tag:blogger.com,1999:blog-77771937924189625472011-09-16T11:40:15.532-07:00<br> <i><center>" မိုးရြာထဲမွာလမ္းေလွ်ာက္ခ်င္တယ္ ......."</center></i>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.comBlogger1131100tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-87971251200888591232011-01-23T23:43:00.001-08:002011-01-23T23:53:22.457-08:00<font face="Zawgyi-One"> <br />စာလဲ မေရးတာ တစ္ႏွစ္ေတာင္ရွိသြားၿပီ ... အလုပ္နဲ႔ပတ္သတ္ၿပီးစိတ္ရႈပ္လို႔ ေရးမိေရးရာေရးလိုက္တာပါ ... <br />ဒီအလုပ္မွာ လုပ္ရတာ မႏွစ္သက္ေပမယ္႔ ကုိယ္႔ပလန္ေလးေတြရွိေနေသးလို႔ ဆက္လုပ္ရင္းနဲ႔ စိတ္ကရႈပ္လိုက္ ေျပလုိက္ လံုးခ်ာလည္ေနေတာ႔တာပါပဲ ... ခုေလာေလာဆယ္ေတာ႔ သတ္မွတ္ရက္တအားနီးေလ၊ စိတ္ေတြ ဂေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားျဖစ္ေလ၊ လုပ္လက္စေတြ မျပတ္ေလနဲ႔ ရူးခ်င္သလိုလို ျဖစ္ေနတယ္ ..... း(<br /><br />ပံုစံခြက္တခုထဲ ျဖက္ကနဲက်သြားခ်ိန္<br />ေခ်ာ္လဲ ေရာထိုင္ဖို႔ကုိ<br />ပတ္၀န္းက်င္ကပဲျဖားေယာင္းတယ္ …<br />အတိတ္ထဲကေန သင္ခန္းစာယူရင္းနဲ႔ပဲ<br />အဲ႔ဒီအတိတ္ထဲမွာပဲ အခါခါေခ်ာ္လဲ…<br />ထိခိုက္ ပြန္းပဲ႔သြားတာေတြျပပါဆိုရင္ေတာ႔<br />စိတ္ေတြ၊ ခံစားမႈေတြ ပဲ ခ်ျပစရာရွိတယ္ …<br /><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-8797125120088859123?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-62587404927402557142010-01-16T11:27:00.000-08:002010-01-16T16:59:45.110-08:00<font face="Zawgyi-One">အေမ …. ခုတေလာ သမီးစိတ္ေတြရႈပ္တယ္ အေမရယ္ … စိတ္လဲမေကာင္းဘူး ..<br />ျမန္မာႏိုင္ငံက ဆရာ၀န္ေတြ လူနာေတြအေပၚေစတနာ တျပားသားဖုိးမွမရွိၾကေတာ႔ဘူးလား … အေမ႔ကုိသမီးေျပာပါတယ္ … ပထမတစ္ေခါက္မ်က္စိသြားျပကတည္းက ဆရာ၀န္ကေနာက္တစ္ဘက္က ေသြးေၾကာတစ္ေခ်ာင္းေယာင္ေနတယ္ဆိုေတာ႔ ႀကိဳတင္ကာကြယ္တာလုပ္ပါလို႔ေလ …<br />အေမ႔ကုိ ဆရာ၀န္က ေနလို႔ရေသးတယ္ လကုန္မွလာဆိုတာနဲ႔ပဲ အေမသူ႔စကားကုိယံုၿပီးေတာ႔ မသြားဘူးေလ …. သူ႔စကားအတိုင္း လကုန္သြားေတာ႔ သူကေယာင္ေနတာေပါက္ေတာင္ေပါက္ေတာ႔မယ္တဲ႔လား အေမ …. <br />ဒါဆုိ သူေျပာတဲ႔ ေနလုိ႔ရေသးတယ္ဆိုတာ ေပါက္တဲ႔အထိေစာင္႔ခိုင္းတာလားအေမ ….<br />ေလဆာပစ္တယ္ဆိုတာ ေသြးေၾကာမေပါက္ေအာင္ပစ္တာလား … ဒါမွမဟုတ္ ေပါက္ေအာင္ပစ္တာလား အေမ ….. အခ်က္ ၂၀၀၀ တဲ႔ …. နည္းသလားအေမရယ္ …<br />အေမ႔မ်က္စိဘယ္ေလာင္ေတာင္နာလိုက္ရွာမလဲ …. သမီးစိတ္မေကာင္းဘူးအေမ ….<br />အေမက ဆရာ႔ကုိေလဆာပစ္ရင္သက္သာမလားေမးေတာ႔ ဆရာက ဒါကေတာ႔ ကံပဲတဲ႔လားအေမ ... ဒီလုိလက္လြတ္စပယ္ေတာ႔မေျပာသင္႔ဘူးေနာ္ … ပစ္လဲေပါက္မယ္ မပစ္လဲေပါက္မယ္ဆိုရင္ အေမ႔မ်က္စိကုိ အနာမခံသင္႔ဘူးအေမ …. ပထမတစ္ဘက္တုန္းကလဲ ေလဆာပစ္ၿပီးရင္ေကာင္းသြားမွာတဲ႔ … ပစ္လဲပစ္ၿပီးေရာ မ်က္ၾကည္လႊာမွာ အမာရြတ္ထင္သြားလို႔ အရွင္းမျမင္ရႏုိင္ေတာ႔ဘူးတဲ႔ … ေလဆာပစ္လုိ႔ အမာရြတ္ျဖစ္သြားတာလားအေမ … မ်က္ၾကည္လႊာလဲရင္ ရႏုိင္မလားဆိုၿပီး သီတဂူမွာ သြားေမးခိုင္းေတာ႔ စမ္းသပ္ၿပီး ဒါ မ်က္ၾကည္လႊာနဲ႔ မဆိုင္ဘူးဆိုၿပီး Register လုပ္ခြင္႔မေပးျပန္ဘူး … ဘယ္ဆရာ၀န္စကားကမွန္သလဲအေမရယ္ … သူတို႔ေပၚမွာ သမီးတုိ႔ေတြက်န္းမာေရးကို အပ္ဖုိ႔ ဆိုတာ ယံုၾကည္ရပါ႔မလားအေမ … သမီးအရမ္းစိုးရိမ္တယ္ အေမရယ္ … တစ္ဘက္က သိပ္မျမင္ရေတာ႔ဘူး … ခုေနာက္တစ္ဘက္ကထပ္ၿပီး သိပ္မျမင္ရေတာ႔ဘူးဆိုတဲ႔အေျခအေနျဖစ္သြားရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ အေမရယ္ …. အေမ႔ရဲ႔က်န္တဲ႔ မ်က္စိတစ္ဘက္ ဘာမွမျဖစ္ပါေစနဲ႔လို႔ သမီးဆုေတာင္းပါတယ္အေမ ….<br /><br />မွတ္ခ်က္။ ။ သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ ... ဆီးခ်ိဳသမားမ်က္စိေ၀ဒနာရွင္ေတြကို ကုတဲ႔မ်က္စိဆရာ၀န္ေကာင္းေကာင္းေလးမ်ားရွိရင္ ညႊန္ေပးၾကပါေနာ္ .... ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ....<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-6258740492740255714?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-24107524836557041562009-12-27T07:56:00.001-08:002009-12-27T08:04:07.301-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SzeD6Fw3UhI/AAAAAAAAAN8/fvAhpUh7rdg/s1600-h/night.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SzeD6Fw3UhI/AAAAAAAAAN8/fvAhpUh7rdg/s400/night.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419945710566461970" /></a><br /><center>[ပံုေလးကုိ ဒီက andrewsullivan.theatlantic.com ယူထားပါတယ္]</center><br /><br /><font face="Zawgyi-One"><center>လြမ္းတယ္ကြယ္ …<br /><br />တိမ္ျပာရီရီ နဲ႔ ညေနဆီေရာက္ရင္လည္း<br />လြမ္းတယ္ ….<br /><br />ေလေျပငယ္ေဆာ႔ျမဴး တသုန္သုန္ျဖဴးတိုင္းလည္း<br />လြမ္းတယ္ ….<br /><br />ၿပိဳမလို ညိဳတလွည္႔နဲ႔ တိမ္ေတြြညိႈ႔ဆိုင္း မိႈင္းလာရင္လည္း<br />လြမ္းတယ္ ….<br /><br />ရြက္ေျခာက္ငယ္ေတြ ေလေျပနဲ႔တြဲကတာျမင္ရင္လည္း<br />လြမ္းတယ္ …<br /><br />သည္းတခ်ိဳ႔ ဖြဲတခ်ိဳ႔ မုိးစက္ငယ္ေတြ ခုန္ေပါက္ေဆာ႔ကစားတာျမင္လည္း<br />လြမ္းတယ္ …<br /><br />ကမ္းစပ္ကုိ ခိုးနမ္းသြားတဲ႔ လိႈင္းေခါင္းျဖဴေတြကုိၾကည္႔ရင္းလည္း<br />လြမ္းတယ္ ….<br /><br />လေလးေရးေရး မေကြးတေကြးကုိ ၾကည္႔ရင္းလည္း<br />လြမ္းတယ္ …..<br /><br />သူတစ္လူ ငါတစ္မင္းနဲ႔ ေတာက္ပေနတဲ႔ ၾကယ္စင္အစင္းစင္းကုိ ၾကည္႔ရင္းလည္း<br />လြမ္းတယ္ ……<br /><br />လိႈင္းခတ္သံကုိ တိတ္တခိုးနားဆင္ရင္းလည္း <br />လြမ္းတယ္ …<br /><br />လြမ္းတယ္ကြယ္ … .ငါ မင္းကုိ အရမ္းလြမ္းတယ္ …<br /><br /><br /></center></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-2410752483655704156?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-72276577680527575412009-12-12T11:17:00.000-08:002009-12-12T11:20:05.829-08:00<font face="Zawgyi-One"> ခုတေလာအခ်ိန္အားေလးနည္းနည္းရရင္ ျမန္မာဗြီဒီယိုကားေလးေတြၾကည္႔ျဖစ္တယ္ …<br />ေနာက္ၿပီး ရုပ္ရွင္ေတြ၊ ဗီြဒီယိုေတြက ေခတ္ရဲ႔အရိပ္ကုိတကယ္ပဲထင္ဟပ္ေစသလားဆိုတာ လည္းကြ်န္မေတြးမိတယ္ .… တကယ္လို႔ ထင္ဟပ္ေစတယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာ အနည္းငယ္ေတာ႔ ဘ၀င္မက်ခ်င္သလိုလိုပါပဲ …<br /><br />ခုတေလာၾကည္႔မိတဲ႔ကားေလးေတြထဲမွာ “Club” သြားမယ္ဆိုတဲ႔ စကားကုိ ခဏခဏေျပာၾကတယ္ …. ကလပ္မွာ ကတဲ႔အခန္းေတြေတာ္ေတာ္ေလးပါၾကတယ္ … ခ်မ္းသာတဲ႔ အသိုင္းအ၀ုိငး္ကလူငယ္ေတြတင္လားဆိုေတာ႔လည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး ….. သာမန္၀န္ထမ္းအေနနဲ႔သရုပ္ေဆာင္သူေတြကလဲ ကလပ္သြားမယ္ … ကမယ္ .. .အေၾကာေတြေလ်ာ႔မယ္တဲ႔ …. တကယ္ပဲ ျမန္မာျပည္ကလူငယ္ေလးေတြ အဲ႔လိုျဖစ္ေနၾကသလားကြ်န္မသိခ်င္လာတယ္ … အဓိကကေတာ႔ မိန္းကေလးေတြပါ … ေခတ္ေနာက္က်က်န္ေနတယ္လို႔ေျပာရမလား၊ အျမင္က်ဥ္းတယ္လို႔ပဲဆိုရမလားပဲ ဒီကလပ္သြားတယ္ဆိုတဲ႔ကိစၥကုိ မိန္းကေလးေတြအတြက္ သေဘာမက်တာေတာ႔အမွန္ပဲ …. သြားဖူးလို႔လားလို႔ ေမးရင္ ကြ်န္မတစ္ခါမွမသြားဖူးပါဘူး …. အျမင္နဲ႔တင္ စိတ္ကသိကေအာင္႔ႏိုင္လြန္းလို႔လို႔ပဲေျဖရမယ္ထင္ပါတယ္ …. မသြားဖူးပဲနဲ႔လာေျပာေနတယ္လို႔ဆိုရင္လဲ ကလပ္ကုိမိန္းကေလးေတြသြားျခင္းရဲ႔ ေကာင္းက်ိဳးေလးေတြေတာ႔ သိခ်င္ပါတယ္ … ကြ်န္မကဆိုးက်ိဳးေတြပဲျမင္ေနလို႔ပါ …. ကြ်န္မအသိေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကုိ ကရေတာ႔ဘယ္လိုေနလဲ … ဘာျဖစ္လို႔သြားတာလဲလို႔ ေမးၾကည္႔ဖူးပါတယ္ … သူကေျပာတယ္ စိတ္လြတ္ကုိယ္လြတ္ ခုန္ေပါက္ကရေတာ႔ စိတ္ေတြေပါ႔ပါးသြားတယ္တဲ႔ …. မုိက္မုိက္ေလးေတြလဲေတြ႔ရတယ္တဲ႔ … ေယာက္်ားေလးေတြအတြက္ေတာ႔ မဆိုးလွဘူးေပါ႔ …. ေဆးခ်၊ ဖဲရိုက္၊ အေပ်ာ္အပါးလိုက္ေနတာထက္စာရင္ေတာ္ေသးတယ္လို႔ေျပာလို႔ရပါေသးတယ္ …<br /><br />ဒီေန႔ညၾကည္႔မိတဲ႔ကားမွာကရင္းနဲ႔ျပသနာတက္ၾကပါတယ္ …. ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ကတဲ႔ ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္က ကေနတဲ႔မိန္းကေလးကို တင္ပါးကုိင္လိုက္လို႔တဲ႔ …. <br />ေကာင္မေလးေတြက နင္ဘာလုပ္တာလဲဆိုေတာ႔ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ဘာလုပ္လို႔လဲတဲ႔ …. ဒီမွာ ေကာင္မေလးေတြကေဒါပြၿပီး နင္ငါ႔ရဲ႔-င္(ဒီလိုစကားလံုးမ်ိဳးကုိလဲ ဆင္ဆာကခြင္႔ျပဳပါတယ္) ကုိ ကိုင္လိုက္တယ္ေလဆိုေတာ႔ … ေကာင္ေလးေျဖပံုက ေကာင္မေလးကဖ်ားေယာင္းလို႔ ကုိင္လိုက္သတဲ႔ေလ …. ကြ်န္မစိတ္ထဲအေတြးေတြထပ္၀င္လာျပန္တယ္ … ကေနတဲ႔ထဲမွာ လူေကာင္းေတြရွိႏိုင္သလို၊ အခြင္႔ေရးသမားေတြလဲရွိႏုိင္ပါတယ္ … ဒီလိုကိစၥေတြမျဖစ္ဘူးလို႔ ဘယ္သူမွအတပ္မေျပာႏိုင္ဘူးေလ။ ျဖစ္လာခဲ႔ရင္လည္း ဒီေလာက္ ရႈပ္ရွက္ခတ္ေနၿပီး မွိတ္တလွည္႔ လက္တလီမီးေရာင္ထဲ၀င္ကေတာ႔ အကုိင္ခံရတာနည္းသလားလို႔ ေျပာရမလိုျဖစ္ေနၿပီ ….<br />ကြ်န္မတို႔ေတြ ကားက်ပ္က်ပ္ကုိ လူခ်င္းထပ္စီးေနရတာေတာင္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ အိတ္ေတြ ထမင္းဗူးေတြနဲ႔ကာၿပီး မတတ္သာလို႔သာ စီးၾကရတာပါ …. ခုေတာ႔ အထိ အကုိင္ခံခ်င္လုိ႔လူၾကားထဲ၀င္တိုးၾကသလားလို႔ေတြးရမလိုျဖစ္ေနၿပီ ……<br /><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-7227657768052757541?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-10894632985486019912009-11-30T20:55:00.000-08:002009-11-30T21:06:56.199-08:00<font face="Zawgyi-One">Management တဲ႔ …. သေဘာက်ခ်င္စရာ၊ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ႔ ဒီစကားလံုးကုိ ကြ်န္မသိပ္သေဘာမက်ခ်င္ေတာ႔ဘူး …. တကယ္ေတာ႔ Management ဆိုတာအလုပ္တစ္ခုေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္နဲ႔ ၿပီးေျမာက္ေစဖို႔ Process တစ္ခုပဲျဖစ္သင္႔ပါတယ္ … ေရဗူးေပါက္တာမလုိခ်င္ဘူး ေရပါတာပဲလိုခ်င္တယ္ဆိုတဲ႔ အမိန္႔တစ္ခုလိုမ်ိဳးေတာ႔မျဖစ္သင္႔ပါဘူးေလ …. <br /><br />ကြ်န္မတို႔အလုပ္က Management ဆိုသူေတြရဲ႔ ေကာင္းကြက္ေလးေတြသိသေလာက္ခ်ေရးၾကည္႔ခ်င္သားလား …. <br />ကြ်န္မရဲ႔အထက္လူႀကီးကေျပာတယ္ “ငါ ဘာ အယ္ရာမွ မလိုခ်င္ဘူး” တဲ႔ … မသိရင္ ကြ်န္မကပဲ အယ္ရာေတြကုိ ခ်စ္လြန္း၊ျမတ္ႏိုးလြန္းလို႔ လုပ္ယူေနသလားပဲ … ကြ်န္မလဲ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္ … “နင္မလိုခ်င္သလို ငါလဲမလိုခ်င္ပါဘူး” လို႔ … <br />စေန၊တနဂၤေႏြ အလုပ္မလုပ္ေစခ်င္ပါဘူး ဆိုၿပီး တေန႔ အလုပ္ခ်ိန္ ၈ နာရီစာမကတဲ႔အလုပ္ေတြကုိ ၿပီးေစခ်င္တယ္ …. ေတာ္ပါတယ္ သူတို႔လုပ္ပံု …<br />ပလန္လုပ္တယ္တဲ႔ … ပလန္လုပ္တယ္ဆိုတာ ရွိေနတဲ႔အလုပ္နဲ႔မွ်တတဲ႔အခ်ိန္တစ္ခုျဖစ္သင္႔တာေပါ႔ …. ခုေတာ႔ အခ်ိန္ကုိညွိလို႔ရတယ္တဲ႔ ဒါေပမယ္႔ ရက္ထပ္မတိုးရဘူးတဲ႔ ….. ကြ်န္မ ထပ္ေျပာစရာ စကားမရွိေတာ႔ဘူးေလ … အင္းလို႔ မေျပာလို႔မွမရေတာ႔လဲ အင္းေပါ႔ …. မၿပီးေသးတဲ႔အလုပ္ေတြလုပ္ဖုိ႔ ပလန္ကုိ ေျပာပါတဲ႔ … ကြ်န္မေျပာလုိက္တယ္ … တစ္ရက္မွာ ၂၄ နာရီပဲရွိတာ … ငါ ဒီအလုပ္အတြက္ ၁၀ နာရီ နဲ႔ ၁၂ နာရီၾကားအခ်ိန္ေပးထားတာလို႔ဆိုေတာ႔ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတယ္ …ကြ်န္မ ဒီေလာက္ပဲတတ္ႏိုင္တယ္ …. ကြ်န္မအစြမ္းကုန္ အေကာင္းဆံုးလုပ္ထားတာပဲေလ …. ခန္းမွန္းေျခအခ်ိန္ကုိပဲေပးလို႔ရတဲ႔ကြ်န္မတို႔အလုပ္မွာ ရက္အတိအက်ေတာင္းရံုတင္မဟုတ္ပဲ နာရီအတိအက်ပါလာေတာင္းေတာ႔ ကြ်န္မစိတ္တိုလာေရာ …. အိုင္တီအလုပ္မွာ အဖြဲ႔နဲ႔လုပ္ေလ တစ္ေယာက္ေပၚတစ္ေယာက္မွီတည္ေနတဲ႔ကိစၥေတြကမ်ားေလပဲဆိုတာ သူလဲသိရဲ႔သားနဲ႔ … ၿပီးေတာ႔ သံုးလအခ်ိန္ယူထားတဲ႔ပေရာဂ်က္တစ္ခုကို အခ်ိန္ေလ်ာ႔ေစခ်င္တယ္ … သူကနည္းနည္းေလးေလ်ာ႔ခိုင္းခ်င္တာနဲ႔ ကြ်န္မေဘာ႔စ္က ေလ်ာ႔ေပးမယ္ဆိုတာခ်ည္းပဲ … ေနာက္လူေတြကုိထည္႔မတြက္ဘူး … ျဖစ္ႏိုင္လားမျဖစ္ႏိုင္လားလဲ မစဥ္းစားဘူး …. Complaint ဘယ္ေလာက္တက္တက္ ေနာက္ဆံုးေတာ႔လဲ အထက္လူႀကီးသေဘာပဲ …<br />မျဖစ္ႏိုင္လို႔ ကုိယ္ေတြက ပိတ္ရက္ေတြပါအလုပ္လုပ္ရၿပီဆိုရင္ ေလ်ာ႔ခိုင္းတဲ႔လူႀကီးက မင္းတို႔ဘာလို႔ ပိတ္ရက္ေတြအလုပ္လုပ္သလဲတဲ႔ … ဒီလိုလုပ္တာေတာင္ ထြက္လာတဲ႔ Result က်ေတာ႔ တူတူပဲတဲ႔ … Result ကုိ သူဘာနဲ႔တိုင္းသလဲေတာ႔မသိဘူး .. သူ႔အတြက္ေတာ႔ ကုိယ္ေတြကုိ အခ်ိန္ေလ်ာ႔ခိုင္းလို႔ရေလ .. .သူက နာမည္ရေလပဲ ….<br /><br />ဒီေတာ႔ Management ဆိုတာ ကြ်န္မအတြက္ေတာ႔ လူေတြကုိက်ပ္တဲ႔ Process တခုလို႔ပဲလို႔ျမင္လာေတာ႔တယ္ …. <br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-1089463298548601991?