တစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္မျမင္ရဘူး ....

ႏိုင္ငံတကာ အမ်ိဳးသမီး ညီလာခံတစ္ခု က်င္းပသည္။ ကမာၻအရပ္ရပ္မွ အမ်ိဳးသမီး
အမ်ားအျပား တက္ေရာက္ၾကသည္။

အေမရိကန္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က သူ႕အေတြ႕အၾကံဳကိုေျပာျပသည္။
"ကၽြန္မ ေယာက်္ားနဲ႕ လက္ထပ္တဲ့ေန႕မွာပဲ သူ႕ကို ေျပာလိုက္တယ္။ ကၽြန္မ
သန္႕ရွင္းေရး မလုပ္ႏိုင္ဘူး၊ အိမ္မရွင္းႏိုင္ဘူးလို႕။ အဲ့ဒီေနာက္ သူ႕ကို
တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္ မျမင္ရဘူး။ သံုးရက္ေျမာက္ေန႕မွ သူပံုးတစ္ပံုးနဲ႕
ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ပံုးထဲမွာ စက္ရုပ္တစ္ရုပ္၊ အဲ့ဒီ စက္ရုပ္က သန္႕ရွင္းေရး
လုပ္ေပးတယ္။ အိမ္ရွင္းေပးတယ္"

အဂၤလိပ္ အမ်ိဳးသမီး အလွည့္ေရာက္လာသည္။
"ကၽြန္မလည္း ေယာက်္ားနဲ႕ လက္ထပ္တဲ့ေန႕မွာ ေျပာလိုက္တယ္။ ကၽြန္မ ထမင္း
မခ်က္ႏိုင္ဘူး၊ ပန္းကန္လည္း မေဆးႏိုင္ဘူးလို႕။ တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္ မျမင္ရဘူး။
သံုးရက္ေျမာက္ေန႕မွ ေသတၱာတစ္လံုးနဲ႕ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ေသတၱာထဲမွာ
စက္ရုပ္တစ္ရုပ္၊ အဲ့ဒီ စက္ရုပ္က ထမင္းခ်က္ေပးတယ္၊ ပန္းကန္ေဆးေပးတယ္။

ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး အလွည့္သို႕ ေရာက္လာရာ ...
"ကၽြန္မလည္း ေယာက်္ားနဲ႕ လက္ထပ္တဲ့ေန႕မွာ ေျပာလိုက္တယ္။ ကၽြန္မ
တံျမက္စည္း မလွည္းႏိုင္ဘူး၊ ေရမခပ္ႏိုင္ဘူး၊ ထမင္းမခ်က္ေပးႏိုင္ဘူး၊
ပန္းကန္လည္း မေဆးႏိုင္ဘူး။ တစ္ရက္ မျမင္ရဘူး။ ႏွစ္ရက္မျမင္ရဘူး။ အဲ့..
သံုးရက္ေျမာက္ေန႕မွာ ဘယ္ဖက္ မ်က္လံုးက နည္းနည္း ျပန္ျမင္လာတယ္"

အံ႕ဖြယ္ျမန္မာ

“ဘာေျပာတယ္ ေလာ္ရာ”

“စိတ္မ၀င္စားဘူးလို.ေျပာတာပါ ဒယ္ဒီ”

“မရဘူး သမီး။ ဒီေခတ္ႀကီးမွာ မင္းဗမာစာ၊ဗမာစကားမတတ္လို.မရဘူး”

“ဒါဆိုလည္း ေနာက္မွတက္မယ္ ဒယ္ဒီ။ အခု သမီးမွာ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းနဲ. ဂ်ပန္ ယဥ္ေက်းမႈအတန္းေတြ တက္ရဦးမယ္”

“အဲ.ဒါခက္တာပဲ။ ဘာကအေရးႀကီးလဲဆိုတာ မင္းတို.ကေလးေတြ မခြဲႏိုင္ဘူး။ ဗမာစကားတတ္ရင္ ကမၻာမွာ မင္းသြားခ်င္တဲ.ဆီသြားလို.ရၿပီ။ မင္းလုပ္ခ်င္တဲ.အလုပ္ လုပ္လို႕ရၿပီကြ”

