကုိ အတတ္ႏုိင္ဆံုးေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္လာၿပီ …. အရင္တုန္းကဆုိ ကုိယ္႔ကုိ ပုိခင္ေစခ်င္တဲ႔ ဆႏၵေလးကစြက္ေသးတာကုိး …..
ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ကင္းကင္းနဲ႔ေနလုိက္လို႔ ကုိယ္႔ရဲ႕ ႀကိဳးစားမႈကုိ မထိခုိက္တဲ႔အျပင္ စိတ္ပူေလာင္မႈ႔ကိုပါ ေလ်ာ႔က်ေစလို႔ အလုပ္လဲပိုတြင္ပါတယ္ …. ဒါေၾကာင္႔ ကြ်န္မေလ အရာရာတိုင္းမွာ ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းကင္းေသာသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္တယ္ …. ျဖစ္ေအာင္လဲ ႀကိဳးစားေနပါတယ္ ….
အဲ႔လုိပဲ ကြ်န္မခ်စ္ေသာ ကြ်န္မရဲ႕သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးလဲ “ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္နဲ႔အသက္ရွင္ေနတာ” ဆိုတာထက္ “ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းကင္းကင္းနဲ႔ အသက္ရွင္ႏိုင္တဲ႔ သူေတြ ျဖစ္ပါေစ” လို႔ ကြ်န္မဆုေတာင္းေပးပါတယ္ရွင္ ……
Posted by ၾကယ္ျပာ at 10:21 AM 10 comments
Labels: ေတြးမိေတြးရာ
Thursday, March 5, 2009
ငါႏွင္႔အတၱ
လူမွန္းသိတတ္စကတည္းက
မသိလိုက္ မသိဘာသာနဲ႔
အတၱတစ္စင္းကုိ ေက်ာပိုးခဲ႔မိတယ္ ….
အဲ႔ဒီအခ်ိန္ကစလို႔ေပါ႔
သူက ငါ႔ကုိ
ရယူလိုမႈေတြနဲ႔ ဆြဲေဆာင္တယ္ …
ဒုကၡေတြနဲ႔ စစ္ခင္းေစတယ္ …
ေမာဟေတြနဲ႔ ေတြေ၀ေစတယ္ …
အခ်စ္ေတြနဲ႔ ေလာင္ျမိဳက္ေစတယ္ ..
၀မ္းနည္းမႈေတြနဲ႔ ပူေဆြးေစတယ္ …
ေရြးခ်ယ္မႈေတြနဲ႔ ဗ်ာမ်ားေစတယ္ ….
ေအာင္ျမင္မႈေတြနဲ႔ ႏွစ္သိမ္႔တယ္
တခါတေလေတာ႔လဲ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြနဲ႔ ကခုန္ေစျပန္တယ္ …
ဒုကၡေတြႀကံဳျပန္ေတာ႔ “ဆိုးလိုက္တဲ႔ကံ” လို႔
ခပ္တိုးတိုးတစ္မ်ိဳး ခပ္က်ယ္က်ယ္တစ္ဖံု
ညည္းတြားမိတယ္ …
ေဟာ .. သုချဖစ္ေနျပန္ေတာ႔လဲ
အရာအားလံုးေမ႔လို႔
ျမင္ျမင္တကာတိုင္း သာယာေနသလိုလို ….
တကယ္ေတာ႔ အတၱက ငါ႔ကုိ
လႈပ္ရွားေအာင္၊ တက္ၾကြေအာင္
မၿငီးေငြ႔ေအာင္၊ ရိုးမသြားေအာင္
မၿမဲတာေတြကို ၿမဲသေယာင္ေယာင္ထင္ေအာင္
ငါမပုိင္တာေတြနဲ႔ ငါ႔ကုိ ျမဴဆြယ္ခဲ႔တာပါ ….
ငါနဲ႔ ငါ႔အတၱ
ႏွစ္ကုိယ္႔တစ္စိတ္ျဖစ္လြန္းေတာ႔လဲ
ခြဲမရ ခြာမရနဲ႔ ဒီသံသရာထဲ ၀ဲလွည္႔ရင္း
သူေစရာေနာက္ တေကာက္ေကာက္လုိက္လို႔
ရုန္းထြက္လို႔မရေသးတာ ခုခ်ိန္ထိပါပဲ ……
Posted by ၾကယ္ျပာ at 1:52 AM 10 comments
Labels: ကဗ်ာ