ကုိယ္႕ကုိကုိယ္ျပန္ဆန္းစစ္ျခင္း(၁) …

စိတ္ထဲ အေတြးတစ္စ၀င္လာတယ္ …. ကြ်န္မ ဘာလို႕ အျငင္းသန္သလဲဆိုတာေပါ႕ …..
ကြ်န္မမွန္တယ္ထင္တဲ႕ အရာေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အသဲအသန္ျငင္းေလ႕ရွိတယ္ …
ေမြးရာပါဗီဇလို႕ပဲေျပာရမယ္ထင္ပါတယ္ ….. ကြ်န္မကုိသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေျပာဖူးတယ္ “နင္႕ကုိ တခုခုလာေျပာတိုင္း နင္ျပန္ျပန္တံု႕ ျပန္ေနရတာ မပင္ပန္းလြန္းဘူးလား” တဲ႕ …. အဲ႕ဒီတုန္းက “ မပင္ပန္းပါဘူး …. ေပ်ာ္ေတာင္ ေပ်ာ္ေသးတယ္” လို႕ ကြ်န္မျပန္ေျပာခဲ႕တာ မွတ္မိေနတယ္ ….ဒါေပမယ္႕ ခုအသက္ေလးနဲနဲႀကီးလာေတာ႕ ျငင္းတာေတြ ျမင္ရ၊ ၾကားရတာသိပ္ေမာတာပဲ …. ကြ်န္မ မျငင္းခ်င္ဘူး။ အျငင္းမသန္ခ်င္ေတာ႕ဘူး …
ဒါေပမယ္႕ လံုး၀မျငင္းေတာ႕တာလဲ မဟုတ္ျပန္ဘူး ……

ခုေနာက္ပုိင္း ဘယ္သူ႕စကား၀ိုင္းကုိမွ ၀င္မေျပာခ်င္ဘူးျဖစ္ေနမိတယ္ ….
ကုိယ္႕စိတ္ကုိယ္လဲ မေက်မနပ္ျဖစ္တာေတြမ်ားလာတယ္ … စိတ္ေတြမၾကည္လင္၊ မလန္းဆန္းဘူး …. ဘာေၾကာင္႕ဆိုတာ ေသခ်ာသိေပမယ္႕ ကြ်န္မကုိယ္ ကြ်န္မ မကုစားႏိုင္ဘူး …. ကုစားဖို႕ တျခားနည္းလမ္းရွိတာကုိ ကြ်န္မသိေပမယ္႕ ေခါင္းမာေနတယ္ …. ကြ်န္မစိတ္ေတြကုိ ထြက္ေပါက္ေပးခ်င္ေနတယ္ …. ေဖာက္ခြဲခ်င္တယ္ ….
ဘယ္လိုနည္းနဲ႕ေဖာက္ခြဲရမလဲဆိုတာ မသိဘူးျဖစ္ေနတယ္ …..
အဲ႕လိုမသိတိုင္း ကြ်န္မစိတ္ရဲ႕ ဖိစီးမႈ႕ေတြ အားလံုးကုိ ကြ်န္မ မိဘနဲ႕ ညီအကုိ၊ေမာင္ႏွမေတြဆီကုိ လႊဲပုိ႕မိတယ္ …. တကယ္ကကြ်န္မ ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြကုိ ကြ်န္မမ်က္ႏွာ မၾကည္လင္မႈ႕ေၾကာင္႕ ျျဖစ္ျဖစ္၊ ကြ်န္စိတ္တိုလို႕ စကားေကာင္းေကာင္းမထြက္လို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ စိတ္မညစ္ေစခ်င္၊ စိတ္အားမငယ္ေစခ်င္ဘူး …. ခုခ်ိန္မွာ ပုိဂရုစိုက္ရမယ္ဆိုတာ မသိမဟုတ္၊ သိေနလ်က္နဲ႕ ကြ်န္မ မိသားစုကုိ ဘာလို႔မ်ား နားလည္မႈ႕မေပးမိပါလိမ္႕ …..