“အဂၤလိပ္စာထက္ပဲ အသံုး၀င္ဦးမလား ဒယ္ဒီရာ”

“၀င္ၿပီလား သမီး။ ကဲ .... မင္းဗမာစာ၊ဗမာစကားတတ္ၿပီ ဆိုပါေတာ. ပထမဆံုး မင္း ရန္ကုန္က မာစတာတန္းေတြတက္ခြင္႕ရမယ္။ မင္းဘူးဦးၾသဘာသရဲ႕ စာေကာင္း၊စာခန္႕ေတြဖတ္လို႕ရမယ္ ... ၿပီးေတာ႕ ....”

“ရွိတ္စပီးယားထက္ပဲ ေကာင္းဦးမလား။ ဒါထက္ ဂ်ာမန္လူမ်ိဳးအေဖက ဒီလိုေျပာတာကို အံ႕ၾသမိပါရဲ႕ ”

“ဘာကြ ..... ေအး .... ၂၀၀၀ ျပည္.ႏွစ္ေလာက္ကဆို ငါေျပာတာမွားခ်င္မွားမယ္။ အခုလိုအခ်ိန္မွာေတာ႕ မင္းဗမာစာမတတ္ရင္ ဘာျဖစ္မယ္ထင္လဲ”

“သိပ္ေတာ႕မထူးပါဘူး”

“ဟာ ...သိပ္ထူးတာေပါ႕ သမီးရယ္ ။ ကဲ .... ဒယ္ဒီေျပာမယ္... နားေထာင္ ။ ဗမာစာမတတ္ရင္ ေနာက္ႏွစ္ဆန္းမွာ ထြက္လာမယ္႕ မိုက္ခရိုေဆာ.ရဲ႕ ၀င္းဒိုး ပုပၸါးကုိ မင္းဘယ္လိုသံုးမလဲ ။ ထားပါေတာ. မင္းက အိုးပင္းဆို. လို. ။ လင္းနက္ရဲ႕ ဟသၤာေရာင္အပုိင္း(၆) ကုိေရာ ဘယ္လိုကိုင္တြယ္မလဲ .....
အလုပ္လုပ္လို.မေကာင္းေတာ.တဲ. ၀င္းဒိုး ဗစ္စတာ နဲ.ေနခဲ႕ခ်င္ရင္ေတာ. မင္း အေမရိကကို သြား .. ေခတ္ေရွ.ေျပးေနတဲ. အေရွ.ေတာင္အာရွကုိေတာ. မလာေလနဲ.။ ေနာက္ၿပီး ဆဲလ္ဖံုးနဲ. ေျမပံုစနစ္ေတြမွာဆိုရင္ မင္းဗမာစာ မတတ္တာနဲ.သံုးရခက္ၿပီ”

“ ဘာဆိုင္လဲ ဒယ္ဒီရာ”
“ဆိုင္တာေပါ. .... တက္ခ်္စကရင္ နဲ. အသံကြန္မန္း ေတြသံုးထားတဲ. (ဆသရ) အမ်ိဳးအစားဖံုးေတြကုိ မင္းဘယ္လို အသံုးခ်မလဲ။ ေျမပံုက စာတန္းေတြကလည္း ဗမာလိုေလ”

“ဆိုနီနဲ. ႏိုကီယာကေတာ. အဂၤလိပ္လိုသံုးပါေသးတယ္”

“ဒယ္ဒီသိၿပီ။ ငါ႕သမီးက ၀ိဇၨာတန္းတက္ၿပီး ေခတ္နဲ.မ်က္ေျချပတ္ေနတာကိုး။ မင္းေျပာတဲ. တံဆိပ္ေတြက နည္းပညာပုိင္းမွာ ဆသရ ကုိမမွီေတာ.ဘူးကြ။ စစ္ကိုင္းမွာ လုပ္သြားတဲ. ဆသရ အေရာင္းျမွင္.တင္ေရးပြဲကုိ အမ္အာတီဗီြ ၂၃ က တိုက္ရိုက္လႊင္.လို. ဒယ္ဒီၾကည္.လိုက္ရတယ္။