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-49630100772552010502009-10-18T06:43:00.000-07:002009-10-18T20:28:49.354-07:00<font face="Zawgyi-One"> ေမာင္ေလးဗညားရွိန္တဂ္ထားတဲ႔ ပုိ႔စ္ေလး အေၾကြးဆပ္လိုက္ပါတယ္ ... <br /><br />နာမည္က ။ ။ ၾကယ္ျပာ<br /><br />ေျပာခ်င္တဲ့စကားေလး ေလးလံုးက ။ ။ ကုိယ္ႀကိဳက္တာလုပ္<br /><br />ေကာင္ေလးနာမည္က ။ ။ ကင္းေကာင္<br /><br />ေကာင္မေလးကေတာ့ ။ ။ ႀကိဳးၾကာ<br /><br />လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္က ။ ။ ကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္<br /><br />အေရာင္ထဲမွာေတာ့ ။ ။ ေကာ္ဖီေရာင္<br /><br />ဘာ၀တ္ထားလဲဆိုေတာ့ ။ ။ ကခ်င္ထမီ<br /><br />ဘာအစားအစာၾကိဳက္လဲဆိုရင္ ။ ။ ေကာ္ျပန္႔စိမ္း<br /><br />ေရခ်ိဳးခန္းထဲေတြ႕တာ ။ ။ ေၾကြေဘစင္<br /><br />ေနရာက ။ ။ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း<br /><br />ဘာျဖစ္လို႕ေနာက္က်လဲဆိုေတာ့ ။ ။ ကားပ်က္ေနလို႔<br /><br />ေအာ္ခ်င္ေနတာက ။ ။ ကုိယ္ေကာင္းရင္ ေခါင္းမေရြ႔ဘူး<br /><br />ဇတ္ကားထဲမွာေတာ့ ။ ။ ေကာင္းခ်စ္တဲ႔မမ<br /><br />ဘာေသာက္ခ်င္လဲဆိုေတာ့ ။ ။ ေက်ာက္ေက်ာ<br /><br />တီး၀ိုင္းနံမည္က ။ ။ ကြန္းစ္ (Corns)<br /><br />တိရစၦာန္နံမည္က ။ ။ က်ား<br /><br />လမ္းနံမည္ကေတာ့ ။ ။ ကန္ပတ္လမ္း<br /><br />ကားက ။ ။ ကားဒီလက္<br /><br />သီခ်င္းေလးထဲမွာ ........ ကုိယ္ေရးရာဇ၀င္(အငဲ)<br /><br />ၾကိယာထဲမွာေတာ့ . . . . . .ကင္သည္ (Roast) <br /><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-4963010077255201050?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-81980651619224530032009-10-11T08:13:00.000-07:002009-10-11T08:16:22.950-07:00<font face="Zawgyi-One"><br />ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး ျမဴယံပါးပါးကုိထြင္းေဖာက္<br />ၾကည္စင္တဲ႔အလင္းတစ္ေျပာက္လုိ ….<br />ေလမထန္ မိုးမသဲ<br />ညင္းသြဲ႔သြဲ႔ေလေျပတစ္ခက္လို ….<br />လမလင္း မ၀င္းပခ်ိန္<br />ေတာက္ပတဲ႔ၾကယ္စင္တစ္စင္းလို ….<br />အသာအယာနဲ႔ပဲ နင္ဟာ ငါ႔ရင္ထဲ အလိုလိုေရာက္ခဲ႔တယ္ ….<br /><br />ၾကည္စင္တဲ႔ေမတၱာ အဆံုးမရွိတဲ႔အၾကင္နာေတြနဲ႔<br />ခက္ထန္မႈေတြကုိ အေရာင္ေျပာင္း<br />မေပ်ာ႔ေျပာင္းတဲ႔စိတ္ေတြကုိ ဖယ္ထုတ္<br />သံသယအမိႈက္ေတြကုိ သန္႔စင္လို႔<br />ငါ႔ရင္တခုလံုးက ပန္းဖူးေတြကုိ <br />နင္ကညင္သာစြာပဲပြင္႔ေစခဲ႔တယ္ …<br /><br />အခ်စ္ဆိုတာထက္ ျမတ္ႏိုးတြယ္တာမႈေတြပုိဖက္တဲ႔<br />ငါ႔အတြက္ေပးထားတဲ႔ နင္႔ရင္ထဲကရတနာတစ္ပါးကုိ<br />တစ္သက္တာတန္ဖိုးထားလို႔<br />မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းမယ္လို႔<br />ငါ ဒီကဗ်ာထဲကေနပဲ ကတိေပးပါတယ္ ….<br /><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-8198065161922453003?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-32166501812695321732009-09-23T03:09:00.001-07:002009-09-23T07:37:27.443-07:00<font face="Zawgyi-One">ျမေရၾကည္ စိမ္႔စမ္းနဲ႔<br />စိမ္းဆတ္ဆတ္ေတာတန္းသြယ္<br />ျမဴခိုးထ ရႈမ၀တဲ႔ျမင္ကြင္း<br />ၾကည္႔ေလရာ မ်က္စိေအးလို႔<br />တမ္းတတ လြမ္းရေအာင္ကလဲ <br />ေက်ာေျပာင္ေျပာင္ ကတၱရာေမွာင္ေမွာင္နဲ႔သာ<br />က်င္႔သားရေနတဲ႔ ကြ်န္မကေတာ႔ ရန္ကုန္သူေပါ႔ …<br /><br />ကြ်န္မတို႔ၿမိဳ႔မွာ <br />မျမင္ရတဲ႔ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားေတြရွိတယ္<br />အသံုးမ၀င္ေတာ႔တဲ႔ အမွန္တရားေတြရွိတယ္<br />ေခါက္သိမ္းထားတဲ႔ သမာသမတ္က်မႈေတြရွိတယ္<br />ရြာမက်ႏိုင္ေတာ႔တဲ႔ မ်က္ရည္မိုးေပါက္ေတြရွိတယ္<br />ဗူးအႀကီးႀကီးေတြနဲ႔ထည္႔သိမ္းထားတဲ႔<br />သိကၡာခပ္ေသးေသးေတြရွိတယ္ …<br /><br />ကြ်န္မတို႔ျမိဳ႔မွာ<br />မ်က္ႏွာႀကီးရာ ဟင္းဖတ္ပါတတ္တဲ႔ ဓေလ႔စရိုက္ေတြရွိတယ္ <br />ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားတဲ႔ အႏိုင္က်င္႔ျခင္းေတြရွိတယ္<br />လည္ရင္လည္သလို လုပ္စားၾကတဲ႔ <br />ကတံုးေပၚထိပ္ကြက္သူေတြရွိသလို<br />သူခိုးလက္က သူ၀ွက္လုတာေတြလဲ ဒုနဲ႔ေဒး<br /><br />ကြ်န္မတို႔ၿမိဳ႔မွာ<br />ကိရိယာစံုလင္တဲ႔ ေဆးခန္းႀကီးေတြရွိတယ္<br />ကြ်မ္းက်င္တဲ႔ ဆရာ၀န္ႀကီးေတြရွိတယ္<br />၀န္ေဆာင္မႈေတြဆိုတာကလဲ ေပါမွေပါ<br />ေစတနာကေတာ႔ အသျပာမရွိရင္ နတၳိပဲ<br /><br />ကြ်န္မတို႔ျမိဳ႔မွာ<br />ထူးခ်ြန္တိုးတက္ခ်င္တဲ႔လူငယ္ေတြရွိတယ္<br />သူတို႔ေတြထိုင္ဖုိ႔ လကၻက္ရည္ဆိုင္ေတြလည္းရွိတယ္ …<br />အလုပ္အေၾကာင္းေဆြးေႏြးဖို႔ ဘီယာဆိုင္ေတြလဲရွိတယ္ …<br />မိန္းကေလးအခ်ိဳ႔ အလုပ္မရွားဖို႔ <br />စင္တင္ေဖ်ာ္ေျဖပြဲေတြေတာင္ပါလိုက္ေသးရဲ႔ ….<br /><br />ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္မကေတာ႔<br />ျမိဳ႔ေလးကုိခ်စ္တုန္း သံေယာဇဥ္ျဖစ္တုန္း<br />ခြဲခြာခ်င္သူေတြနဲ႔ဆံုတိုင္း ျမဳိ႔ေလးကုိယ္စား<br />ႏွေျမာတသတုန္း ……<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-3216650181269532173?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-4621452842478871362009-08-17T07:54:00.000-07:002009-10-04T01:11:59.995-07:00<font face="Zawgyi-One"><br />ၾကယ္စင္ခါးေတြလင္းလက္<br />အရိပ္မဲ့တဲ့ညမွာ<br />ပါးလွ်တဲ့လတစ္စင္းရဲ႕အၿပံဳးကိုေငး<br />အေ၀းဆံုးကနင့္ဆီ<br />အလြမ္းေတြေတးသီရင္း<br />ညည့္ငွက္ကို မိတ္ဖြဲ႕<br />ေလညွင္းကိုလက္ဆက္လို႔<br />မပ်က္ကြက္တဲ့သတိရျခင္း<br />ငါနင့္ဆီအပ္ႏွင္းပါတယ္..<br /><br />အေ၀းဆံုးက အနီးဆံုးသူေတြအျဖစ္<br />ရင္ထဲမွာတမ္းတ လြမ္းမ၀တဲ့တို႔ေတြ<br />ျဖဴစင္ျခင္းနဲ႔အျမစ္တြယ္ မပ်က္ျပယ္သံစဥ္ေတး<br />သံေယာဇဥ္ရင္ေငြ႕ေလးနဲ႔<br />တိမ္ေတြေပၚတံတားေဆာက္<br />သက္တန္႔လမ္းလဲေဖာက္ခဲ့မယ္…<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-462145284247887136?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-68212578445723970642009-08-11T09:26:00.000-07:002009-08-14T21:54:28.968-07:00<font face="Zawgyi-One"><br />ခုတေလာ အလုပ္မ်ားေနတာမို႔ အြန္လိုင္းသိပ္မတက္ႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနတာ ..... <br />ခုေလးတင္ ဘေလာ႔ကုိ၀င္ၾကည္႔မိေတာ႔ ေမာင္ေလးတလႏြန္က အစ္မေရ တဂ္ထားတယ္တဲ႔ ....<br />အဲ႔ဒါနဲ႔ဘာမ်ားလဲလို႔ ၀င္ၾကည္႔မိေတာ႔ ေမးခြန္းေလးေတြက ေျဖခ်င္စရာေလးေတြျဖစ္ေနလု႔ိ ေျဖၾကည္႔လိုက္တယ္ေနာ္ ...<br />ေမာင္ေလး တလႏြန္ ေက်နပ္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင္႔ပါတယ္ .....<br /><br />ေတြးေနမိတာက<br /><font color="Navy">အေျပာင္းအလဲမ်ားလြန္းတဲ႔စိတ္အေၾကာင္း</font><br /><br />ကုိယ့္ကုိကုိယ္ၿပန္ဆင္ၿခင္မိတာက<br /><font color="Navy">ငါလဲ ေတာ္ေတာ္အေျပာင္းအလဲမ်ားပါလားလို႔</font><br /><br />က်န္းမာေရး<br /><font color="Navy">လူကေကာင္းတယ္ ... စိတ္ကမေကာင္းဘူး .... ရူးေတာ႔မရူးေသးပါဘူး ...</font><br /><br />ဖတ္ၿဖစ္တဲ့ စာအုပ္ေတြက<br /><font color="Navy">စာအုပ္ေတြေတာ႔မဖတ္ျဖစ္ဘူး ... ကဗ်ာေလးေတြပဲဖတ္ျဖစ္တယ္ ...</font><br /><br />ေရာက္ေနၿဖစ္တာက<br /><font color="Navy">ဘယ္မွကုိမေရာက္ျဖစ္ဘူး .... </font><br /><br />ေရးၿဖစ္ေနတာက<br /><font color="Navy">ပရိုဂရမ္ေတြ</font><br /><br />နားေထာင္ၿဖစ္ေနတာက<br /><font color="Navy">တစ္စံုတစ္ေယာက္ရဲ႔ကုိယ္တိုင္တီး ကုိယ္တိုင္ဆို သီခ်င္းေလးေတြ</font><br /><br />ရြတ္ေနမိတဲ့ ကဗ်ာက<br /><font color="Navy">တစ္စံုတစ္ေယာက္ရဲ႔ကုိယ္ပုိင္ကဗ်ာေလးေတြ</font><br /><br />ၿဖစ္ခ်င္ေနတာက<br /><font color="Navy">စိတ္မပူပင္တတ္တဲ႔သူ</font><br /><br />စားၿဖစ္ေနတတ္တာက<br /><font color="Navy">အလုပ္ ကန္တင္းက ထမင္းနဲ႔ဟင္း</font><br /><br />သနားေနမိတာက<br /><font color="Navy">ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္ခြင္႔မရသူတိုင္းကုိ သနားတယ္ ... ကိုယ္ကုိယ္တိုင္လဲပါတယ္ ...</font><br /><br />လြမ္းေနမိတာက<br /><font color="Navy">ေဖနဲ႔ေမ</font><br /><br />ေမ့ေလ်ာ႕ပစ္မိေနတာက<br /><font color="Navy">အတိတ္ေတြ</font><br /><br />ခါးသက္ေနမိတာက<br /><font color="Navy">ဆႏၵရွိသေလာက္မစြမ္းႏိုင္တာေတြေပါ႔ ...</font><br /><br />တမ္းတေနမိတာက<br /><font color="Navy">ပန္းပင္ေလးေတြနဲ႔ျခံေလးတစ္ျခံ</font><br /><br />ၾကိတ္ၿပီးခ်ီးက်ဴးေနမိတာက<br /><font color="Navy">မိဘအေပၚသိတတ္တဲ႔သူေတြ</font><br /><br />ၾကိတ္ၿပီးအထင္ေသးေနမိတာက<br /><font color="Navy">သူမ်ားေခါင္းေပၚနင္းၿပီးတိုးတက္ရာ တိုးတက္ေၾကာင္းရွာတတ္သူေတြ</font><br /><br />ဆႏၵမရွိတဲ့ေနရာ<br /><font color="Navy">ပူျပင္းေျခာက္ေသြ႔လြန္းတဲ႔ေနရာ</font><br /><br />ဆႏၵရွိေနတဲ့ ကိစၥ<br /><font color="Navy">ပုိက္ဆံစုခ်င္တယ္</font><br /><br />ခ်စ္ေနတာက<br /><font color="Navy">တစ္စံုတစ္ေယာက္</font><br /><br />စိတ္ပ်က္ေနမိတာက<br /><font color="Navy">ခ်စ္တဲ႔သူေတြနဲ႔ေ၀းေနရတာ</font><br /><br />စြဲလန္းေနမိတာက<br /><font color="Navy">တစ္စံုတစ္ေယာက္ရဲ႔ ဂရုစိုက္မႈေတြ</font><br /><br />လုိအပ္ေနတာက<br /><font color="Navy">ေငြ</font><br /><br />ေတာင္းေနမိတဲ့ဆု<br /><font color="Navy">မိဘကုိရာသက္ပန္အလုပ္အေကြ်းျပဳႏိုင္တဲ႔သူ</font><br /><br />ထပ္ၿပန္တလဲလဲ ေအာ္ဟစ္ေနမိတာက<br /><font color="Navy">မ်ားလိုက္တဲ႔အလုပ္ေတြကြာ ....</font><br /><br />ဝန္ခံခ်င္တာက<br /><font color="Navy">အပ်င္းႀကီးတာ မေဖ်ာက္ႏိုင္ေသးဘူး .....</font><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-6821257844572397064?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-51237623477951229552009-07-23T08:44:00.000-07:002009-07-23T09:29:01.390-07:00<font face="Zawgyi-One">ေအာ္ .... ဘာလိုလိုနဲ႔အသက္တစ္ႏွစ္ႀကီးသြားျပန္ၿပီ .... တိုးလာတဲ႔အသက္နဲ႔ညီမွ်တဲ႔ရင္႔က်က္မႈမ်ိဳးရွိၿပီလားလို႔ ကိုယ္႔ကုိကုိယ္ျပန္ဆန္းစစ္မိတယ္ ... အနည္းငယ္ပုိရင္႔က်က္သြားတာေတာ႔ အေသအခ်ာပါပဲ ... လိုေနတာေတြလည္းအမ်ားႀကီးက်န္ေသးတယ္ဆိုတာကုိလဲ သတိခ်ပ္မိတယ္ ... ေမြးေန႔မို႔လို႔ဆိုၿပီး ပုိ႔စ္တင္တာကလြဲရင္ ေထြေထြထူးထူးေတာ႔ဘာမွမလုပ္ျဖစ္ပါဘူး ... ေမြးၿပီးရင္ ေသတဲ႔ေန႔ပဲရွိတယ္ ဆိုတဲ႔ ေမႀကီးစကားကုိလဲ ၾကားေယာင္မိသား .... ဒီေန႔ေလးအတြက္ ထူးျခားတာက ေမြးေန႔အမွတ္တရ ကဗ်ာေလးရတာပါ ....ဒီကဗ်ာေလးအတြက္ ကုိႀကီးကုိအရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ... <br /><font color="navy"><br />ျမခြာညိုသေျပလမ္းက ၀ါဆိုပန္းနဲ႔လွမ္းေတာ္မႈ<br />ဆယ္ယူေလ ခတၱာပ်ဳိနဲ႔ ေရစိုစိုနံနက္ခင္းမွာ<br />အာ႐ုဏ္နီ ေရာင္ျခည္ျဖာလို႔<br />ပန္းကမၺလာမွာအခ်င္းေဆး<br />အဆင္းကေလးနဲ႔ ပြင့္တဲ့ပန္း..<br /><br />အျမင့္လမ္းထိ တင့္ဆန္းလို႔ယဥ္ေစ႔ခ်င္<br />ႏြယ္ယွက္ခါ အထက္နန္းထိ<br />ပင္ထက္မွာလန္း<br />ေလအထက္မွာ ပြင့္တဲ့ပန္းမို႔<br />လြင့္၀ဲကာ မေၾကြေစနဲ႔<br />ရန႔ံစံု ရဂံုထဲမွာလွ<br />လမ္းႀကံဳသူ ႐ႈတိုင္းေမႊး<br />ရင္ၿငိမ္းေအးေသာ ပန္းျဖစ္ေစ...<br /><br />မုိုးမဆန္း ညိႈးႏြမ္းလို႔ေရမ၀င္ရင္<br />ေနသခင္အထက္နားဆီက လက္တားလို႔ကာလိုက္ခ်င္ရဲ႕<br />ေနမသာ လေရာင္ျဖဴးလို႔<br />ရြက္ဖူးပ်ဳိနဲ႔ ႏုသစ္ေစ...<br /><br />ရာသီဒါဏ္ ေနသင့္ရင္<br />ပင္ျမင့္မွာ စိုးေတာ္မူနဲ႔<br />ေလ၀င့္ကာ ေခၽြခါခ်လည္း<br />ျမညွာတန္ ခိုင္ခိုင္ၿမဲ က်ဳိးပ်က္ေလနဲ႔...</font><br /><a href="http://hopeofmind.com/mainblog/"><u><br />“မ်ိဳးဦးဥာဏ္”</u></a><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-5123762347795122955?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-65624729843710230252009-07-20T08:48:00.000-07:002009-10-04T00:33:15.924-07:00<font face="Zawgyi-One">ေဖာ္၀ဒ္ေမးေလးပါ ... သေဘာက်လို႔ ရွဲလိုက္ပါတယ္ ... အနည္းငယ္ေလာက္ၿပံဳးျဖစ္သြားရင္ပဲ ေက်နပ္ပါတယ္ ...<br /> အင္တာနက္သုံးတဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ အခ်က္အလက္ေတြ အေကာင့္ေတြ၊ password ေတြ လုံျခဳံမႈရွိဖို႕ က အေရးၾကီးလွပါတယ္<br /> အဲလို အေရးၾကီးလွတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ ကို သူတပါးလက္ထဲကို ပါမသြားေအာင္ ထိမ္းသိမ္းဖို႕က လည္း မလြယ္လွပါဘူး။<br /> ဒီေန႕ ေခတ္မွာ hacker ေတြ၊ hacker ျဖစ္ခ်င္လို႕ လက္တည့္လိုက္စမ္းေနတဲ့လူေတြ ကလည္း မ်ားလာတာေၾကာင့္ ကာကြယ္ဖို႕ကလည္း အေတာ္ခက္လာပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ တို႕ ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ အခ်က္ အလက္ေတြကို ကာကြယ္ႏိုင္မယ့္ ေနာက္ဆုံးေပၚ နည္းလမ္း သုံးမ်ိဳးကို ေဖာ္ျပလိုပါတယ္ ။<br /><br />ပထမနည္း : ကိုယ္ဘာ႐ိုက္လဲ ဆိုတာ မျမင္ရေအာင္ ကာကြယ္နည္း။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SmSVDLsfBEI/AAAAAAAAANQ/J0oAkbgHBPU/s1600-h/safety1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SmSVDLsfBEI/AAAAAAAAANQ/J0oAkbgHBPU/s400/safety1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360573338389251138" /></a><br />ဒုတိယနည္း : ကိုယ္ဘာၾကည့္ေနလဲဆိုတာ သူမ်ားမျမင္ရေအာင္ ကာကြယ္နည္း။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SmSVLfWGfMI/AAAAAAAAANY/iXcFbe1LKjY/s1600-h/safety2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SmSVLfWGfMI/AAAAAAAAANY/iXcFbe1LKjY/s400/safety2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360573481103031490" /></a><br />တတိယနည္း : ႐ိုက္တာေရာ ၾကည့္တာေရာ ဘာမွ မျမင္ရေအာင္ ကာကြယ္နည္း။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SmSVSoj4lAI/AAAAAAAAANg/ONHHeubGJDg/s1600-h/safety3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SmSVSoj4lAI/AAAAAAAAANg/ONHHeubGJDg/s400/safety3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360573603835843586" /></a><br><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SmSVaMPgfeI/AAAAAAAAANo/jCACq-zUWRs/s1600-h/safety4.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SmSVaMPgfeI/AAAAAAAAANo/jCACq-zUWRs/s400/safety4.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360573733673139682" /></a></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-6562472984371023025?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-25180231683669459292009-07-13T08:37:00.000-07:002009-10-04T00:38:17.261-07:00<font face="Zawgyi-One">လူေတြကဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္႔ကုိဆို အေကာင္းမျမင္ၾကဘူး … ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ဆံုရင္ပဲ သူတို႔မွာ ထိတ္သလိုလို၊ လန္႔သလိုလိုနဲ႔ တကယ္ကကြ်န္ေတာ္က ဘာေကာင္မွမဟုတ္ပါဘူး … ဂဏန္းေလးတစ္လံုးရယ္သာပါ …. ေရတြက္စဥ္ေတြထဲက သခ်ၤာနာမ ကိန္းညႊန္းေလးတစ္ခုေပါ႕ … လူေတြက ေစ႔ေစ႔မေတြးၾကလို႔ပါ … လူေတြထြင္မွျဖစ္လာတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔လိုဂဏန္းေလးတစ္လံုးက လူေတြရဲ႔ကံၾကမၼာကုိစိုးမိုးႏိုင္ပါ႔မလားဗ်ာ ….<br /><br />လူေတြက ရယ္လဲ အေတာ္ရယ္ရသဗ် … ဟုိတေန႔ကေပါ႔ နံရံေပၚကျပကၡဒိန္ေလးထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ ႏွပ္ေနတုန္း စကားေျပာသံၾကားလို႔ ဘာရယ္မဟုတ္နားစြင္႔လိုက္မိတယ္ေလ …. ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ အခ်ီခ်ေျပာေနသံေလးေပါ႔ … <br /><br />တစ္ေယာက္က “ငါဟယ္ … ဒီေန႔ အလုပ္လုပ္ရတာ တစ္ခုမွအဆင္မေျပဘူး …. အလြဲအေခ်ာ္ေတြခ်ည္းပဲ ” <br /><br />ေနာက္တစ္ေယာက္က “နင္ကလဲ ဒီေန႔ ၁၃ရက္ေန႔မို႔ေနမွာဟ … ၁၃ ဂဏန္းက လာဘ္မေကာင္းတတ္ဘူးေလ”<br /><br />အလိုဗ်ာ … ေနရင္းထိုင္ရင္း ၁၃ က အျပစ္ျဖစ္ေနပါေရာလား …. စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ထြက္သြားဖုိ႔ျပင္တယ္ …<br />သူတို႔နဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းက စားပြဲတင္ျပကၡဒိန္ေလးထဲ ကြ်န္ေတာ္၀င္ေနလိုက္တယ္ ….ေဟာ .. ခဏေနေတာ႔ လူႏွစ္ေယာက္၀င္လာတယ္ … <br /><br />လူႀကီးက စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ “က်ဳပ္ဗ်ာ ဗိုက္နာလို႔ ကားအျမန္ေရာင္းထြက္ခ်င္ပါတယ္ဆိုမွ ၀ယ္လက္က ၁၃ ရက္ေန႔မို႔ ေငြမေခ်ခ်င္ဘူးတဲ႔ဗ်ာ ေနာက္ရက္ေရႊ႔လိုက္တယ္ … ကြ်တ္စ္” <br /><br />ၾကားရျပန္ၿပီ ဒီ ၁၃ ….. ၁၃ ကုိေၾကာက္လုိ႔ေရွာင္ရင္းနဲ႔ အလုပ္ေတြအကုိင္ေတြပ်က္ေနၾကတာပါလား ….<br />ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိတယ္ … ၁၃ မဟုတ္တဲ႔ တျခားရက္ေတြတိုင္းေရာ အဆင္ေျပေနတာက်လို႔ွဗ်ာ …. ၁၃ ရက္ေန႔မွာ တခုခုမ်ား မျဖစ္လိုက္နဲ႔ … ဒီ ၁၃ ေၾကာင္႔ဆိုတာ လူတိုင္းပါးစပ္ကမခ်ဘူး … အဲ ေကာင္းတာေလးျဖစ္ၾကည္႔ ခ်ီးက်ဴးေဖာ္မရဘူး ….. လူေတြက တကယ္ေတာ႔ အလကားပါဗ်ာ …. ထစ္ကနဲရွိ ဘာကုိ အျပစ္ပံုခ်ရမလဲဆိုတာရွာၿပီ …. ကုိယ္ဘာလုိေနသလဲဆိုတာမၾကည္႔ဘူး …. အဓိကနဲ႔ သာမညကုိ လူေတြမခြဲတတ္ေသးပါဘူးဗ်ာ ….<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-2518023168366945929?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-50119612245495225622009-07-11T05:08:00.000-07:002009-07-11T05:09:35.680-07:00<font face="Zawgyi-One">တမ္းတ တတနဲ႔<br />လြမ္းရက္ေတြပဲ တိုးတယ္<br />ဆံုႏိုင္ခြင္႔ေတြကေတာ႔ အလွမ္းေ၀းဆဲ<br />တေန႔ေန႔ေပါ႔လို႔<br />ေျပာရဖန္လဲမ်ားလို႔<br />ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ပန္းပင္ေလးေတြေတာင္<br />မသိမသာညိႈးလာလိုက္တာဆိုတာေလ<br />ပန္းပ်ိဳးသူရင္မခ်ိတာပဲ အဖတ္တင္ပါတယ္ …<br />ထပ္တလဲလဲ နားေထာင္မိတဲ႔သီခ်င္းေတြကလဲ <br />အလြမ္းေတြကုိ အေတာင္တပ္<br />ေလအႏွံ႔ျဖန္႔၀ဲေပးေနသလိုလို ….<br />မႈန္မိႈင္းမိႈင္း အံု႔ဆိုင္းဆိုင္း<br />ရာသီကလည္း အလြမ္းဇာတ္ကဖို႔အတြက္<br />အားေပးအားေျမွာက္လုပ္လို႔ေပါ႔ …<br />လြမ္းတယ္ ခ်စ္သူရယ္ …<br />မင္းကုိ ငါ အရမ္းလြမ္းတယ္ ….<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-5011961224549522562?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-32749103954765308312009-06-22T08:54:00.000-07:002009-06-22T09:23:41.743-07:00<font face="Zawgyi-One">ေဖႀကီးေရ ..... မနက္ျဖန္ေဖႀကီးေမြးေန႔ဆိုတာ သမီး မေမ႔ပါဘူး ... ဘာလိုလိုနဲ႔ေဖႀကီးေတာင္ အသက္(၆၅) ရွိသြားၿပီေနာ္ ....သမီးက အဲ႔ေလာက္ေတာင္ရွိေနၿပီမထင္ဘူးေဖႀကီးရ ..... သမီးမ်က္စိထဲမွာေတာ႔ သမီးငယ္ငယ္ကတည္း ခုခ်ိန္ထိေဖႀကီးမ်က္ႏွာက ဒီအတိုင္းပဲျမင္ေနတာ ... ဒီေန႔ ေမြးေန႔အထူးမို႔လို႔ဆိုၿပီး မကန္ေတာ႔ေတာ႔ပါဘူး .. ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ သမီးကေန႔တိုင္းမပ်က္မကြက္ကန္ေတာ႔ေနက်မုိ႔လို႔ေလ ... ဒီေန႔မွာထူးၿပီးကန္ေတာ႔ဖို႔မလိုေတာ႔ဘူးေပါ႔ ... ဟုတ္တယ္ဟုတ္ ... ေဖႀကီးနဲ႔ ခုနက ဖုန္းေျပာေတာ႔ သမီး ေဖ႔ေမြးေန႔အတြက္ စာေရးမယ္လို႔ မေျပာလိုက္ရဘူး ... ေဖႀကီးေရ ေဖ႔ေမြးေန႔မွာ သမီးတို႔မိသားစု ဘုရားတူတူသြားခ်င္တယ္ ... သမီးျပန္လာေတာ႔ အငယ္ေကာင္ကျပန္လို႔မရ ... သူျပန္သြားျပန္ေတာ႔ သမီးကျပန္လို႔မရနဲ႔ မိသားစု(၅)ေယာက္ တူတူဆံုဖို႔ဆိုတာလဲ မလြယ္လိုက္တာေဖႀကီးရာ .... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါေလ သမီးတို႔စကားေျပာေနခြင္႔ေတာ႔ရွိေနေသးတာပဲ ... အဓိကက ေဖနဲ႔ေမ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနဖုိ႔ပါပဲ .... <br /><br />မိသားစုအေပၚ သိပ္ခ်စ္တတ္ၿပီး အရာရာ စိတ္ရွည္တတ္တဲ႔ ေဖႀကီး ... မိသားစုတစ္ခုလံုးေပၚ အပင္ပန္းခံၿပီးတာ၀န္ေက်ခဲ႔တဲ႔ေဖႀကီး ... <br />သားသမီးကုိ ရိုက္တာထက္ ပါးစပ္နဲ႔ထိေရာက္ေအာင္ ဆံုးမတတ္တဲ႔ေဖႀကီး .... စကားသိပ္မ်ားလြန္းတဲ႔သမီးစကားေတြကုိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နားေထာင္ေပးတဲ႔ေဖႀကီး .... သမီးရဲ႔ေအာင္ျမင္မႈ႔ေတြကို ခ်ီးက်ဴးေပးတတ္ၿပီး သမီးစိတ္ဓာတ္က်တိုင္း အားေပးတတ္တဲ႔ေဖႀကီး ..... အေဖလိုတစ္မ်ိဳး သူငယ္ခ်င္းလိုတစ္သြယ္နဲ႔ေနေပးတတ္တဲ႔ ေဖႀကီး .... သမီးေလ ေဖႀကီးကို က်န္းမာစြာနဲ႔ အသက္ရွည္ေစခ်င္ေသးတယ္ ... တရားဘာ၀နာပြားစီးၿပီး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလး ေက်နပ္စြာနဲ႔ ဘ၀ရဲ႔အခ်ိန္ေတြကုိ ကုန္လြန္ေစခ်င္ေသးတယ္ ... ၿပီးေတာ႔ ဆပ္မကုန္ႏိုင္တဲ႔ ေက်းဇူးေပါင္းမ်ားစြာကို ႏိုင္သေလာက္အစြမ္းကုန္ဆပ္ခြင္႔ေလးလဲရခ်င္ေသးတယ္ .... <br /><br />ေဖႀကီးေမြးေန႔ေတြ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္က်န္းမာစြာေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ပါေစ .......<br /><br /> </font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-3274910395476530831?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-81384597233919102132009-06-20T11:14:00.001-07:002009-10-04T00:40:31.878-07:00ဒီပံုေလးက သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကတဆင္႔ရတဲ႔ ပံုေလးပါ ... ရယ္ရလို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ရွဲလိုက္ပါတယ္ ... <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/Sj0nJ70fwpI/AAAAAAAAANI/UjbX9udvRf4/s1600-h/ATT00203.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 315px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/Sj0nJ70fwpI/AAAAAAAAANI/UjbX9udvRf4/s400/ATT00203.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349474984016200338" /></a><br /><font face="Zawgyi-One">.</font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-8138459723391910213?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-47391151253379936122009-06-13T21:35:00.000-07:002009-10-03T23:18:21.086-07:00<font face="Zawgyi-One"><br />မပီျပင္တဲ႔အနာဂတ္တစ္ခုမွာ<br />အခ်စ္ဆိုတာကုိ ပံုေဖာ္ဖို႔ခက္တယ္<br />ကုိယ္႔နားေရာက္ဖုိ႔အတြက္<br />အႀကီးမားဆံုးအခက္အခဲက<br />နင္႔ရဲ႔အေလးျမတ္ထားဆံုးအရာဆိုေတာ႔လဲ<br />ငါ နားလည္ပါတယ္ ….<br />ကုိယ္ခ်င္းလဲစာပါတယ္ …<br />ငါကိုယ္တိုင္က နင္႔ကုိဒုတိယေနရာပဲေပးႏိုင္ခဲ႔တာေလ ….<br />ဘာေျပာရမလဲ … ဘာလုပ္ရမလဲ ….<br />ဘာလုပ္သင္႔သလဲဆိုတာငါ သိပါတယ္ …<br />မပီျပင္ေတာ႔တဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္တစ္ခုနဲ႔<br />ခရီးမဆက္ခ်င္ေတာ႔ေပမယ္႔<br />မေျပာရက္ဘူး ခ်စ္သူ<br />ေျပာမထြက္ပါဘူး <br />ငါတို႔လမ္းခြဲၾကစို႔ လို႔ေပါ႔ ….<br />နင္ငါ႔အတြက္မစဥ္းစားေပးေပမယ္႔<br />ငါနင္႔အတြက္စဥ္းစားေပးတယ္<br />ဒီအခ်ိန္မွာ နင္စိတ္မညစ္ေစဖို႔ေတာ႔<br />ငါႏိုင္သေလာက္ႀကိဳးစားမွာပါ ….<br />ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ အနာဂတ္အတြက္<br />နင္က “စိတ္မေကာင္းဘူး” တဲ႔လား …<br />ငါလဲ နင္နဲ႔ထပ္တူပါပဲ ….<br />ငါ႔တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ အနာဂတ္မဲ႔တဲ႔ဒီေန႔<br />ငါတစ္သက္မေမ႔ဘူးကြယ္ ….<br />အခ်စ္ဆိုတာကုိ မကုိးကြယ္ေပမယ္႔<br />ခုခ်ိန္မွာ နင္႔ေဘးကငါထြက္မသြားပါဘူး ….<br />ဖူးစာမပါလို႔ မဆံုျဖစ္ၾကေတာ႔ရင္<br />နင္ေရာ ငါေရာ ၀မ္းမနည္းျဖစ္ေအာင္<br />ျပင္ဆင္ထားၾကစို႔ရဲ႔ ……<br /><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-4739115125337993612?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-79544361416329219442009-06-04T10:53:00.000-07:002009-06-04T11:12:34.334-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://i161.photobucket.com/albums/t209/sweet_smile_2007/project.jpg?t=1244138679"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width:550px; height: 400px;" src="http://i161.photobucket.com/albums/t209/sweet_smile_2007/project.jpg?t=1244138679" border="0" alt="" /></a><br /><font face="Zawgyi-One">ဒီပံုေလးကုိ သေဘာက်လို႔တင္လိုက္တာပါ ... သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ဆီကရတာပါ ... ဆားခ်က္တယ္ေတာ႔လဲ မဟုတ္ပါဘူး ... း) ပံုေလးကုိ ကလစ္လုပ္ၿပီး ခ်ဲ႔ၾကည္႔ေနာ္ ... စာေတြဖတ္မွ သေဘာက်ဖုိ႔ေကာင္းတာ ....<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-7954436141632921944?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-61555157120818744562009-06-01T07:41:00.000-07:002009-06-01T07:42:30.427-07:00<font face="Zawgyi-One"><br />“ဘ၀” တဲ႔<br />ကဗ်ာဆရာေတြက စကားလံုးလွလွေတြနဲ႔ ဖြဲ႔သီၾကတယ္ …<br />စာေရးဆရာေတြက စကားေျပလွလွေတြနဲ႔ ေရးစပ္ၾကတယ္ …<br />ဒါေပမယ္႔ ဘ၀ေတြကေတာ႔ မလွရွာၾကပါဘူး …<br />လက္လုပ္လက္စား၊ ပညာတတ္လူတန္းစား<br />ေခါင္းရြက္ဗ်က္ထိုး၊ အစုိးရ၀န္ထမ္း<br />သူ႔အလႊာနဲ႔သူ သူ႔အထြာနဲ႔သူ<br />ရုန္းကန္လိုက္ၾကရတာမ်ား<br />တခါတခါ လူဆိုတာေတာင္ ေမ႔ေမ႔သြားတယ္ ….<br />(၂၁)ရာစုမွာ လူေတြကစက္ရုပ္ျဖစ္<br />ခံစားခ်က္ေတြမ်ိဳးတုန္း အၾကင္နာေတြဆိတ္သုဥ္းကုန္ၾကတာ<br />တိုးတက္လာတာလား ဆုတ္ယုတ္သြားတာလားဆိုတာ<br />စဥ္းစားဖို႔ေတာင္ ဦးေႏွာက္ေတြက အားမရွိၾကေတာ႔ဘူး …<br />အလုပ္ၿပီး အလုပ္<br />အလုပ္ၿပီး အလုပ္<br />အလုပ္ၿပီး အလုပ္ ……..<br />စား၀တ္ေနေရး ဒီအေရး(၃)ခု ေျပလည္ဖို႔ကလြဲရင္<br />က်န္တာေတြ ဘာမွမသိေတာ႔တဲ႔ဘ၀ေတြ ……<br />နင္းျပားျဖစ္ေနတဲ႔ဘ၀ေတြ ……<br />ေမာ္မၾကည္႔ရဲတဲ႔ဘ၀ေတြ …..<br />ခံစားခ်က္မဲ႔ဘ၀ေတြ …..<br />အႏွိမ္ခံဘ၀ေတြ ……<br />ဘ၀ ဘ၀ခ်င္း၀ါးစားခံရတဲ႔ဘ၀ေတြ …..