သိပ္ကိုေကာင္းတဲ. လက္ကိုင္ဖံုးေတြပဲ သမီး။ ႏိုကီယာဆိုတာ ကေလးကစားတာပါကြာ။ ကဲ .... ဒီေတာ. သမီး ဗမာစာ သင္တန္းသြားတက္။ ၿပီးရင္ ေနာက္လထဲ ဒယ္ဒီ ဗမာျပည္သြားရင္ လိုက္ခဲ.ေတာ.. ဟုတ္ၿပီလား ။”

“ဗမာျပည္၀င္ခြင္.ဗီဇာက ထင္သေလာက္ မလြယ္ဘူးေနာ္ ။ ေနာက္ၿပီး ဒယ္ဒီက ဘာသြားလုပ္မွာလဲ”

“ဒယ္ဒီက ေတာင္ငူမွာလုပ္မယ္. ေလယာဥ္ျပပြဲကိုသြားမယ္ ။ ဗမာျပည္လုပ္ မိုးယံဆင္ ငါးထပ္လူစီး ေလယာဥ္ကုိ အဓိကၾကည္.ခ်င္လို.ပါ ။ အဲ.ဒီေလယာဥ္က ေျပးလမ္းမလိုဘူး။ ၿပီးေတာ. ေတာင္ပံေတြလဲေခါက္သိမ္းႏိုင္တယ္တဲ.။ သမီးပါရင္ေတာ. ရန္ကုန္ ျမကြ်န္းသားပန္းၿခံထဲက ေရေအာက္ျပခန္းမွာ လုပ္မယ္. စက္ရုပ္အေလးမၿပိဳင္ပြဲ ၀င္ၾကည္.မလားလို.ေလ”

“စိတ္၀င္စားဖို.ေတာ.ေကာင္းသားပဲ .....ဒါနဲ. အစားအေသာက္က အဆင္ေျပပါ.မလား ဒယ္ဒီ”

“ဟား ဟား ... ငါ.သမီးက သူ.အေမနဲ.တူလာၿပီ။ ႀကံဖန္ပူတတ္လာတယ္။ ဒီမွာ သမီး ... ဗမာျပည္မွာမရတာမရွိဘူး ။ သမီးဘာစားခ်င္လဲ ။ အဆူးမပါ အနံ႕ကင္းတဲ. ၂၁၁၄ ခုႏွစ္စတိုင္ဒူးရင္းသီးလား။ သယ္ယူရလြယ္ကူတဲ. ေလးေထာင္.ပံုၾကက္ဆင္ဥလား၊ ေလဆာနဲ. အရိုးေတြကုိေခ်ၿပီး တေကာင္းလံုး၀ါးလို.ရေအာင္လုပ္ထားတဲ. ငါးသေလာက္ေပါင္းလား၊ ဥေရာပသားေတြအတြက္ သီးသန္.လုပ္ထားတဲ. အျဖဴေရာင္ ပုန္းရည္ႀကီးလား ... ဒါမွမဟုတ္....”

“ေတာ္ပါၿပီ ဒယ္ဒီရယ္။ ဗိုက္ေတာင္ဆာလာၿပီ .... သြားေရး၊လာေရးနဲ. ဆက္သြယ္ေရးက... ”