<br />အသားမာတက္ေနလိုက္ၾကတာဆိုတာမွ<br />နာလို႔နာေနမွန္းေတာင္ မသိၾကေတာ႔ဘူးေလ ……<br />ကဲ …. ဒီထက္၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတာ ဘာရွိဦးမွာလဲ ……<br /><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-6155515712081874456?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-53777772858652065932009-05-24T00:46:00.000-07:002009-05-25T07:32:33.752-07:00<font face="Zawgyi-One"><br />ကြ်န္မကုိ ေမာင္ေလးတလႏြန္ရယ္၊ ေမာင္ေလးကုိရဲရယ္က ေခါင္းစဥ္တစ္ခုစီနဲ႔တဂ္ထားတာပါ ... သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးအတြက္ ပုိ႔စ္ေရးခ်င္ေနေပမယ္႔ အလုပ္ေၾကာင္႔ အာရံုေတြေနာက္ေနလို႔ ေရးဖို႔ ဘယ္လိုစ်ာန္မ၀င္ဘူးျဖစ္ေနတာ ... ခုေတာ႔ တဂ္ပုိ႔စ္ ႏွစ္ခုလံုးကုိ ပုိ႔စ္တစ္ခုတည္းမွာပဲေပါင္းေရးလိုက္ပါတယ္ေနာ ....<br /><br /><span style="background:steelblue;color:white">“ထားခဲ႔ဖူးေသာရည္းစားမ်ား (တဂ္ပုိ႔စ္)”</span><br><br />ဒီေခါင္းစဥ္ကုိ ခင္မင္ရေသာ ေမာင္ေလး တလႏြန္က တဂ္ထားတာပါ … ေရးဖုိ႔စဥ္းစားတိုင္း ဘယ္လိုေရးရမလဲဆိုတာျပန္ျပန္ေတြးေနတာနဲ႔ပဲ မေရးျဖစ္ဘူးျဖစ္ေနတာ … <br /><br />ခုခ်ိန္ထိရည္းစားမထားဖူးဘူးဆုိရင္လည္း ယံုၾကမယ္မထင္သလို၊ ကြ်န္မကလဲ အဲ႔လိုမညာခ်င္ဘူးရယ္ … ဒါေပမယ္႔ ရည္းစားေတာ႔ တကယ္မထားဖူးဘူး … ခ်စ္သူေတာ႔ထားဖူးတယ္ … း) ခ်စ္သူနဲ႔ရည္းစားဘာကြာလို႔လဲဆိုရင္ေတာ႔ ကြ်န္မသတ္မွတ္ထားတဲ႔ ကြာျခားခ်က္က ရည္းစားဆိုတာ အေပ်ာ္၊ ခ်စ္သူဆိုတာအတည္ … အတည္ေတာ႔ထားခဲ႔တာပါပဲ … ဒါေပမယ္႔ အေၾကာင္းမသင္႔ေတာ႔လဲ မေပါင္းျဖစ္ဘူးေပါ႔ … ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ထားဖူးလဲဆိုတာထက္ ကြ်န္မဘ၀မွာ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ျဖစ္ဘူးတဲ႔ ေယာက္်ားႏွစ္ေယာက္ရွိခဲ႔ပါတယ္ … <br /><br />ပထမဆံုးတစ္ေယာက္က ကြ်န္မထက္ အသက္ႏွစ္ႏွစ္ႀကီးေသာ ကြ်န္မရဲ႔သူငယ္ခ်င္းပါ …<br />သူကကြ်န္မကုိ သိပ္ခ်စ္တယ္လို႔ခံစားလာရတဲ႔အခ်ိန္မွာ သူ႕ကုိလဲကြ်န္မ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာျပန္ခ်စ္သြားပါတယ္ .. ကြ်န္မထားခဲ႔ဖူးတဲ႔အထဲမွာ ခ်စ္သူသက္တမ္းအၾကာဆံုးသူတစ္ေယာက္ပါ … သူကစိတ္ေကာင္း၀င္ရင္ ကြ်န္မကုိ “ကေလး” လို႔ေခၚေလ႔ရွိၿပီး .. မ်ားေသာအားျဖင္႔ေတာ႔ နာမည္ေရွ႔မွာ “ေဒၚ” တပ္ၿပီးေခၚေလ႔ရွိပါတယ္ … သူနဲ႔ကြ်န္မနဲ႔အေၾကာင္းကုိ <a href="http://kyelpyar.blogspot.com/2008/07/dkwkefu.html">ဒီမွာ</a> ေရးဖူးပါတယ္ …<br /><br />ဒုတိယတစ္ေယာက္က ကြ်န္မထက္ တစ္လသာႀကီးေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပါပဲ … ခ်စ္သူမက်၊ သူငယ္ခ်င္းမကလို႔ေျပာရမယ္ထင္ပါရဲ႔ …. ကြ်န္မကုိ သိပ္နားလည္လြန္းေသာ၊ ကြ်န္မဘ၀မွာ မေမ႔ႏိုင္ေသာ၊ ကြ်န္မအခ်စ္ရဆံုးေသာ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကုိျပပါဆိုရင္ သူ႔ကုိပဲျပရမွာပါ …. သူကေတာ႔ ကြ်န္မကုိ “ဖိုးအိေလး” လို႔ေခၚေလ႔ရွိတယ္ … <a href="http://kyelpyar.blogspot.com/2008/12/blog-post_14.html">သူနဲ႔အေၾကာင္းကုိေတာ႔ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္လိုေရးသားခဲ႔ဖူးပါတယ္ …</a><br /><br /><font color="red">မွတ္ခ်က္။ ။ ဒီ “ထားခဲ႔ဖူးေသာရည္းစားမ်ား” ဆိုတဲ႔ေခါင္းစဥ္ေလးနဲ႔ပဲ ေမာင္ေလးကုိရဲကုိေရးေပးဖုိ႔ေတာင္းဆိုပါတယ္ ... </font><br /><br /><span style="background:steelblue;color:white">“အေတြ႔ခ်င္ဆံုးေသာ(၁၀)ေယာက္ (တဂ္ပုိ႔စ္)”</span><br><br />၁။ <a href="http://www.laylwintnaythu.co.cc" target="blank">ကြ်န္မကုိတဂ္ထားေသာ ေမာင္ေလးကုိရဲ</a><br />ကြ်န္မနဲ႔သူနဲ႔က ဘေလာ႔ေပၚမေရာက္ခင္ကတည္းက ning ဆိုဒ္တစ္ခုမွာရင္းႏွီးခဲ႔တာပါ … ကြ်န္မကို တခါတေလ အလြန္နားလည္ေပးတတ္ေပမယ္႔၊ တခါတရံ ဂ်စ္ကန္ကန္ ဘုက်က်ေတြဆက္ဆံတတ္ေသာ ကြ်န္မသိပ္ခင္တဲ႔ေမာင္ေလး တစ္ေယာက္မုိ႔ပါ ….<br /><br />၂။ <a href="http://soethawn.blogspot.com" target="blank">ဆိုးသြမ္း</a><br />တစ္ေန႔မွာ “ငါတို႔တိုင္းျပည္ေလးမွာ” ဆိုတဲ႔ကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ပါတဲ႔ေမးလ္တစ္ေစာင္ ကြ်န္မစာတိုက္ပံုးထဲကုိ ၀င္လာပါတယ္ … ဒီကဗ်ာေလးကုိ ဖတ္မိေတာ႔ ကြ်န္မအရမ္းသေဘာက်သြားၿပီး လင္႔ခ္ေလးလဲပါေတာ႔ သူေရးတဲ႔ကဗ်ာေတြ ဘာေတြမ်ားရွိဦးမလဲဆိုၿပီး ဖတ္ခ်င္လာတာနဲ႔ လိုက္သြားပါတယ္ .. ကြ်န္မ ပထမဆံုးဖတ္ျဖစ္တဲ႔ဘေလာ႔က ဆိုးသြမ္းရဲ႔ဘေလာ႔ပါ … တစ္ေန႔ကုိ အနည္းဆံုးတစ္ေခါက္ေလာက္မွ ဒီဘေလာ႔ကုိမၾကည္႔ရရင္ မေနႏိုင္ေအာင္ကုိဖတ္ျဖစ္တဲ႔ ဘေလာ႔ေလးတစ္ခုပါ … သူေရးတဲ႔စာေတြကိုဖတ္ၿပီး သူ႔ကုိေတြ႔ခ်င္မိပါတယ္ …<br /><br />၃။ <a href="http://winzaw-mdy.blogspot.com" target="blank">ကုိ၀င္းေဇာ္</a>၊ <a href="http://www.naymintanzin.blogspot.com" target="blank">ေနမင္းသံစဥ္</a> ၊ <a href="http://www.maungmyo.co.cc" target="blank">ေမာင္မ်ိဳး</a><br />ကြ်န္မစာေတြစေရးတဲ႔အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မဘေလာ႔ကုိ အၿမဲလာဖတ္ၿပီး ကြ်န္မအတြက္ ကြန္မန္႔ေတြေပးျခင္းျဖင္႔ အသစ္ေတြေရးဖို႔ အားအင္ေတြေပးတဲ႔ အၿမဲတမ္းစာဖတ္ပရိတ္သတ္ေတြ ျဖစ္ခဲ႔လို႔ သူတို႔ကုိလဲ ေတြ႔ခ်င္မိပါတယ္ …<br /><br />၄။ <a href="http://moemyinttane.blogspot.com" target="blank">မိုးျမင္႔တိမ္</a><br />ကြ်န္မက ကဗ်ာေတြကုိ ခ်စ္တဲ႔သူတစ္ေယာက္မို႔လို႔ ကဗ်ာေရးတဲ႔ဘေလာ႔ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုလဲ လည္ၿပီးဖတ္ျဖစ္ပါတယ္ … ဘ၀ကဗ်ာေတြေရးတဲ႔ေနရာမွာရယ္ .. ကဗ်ာထဲက စကားလံုးသံုးတဲ႔ေနရာမွာရယ္ သိပ္ေကာင္းလြန္းလို႔ ခဏခဏ ေမႊေႏွာက္ဖတ္မိတဲ႔ဘေလာ႔ေလးတစ္ခုပါ … ကြ်န္မႏွစ္သက္ေသာကဗ်ာဆရာမို႔ေတြ႔ခ်င္မိပါတယ္ …<br /><br />၅။ <a href="http://heartzonith.blogspot.com" target="blank">ေဇာ္ထက္</a><br />ကြ်န္မ အြန္လိုင္းျပန္စသံုးတဲ႔အခ်ိန္မွာ ပထမဆံုးခင္ခဲ႔တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေလးပါ …. ေနာက္ေတာ႔ သူ႔မွာလဲ ဘေလာ႔ေလးရွိတယ္ လာဖတ္ဆိုတာနဲ႔ အသစ္တင္တိုင္းသြားဖတ္ျဖစ္ပါတယ္ … သူနဲ႔ကေတာ႔ မၾကာမၾကာလဲ စကားမ်ား ရန္ျဖစ္ေလ႔ရွိပါတယ္ …<br /><br />၆။ <a href="http://nayminnyo83.blogspot.com" target="blank">ေနမင္းညိဳ</a><br />သီခ်င္းအဆိုေကာင္းေသာ၊ သည္းခံတတ္လြန္းေသာ ကြ်န္မရဲ႔သူငယ္ခ်င္းေလးပါ …. သူ႕ကိုလဲ ဘေလာ႔စမလုပ္ခင္ကတည္းကခင္ခဲ႔တာပါ … ခုေတာ႔ သူလဲ ဘေလာ႔မေရးျဖစ္တာၾကာပါၿပီ ….<br /><br />၇။ <a href="http://talanon2009.blogspot.com" target="blank">တလႏြန္</a><br />Ning ဆိုဒ္တစ္ခုမွာ ကြ်န္မေရးတဲ႔ပုိ႔စ္ေလးကုိ ကြန္မန္႔ေပးရာကေနစခင္ခဲ႔ တာပါ … ခုခ်ိန္ထိလဲ ဆက္လက္ခင္မင္ေနဆဲ စာေရးေကာင္းတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေလးတစ္ေယာက္မုိ႔ေတြ႔ခ်င္မိပါတယ္ ….<br /><br />၈ - ၁၀ ။ <a href="http://www.machitya.co.cc/" target="blank">မခ်စ္ရ</a>၊ <a href="http://www.kaungkinpyar.co.cc" target="blank">ေကာင္းကင္ျပာ</a>၊ <a href="http://desertraindrops.blogspot.com" target="blank">မငံု</a><br />မခ်စ္ရနဲ႔ေတာ႔ ရန္ကုန္ျပန္တုန္းက သြားေတြ႔ၿပီးပါၿပီ … ပြင္႔လင္းသြက္လက္ၿပီး ခင္ဖို႔ေကာင္းတဲ႔သူေလးပါ …<br />မေကာင္းကင္ျပာနဲ႔ မငံုကုိေတာ႔ စာေရးဟန္ေလးေတြက ပြင္႔လင္းရိုးသားၿပီး စိတ္ထဲကလဲ အလုိလိုကိုခင္မိလို႔မို႔ အခြင္႔ရမယ္ဆိုရင္ ေတြ႔ခ်င္မိပါတယ္ ….<br /><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-5377777285865206593?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-63768510617597528912009-05-20T07:55:00.000-07:002009-05-20T08:01:38.650-07:00<font face="Zawgyi-One"><br />ဒီေခါင္းစဥ္ေလးကို အားရင္ေရးေပးပါလို႔ မငံုေျပာထားတာၾကာေပါ႔ ….<br />ခုမွေရးျဖစ္တာေတာ႔ ေဆာရီးပါ မငံုေရ … <br /><br />မသိမသာနဲ႔ျပင္သင္႔တာေတြကေတာ႔ အမ်ားႀကီးပဲရွိတာေပါ႔ … သိသိသာသာျပင္သင္႔တာေလးေတြး ခ်ေရးၾကည္႔မယ္ေနာ္ … <br /><br />၁။ အစြဲအလမ္းအရမ္းႀကီးလြန္းတာပါ …. အစြဲအလမ္းႀကီးလြန္းေတာ႔ ခံစားရတာေတြမ်ားတယ္ေလ … ကုိယ္႔ကုိကုိယ္မႀကိဳက္ဆံုးအခ်က္ပါပဲ …<br /><br />၂။ အပ်င္းထူလို႔ရသေလာက္ထူခ်င္တာ … ရန္ကုန္မွာအလုပ္လုပ္တုန္းက လစာေတြတိုးေပးဖုိ႔ Supervisor ေတြက Recommend လုပ္ရတယ္ … အဲ႔ဒီမွာ ကုိယ္နဲ႔တိုက္ရိုက္ အလုပ္လုပ္ရတဲ႔ Supervisor က Recommend ေကာင္းေကာင္းေပးတာကုိ တျခား Supervisor ေတြက Initiation ေႏွးတယ္လို႔ မွတ္ခ်က္ေပးတာခံရဖူးတယ္ … Initiate လုပ္တာျမန္တာဆိုလို႔ အဲ႔တုန္းက ဂိမ္းေဆာ႔တာပဲ … ကုိယ္႔ေဘးထိုင္တဲ႔သူက ဂိမ္းဖြင္႔လိုက္တာနဲ႔ ကုိယ္လဲဖြင္႔ၿပီးသားပဲ …. အဲ႔လိုျမန္တာ …<br /><br />၃။ တခါတေလ ကိုယ္႔အတြက္အက်ိဳးမရွိမွန္းသိသိႀကီးနဲ႔ လုပ္ခ်င္ရင္ စိတ္အလုိလိုက္ၿပီး ဆက္လုပ္တာ … ဥပမာအေနနဲ႔ေျပာရရင္ တညလံုးမအိပ္ပဲ ခ်တ္တာမ်ိဳး၊ ဂိမ္းေဆာ႔တာမ်ိဳး၊ တညလံုး ရုပ္ရွင္တစ္ကားၿပီး တစ္ကားၾကည္႔တာမ်ိဳးေတြေပါ႔ …<br /><br />၄။ ေနာက္ၿပီး ဖုန္းခေတြေစ်းႀကီးမွန္းသိလ်က္နဲ႔ ကုိယ္ဖုန္းေခၚခ်င္ရင္ Oversea ကို တိုက္ရိုက္ေခၚၿပီး ကုိယ္ပင္ပင္ပန္းပန္းရွာထားတဲ႔ လုပ္ခေတြျဖဳန္းပစ္တာမ်ိဳး …..<br /><br />၅။ အားနာတတ္တာလဲ မႀကိဳက္ဘူး … ေတာ္ရံုမဟုတ္ဘူး … ကိုယ္က အားမနာသင္႔ဘူးလို႔ေတြးၿပီးလုပ္လိုက္မိရင္ေတာင္ ေတြးၿပီး အားနာတတ္ျပန္ေသးတာ .. အဲ႔အက်င္႔လဲျပင္ရမယ္ … မုန္းလြန္းလို႔ … <br /><br />ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ အျပင္သင္႔ဆံုးေတြက ဒီ(၅)ခ်က္ပဲစဥ္းစားလို႔ရေသးတယ္ … မငံုေက်နပ္မယ္ထင္ပါတယ္ေနာ္ …. း)<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-6376851061759752891?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-36296633458314915402009-05-19T08:10:00.000-07:002009-05-19T08:12:25.784-07:00<font face="Zawgyi-One"><br />လြန္ခဲ႔ေသာ ႏွစ္ရဲ႔ေန႔ေလးတစ္ေန႔ကေပါ႔ကြယ္ ….. ပံုေျပာမလို႔မဟုတ္ဘူးေနာ္ ….<br />တကယ္႔ျဖစ္ရပ္မွန္ေျပာျပမလို႔ …. ဖတ္ၿပီးေတာ႔ မရယ္ၾကနဲ႔ဦး ….<br /><br />ဆက္ရမယ္ဆုိရင္ …. အဲ႔ဒီေန႔ေလးတစ္ေန႔ကေပါ႔ … ၾကယ္ျပာတစ္ေယာက္ သူငယ္ခ်င္းအစ္ကုိႀကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ ရထားစီးဖုိ႔အလာမွာ ဘူတာကုိ ဆင္းတဲ႔ စက္ေလွကားအရွည္ႀကီးတစ္စင္းကေန ဆင္းလာေရာဆိုပါေတာ႔ … ဘူတာနာမည္ေတာ႔ မမွတ္မိေတာ႔ဘူးရယ္ … ၾကယ္ျပာက ဘိနပ္ပါးပါးေလးစီးထားတယ္ … ပါးပါးေလးမွ တကယ္႔ပါးပါးေလး …. <br /><br />စက္ေလွကားအဆံုးမွာ စက္ေလွကားပ်က္ရင္ ဖြင္႔ျပင္ရတဲ႔ အံဖံုးေလးေတြရွိတယ္ေလ …. အဲ႔ဒီအံဖံုးေလးေတြမွာ အဖံုးဖြင္႔ဖို႔ထားတဲ႔ အေပါက္ရွည္ေမ်ာေမ်ာ ေသးေသးေလးေတြႏွစ္ခုေတာင္ရွိတယ္ …. အဲ႔ေပၚေရာက္လဲေရာက္ေရာ ဘယ္ကေန ဘယ္လို အဲ႔အေပါက္ေလးထဲကုိ ဘိနပ္ထိပ္ဦးက ၀င္သြားလဲမသိပါဘူး … ေျခေထာက္ကုိ ေဆာင္႔ဆြဲလိုက္သလို တုံ႔ကနဲျဖစ္သြားၿပီး … ဘိုင္းကနဲပစ္လဲပါေလေရာ …. “အား ……. ” လို႔ေတာင္ မေအာ္ႏိုင္ဘူး … အြတ္ခနဲေတာ႔ျမည္သြားသလိုလိုပဲ … ေတာ္ေတာ္ရင္နာသြားတယ္ … ေမွာက္လ်က္ႀကီးလဲလို႔ေလ …. ဟီး ဟီး … အနားကလူေတြကေတာ႔ အုန္းကနဲ အသံႀကီးၾကားေတာ႔ လန္႔ျဖတ္ၿပီး လွည္႔ၾကည္႔ၾကတာေပါ႔ … ကုိယ္ကေတာ႔ ရွက္တာေရာ ခ်က္ျခင္းမထႏိုင္တာေရာေပါင္းၿပီး ၾကမ္းျပင္မွာ ေမွာက္လ်က္ႀကီး ခဏမွိန္းေနပစ္လိုက္တယ္ …. အိပ္လို႔ေတာ႔ အေကာင္းသား … :P<br /><br />ေဘးက အစ္ကုိႀကီးကေတာ႔ ကုိယ္လဲတဲ႔ပံုေရာ ေပၿပီးေမွာက္လ်က္ႀကီးကမထတာကုိေရာ ၾကည္႔ၿပီး ထရမလို ထူရမလို ထိုင္ရမလိုနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ တဟားဟား နဲ႔ရယ္ပါေလေရာေလ …. မထူေနေပါ႔ ကုိယ္ဘာသာကုိယ္ထမယ္ဆိုၿပီး ထေတာ႔ ဒူကေကြးမရဘူးနာေနတာနဲ႔ … ဟီး အဲ႔တိုင္းထလိုက္တာ မသိရင္ အမ္အာတီလာၿပီး ဒိုက္ထိုးေနတယ္ေတာင္ ထင္ၾကဦးမယ္ …. ဘယ္သူေတြမ်ားျမင္သြားမလဲဆိုၿပီး ေနာက္လွည္႔ၾကည္႔ေတာ႔ … ေလွကားေပၚမွာ ကုလားအုပ္ …. ၁၀ ေယာက္ေလာက္ရွိမယ္ … အိုး … ရွက္လိုက္တာ ဆိုၿပီးေရွ႔တည္႔တည္႔ကို ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ပိုဆိုးသြားတယ္ .. စစ္က်ဴရတီကင္မရာႀကီးက ကိုယ္႔တည္႔တည္႔ခ်ိန္ရက္သားႀကီး ….. ဒီလိုမွန္းသိ လဲလဲျခင္းခ်က္ျခင္းထပါတယ္ …. ခုေတာ႔ မွတ္တမ္းေတာင္၀င္သြားေသးတယ္ … <br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-3629663345831491540?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-40793962857495162552009-05-14T08:51:00.000-07:002009-05-14T08:52:32.474-07:00<font face="Zawgyi-One"><br />တစ္ေန႔မွာ ကြ်န္မရယ္၊ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းရယ္ အလုပ္ကျပန္ေတာ႔ အသိတစ္ေယာက္အိမ္ကုိသြားၾကတယ္ … အဲ႔ဒီကျပန္ေတာ႔ ဆင္မလိုက္အေ၀းေျပးကားဂိတ္ထဲကေန (၃၄) ဒိုင္နာကားစီးၿပီးျပန္ရင္ ကြ်န္မအိမ္နားကမွတ္တိုင္ကုိေရာက္တယ္ေလ… ၿပီးေတာ႔ ဂိတ္စဆိုေတာ႔ ထိုင္စရာကလဲရတယ္ …. ကုိယ္ေတြကလဲ ထမင္းဂ်ိဳင္႔ကတစ္ဘက္ဆိုေတာ႔ ထိုင္ရမွ အဆင္ေျပမွာ .. မဟုတ္ရင္ ဒိုင္နာကားကသိတဲ႔အတိုင္းပဲ ျမန္ကျမန္နဲ႔ ဆန္ေကာထဲကဇီးျဖဴသီးျဖစ္မွာေလ …စပါယ္ယာကေတာ႔ “ဟိုေရာက္မယ္ … ဒီေရာက္မယ္” ေအာ္ၿပီး လာသမွ်လူေတြကုိ အတင္းတြန္းထိုးတင္ေနတာပဲ … ကြ်န္မလဲ တက္ေရာ ကားလဲမထြက္ေသးပဲနဲ႔ စပါယ္ယာက ေနာက္ကကပ္လိုက္လာတယ္ေလ … ဘယ္သူတက္တက္မလိုက္လာပဲနဲ႔ ကုိယ္တက္မွလိုက္လာေတာ႔ “ငါ႔ကုိမ်ား …. ကားခမေပးပဲ အလကားစီးမယ္႔သူက်ေနတာပဲ ” ဆုိၿပီးေတာ႔ ရွက္လဲရွက္၊ စိတ္လည္းနည္းနည္းတိုသြားတာေပါ႔ … ဒါေပမယ္႔ ထံုးစံအတိုင္းလွည္႕မၾကည္႔ပါဘူး … ကြ်န္မလွည္႔မၾကည္႔ရင္ သူျပန္ဆင္းသြားမယ္ထင္တာေပါ႔ … သံုး ေလး ငါး လွမ္းေလာက္လွမ္းတဲ႔ထိ ျပန္မဆင္းေတာ႔ ကြ်န္မကလဲ ဘာလဲလို႔ ေမးမလို႔ ရုတ္တရက္ျပန္လွည္႔လိုက္တာေပါ႔ … အဲ႔ဒီေတာ႔ မွ အျဖစ္မွန္ကုိသိတယ္ … <br /><br />ကြ်န္မကုိင္တဲ႔ စတီးႏွစ္ဆင္႔ဂ်ိဳင္႔ရဲ႔ ဂိုင္းက နည္းနည္း အျပင္ကိုကားေနတယ္ေလ … အဲ႔ဒီ ဂိုင္းက ကြ်န္မကားေပၚစတက္ကတည္းက စပါယ္ယာရဲ႕ခပ္တိုတိုပုဆိုး ေအာက္နားစကုိ ခ်ိတ္ၿပီးသယ္လာမိတာကုိး …. ဟီး …. ကိုယ္ေရႊစပါယ္ယာကလဲ အဲ႔ဒါကုိမေျပာပဲ သူ႔ပုဆိုးေလးကုိ တင္းတင္းဆုပ္ကုိင္ၿပီး ဒီအတိုင္းလိုက္လာတယ္ေလ …. ေတာ္ေသးတာေပါ႔ ဂ်ိဳင္႔ကုိတအားမဆြဲလိုက္မိလို႔ … ဆြဲမ်ားဆြဲလိုက္လို႔ကေတာ႔ ျမင္မေကာင္း ရႈမေကာင္းေတြျဖစ္ေတာ႔မယ္ …. ဘာလို႔မေျပာလဲဆိုေတာ႔ အားနာလို႔တဲ႔ … ဟား ဟား ဟား<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-4079396285749516255?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-49714660950777262792009-05-13T07:27:00.000-07:002009-05-13T07:31:18.616-07:00<font face="Zawgyi-One"><br />ကြ်န္မတို႔ရန္ကုန္မွာ လူခ်မ္းသာေတြကလြဲရင္ က်န္လူတန္းစားေတြက လိုင္းကားကုိ အဓိကထားၾကရတာလူတိုင္းအသိပါ … ဆိုေတာ႔ မိန္းခေလးေတြအတြက္ လိုင္းကားစီးရတာ အႏၱရာယ္မ်ားပါတယ္ … ကားေပၚမွာ အသားယူလိုတဲ႔ သေကာင္႔သားေတြကလဲ အမ်ားသားမဟုတ္လား(ျမင္ဖူးသေလာက္ကေတာ႔ သက္ႀကီးပုိင္းေတြမ်ားပါတယ္) … တခ်ိဳ႔ကလဲ မသိမသာ၊ တခ်ိဳ႔ကလဲ သိသိသာသာမုိ႔ ကိုယ္႔ဘာသာအဆင္ေျပသလိုေလးၾကည္႔ေရွာင္ၾကရပါတယ္ … ကြ်န္မလဲ လူခ်မ္းသာတစ္ေယာက္မဟုတ္ရေလေတာ႔ လိုင္းကားပဲတိုးစီးရတာေပါ႔ရွင္ ....<br /><br />တစ္ေန႔မွာ ကြ်န္မက (၃၄)ဒတ္ဆန္းကားအပုေလးကုိစီးၿပီး ၿမိဳ႔ထဲသြားပါတယ္ … အဲ႔ဒီကားေသးေသးေလးေတြက တစ္ဘက္ကုိ လူ(၆)ေယာက္ထိုင္ေစပါတယ္ … မထိုင္ရင္ စပါယ္ယာေတြ အေပါက္ဆိုးသံကုိ နားမခံသာေအာင္ၾကားရေလ႔ရွိတယ္ … လူ(၆)ေယာက္ဆုိေတာ႔ သိတဲ႔အတိုင္း တစ္ေယာက္က အျပင္နည္းနည္းထြက္ေနတယ္ … ၿပီးေတာ႔ အလယ္ကခံုေတြလဲ ရွိေသးေတာ႔ ္ထြက္ေနတဲ႔သူက ဘယ္လုိမွထိုင္ရအဆင္မေျပဘူးေပါ႔ … အရပ္ရွည္ရင္ သာဆိုးေသး … ကြ်န္မကေတာ႔ ကားေခါင္းနဲ႔ကပ္လ်က္ ထိပ္ဆံုးမွာ လြယ္အိတ္ေလးေပါင္ေပၚတင္ၿပီး ခပ္ကုပ္ကုပ္ေလးထိုင္ေနတာေပါ႔ … ကြ်န္မေဘးမွာ အစ္ကိုႀကီးတစ္ေယာက္ထိုင္တယ္ … သူက ေဘးမွာ မိန္းခေလးရွိေတာ႔ အားနာတယ္ထင္ပါရဲ႔ ထိုင္တာ က်ံံံဳ႔က်ံဳေလးရယ္ ဆိုၿပီး ကြ်န္မက စိတ္ထဲက ခ်ီးက်ဴးေနတာ … ေနာက္ ကားလဲစထြက္ေရာ သူက တတြန္႔တြန္႕ျဖစ္လာေရာ …. ကားလႈပ္ေလ တြန္႔ေလဆိုေတာ႔ ဒီလူဘာျဖစ္ေနလဲဆိုၿပီး မသကၤာျဖစ္လာမိတယ္ … ၿပီးေတာ႔ သူက ကြ်န္မကုိလဲ တစ္ခုခုေျပာခ်င္သလိုလို လွမ္းလွမ္းၾကည္႔တယ္ေလ .. ကြ်န္မပံုစံကလဲ ၀တုတ္တုတ္ ပါးေဖာင္းေဖာင္းနဲ႔ဆိုေတာ႔ အၿမဲ အစခံရေတာ႔ ငါ႔ကုိမ်ားစမလို႔လားဆိုၿပီး မ်က္ႏွာကုိတင္းထားလိုက္တာေပါ႔ … ဟြန္း … ဘယ္ရမလဲ ၾကယ္ျပာပဲေနာ႔ …. <br /><br />ေနာက္ေတာ႔ သူက ကြ်န္မကုိ စကားစေျပာပါေလေရာ …<br /><br />အစ္ကုိႀကီး - “ညီမ … ညီမ”<br /><br />ၾကယ္ျပာ - “ဘာလဲ ….” (စူပုပ္ပုပ္မ်က္ႏွာထားျဖင္႔)<br /><br />သူက နည္းနည္းရွိန္သြားတဲ႔ပံုျဖစ္သြားတယ္ .. ဒါေပမယ္႔ ဆက္ေျပာတယ္ …<br /><br />အစ္ကုိႀကီး - “ ဟိုေလ …. ညီမေလးအိတ္က စူးတယ္ .. ”<br /><br />ၾကယ္ျပာ - “ ဟမ္ … ဘာစူးတာလဲ … ဘာမွမလုပ္ဘူး ” (ဇေ၀ဇ၀ါမ်က္ႏွာထားျဖင္႔)<br /><br />အစ္ကုိႀကီး - “ဒီမွာေလ ညီမရယ္ … ဒီမွာ .. .အစ္ကုိလဲ ေအာင္႔ခံပါေသးတယ္ … ခုက နာလြန္းလို႔ပါ ” တဲ႔ဆိုၿပီး ကြ်န္မအိတ္နဲ႔ သူ႔ဒူးေခါင္းထိေနတဲ႔ ေနရာကို ကုိင္ျပလိုက္မွ ၾကယ္ျပာတို႔သေဘာေပါက္ေတာ႔တယ္ …<br /><br />ကြ်န္မက အဲ႔ဒီေန႔မွ အိတ္ထဲမယ္ ေထာက္ခြ်န္ထည္႔လာမိတာ … သူ႔ခမ်ာ ေတာ္ေတာ္ေလးနာသြားရွာမယ္ …. <br /><br />“အစ္ကုိႀကီးရယ္ ေဆာရီးပါ … ညီမလဲ သတိမထားလိုက္မိလို႔ပါ” ဆိုၿပီး အားနာနာနဲ႔ ေတာင္းပန္ခဲ႔ရတယ္ …. ဟီး …. <br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-4971466095077726279?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-18497183063506000812009-05-10T21:34:00.000-07:002009-05-10T21:52:57.627-07:00<font face="Zawgyi-One"><br />ေမႀကီးဒီတစ္ပတ္ မ်က္စိျပတာ အဆင္ေျပမေျပ သိခ်င္လို႔ ဒီမနက္အိမ္ကုိ ဖုန္းဆက္ျဖစ္တယ္ … အေမနဲ႔ဖုန္းေျပာေတာ႔ အေမက<br /><font color="steelblue"><br />“သမီးေရ … ေမႀကီးမ်က္စိ ျမင္ေတာ႔ျမင္လာရတယ္၊ အရွင္းေတာ႔မျမင္ရဘူး၊ လူေတြကုိ ၾကည္႔ရင္ ေကြ႕ေကြ႕ေကာက္ေကာက္ေတြပဲျမင္ရတယ္ ဒါေပမယ္႔ တစ္ဘက္က ေကာင္းေသးတာပဲ စိတ္မပူနဲ႔” </font><br><br /><font color="olive"> “ေမ .. .ဆရာ၀န္က ဘာေျပာလဲ” </font><br><br /><font color="steelblue">“ေသြးေၾကာေပါက္တာကေနျဖစ္တဲ႔ အမာရြတ္ေတြက မ်က္ၾကည္လႊာမွာ ကပ္ေနတယ္တဲ႔ .. အဲ႔ဒါေတြဖယ္ထုတ္ပစ္ရင္ မ်က္ၾကည္လႊာကို ဆြဲျဖဲသလိုျဖစ္မယ္ဆိုေတာ႔ ျပန္မေကာင္းႏုိင္ေတာ႔ဘူးလို႔ ဆရာ၀န္ကေျပာတယ္”</font><br><br /><font color="olive">“အစကေျပာေတာ႔ ေလဆာသံုးခါပစ္ၿပီးရင္ ျပန္ျမင္မယ္ဆို”</font><br> <br /><font color="steelblue"> “၀ဋ္ေၾကြးပါလို႔ေပါ႔ သမီးရယ္.. ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ ..” </font> <br><br /><font color="olive"> “ေမ … မ်က္ၾကည္လႊာလဲလို႔မရဘူးလား ဟင္ …”</font> <br><br /><font color="steelblue">“သမီးရယ္ မ်က္ၾကည္လႊာလဲတယ္ဆုိတာ လြယ္တာမွမဟုတ္တာ … လႈတဲ႔သူရွိဦးမွ .. ေမႀကီးတစ္ဘက္ျမင္ေနရေသးတာပဲ … ဆီးခ်ိဳကလဲ ရွိေနေတာ႔ ေမႀကီးကေတာ႔ မ်က္စိမခြဲခ်င္ဘူး”</font><br><br /><font color="olive">“သမီးကေတာ႔ မ်က္ၾကည္လႊာလဲလို႔ရရင္ လဲလိုက္ေစခ်င္တယ္ …ဆရာ၀န္ကုိ ေမးၾကည္႔ပါလား ေမႀကီးရယ္ ”</font><br><br /><font color="steelblue">“ေအး… ေအး … ေမႀကီးကုိေနာက္တစ္လခြဲေနရင္ ေလဆာထပ္ပစ္ဖုိ႔ခ်ိန္းထားေသးတယ္ .. အဲ႔ဒီက်ေမးလိုက္မယ္ သမီး”</font><br /><br />ၿပီးေတာ႔ ေဖႀကီးနဲ႔ စကားနည္းနည္းေျပာၿပီးဖုန္းခ်လိုက္ျဖစ္တယ္ … စိတ္ထဲမွာေတာ႔ အေတြးေတြအမ်ားႀကီးက်န္ခဲ႔တယ္ ..<br />ေမ မ်က္စိမခြဲခ်င္တာ သမီးသိတယ္ … ခြဲရင္ေကာင္းသြားမယ္လို႔လဲ ေမႀကီး မယံုၾကည္ဘူးေလ … သမီးေမ႔မ်က္စိကုိ အေကာင္းတိုင္းျဖစ္ေစခ်င္တယ္ … ေမ႔အသက္က ၅၀ ေတာင္ျပည္႔ေသးတာမဟုတ္ဘူး … ေမ မေသခင္ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနခ်ိန္ေလးမွာေတာ႔ ဘာခြ်တ္ယြင္းခ်က္မွ မရွိပဲ ဘ၀ကုိျဖတ္သန္းသြားေစခ်င္တယ္ ေမႀကီးရယ္ … သမီးဘာလုပ္ေပးႏိုင္မလဲ ဟင္ …. သမီးဘာလုပ္ေပးရမလဲ … ေမႀကီးကေတာ႔ ဘာမွမျဖစ္တဲ႔ပံုစံနဲ႔ေပမယ္႔ သမီးစိတ္မေကာင္းဘူးေမႀကီးရယ္ … ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သမီးရဲ႔မ်က္ၾကည္လႊာကုိေတာင္ ေမႀကီးအတြက္ေပးခ်င္ပါတယ္ … ေမႀကီးရဲ႔ေနာက္ထပ္မ်က္စိတစ္ဘက္ ထပ္မထိခုိက္ပါေစနဲ႔လုိ႔ သမီး ဆုေတာင္းပါတယ္ ...<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-1849718306350600081?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-74900917220436652009-05-10T11:02:00.000-07:002009-05-10T11:13:42.520-07:00<font face="Zawgyi-One"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SgcXtr03NSI/AAAAAAAAANA/4KceFxcl0hk/s1600-h/Sun+Flower+Seed.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SgcXtr03NSI/AAAAAAAAANA/4KceFxcl0hk/s200/Sun+Flower+Seed.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5334258357269640482" /></a><br />ကြ်န္မ ၈ ႏွစ္သမီးအရြယ္ေလာက္တုန္းက သူမ်ားကုိေခ်ာက္ခ်ဖူးတဲ႔အမွတ္တရ အျဖစ္ေလးပါ … ဘာရယ္မဟုတ္ အနည္းငယ္ေလးျပံဳးျဖစ္ရင္ပဲ ေ၀မွ်ရက်ိဳးနပ္ပါတယ္ … း)<br /><br />ကြ်န္မငယ္ငယ္က အလြန္အေဆာ႔သန္ေသာ ကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္ … ဟိုးတုန္းက ကြ်န္မတို႔႔ရပ္ကြက္မွာ ကန္ထရိုက္တိုက္ေတြမေပါေသး … ဒီေတာ႔ လူဦးေရလည္းသိပ္မထူထပ္ေသးဘူးေပါ႔ … ကြ်န္မနဲ႔အရြယ္မတိမ္းမယိမ္းရပ္ကြက္ထဲက ကေလးေတြကုိ ကြ်န္မက ဆရာလုပ္ေနက်ေလ …. ေန႔လည္ေန႔ခင္းဆိုရင္ လမ္းတကာလွည္႔ၿပီး ကြ်န္မတို႔ေတြ ဗံဒါသီး ေကာက္ေလ႔ရွိတယ္ … ဗံဒါသီးထုစားရတာသိပ္အရသာရွိတာေလ …. မ်ားေသာအားျဖင္႔ ကေလးဗိုလ္ျဖစ္တဲ႔ ကြ်န္မကသိပ္မေကာက္ဘူး … အငယ္ေတြကုိပဲေကာက္ခိုင္းေလ႔ရွိတယ္ …စပ္လဲစပ္စုတတ္တဲ႔ ကြ်န္မက ေနၾကာေစ႔ကုိ သိပ္ႀကိဳက္တယ္ …. ေနၾကာပန္းကေန ေနၾကာေစ႔ဘယ္လုိျဖစ္လာတယ္ဆိုတာ သိပ္သိခ်င္တယ္ … ကေလးအေတြးနဲ႔ဆိုေတာ႔ ေနၾကာေစ႔ကုိ ေနၾကာပန္းထဲကေန ၿဖဲရွာရင္ေတြ႔မွာပဲလို႔ ထင္မိတာေပါ႔ …. <br /><br />တစ္ေန႔မွာကြ်န္မတို႔ဘုရားစင္က ေနၾကာပန္းေတြ စြန္႔ေတာ႔ အေမကသြားလႊင္႔ပစ္ခိုင္းတာကုိ ကြ်န္မကအႀကံနဲ႔လႊင္႔မပစ္ဘူးေလ … လူႀကီးေတြလစ္ေတာ႔ ေနၾကာပန္းေတြကုိ တစ္ပြင္႔ခ်င္း အလယ္ေခါင္ကေန ၿဖဲရွာတာေပါ႔ …ေနၾကာေစ႔ကုိမေတြ႔ရဘူး … ကြ်န္မစိတ္ထဲမေက်နပ္ဘူး … ရွိသင္႔တယ္လုိ႔ ယူဆထားတာကုိး …ေတြ႔တာက အလယ္အ၀ိုင္းေအာက္က အႏွစ္ေလးေတြကို ေတြ႔တယ္ … အဲ႔ဒါကုိ ကြ်န္မက စားၾကည္႔ေတာ႔ စိမ္႔စိမ္႔ေလးအရသာရွိတယ္ … ဒီေတာ႔ “အင္း … ဒီကေန ရင္႔ၿပီးအခြ႔ံေတြေပါက္ၿပီး ေနၾကာေစ႔ျဖစ္တာေနမယ္” လုိ႔ ကုိယ္႔ဘာသာကုိယ္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေရာ …. <br /><br />အဲ႔ဒီေန႔ ေန႔လည္လဲေရာက္ေရာ ထံုးစံအတိုင္း ကေလးေတြကို ဦးေဆာင္ၿပီး ၾကယ္ျပာတစ္ေယာက္ ဗံဒါသီးလွည္႔ေကာက္တာေပါ႔ … ပါးစပ္ကလဲ ကုိယ္ရွာေဖြေတြ႔ရွိထားတဲ႔ ေနၾကာပန္းအႏွစ္အေၾကာင္း ေျပာျပရင္းေပါ႔ … အဲ႔ဒီထဲမွာ ကြ်န္မထက္ ႏွစ္ႏွစ္ငယ္တဲ႔ ေကာင္မေလးက သူလဲ စားခ်င္တယ္လုပ္ပါေလေရာ … ကြ်န္မက “ပန္းေတြကမရွိေတာ႔ဘူး နင္စားခ်င္ရင္ နင္႔အိမ္က ေနၾကာပန္းကပ္ေတာ႔မွ စားၾကည္႔” ဆိုတာကုိ သူက မရဘူး …. အဲ႔လိုေျပာရင္းဆိုရင္း လမ္းေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ လမ္းမွာ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြပံုထားတဲ႔ အမိႈက္ပံုေပၚမွာ ေနၾကာပန္းေတြပစ္ထားတာေတြ႔ပါေလေရာ … အဲ႔ဒါကုိ သူက “အစ္မ အစ္မ … သမီး အဲ႔ဒါယူစားၾကည္႔မယ္ .. .ရလား” တဲ႔ …. ကြ်န္မက “ဟယ္ … မေကာင္းပါဘူး .. အမိႈက္ပံုၾကီးမွာ” ဆိုေတာ႔ သူက “သန္႔ပါတယ္ အစ္မရ” တဲ႔ … အဲ႔ဒီေလာက္ေတာင္ျဖစ္တာ စိတ္ထဲ အခ်ဥ္ကေပါက္လာတာနဲ႔ “စားခ်င္စားေလ” လို႔ေျပာလိုက္ေတာ႔ အဲ႔ေကာင္မေလးက ပန္းေတြကုိ ၀မ္းသာအားရေျပးေကာက္ၿပီး ကြ်န္မေျပာသလိုလုပ္စားပါေလေရာလား …. ၿပီးေတာ႔ သူက “ အစ္မေရာ … စားေလ” တဲ႔ … ကြ်န္မက “ေတာ္ၿပီ … ဗိုက္တင္းေနလို႔ စားေတာ႔ဘူး” လို႔ … ဟီး …. သူတစ္ေယာက္တညး္ အကုန္စားသြားတယ္ …. သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရာ ေနၾကာေစ႔စားၾကမလားဟင္ ?<br /><br />မွတ္ခ်က္။ ။ပံုေလးကုိ http://www.manataka.org ဒီကယူပါတယ္ရွင္။<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-7490091722043665?