“သမီး .... သမီးေမးခြန္းေတြက နည္းနည္းေဘးေရာက္လာၿပီ။ ဗမာျပည္သြားမယ္ဆိုကတည္းက ဒါေတြ ထည္.စဥ္းစားဖို.မလိုဘူးေလ ။ ေလယာဥ္ေပၚကဆင္းတာနဲ. ေအာက္ဆီဂ်င္စစ္စစ္ ထည္.ထားတဲ. ေလရႈဗူးေတြေပးမယ္။ ေနေရာင္ျခည္ကာတဲ. ဦးထုပ္နဲ. မ်က္မွန္လည္းေပးမယ္။ ရာသီဥတုေၾကာင္.ေတာ. သမီးမပူရေတာ.ဘူး။ သမီးသြားမယ္႕ ဟိုတယ္တိုင္းမွာ သမီးစီးလာတဲ. ကားတံခါးကို လာကပ္မယ္Tube ေတြရွိတယ္။ အဲ.ဒီအေပၚေျခေထာက္ခ်လိုက္ရံုနဲ. အလိုေလ်ာက္ေရြ.လ်ားၿပီး သမီးကို ရီဆက္ရွင္းကို ပုိ.ေပးလိမ္.မယ္။ အဲဒီမွာ ဘာသာစကားအနည္းဆံုး ၅၉၀ ေလာက္ေျပာတတ္တဲ. ဟိုတယ္၀န္ထမ္းေတြေစာင္.ေနလိမ္.မယ္။ ေနာက္ ... ဘာတဲ. .... ဆက္သြယ္ေရး ဟုတ္လား .... ဗမာနယ္စပ္ကို ေလယာဥ္ျဖတ္တာနဲ. အင္တာနက္ကြန္နက္ရွင္ ရၿပီ ။ ဂ်ီအက္စ္အမ္ေတြသယ္လာရင္ ေျပာလို.ရၿပီ။ အဲ...ကုိယ္.ဖံုးယူလာဖို.ေမ.လာရင္လည္း မပူပါနဲ. ။ေလဆိပ္မွာ လက္ကမ္းစာေစာင္ေ၀သလို လိုက္ေ၀ေနတဲ.ခ်ာတိတ္ေတြရွိတယ္ ...ႀကိဳက္တဲ. ဆင္ကဒ္ေရြးယူ။ ဟန္းဆက္ကေတာ. ထုတ္ထားတာ ႏွစ္ပတ္ၾကာတဲ. ေမာ္ဒယ္ဆိုရင္ အလကားယူလို.ရတယ္ေလ။ အမ်ားစုကေတာ. ဆသရ လို.ေခၚတဲ. တံဆိပ္ေတြေပါ. ေလ ...”

“ေအာ ... ေကာင္းလိုက္တာေနာ္ ။ ဒါနဲ႕ အစိုးရနဲ.ႏိုင္ငံေရးကေရာ ... ”

“အစိုးရ ... အစိုးရ ... ဒီ အစိုးရကေတာ.ကြာ .... ဒယ္ဒီေျပာမယ္ ... ဒီလိုရွိတယ္ ...”
ထိုစဥ္ .... “ဆိုက္ကားအားလား” ဟူေသာ ခရီးသည္ အသံေၾကာင္. ကြ်န္ေတာ္လည္းလန္.ႏိုးသြားကာ ခရီးသည္ကို လိုရာသို႕တင္ေဆာင္လိုက္ပို.ေလေတာ. သတည္း ........

မွတ္ခ်က္။ ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၏ ေဖာ္၀ဒ္ ေမးလ္မွရတာကို ျပန္လည္မွ်ေ၀ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္မရင္ထဲမွာလဲ ကြ်န္မတို႕ႏိုင္ငံကုိ တကယ္ဒီလိုႏိုင္ငံမ်ိဳးျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္ ...

ရင္ဖြင္႕သူ

ခံစားခ်က္တိုင္းကုိသာ
ေဖာက္ခြဲခြင္႕ရခဲ႕ရင္
ငါ႕ေလာက္ေနေပ်ာ္သူ
ကမၻာမွာရွိမယ္မထင္ဘူး …..

မ်ိဳသိပ္ျခင္းဆိုတာ
ေကာင္းတဲ႕အရာတစ္ခုလို႕
ဘယ္တုန္းကမွ မထင္ခဲ႕ေပမယ္႕
ငါဟာ မ်ိဳသိပ္ျခင္းနဲ႕ ရင္းႏွီးခဲ႕တယ္ …..

တခါတခါ
စိတ္ရွိတိုင္းလုပ္လိုက္ခ်င္ေပမယ္႕
ငဲ႕ညွာစရာေတြက
ငါ႕ေခါင္းထဲေပၚေပၚလာတယ္ ….

လူေတြက ငါ႕ကုိ
“အနစ္နာခံတတ္သူ” တဲ႕ ……
နာမည္ေကာင္းေပမယ္႕
ငါ႕ရဲ႕ခံစားခ်က္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ
သၿဂိ ၤဳလ္ပစ္လိုက္ရတာေတာ႕
ရင္မခ်ိစြာနဲ႕ပါပဲ ….