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-85890793930170402032009-05-09T03:25:00.000-07:002009-05-09T03:35:18.675-07:00<font face="Zawgyi-One"><br />ကြ်န္မခ်စ္ေသာ ကြ်န္မရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက ဖုန္းနဲ႔တစ္မ်ိဳး၊ ေမးလ္နဲ႔တစ္ဖံု၊ အက္စ္အမ္အက္စ္နဲ႔တစ္လီ၊ စီေဘာက္စ္က တစ္သြယ္နဲ႔ ဘာလုပ္ေနလဲ၊ ဘာေတြျဖစ္ေနလဲ၊ အေျခအေနဘယ္လိုလဲလို႔ ေမးၾကပါတယ္ .... <br />ကြ်န္မ ခုတေလာ အင္တာဗ်ဴးေတြနဲ႔ နဘမ္းသတ္ေနရလို႔ ပုိ႔စ္လဲ ေကာင္းေကာင္းမတင္ႏုိင္ပါဘူး … ခုေတာ႔ ကြ်န္မရဲ႕အင္တာဗ်ဴးကိစၥေတြၿပီးသြားၿပီမို႔လို႔ အခ်ိန္ရရင္ ရသလိုပုိ႔စ္ျပန္တင္ပါေတာ႔မယ္ …<br /><br />ကြ်န္မတို႔ အလုပ္ကေန စာခ်ဳပ္သက္တမ္းျပည္႔ေတာ႔ သက္တမ္းထပ္မတိုးေတာ႔ဘူးလို႔ေခၚေျပာတဲ႔ေန႔က ကြ်န္မစိတ္အေတာ္ညစ္သြားပါတယ္ … ခုခ်ိန္မွာ အလုပ္ျပန္ရွာရတာ ေတာ္ေတာ္ေလးခက္မယ္ဆိုတာ ကြ်န္မသိေနလို႔ပါ … ေနာက္ၿပီး အင္တာဗ်ဴးေတြ၀င္ရတာ သူမ်ားေတြေတာ႔ မသိဘူး ကြ်န္မေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္ညစ္ပါတယ္ … အရင္ဆို အလုပ္ရွာရတာ သိပ္မခက္ခဲတဲ႔အျပင္ အင္တာဗ်ဴးေလး ႏွစ္ခု သံုးခု၀င္လို္က္တာနဲ႔ အလုပ္က ခ်က္ျခင္းရတတ္ပါတယ္ …ခုေတာ႔ ကုမၸဏီ တစ္ခုကုိ ပထမအႀကိမ္၊ ဒုတိယအႀကိမ္၊ တတိယအႀကိမ္ေတြနဲ႔ ၀င္လိုက္ရတဲ႔ အင္တာဗ်ဴးေတြဆိုတာ မနည္းပါဘူး … အလုပ္သစ္ကုိ ႏွစ္လေလာက္ျပန္ရွာလိုက္ရၿပီး Last minute မွာ အလုပ္ျပန္ရသြားပါတယ္ …Last minute ဆိုတာကလဲ အလုပ္သာျပန္မရခဲ႔ရင္ ကြ်န္မ ဒီေန႔ ရန္ကုန္ျပန္ရေတာ႔မွာပါ …မေန႔က MOM မွာ ေနထိုင္ခြင္႔ သက္တမ္းသြားတုိးတာ ႏွစ္ပတ္ထပ္ရခဲ႔ပါတယ္ … ေနာက္အပတ္ထဲ Pass က Approve ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ေနာက္အပတ္ထဲ အလုပ္စဆင္းရေတာ႔မွာပါ …. <br /><br />ကြ်န္မေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ အင္တာဗ်ဴးေတြမွာ လူေတြ႔၊ စက္ေျဖ (သုိ႔) လူေတြ႔၊ ေရးေျဖ (သို႔) ေမးလ္ေတြ႔၊ ဖုန္းေတြ႔၊ လူေတြ႔ စသျဖင္႔ေတြပါပါတယ္ … ကြ်န္မ မႀကိဳက္ဆံုးက စာရြက္ေပၚမွာ Coding ေတြခ်ေရးခိုင္းတာပါပဲ … ကြ်န္မက Syntax ေတြအားလံုးအလြတ္မရေတာ႔ အခက္အခဲျဖစ္ရပါတယ္ … <br /><br />ပထမဆံုး၀င္တဲ႔ကုမၸဏီက System Analyst ေလွ်ာက္တာကို Java Question ေတြေျဖခိုင္းပါတယ္ … ကြ်န္မက C#.Net နဲ႔ေျပာင္းေျဖခဲ႔ပါတယ္ … ကြ်န္မကုိ လူေတြ႔ေမးမယ္႔ မန္ေနဂ်ာက အေရးႀကီးကိစၥနဲ႔ အျပင္သြားတာ အခ်ိန္မွီျပန္မေရာက္လို႔ ကြ်န္မ လူေတြ႔မေျဖခဲ႔ရတဲ႔အျပင္ဖုန္းျပန္ဆက္ဆိုလို႔ ဆက္ျပန္ေတာ႔ ေကာင္းေကာင္းမေျဖပဲ ဖုန္းခ်သြားပါတယ္ … <br /><br />ဒုတိယတစ္ခုကေတာ႔ ကြ်န္မ J2ME ရတယ္ဆိုလို႔ စိတ္၀င္စားလို႔ေခၚတာပါ … သူတို႔ သံုးတာက Highest Technologies ေတြတဲ႔ ကြ်န္မက အကုန္ေတာ႔လဲ ဘယ္သိပါ႔မလဲ … သူေမးတဲ႔ ေမးခြန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုမေျဖႏိုင္ခဲ႔လို႔ မရပါဘူး …<br /><br />သံုးခုေျမာက္က ကြ်န္မ ႏႈတ္ေျဖအကုန္ရၿပီး ေရးေျဖအကုန္မရခဲ႔ပါဘူး .. <br /><br />ေလးခုုေျမာက္ကက်ေတာ႔ သူတို႔လိုခ်င္တာ Analyst Role ကုိႏိုင္မယ္႔သူ … ကြ်န္မက Developer ဘက္ကို အားသန္သူဆိုေတာ႔ မရျပန္ပါဘူး .. အဲ႔ဒီမွာေတာ႔ ေရးေျဖေျဖရတယ္ .. ကြ်န္မ ၈၀% ေလာက္ေတာ႔ေျဖႏိုင္တယ္လို႔ ကုိယ္႔ကုိကုိယ္ထင္တာပါပဲ …<br />ေမးခြန္းသံုးမ်က္ႏွာထဲက တစ္ခုက Big Large Objects (BLOBs) ကိုသံုးၿပီး Stored Procedure တစ္ခုေရးခိုင္းတာပါ .. အဲ႔လိုမ်ိဳး တခါမွမသံုးဖူးေတာ႔ ကြ်န္မလဲ ေျဖရမယ္႔ေနရာမွာ ငါ မသံုးဖူးလို႔ မေရးတတ္ဘူး .. ငါ႔ကုိ Help ေပးဖတ္ရင္ေတာ႔ ငါေကာင္းေကာင္းေရးႏုိင္ပါတယ္လို႔ ေရးခဲ႔တယ္ … ကြ်န္မစိတ္ေပါက္လာရင္ အဲ႔လိုေျဖေျဖပစ္တယ္ … း)<br /><br />ငါးခုေျမာက္ကက်ေတာ႔ ကြ်န္မစိတ္တို ရတဲ႔ အင္တာဗ်ဴးပါ … အဲ႔ဒီကုိသြားဖို႔ ကြ်န္မမွာ ၁ နာရီခြဲေလာက္အိမ္ကႀကိဳထြက္ရတယ္ … ၿပီးေတာ႔ ဟိုေရာက္ေတာ႔ ကြ်န္မေရွ႔မွာ တစ္ေယာက္ကုိ ဗ်ဴးေနတယ္ … ၿပီးေတာ႔ ကြ်န္မ အလွည္႔လဲေရာက္ေရာ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ပဲ ပါစင္နယ္နည္းနည္းေမးတယ္ .. ၿပီးေတာ႔ ကြ်န္မကုိ Business Intelligent သံုးဖူးလားဆိုေတာ႔ ကြ်န္မလဲ သံုးဖူးတယ္ ေပါ႔ .. ၿပီးေတာ႔ Analyzing Service ကုိသံုးၿပီး Cube ေဆာက္ဖူးလားတဲ႔ .. ကြ်န္မလဲ ေဆာက္ဖူးပါတယ္ေပါ႔ … ၿပီးေတာ႔ အဲ႔ဒီ Cube ကုိ Box ထဲထည္႔လားတဲ႔ …. ကြ်န္မေၾကာင္သြားတယ္ … ဘာေမးပါလိမ္႔ေပါ႔ .. ငါသိတဲ႔ထဲမွာ Cube ကုိ Box ထဲထည္႔တာမပါပါဘူးေပါ႔ေလ …. ကြ်န္မက BI ကုိ ခဏတာပဲသံုးဖူးတာ အရမ္းအတြင္းက်က်လဲ မသိဘူး .. မသိတာေတြမွအမ်ားႀကီးရယ္ …. ရွိမ်ား ရွိသလားေတာင္ ထင္သြားတယ္ …ေနာက္ေတာ႔ ေမးတဲ႔သူက ထရယ္ေရာ … ကြ်န္မကုိ စတာတဲ႔ … သူ႔ၾကည္႔ေတာ႔ လူႀကီးလူေကာင္းရုပ္နဲ႔ ကြ်န္မကုိမ်ား သူစ စရာက်လို႔ အဲ႔ဒါၿပီးေတာ႔ ဘာမွထပ္မေမးေတာ႔ပဲ ေနာက္က်ရင္ ျပန္ဆက္သြယ္မယ္ဆိုၿပီး ျပန္ခုိင္းလိုက္လို႔ ကြ်န္မ စိတ္တိုၿပီး ျပန္ခဲ႔ရတဲ႔ အင္တာဗ်ဴးေပါ႔ … ၿပီးေတာ႔ ျပန္လဲမဆက္သြယ္ပါဘူး …<br /><br />ေျခာက္ခုေျမာက္ကက်ေတာ႔ ကြ်န္မကုိ ေအးဂ်င္႔က ညႊန္တဲ႔လိပ္စာက မွားေနေတာ႔ ကြ်န္မမွာ ကာကီဘူကစ္ထဲ ပတ္ခ်ာကိုလည္လို႔ ... ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ေတြ႔ပါတယ္ … သို႔ေပမယ္႔ သူကလဲ ကြ်န္မ မကြ်မ္းက်င္တဲ႔အပုိင္းေတြခ်ည္းပဲေမးလို႔ ကြ်န္မ သိပ္မေျဖႏိုင္ခဲ႔ဘူး … အဲ႔ဒါလဲမရပါဘူး … <br /><br />ခုႏွစ္ခုေျမာက္က က်ေတာ႔ ကြ်န္မဆီကုိ ေမးလ္နဲ႔ ေမးခြန္းေျခာက္ခု အရင္ေျဖခိုင္းတယ္ … အဲ႔ဒါကုိ သေဘာက်ရင္ သူတို႔က ဖုန္းအင္တာဗ်ဴးေခၚမယ္တဲ႔ … ကြ်န္မေျဖၿပီးေတာ႔ သူတို႔က သေဘာက်လို႔ ဖုန္းအင္တာဗ်ဴးေခၚပါတယ္ … ဖုန္းအင္တာဗ်ဴးမွာ အဆင္ေျပရင္ သေဘာက်ရင္ လူေတြ႔ေခၚမယ္တဲ႔ …. အိုေခေပါ႔ … ကြ်န္မ ဖုန္းအင္တာဗ်ဳးေျဖတယ္ … ေနာက္ေန႔ခ်က္ျခင္း လူေတြ႔ေခၚတယ္ …. ကြ်န္မကေတာ႔ အလုပ္ရေတာ႔မယ္ေပါ႔ .. ႏွစ္ဆင္႔ေအာင္သြားၿပီဆုိေတာ႔ … ေနာက္ လူေတြ႔မွာလဲ အင္တာဗ်ဴးတဲ႔သူက သေဘာက်တယ္ ဒါေပမယ္႔ သူက ေမလကုန္က်ရင္ ေနာက္ဆံုးအင္တာဗ်ဴးရွိသတဲ႔ …<br />သူတို႔ ကုမၸဏီက ဂ်ာမနီေဘ႔စ္ဆိုေတာ႔ ဟိုက ဂ်ာမန္ေတြက Technical ထပ္ဗ်ဴးပါမယ္တဲ႔ … ဆုိေတာ႔ ခုထိ Pending ႀကီးနဲ႔ဒီအတိုင္းက်န္ေနတယ္ …<br /><br />ရွစ္္ခုေျမာက္က အင္တာဗ်ဴးကေတာ႔ ကြ်န္မအားအရဆံုးတစ္ခုပါ …ေမးခြန္းေပါင္း ၁၁ ခုရယ္ Test Plan တစ္ခုရယ္ ေရးခိုင္းတာပါ … ကြ်န္မ အကုန္လံုးမွန္ေအာင္ေျဖဆိုႏုိင္ပါတယ္ … ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ေအးဂ်င္႔က ကြန္ဖန္းပဲေစာင္႔ေနတာ အုိေခတယ္ေျပာၿပီး ေနာက္ထပ္လူတစ္ေယာက္ထပ္ထည္႔ထားေသးတယ္တဲ႔ … လစာအဆင္ေျပတဲ႔သူယူမယ္ေျပာၿပီး ကြ်န္မက်န္ခဲ႔ပါတယ္ …<br /><br />ကုိးခုေျမာက္ကေတာ႔ Monster မွာတင္ထားတဲ႔ ကြ်န္မရဲ႔ Resume ကုိ ေတြ႔လို႔တဲ႔ လာဆက္သြယ္တာပါ … ကြ်န္မက .Net သမား … တကယ္လဲသြားေရာ Coldfusion ရယ္ အက္ေဆးအတိုႏွစ္ပုဒ္ရယ္ ေျဖရမယ္တဲ႔ … ကြ်န္မက ေဒါ႔နက္အတြက္ေလွ်ာက္တာဆိုေတာ႔ သူတို႔က ေဒါ႔နက္ေခၚတာမဟုတ္ဘူးတဲ႔ေလ… ကြ်န္မက ထိုင္ရမလို ထရမလိုနဲ႔ ျပန္ရင္ေကာင္းမလားစဥ္းစားေနတုန္း ကြ်န္မကုိ စာေမးပြဲေျဖသြားပါ လုပ္ေရာ … ဒီေတာ႔ ကြ်န္မလဲ မထူးဘူးဆိုၿပီး Coldfusion ၈ ပုဒ္ေလာက္ကို C# နဲ႔ေျဖခဲ႔လိုက္တယ္ … ၿပီးေတာ႔ Analyst Questions သံုးမ်က္ႏွာစာကုိ Viva ေျဖခဲ႔ရတယ္ .....<br /><br />ဆယ္ခုေျမာက္ကလဲ ကိုယ္ကနည္းနည္းသိရင္ သူတို႔က နက္နက္ဆင္းေမးတယ္ … ေနာက္ေတာ႔ ေျဖရမွာေတာင္ ေၾကာက္လာတာနဲ႔ မသိရင္ မသိဘူးပဲ ေျပာလိုက္ေတာ႔တယ္ .. အဲ႔ဒီေတာ႔ မရဘူးေပါ႔ ဟဲ ဟဲ …<br /><br />ဆယ္႔တစ္ခုေျမာက္ကေတာ႔ ကြ်န္မရသြားတဲ႔အလုပ္ပါ … Technical Questions ေတြကုိ ဖုန္းနဲ႔ဗ်ဴးပါတယ္ … ကြ်န္မမွာ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႔ငုတ္တုတ္ထိုင္ၿပီး ဂူေတာင္မဂယ္ႏိုင္ေအာင္ ဆက္တုိက္ေမးပါတယ္ … နာရီ၀က္တိတိပါ … အဲ႔ဒါ ေအာင္သြားေတာ႔ ေနာက္ေန႔မွာ ဒုတိယအႀကိမ္ကို ေနာက္တစ္ေယာက္က နာရီ၀က္တိတိပါပဲ ဖုန္းနဲ႔ဗ်ဴးျပန္ပါတယ္ …အဲ႔ဒါေအာင္သြားျပန္ပါတယ္ … ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္လူေတြ႔ေခၚပါတယ္ … စာအနည္းငယ္ေမးတယ္ .. ေနာက္ေတာ႔ ဖိအားမ်ားရင္လုပ္ႏုိင္သလား … အိုတီဆင္းႏုိင္လား … တစ္ေယာက္တည္းဆုိရင္ လုပ္ႏုိင္လား .. အဖြဲ႔နဲ႔ေရာလုပ္ႏုိင္သလား .. စသျဖင္႔ ပံုမွန္ အင္တာဗ်ဴးေမးခြန္းေတြနဲ႔ အဆံုးသတ္ၿပီးသကာလ အလုပ္ရသြားပါတယ္ …<br /><br />ကြ်န္မ၀င္ခဲ႔တဲ႔ ကုမၸဏီေတြက Hutcabb, Phillip Securities, Lanworks , NLB, SingHealth, ADC Technologies, Invers Asia, Chartered Semiconductor, Recruitment Asia Pacific Regional Office, Hewlett Packard, STATS Chip PAC တို႔ျဖစ္ပါတယ္ ..<br />ကြ်န္မ၀င္ခဲ႔ဘူးတဲ႔ ကုမၸဏီေတြက အင္တာဗ်ဴးေတြရခဲ႔ရင္ ႀကိဳၿပီးျပင္ဆင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ကြ်န္မကုိေျပာပါ .. ကြ်န္မ မွတ္မိသေလာက္ အကုန္ျပန္ေျပာျပပါမယ္ … ဘာလို႔ဒီလိုေျပာသလဲဆိုေတာ႔ အင္တာဗ်ဴးေတြဆုိတာ တခ်ိဳ႔အတြက္ သိပ္လြယ္ကူတတ္ေပမယ္႔ တခ်ိဳ႔ေတြအတြက္သိပ္ခက္ခဲတတ္ပါတယ္ .. အသိရွိရင္ ရွိသလိုလဲ အလုပ္ရသြားတတ္ပါတယ္ … ကြ်န္မလို အသိမရွိ၊ စာပံုမွန္မလုပ္ျဖစ္ေသာသူမ်ား ကြ်န္မလို စိတ္မညစ္ရေအာင္ ကြ်န္မ ျပန္မွ်ေ၀ခ်င္တဲ႔သေဘာပါ … အားလံုးအဆင္ေျပေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစရွင္ ….<br /><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-8589079393017040203?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-90188522926731854992009-05-06T09:06:00.000-07:002009-05-06T09:14:19.580-07:00နာက်င္ေစေတာ႔ရယ္လို႔ မရည္ရြယ္ခဲ႔ပါဘူး<br />ပိုင္ဆိုင္တာဆိုလို႔ စကားလံုးေတြပဲရွိတာမုိ႔<br />ရိုးသားစြာ ၾကဲခ်လိုက္မိတာပါ ….<br />ပါသြားတာဆိုလို႔<br />စကားလံုးေတြမွာ စြန္းေပေနတဲ႔<br />ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ အရိပ္ေတြပဲရွိမယ္ထင္ပါရဲ႕ ….<br /><br />တကယ္ပါ<br />ခံစားရပါေစေတာ႕ရယ္လိုု႔လည္း မေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ပါဘူး<br />အယူခံ၀င္ေပးဖို႔လိုမယ္ဆိုရင္ အခ်ိန္မေရြးေျပာလုိက္ပါ<br />ငါ႔ႏွလံုးသားကုိ ခ်ခင္း မင္းနင္းဖုိ႔အတြက္ဆိုရင္<br />ငါ႔ႏွလံုးေသြးနဲ႔ ပန္းတစ္ခင္းဖန္ဆင္းေပးႏိုင္ပါတယ္ …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-9018852292673185499?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-64240630761470626982009-05-03T11:43:00.000-07:002009-05-06T22:43:35.523-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/Sf3mWcxcLAI/AAAAAAAAAM4/Q6AK2FEO5gA/s1600-h/flowerhouse2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 211px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/Sf3mWcxcLAI/AAAAAAAAAM4/Q6AK2FEO5gA/s320/flowerhouse2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331670807231605762" /></a><br /><br /><font face="Zawgyi-One"><br />တခါတုန္းက ေျမကြက္ေလးတစ္ကြက္ရွိတယ္တဲ႔ …. အဲ႔ဒီေျမကြက္ကေလးကို ပုိင္ရွင္ေတြက ေသခ်ာမျပဳမျပင္ထားေတာ႔ သူ႔ခမ်ာ ျခံစည္းရိုးေလးေတြလဲ ပ်က္၊ အနီးအနားက လူေတြကလဲ ျဖတ္လမ္းလိုသေဘာထားၿပီး ျဖတ္ၾက သြားၾက လာၾကနဲ႔ေပါ႔ ၊ ၾကက္ေတြ ငွက္ေတြကလဲ သူတို႔ အစာရွာရာေနရာလို သေဘာထားၿပီး ေျမကြက္ေလးအေပၚ ထင္တိုင္းႀကဲေနၾကတယ္တဲ႔ …. ဒီေတာ႔ ေျမကြက္ေလးက “ငါဟာ ေလာကႀကီးအတြက္ ဘာမွ အက်ိဳးမျပဳႏိုင္တဲ႔အရာ တစ္ခုပါလား” ဆိုၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနသတဲ႔ေလ …. <br /><br />တစ္ေန႔မွာေတာ႔ ေျမကြက္ကေလးရဲ႕ပိုင္ရွင္ေတြက ေျမကြက္ကေလးကိုေစာင္႔ေရွာက္ဖို႔ ျခံလုပ္သားႀကီးတစ္ေယာက္လက္ကုိ အပ္လိုက္သတဲ႔ …. လုပ္သားႀကီးက ျခံစည္းရိုးေလးကုိ ခိုင္ခိုင္ခံ႔ခံ႔ေလးျပင္ကာၿပီး ေျမကြက္ေလးကုိ ေျမဆီ ေျမၾသဇာျပည္႔တဲ႔ ေျမကြက္ေလးတစ္ကြက္ျဖစ္ေအာင္ စတင္ဖန္တီးပါေလေရာတဲ႔ … ေျမကြက္ကေလးကေတာ႔ သူ႔ရင္ဘတ္ေပၚမွာ ဘာပင္ေလးေတြမ်ားစိုက္မလဲဆိုၿပီး ရင္ခုန္ေမွ်ာ္လင္႔ေနတာေပါ႔ … အဲ႔လို လုပ္သားႀကီးက ျပဳျပင္ၿပီးတဲ႔ေနာက္ ေျမကြက္ေလးေပၚမွာ ပန္းပ်ိဳးပင္ေလးေတြစိုက္သတဲ႔ … ေျမကြက္ေလးကေတာ႔ ေပ်ာ္ေနရွာတာေပါ႔ေလ … ၿပီးေတာ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္လဲ ခ်လိုက္သတဲ႔ .. သူ႔ရင္ဘတ္ေပၚက သူခ်စ္တဲ႔ ပ်ိဳးပင္ေလးေတြ အေကာင္းဆံုးရွင္သန္ဖူးပြင္႔ ႏိုင္ဖို႔ သူအစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားမယ္ ဆိုၿပီးေတာ႔႔ေပါ႔ …. <br /><br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေျမႀကီးကသူဆံုးျဖတ္ထားတဲ႔အတိုင္း ပန္းပင္ေလးေတြ အျမစ္ခိုင္မာေစဖုိ႔၊ အာဟာရျပည္႔ေစဖုိ႔ သူ႔မွာရွိတဲ႔ အစြမ္းေတြနဲ႔ ပံ႔ပုိးလိုက္တာ ပန္းပင္ေလးေတြမွာ လွပတဲ႔ေရာင္စံုအပြင္႔ေလးေတြ ငြားငြားစြင္႔စြင္႔၊ ရနံ႔ေလးေတြကလဲ သင္းထံုလို႔ ဖူးပြင္႔လာလိုက္ၾကတာ ေျမကြက္ေလးမွာ ေပ်ာ္လြန္းလို႔ ေနစရာေနရာေတာင္မရွိသလုိ ခံစားရသတဲ႔ … ပန္းပြင္႔ေလးေတြကလဲ ေျမကြက္ေလးရဲ႔ သူတုိ႔အေပၚထားတဲ႔ စိတ္ေစတနာကုိသိေလေတာ႔ အသိအမွတ္ျပဳတဲ႔အေနနဲ႔ သူတို႔ရဲ႔၀တ္မႈံေလးေတြ၊ သူတုိ႔ရဲ႔ပြင္႔ဖတ္ေလးေတြ၊ သူတို႔ရဲ႔အရြက္ေလးေတြကုိ ေျမကြက္ေလးေပၚ ေျခြခ်ေပးၾကတယ္ေလ ….သူတို႔တစ္ပင္လံုး လဲျဖိဳခ်ေပးဖုိ႔က်ေတာ႔လဲ မျဖစ္ႏုိင္ျပန္ဘူးေလ … ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ သူတို႔ အလုပ္က အေကာင္းဆံုးဖူးပြင္႔ၿပီး ေကာင္းကင္ႀကီးကုိ ေမွ်ာ္ၾကည္႔ဖို႔မဟုတ္လား ….<br /><br />ေျမကြက္ေလးကေတာ႔ ပန္းပင္ေလးေတြဆီက ဘာဆိုဘာမွျပန္မေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ပါဘူး … သူ႔ေစတနာကို အသိအမွတ္ျပဳတာနဲ႔တင္ေက်နပ္ေရာင္႔ရဲေနႏိုင္တယ္ဆိုတာ ပန္းပင္ေလးေတြလဲ ရိပ္မိမယ္ထင္ပါတယ္ … သူတို႔ေျခြခ်ေပးတဲ႔ အရာေလးေတြကေန ေျမၾသဇာျပန္လုပ္ၿပီး အပင္ေလးေတြ ဆက္လက္ရွင္သန္ဖို႔ပဲ သူစိတ္၀င္စားသတဲ႔ေလ … အပင္ေလးေတြ ေပ်ာ္ေနမယ္ဆုိရင္ကိုပဲ ေလာကႀကီးမွာ အႀကီးျမတ္ဆံုး အရာတစ္ခုလိုမ်ိဳး သူ႕ကုိယ္သူ ဂုဏ္ယူေက်နပ္ေနသတဲ႔ …. ေျမကြက္ေလးက ျခံလုပ္သားႀကီးကို ခပ္တိုးတိုးေျပာလိုက္တယ္တဲ႔ “လုပ္သားႀကီးခင္ဗ်ာ … ခင္ဗ်ားေၾကာင္႔ က်ဳပ္ခ်စ္တဲ႔ပန္းပင္ေလးေတြကုိ အေကာင္းဆံုးဖူးပြင္႔ေ၀ဆာႏုိင္ေအာင္ဖန္တီးေပးႏုိင္ခဲ႔လို႔ က်ဳပ္က ခင္ဗ်ားကုိ သိပ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ …” တဲ႔ ….<br /><br />ပံုျပင္ေလးကေတာ႔ ဒီေလာက္ပါပဲ …. ေလာကႀကီးမွာေရာ ကုိယ္ခ်စ္တဲ႔သူဆီက ဘာမွျပန္မေမွ်ာ္လင္႔ပဲ သူေပ်ာ္ရႊင္ဖုိ႔လုပ္ေပးေနရတာနဲ႔တင္ ေက်နပ္ေနတတ္တဲ႔ ေျမကြက္ေလးလို လူေတြရွိမယ္လို႔ထင္ၾကလားဟင္ ??????<br /><br />မွတ္ခ်က္။ ။ပံုေလးကုိ www.earthfriendlybouquets.com ကယူပါတယ္ ...<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-6424063076147062698?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-83191092848376093962009-04-18T10:17:00.000-07:002009-04-18T10:48:25.243-07:00<font face="Zawgyi-One">ကြ်န္မရဲ႔ ဒီပုိ႔စ္ေလးက ဖတ္သူေတြအဖို႔ မဂၤလာတစ္ပါးမဟုတ္တာေတာ႔ အေသအခ်ာပါပဲ … ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ နာေရးအေၾကာင္းေလးျဖစ္ေနလို႔ပါ …. ဘာရယ္မဟုတ္ ကြ်န္မေရးခ်င္စိတ္ေလးေပၚလာလို႔ ေရးမိပါတယ္ … ဖတ္ၿပီး စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္သြားမယ္႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ တင္ႀကိဳေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ …<br /><br />ႏွစ္သစ္မွာပဲ သူငယ္ခ်င္းရဲ႔ ေမာင္ေလးနာေရးနဲ႔စတိုးခဲ႔တယ္ … ဆံုးသြားတာက သႀကၤန္အတက္ေန႔က ….... <br />သၿဂၤ ိဳလ္တာက ဒီေန႔ေပါ႔ ….ဒီေန႔တေနကုန္ ကတ္စကပ္ နဲ႔ မန္ဒိုင္းမွာ အခ်ိန္ကုန္ခဲ႔တယ္ … ခႏၶာကိုယ္ကုိ ရန္ကုန္ျပန္ပို႔ဖုိ႔စီစဥ္ေပမယ္႔ ႏွစ္မကူးခင္ဆံုးၿပီး ႏွစ္ကူးၿပီးခ်ိန္မွာပုိ႔မွာမို႔ ျမန္မာျပည္ဘက္က လက္မခံပါဘူးတဲ႔ … ဒီေတာ႔ ဒီမွာပဲ သၿဂၤ ိဳလ္ဖုိ႔စီစဥ္ရပါတယ္ … ဒါေပမယ္႔ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာဆံုးၿပီး စနစ္တက် လူလိုသူလို နာေရးေလးျဖစ္ေျမာက္သြားတာေတာ႔ ကြ်န္မ၀မ္းသာမိပါတယ္ …<br />သူတို႔အလုပ္က လိုက္ပုိ႔သူေတြ Shuttle Bus ေလးစင္းစာရွိပါတယ္ … တစ္ေယာက္တစ္လက္နဲ႔ ၀ိုင္းကူညီလိုက္ၾကတာ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းဘာမွေတာင္သိပ္လုပ္လိုက္စရာမလုိခဲ႔ပါဘူး …. <br /><br />သူ စကၤာပူေရာက္တာ ၆ လေက်ာ္ေလးပဲရွိပါေသးတယ္ … သူ႔အစ္မ (ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္း) က ကြ်န္မနဲ႔တစ္အိမ္တည္းေနသူပါ … သူမဆံုးခင္ သံုးရက္ေလာက္အလိုက ကြ်န္မတို႔အိမ္ကိုလာၿပီး ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ေနပါေသးတယ္ …. ပထမ ေလျဖတ္သြားလို႔တဲ႔ ေဆးရံုမွာတင္လိုက္ရတယ္လို႔ ဖုန္း၀င္ၿပီး မၾကာခင္မွာတင္ ဆံုးသြားၿပီးဆိုတဲ႔ဖုန္း၀င္လာတာပါ … ေနာက္ရင္ခြဲစစ္ၿပီးေတာ႔ သိရတာကေတာ႔ ႏွလံုးေသြးေၾကာပိတ္သြားတာတဲ႔ … ကြ်န္မစိတ္ထဲ “အိုး….. ျမန္လိုက္တာ ...အသက္မွ ၂၇၊ ၂၈ ေလးရွိေသးတယ္” ဆိုၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္ ..… <br /><br />ၿပီးေတာ႔ ျဖက္ကနဲ ကြ်န္မေမ႔ေနတဲ႔အရာေလးကို သတိရသြားပါတယ္ … လူတိုင္း တစ္ေန႔ေသရမယ္ဆိုတာကိုေတာ႔ သိၾကၿပီးသားပါ … ဒါေပမယ္႔ ကုိယ္နဲ႔အေ၀းႀကီးလိုပဲ စိတ္ထဲသိပ္မထားတတ္ၾကပါဘူး … ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈဆိုတာလဲ လုပ္မထားတတ္ၾကပါဘူး … ကြ်န္မေရာ … ကြ်န္မေသရင္ပါသြားမယ္႔အရာေတြ ဘာေတြ ဘယ္ေလာက္ထိလုပ္ထားသလဲလို႔ ျပန္ဆန္းစစ္မိပါတယ္ …. ေခါင္းထဲမွာလဲ ကဗ်ာေလးတစ္ပုိင္းတစ္စေပၚလာမိပါတယ္ …<br /><br />ငါသည္ မုခ်ေသရမည္ …<br />အခ်ိန္ပုိင္းသာလိုေတာ႔သည္ …<br />အေသမဦးခင္ ဥာဏ္ဦးေအာင္ ႀကိဳးစား အားထုတ္ပါမည္ …..<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-8319109284837609396?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-42902080244197603762009-04-04T19:03:00.000-07:002009-10-04T00:31:05.046-07:00<font face="Zawgyi-One">မနက္ျဖန္ကြ်န္မအလုပ္ဆင္းရမယ္႔ေနာက္ဆံုးေန႔ …. ေနာက္ထပ္အလုပ္သစ္တစ္ခုကလဲ အဆင္သင္႔မျဖစ္ေသးဘူး … ဆက္ေနဖို႔ရာလဲမေသခ်ာဘူး …. ဘာမွလဲေရေရရာရာမရွိဘူး .. ဒါေပမယ္႔ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ႔ မနက္ျဖန္က်ရင္ ေနရာေဟာင္းကို ကြ်န္မလက္ျပႏႈတ္ဆက္ရမယ္ …. <br />အဲ႔ဒီေနရာေဟာင္းေလးမွာ ရန္ကုန္မွာကတည္းက (၅)ႏွစ္မက လက္တြဲၿပီး အလုပ္လုပ္ဖူးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ရွိတယ္ .. <br />ကြ်န္မတရားစခန္း၀င္ျဖစ္ေအာင္တိုက္တြန္းဖူးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းရွိတယ္ … <br />ကြ်န္မရဲ႔ေဒါသေတြေျပေလ်ာ႔သြားေအာင္ လုပ္ေပးဖူးတဲ႔သူငယ္ခ်င္းရွိတယ္ …<br />ကြ်န္မစိတ္ညစ္လို႔တိုင္ပင္တိုင္း အႀကံေကာင္းေပးတတ္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတယ္ …<br />ကြ်န္မကုိ စာနာ နားလည္ေပးတဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတယ္ … <br />ကြ်န္မရဲ႔အားနည္းခ်က္ေတြကုိ ေထာက္ျပေပးတဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတယ္ … <br />ကြ်န္မလဲက်တိုင္း ထူမတ္ေပးတဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတယ္ …. <br />ေနရာေဟာင္းေလးကို ႏႈတ္မဆက္ခ်င္ေပမယ္႔လည္း ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ႔ ႏႈတ္ဆက္ရေတာ႔မယ္ … <br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-4290208024419760376?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-20973204503105307682009-04-01T00:23:00.000-07:002009-04-01T00:26:06.869-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SdMW6HOT7NI/AAAAAAAAAMw/8d10NBO7NAs/s1600-h/w136.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SdMW6HOT7NI/AAAAAAAAAMw/8d10NBO7NAs/s320/w136.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319620772481985746" /></a><br /><font face="Zawgyi-One"><br />ေလာကဓံေရ …..<br />ကႀကိဳးကကြက္ေတြဆန္းပံုမ်ား<br />သက္ေမာေတြရိႈက္ ပင္႔သက္ေတြလိႈက္ေနတာေတာင္<br />တီးကြက္ကမခ်ႏိုင္ေသးဘူးရယ္ …<br /><br />ေလာကဓံေရ ……<br />စည္းခ်က္က်က် ယိမ္းယိုင္<br />ကုိယ္႔ကကြက္ကုိယ္ အႏိုင္ႏိုင္ထိန္းရင္း<br />ဇာတ္ဆရာအလိုက် ကေနရတဲ႔ဘ၀မွာ<br />ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူမွ မျပစ္မတင္သာဘူးေလ …<br /><br />ေလာကဓံေရ ….<br />ဘ၀ဆိုတာတိုက္ပြဲတဲ႔ ႏႊဲလာတဲ႔ပြဲေတြလည္းမ်ားေတာ႔<br />ကုိယ္႔ေျခေပၚခုိင္ခိုင္ရပ္ႏိုင္ဘို႔ <br />တခါတေလ ဓါးလြတ္ကုိလဲေျမမွာေထာက္မိတာေပါ႔ ….<br /><br />ေလာကဓံေရ ……<br />မေကာင္းဆံုးေတြထဲက အေကာင္းဆံုးကုိေရြးထုတ္<br />အပူရုပ္ကုိ ဟန္မလုပ္ႏိုင္ေပမယ္႔<br />လမ္းဆံုးရင္ေတာ႔ ရြာေတြ႔မေပါ႕ဆိုတဲ႔စိတ္နဲ႔<br />ေလွ်ာက္လက္စ ေျခလွမ္းေတြကေတာ႔ေရြ႕ၿမဲ ေရြ႕ဆဲ ……<br /><br />မွတ္ခ်က္။ ။ပံုေလးကုိ ဒီက (http://www.urban75.org)ယူပါတယ္ ...<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-2097320450310530768?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-85350554072630144642009-03-29T02:34:00.000-07:002009-03-29T02:44:28.767-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/Sc9Bn3SuIAI/AAAAAAAAAMo/rihtbn51Dso/s1600-h/WR005225.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/Sc9Bn3SuIAI/AAAAAAAAAMo/rihtbn51Dso/s320/WR005225.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318541838061019138" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ပံုေလးကုိ ဒီက (http://pro.corbis.com) ယူပါတယ္။<br><br />ခုတေလာ ရာသီဥတုကပူျပင္းလြန္းတယ္ … အိမ္အျပင္ဘက္ကုိလွမ္းၾကည္႔လိုက္ရင္ ပတ္၀န္းက်င္က ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႔ေသြ႔ႀကီးနဲ႔ ဘာကုိလြမ္းလို႔လြမ္းမွန္းမသိ စိတ္ထဲခပ္ေဆြးေဆြးေလးျဖစ္ေနမိတယ္ …. အေတြးေတြကလဲ ေတာင္စဥ္ေရမရ ဟိုေရာက္လိုက္ ဒီေရာက္လိုက္ ….. ေဟာ … ၾကည္႔ေနရင္းနဲ႔မိုးေတြရြာက်လာျပန္ၿပီ … မိုးရြာေတာ႔လဲ လြမ္းတာကေပ်ာက္မသြားပါဘူး … ပုိေတာင္ဆိုးလာသလိုပဲ … ေလွ်ာက္ေတြးရင္းနဲ႔ပဲ ၂၀၀၃ ကေန ၂၀၀၅ ေလာက္ထိ သူငယ္ခ်င္းေတြတူတူစုၿပီး အပတ္တိုင္း ေရႊတိဂံုဘုရားေရာက္ျဖစ္တာေလး ျပန္ေတြးၿပီး လြမ္းမိသြားတယ္ …. <br /><br />ကြ်န္မက သူငယ္ခ်င္းမ်ားတယ္ … ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ၁၈ ႏွစ္ကေန အသက္ ၄၀ေက်ာ္အရြယ္ထိ ေယာက္်ားေလး၊ မိန္းကေလး ေပါင္းစံုပါတယ္ … အဲ႔ဒီတုန္းက ကြ်န္မနဲ႔အမ်ားဆံုးတြဲျဖစ္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းက ေအမီ ဆိုတဲ႔သူငယ္ခ်င္း … အသက္ခ်င္းကမတိမ္းမယိမ္းျဖစ္သလို ကုသိုလ္ကံအက်ိဳးေပးေတြကလဲ ခပ္ဆင္ဆင္ … အလုပ္တစ္ခုလုပ္ရင္ တစ္ခါတည္းနဲ႔အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔သြားတယ္ဆိုတာက ခပ္ရွားရွား၊ အတိုက္အခံေလးျဖစ္ၿပီးမွ အဆင္ေျပသြားတတ္တာခ်ည္းပဲ …. ေနာက္ ကြ်န္မထက္ (၅)ႏွစ္ေလာက္ငယ္တဲ႔ လင္းထြန္းဆိုတဲ႔သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရယ္၊ အသက္ (၂)ႏွစ္ငယ္တဲ႔ ရဲရန္ေအာင္ ဆိုတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရယ္ အပတ္တိုင္း ဘုရားမွာေတြ႔ျဖစ္ၾကတယ္ … အရင္က ကြ်န္မတို႔ ေလးေယာက္က ကုမၸဏီတစ္ခုတည္းတူတူလုပ္ၾကတယ္ …. ေနာက္ေတာ႔ ကြ်န္မနဲ႔ေအမီက အလုပ္သစ္ကုိေျပာင္းသြားတယ္ … ကြ်န္မတို႕ႏွစ္ေယာက္က အလုပ္မွာ အတိုက္အခံေတြမ်ားလြန္းလို႔ ဆိုၿပီး ဘုရားမွာတံျမက္စည္းလွဲၿပီး ကုသိုလ္လုပ္ၾကဖို႔တိုင္ပင္ၾကတယ္ …ေနာက္ေတာ႔ လင္းထြန္းပါ ကြ်န္မတို႔နဲ႔ တူတူ အပတ္တိုင္း ေရႊတိဂံုဘုရားေပၚမွာ တံျမက္စည္းလိုက္လွည္းတယ္ … ကြ်န္မတို႔ သံုးေယာက္ၾကားမွာ ခ်စ္စရာဓေလ႔ေလးတစ္ခုရွိတယ္ … ဘုရားေပၚတက္ရင္ အငယ္ဆံုးသူက ဘိနပ္အိတ္ကုိ ေက်ေက်နပ္နပ္ကိုင္ေပးေလ႔ရွိၾကတာပါ … ကြ်န္မတို႔က အတက္မုခ္နဲ႔အဆင္းမုခ္တူေလ႔မရွိေတာ႔ ဘိနပ္ေတြကုိ အၿမဲပဲ အိတ္နဲ႔ထည္႔သယ္ရတယ္ … လင္းထြန္းမပါတဲ႔ေန႔ဆိုရင္ ကြ်န္မကိုင္ရတယ္ …. လင္းထြန္းနဲ႔ႀကံဳရင္ သူက အိတ္ကုိင္ေပးတယ္ … ကြ်န္မတုိ႔ေတြ ေမာင္ႏွမအရင္းေတြလိုခ်စ္ခင္ၾကတယ္ …<br />ေနာက္ေတာ႔ ရဲရန္ေအာင္ပါ ပါလာတယ္ … တခါတေလ ကြ်န္မတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ၁၀ ေယာက္ေလာက္ရွိတယ္ လိုက္လိုက္လာၿပီး၀ိုင္းလွည္းၾကတယ္ ..… ကြ်န္မတို႔က အသင္း၀င္ထားတာမဟုတ္ပဲ လွည္းႏိုင္သေလာက္ ဧရိယာေလးသတ္မွတ္ၿပီးလွည္းၾကတယ္ … ေနရာကေတာ႔ ကြ်န္မတုိ႔ထိုင္ေလ႔ရွိတဲ႔ ဗုဒၶ၀င္ျပခန္းဘက္ဆင္းတဲ႔ ေညာင္ပင္တစ္၀ိုက္ေပါ႕ … ကြ်န္မတို႔ အလုပ္ဆင္းၿပီဆိုရင္္ တံျမက္စည္းလွညး္ၿပီးေမာရင္ စားဖို႔ဆိုၿပီး အေၾကာ္ကုိ အလွည္႔က် ၀ယ္ေလ႔ရွိတယ္ … ၿပီးေတာ႔ ကြ်န္မတို႔ရဲ႕စုရပ္ေနရာေလးကုိ သူငယ္ခ်င္းေတြ အလွ်ိဳလွ်ိဳေရာက္လာၾကေရာ … ကြ်န္မတို႔ လူစံုၿပီဆိုရင္ တံျမက္စည္းရွာပံုေတာ္အရင္ဖြင္႔ရတယ္ … တခါတေလ ရင္ျပင္ေတာ္သာ တစ္ပတ္ျပည္႔သြားတယ္ တံျမက္စည္းက သံုးေခ်ာင္းေလာက္ပဲရတယ္ … ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ ေဂါပကရံုးကေနလိုသေလာက္သြားငွားတယ္ … ၿပီးရင္သြားျပန္ပုိ႔ေပးလိုက္နဲ႔ အဆင္ေျပသြားတယ္ ….<br /><br />ကြ်န္မတုိ႔ေတြတံျမက္စညး္လွညး္ေနၾကတာျမင္ရင္ တခ်ိဳ႕စံုတြဲေလးေတြ၊ တခ်ိဳ႕ ကေလးေတြ လူႀကီးေတြပါ တံျမက္စည္းခဏေလာက္ေပးပါဆိုၿပီး ကုသိုလ္ပါ၀င္ၾကတာျမင္ရေတာ႔ ၾကည္ႏူးမိတယ္ … ၿပီးေတာ႔ ကြ်န္မတို႔လွည္းထားလို႔ ဘုရားဖူးေတြ အမိႈက္သရိုက္ကင္းကင္းနဲ႔ သြားလာေနၾကတာ ျမင္ရင္လည္း ၾကည္ႏူးမိတယ္ … မိုးအရမ္းရြာခ်ထားလို႔ တံျမက္စည္းလွည္းမရတဲ႕ေန႔ေတြဆိုရင္ ကြ်န္မတို႔ လက္နဲ႔ ေညာင္ရြက္ေၾကြေတြလိုက္ေကာက္ၾကတယ္ … အားလံုးၿပီးၿပီဆိုရင္ ဇရပ္ေပၚမွာ၀ိုင္းထိုင္ၾကၿပီး အလယ္မွာအေၾကာ္ထုတ္ခ်၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာ္စားၾကရင္း အလုပ္အေၾကာင္း၊ ျပင္ပဗဟုသုတေတြအေၾကာင္း၊ အႏုပညာအေၾကာင္း သိသေလာက္ေလးေတြေ၀မွ်ၾကတယ္ … ေဆြးေႏြးၾကတယ္ … ကြ်န္မတို႔ေတြ ၉ ခြဲေလာက္ထိ ေနၾကၿပီးရင္ အသီးသီးလမ္းခြဲၾကေလ႔ရွိတယ္ … တစ္ပတ္တစ္ရက္နဲ႔ ဒီအက်င္႔ေလးကုိ ကြ်န္မတို႕ သံုးႏွစ္နီးပါး မပ်က္မကြက္ထိန္းသိမ္းခဲ႔ၾကတယ္ …<br /><br />ခုခ်ိန္မွာေတာ႔ ကြ်န္မတို႔ေတြအားလံုးေနရာတကြဲစီမွာေရာက္ေနၾကၿပီ … တခ်ိဳ႕က ရန္ကုန္မွာ၊ တခ်ိဳ႕က ဘန္ေကာက္မွာ၊ တခ်ိဳ႕က စကၤာပူမွာ …. ကြ်န္မတို႔ေတြအရင္လိုျပန္ဆံုၾကဖို႔မလြယ္ေတာ႔ဘူး …. ဆုံျဖစ္ၾကရင္ေရာ ေရႊတိဂံုဘုရားေပၚက ကြ်န္မတို႔ တံျမက္စည္းလွည္းေနၾကေနရာေလးမွာ ဆံုႏိုင္ပါေတာ႔မလားလို႔ ေတြးရင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမိတယ္ …. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တခ်ိန္က အမွတ္တရေလးကုိေတာ႔ ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာ ဘယ္ေတာ႔မွေမ႔ေပ်ာက္မွာမဟုတ္သလို သူငယ္ခ်င္းေတြကုိလဲ အၿမဲတမ္းသတိရေနမိပါတယ္ ….. <br /><br />ေလေျပေက်ာ႔<br />ေသာ႔တဲ႔ညေန<br />ရင္ျပင္ေပၚ ေဖာ္တစ္သင္းရယ္နဲ႔<br />စုေပါင္းကာ ကုသိုလ္ျပဳရတယ္<br />ထူးလွပါေပ႔ …..<br /><br />မွတ္ခ်က္။ ။ ေအမီ၊ လင္းထြန္း၊ ရဲရန္ေအာင္၊ ကိုလင္း၊ သူရိန္၊ ေအာင္ညီလတ္ နဲ႔ မၾကာခဏလိုက္လာ ကုသိုလ္ျပဳေလ႔ရွိတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးကုိ သတိရလို႔ေရးလိုက္တဲ႔ပုိ႔စ္ေလးပါ ….<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-8535055407263014464?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-34067387612324258982009-03-26T02:25:00.000-07:002009-03-31T01:08:11.543-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SctMs0JWZII/AAAAAAAAAMg/LPP63YjoyQ0/s1600-h/ball-in-divot.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 148px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SctMs0JWZII/AAAAAAAAAMg/LPP63YjoyQ0/s200/ball-in-divot.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317428117836817538" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />သူမက မိန္းကေလးေပမယ္႔ ေယာက္်ားေလးႏွစ္ေယာက္ၾကားႀကီးျပင္းလာခဲ႔သူ ... သူမကစားေသာ ကစားနည္းမ်ားအားလံုးနီးပါးက ေယာက္်ားေလးမ်ားကစားေသာ ကစားနည္းမ်ား …. ေဂၚလီပစ္၊ ဂ်င္ေပါက္၊ ေဘာလံုးကန္၊ အံစာလွိမ္႔၊ ေျပးတမ္းလိုက္တမ္း စံုတကာကုိစိေနတာပဲေလ … သူမ ငယ္ငယ္ကပံုရိပ္က အင္မတန္ ေပေခ်ာင္ေခ်ာင္ႏိုင္ေသာပံုရိပ္ … ဂ်စ္ကန္ကန္နဲ႔ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာကစားေနလဲ သူမ မပါဘူးဆိုတာမရွိသေလာက္ပဲ ….<br /><br />သူမတို႔ငယ္ငယ္က ေၾကြပန္းကန္စိအကြဲေတြကုိ ေထာင္ၿပီးေဂၚလီနဲ႔ပစ္ေလ႔ရွိတယ္ … တခ်ိဳ႕ကေတာ႔ ပုိက္ဆံေထာင္ၿပီးပစ္ၾကတယ္ ….. ဒါေပမယ္႔ သူမကေတာ႔ ပိုက္ဆံနဲ႔ဘယ္ေတာ႔မွပစ္ေလ႔မရွိဘူး ….ဒီကစားနည္းကစားဖို႔ ေၾကြပန္းကန္စိအကြဲေတြလိုၿပီေလ … ေၾကြပန္းကန္စိပစ္တဲ႔အခ်ိန္ ကုိယ္႔မွာ အဲ႔ဒါေတြမ်ားမ်ားရွိလို႔ကေတာ႔ ကိုယ္ကခပ္ေမာ႔ေမာ႔နဲ႔၀င္ပစ္လို႔ရသကုိး … ဒီေတာ႔သူမကဘာလုပ္သလဲဆိုေတာ႔ ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားတကာ လမ္းၾကားလွည္႔ၿပီး အိမ္တကာက ပ်က္စီးသြားလို႔ပစ္ထားတဲ႔ ပန္းကန္အကြဲေတြလိုက္ေကာက္ေတာ႔တာေပါ႕ … အကြဲေတြရလာရင္ သူမအိမ္ေရွ႕မွာခ်ၿပီး အပုိင္းအရြယ္ေတာ္အေသးေလးေတြရေအာင္ထုိင္ခြဲ … ၿပီးရင္ အိတ္တစ္အိတ္ထဲစုထည္႔ …. ၿပီးရင္ အဲ႔ဒီအထုပ္ႀကီးခါးမွာခ်ိတ္ၿပီး လမ္းတကာလွည္႔ပစ္ေတာ႔တာပဲ …. သူမက လက္လဲ အေတာ္ေျဖာင္႔တယ္ … ေဂၚလီပစ္ရင္ ႏိုင္တာမ်ားတယ္ … သူမမွာ ေဂၚလီေတြဆိုလဲ အိတ္ႀကီးနဲ႔တစ္လံုးရွိတယ္ …. အေမက အဲ႔လိုေတြေဆာ႔တာသိပ္မႀကိဳက္သလို၊ ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားထဲ၀င္တာလဲမႀကိဳက္ဘူးေလ …<br />ဘယ္ႀကိဳက္ပါ႔မလဲ အဲ႔ဒီေခတ္ရဲ႕ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားေတြက အမိႈက္ပံုသာသာရယ္ … ညစ္ပတ္နံေစာ္ေနတာေလ …. ၿပီးေတာ႔ အကြဲေတြရွမွာ၊ ပုလင္းကြဲစူးမွာ၊ အေကာင္ပေလာင္ေတြကိုက္မွာ အေမကစိုးရိမ္ေသးတယ္ … ေနာက္ၿပီးေတာ႔ ေကာက္လာသမွ်အကြဲေတြကုိ သူမက အိမ္ေရွ႔မွာဒီအတိုင္းထားထားပစ္ခဲ႔တတ္တာကုိး …. အေမကသိပ္အသန္႔ႀကိဳက္တဲ႔သူ … သူမက အေမလွဲက်င္းထားတဲ႔ အိမ္ေရွ႕ကုိညစ္ပတ္ေအာင္လုပ္သူ … သူမက ေဆာ႔ၿပီဆိုရင္ မိုးမျမင္၊ေလမျမင္ … ေခၚမၾကား၊ ေအာ္မၾကား … သိပ္ေၾကာက္ရတဲ႔ အေမေခၚရင္ေတာင္ မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ေဆာ႔တာ … ျပန္လာရင္လည္း အတီးခံရတာလဲ ခဏခဏ …. ဘယ္ေလာက္ရိုက္ရုိက္ ေနာက္ေန႕ေရာက္ျပန္ေတာ႔လဲ သူမကုိေၾကြပန္းကန္စိအထုပ္ရယ္၊ ေဂၚလီထုပ္ရယ္နဲ႔ ေယာက္်ားေလးေတြနဲ႔အၿပိဳင္ ေဂၚလစ္ပစ္ေနတာကုိ ျမင္ရျပန္ေရာ …. ကဲ ….. သူမနဲ႔ ေဂၚလီၿပိဳင္ပစ္ၾကမလားေဟ ……<br /><br />မွတ္ခ်က္။ ။ပံုေလးကုိ ဒီက http://www.britannica.com ယူပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ပံုက ေဂၚလီပံုမေတြ႔လို႔ ေတြ႔တဲ႔ပံုထဲက ေဂၚလီနဲ႔တူတာေရြးထားတာပါ။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-3406738761232425898?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-66412123684392935332009-03-17T20:00:00.000-07:002009-10-04T00:45:26.172-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/ScBla9RSu3I/AAAAAAAAAMQ/m-fgkC0h4EU/s1600-h/6161201AMS.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/ScBla9RSu3I/AAAAAAAAAMQ/m-fgkC0h4EU/s200/6161201AMS.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314359074095283058" /></a><br />(Image from http://www.partyrama.co.uk, http://www.olga-art.info)<br /><font face="Zawgyi-One"><br />ကုိႀကီးေရ ဒီေန႔ နင္႔ရဲ႕ (၃၂) ႏွစ္ျပည္႔ေမြးေန႔ေနာ္ …. ငါ ပထမ ေမ႔ေနတာဟ …. မေန႔ညက ငါနဲ႔ ငၿဖိဳးေလး အိမ္ကိုဖုန္းဆက္ေတာ႔မွ နင္႔ေမြးေန႔ကုိရုတ္တရက္သတိရလိုက္တာ … ငါနင္႔အတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္မ၀ယ္ရေသးဘူးကုိႀကီးရ …. နင္ဘာလိုခ်င္တာလဲဆိုတာငါသိတယ္ေနာ္ ….<br /> ငါ ေနာက္မွ၀ယ္ေပးမယ္ဟာ … ေနာ္ …. ကုိႀကီးေရ နင္က ငါ စိတ္ညစ္တာေတြေျပေစဖုိ႔ဆိုၿပီး ေန႔တိုင္း ဘုရားရွိခိုး၊ ေမတၱာပုိ႔ေပးတယ္တဲ႔လား … ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကိုႀကီးရာ …. အဲ႔ဒါေလးေတြေၾကာင္႔လဲ ငါနင္႔ကုိခ်စ္တာဟ … သိလား ….<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/ScBlvWlHQEI/AAAAAAAAAMY/HuP7yzQYWvs/s1600-h/Brother+and+sister.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 165px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/ScBlvWlHQEI/AAAAAAAAAMY/HuP7yzQYWvs/s200/Brother+and+sister.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314359424486686786" /></a><br />မိသားစုကုိ သိပ္ခ်စ္တတ္တဲ႔ ကုိႀကီး … <br />အေမ ေနမေကာင္းလို႔ တစ္ခ်က္ေလာက္ စုပ္သပ္ သံေလးၾကားလိုက္တာနဲ႔ အခ်ိန္မေရြးခ်က္ျခင္းျပဳစုေပးတတ္တဲ႔ကိုႀကီး …. <br />အေဖ႔မ်က္ႏွာရိပ္ၾကည္႔ၿပီး အလိုက္တသိ နင္းႏွိပ္ေပးတတ္တဲ႔ ကုိႀကီး ….<br />ငါနဲ႔ငျဖိဳးေလး အေပၚမွာ အစ္ကုိလိုေရာ၊ အစ္မလိုပါေစာင္႔ေရွာက္ေပးတတ္တဲ႔ ကုိႀကီး …. <br />ငါ႔ကုိသိပ္ခ်စ္တဲ႔ ကုိႀကီး ….<br />နင္႔ရဲ႕ ဒီေမြးေန႔က စလို႔ အသက္ရွည္သေလာက္ က်န္းမာပါေစ ….<br />က်န္းမာသေလာက္ စိတ္ခ်မ္းသာပါေစ ….<br />ျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ ျဖစ္ေနရတာ တထပ္တည္းက်ႏိုင္ပါေစ …<br />တထပ္တည္းမက်ခဲ႔ရင္္လဲ ျဖစ္ေနရတဲ႔အေပၚ အေကာင္းဆံုးလမ္းေလွ်ာက္ႏုိင္ပါေစ ….<br />နင္႔ရဲ႕ ခ်စ္သူ “ခိုင္ေလး” နဲ႔ ထာ၀ရေပ်ာ္ရႊင္စြာ လက္တြဲႏိုင္ပါေစ ….<br />ငါ႕ကုိလဲ ဒီအတိုင္းထက္မပုိရင္ေတာင္ မေလ်ာ႔ပဲဆက္ခ်စ္ႏိုင္ပါေစ လို႔ ငါ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္ ….<br /><br />နင္႔ရဲ႕ညီမေလး<br /><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-6641212368439293533?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-41891916837846638292009-03-15T23:08:00.000-07:002009-03-16T01:29:58.254-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/Sb3uq6f2r9I/AAAAAAAAAMI/rfL010b0ui0/s1600-h/stellas-garden-web.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 235px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/Sb3uq6f2r9I/AAAAAAAAAMI/rfL010b0ui0/s320/stellas-garden-web.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5313665556391833554" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><center>ပန္းခင္းလမ္းဆိုတာကုိ<br />စိတ္ကူးနဲ႔ျမင္ေယာင္<br />လက္ေတြ႕ဘ၀မွာေတာ႔<br />ကုိယ္႔တူးရြင္းကုိယ္ေဆာင္္လို႔<br />ကုိယ္႔လမ္းကုိယ္ေဖာက္ရတယ္ .....<br /><br />တ၀မ္းတခါးအတြက္နဲ႔<br />ဦးေဏွာက္ေတြပန္းဖ်ားဖ်ားတာေတာင္<br />ေနသာရဲ႕လားလို႔ <br />တစ္ခြန္းမွ ဟန္လုပ္ၿပီးမေမးခဲ႔မိဘူး .........<br /><br />ႀကိဳးမဲ႔စြန္တစ္ေကာင္လို<br />၀ဲခ်င္ရာ၀ဲလိုက္ခ်င္ေပမယ္႔<br />ဒီေန႔ေတြ အဓိပၸါယ္ရွိေစဖုိ႔<br />အဇၥ်တၱရဲ႕ သြားလမ္းေတြကုိ<br />အဓမၼ ပိတ္ထားပစ္လိုက္တယ္ .........<br /><br />ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္နဲ႔ မနက္ျဖန္ေတြအတြက္<br />ဒီေန႔ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈတခ်ိဳ႕ကုိ <br />ခပ္ပါးပါး မ်ိဳခ်ၿပီး<br />မနက္ျဖန္ေပါင္းမ်ားစြာကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ေနဆဲ ……….။။<br /></center><br />မွတ္ခ်က္။ ။ ပံုေလးကုိ ဒီက (https://www.artanddesignonline.com) ယူပါတယ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-4189191683784663829?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-65090406302587483532009-03-11T11:14:00.000-07:002009-03-12T01:31:33.601-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SbgAB9ZzdSI/AAAAAAAAALs/6lUSaVDJy4g/s1600-h/Mother+%26+Child.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 219px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SbgAB9ZzdSI/AAAAAAAAALs/6lUSaVDJy4g/s320/Mother+%26+Child.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311995794146161954" border="0" /></a><br /><br />(Image from http://www.marybethart.com)<br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ေမႀကီးေရ ခုတေလာ သမီးအေတြးေတြေယာက္ယက္ခတ္ေနသလိုပဲ …. တစ္ခုခုစဥ္းစားေနရင္း မၿပီးခင္ ေနာက္တစ္ခုကုိ စဥ္းစားမိတာမ်ိဳးေတြျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္ …. အိမ္ကုိလဲ ခဏခဏသတိရလို႔ ဖုန္းဆက္ဆက္ေနမိတာနဲ႔ ဖုန္းကဒ္ဖိုးေတြလဲ ကုန္တာမနည္းဘူး …. ဒါေပမယ္႔ ေမတို႔ ေဖတို႔ နဲ႔စကားေျပာရတာ သမီး စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ … ေမတို႔က သမီးကုိစိတ္ပူ၊ သမီးက ေမတုိ႔ကုိစိတ္ပူနဲ႔ ဟုတ္ေတာ႔ ဟုတ္ေနတာပဲ …<br />ေမနဲ႔သမီးနဲ႔ သားအမိရယ္လို႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးစကားသိပ္မေျပာဖူးဘူးေနာ္ …. ဖုန္းထဲကေနဆိုရင္ လည္း ေဖနဲ႔စကားေျပာသေလာက္ မရင္းႏွီးဘူး …. ေမကလဲ ျပန္ခံေျပာတာ ဘယ္လိုမွမႀကိဳက္တဲ႔သူ၊ သမီးကလဲ ကုိယ္မွန္တယ္ထင္ရင္ တစက္မွ မေလ်ာ႔ခ်င္တဲ႔သူ ဆိုေတာ႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက သိပ္မတည္႔ဘူးေလ …. ငယ္ငယ္တုန္းက သူမ်ားေတြက “ေဖနဲ႔ေမ ဘယ္သူ႕ကိုခ်စ္လဲ” ေမးရင္ “ေဖႀကီးကုိပဲခ်စ္တယ္” လို႔ သမီးအၿမဲေျဖေလ႔ရွိတယ္ …<br /><br />ဒါေပမယ္႔ ခု ေမ႔ကုိ အရမ္းသတိရေနတယ္ … ေမ႔မ်က္လံုးသက္သာရဲ႕လားမသိဘူး …. ေသခ်ာေရာျပန္ျမင္ပါ႔မလား စိတ္ပူေနမိတယ္ … ဘာလိုလိုနဲ႔ ေမ႔မ်က္လံုးထိခိုက္ထားတာ တစ္ႏွစ္ေတာင္ျပည္႔ေတာ႔မယ္ …. ဒီတစ္ေခါက္ေလဆာပစ္ၿပီးရင္ေတာ႔ အေျခအေနတစ္ခုခုသိရမယ္ထင္တယ္ … ေမ႕မ်က္လံုး အရင္အတိုင္းျပန္ေကာင္းပါေစလို႔ သမီးဆုေတာင္းေနပါတယ္….<br /><br />သမီးရင္ထဲမွာရွိၿပီး ေမ႔ကုိမေျပာျဖစ္တဲ႔စကားေတြကုိ သမီး စာတစ္ပုဒ္အေနနဲ႔ ခ်ေရးေနျဖစ္တယ္ …..<br />သမီးငယ္ငယ္က ေမ႔ကုိ အထင္ေတြလြဲခဲ႔ဖူးတယ္ … ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ထဲမွာ သမီးက အဆူခံရဆံုး၊ အရိုက္ခံရဆံုးေလ …. ေမေျပာေနက်စကားရွိပါတယ္ “မိန္းကေလး တစ္ေယာက္တည္းပါပါတယ္ … သူူကငါးဖယ္မ၊ ထုေလမာေလ” တဲ႔ …. “ဘာလို႔ ငါ႔ကုိမွေရြးရိုက္တာလဲ” ဆိုၿပီးမေက်မနပ္ျဖစ္ခဲ႔ဖူးတာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ပါ … ေမ႔ကုိလဲ ဘာလို႔ေဒါသႀကီးမွန္း နားကုိမလည္ေပးႏိုင္ဘူး … ေအးေအးေဆးေဆးေျပာလဲရတာပဲဆိုၿပီး စိတ္ဆိုးမိတယ္…. ခုေတာ႔ ေမ႔ကုိသမီးနားလည္တတ္လာပါၿပီ … ေမက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔အိမ္ေထာင္က်ခဲ႔တဲ႔အျပင္ အိမ္မလည္၊ အျပင္သိပ္မထြက္ပဲ အိမ္မႈကိစၥေတြနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္တတ္တဲ႔ ေမ႔အတြက္ ဒီမိသားစုငါးေယာက္သည္သာ ေမ႔ကမၻာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကုိ သမီး သိလာတာသိပ္မၾကာေသးဘူး …. ၿပီးေတာ႔ ေမ႔မွာ ဆီးခ်ိဳကလဲရွိ၊ ႏွလံုးေသြးေၾကာကလဲက်ဥ္းေတာ႔ ေနမေကာင္းသူေတြရဲ႕ထံုးစံအတိုင္း စိတ္တုိ၊စိတ္ဆတ္တယ္…. အဲ႔ဒီေတာ႔ ထစ္ကနဲရွိ ဆူမယ္ဆိုတာခ်ည္းပဲဆိုတာကုိလဲ သမီးနားလည္တတ္လာပါၿပီ ….<br /><br />ေမႀကီးေရ …. သမီးတုိ႔သားအမိႏွစ္ေယာက္တူတာဆိုလို႔ ေဘာလံုးပြဲမႀကိဳက္တာ တစ္ခုပဲရွိမယ္ထင္တယ္ … ေဘာလံုးပြဲ လႊင္႔တဲ႔ေန႔ဆိုရင္ေတာ႔ သမီးတုိ႔စည္းလံုးၾကတယ္ေနာ္ … ေဖႀကီးရယ္၊ ကိုႀကီးရယ္၊ ေမာင္ေလးရယ္က အားရပါးရ ေအာ္ဟစ္အားေပးၿပီးၾကည္႔ၾကေတာ႔ သမီးက နားမခံသာေတာ႔ ေမ႕ကုိကပ္ၿပီးခြ်န္ရတာေလ ….“ေမႀကီး ကိုႀကီးတို႕ကုိေျပာလိုက္ေလ … ေအာ္ၿပီးၾကည္႔ရင္ တီဗီြလာပိတ္မယ္” လို႔ဆိုေတာ႔ ေမက သမီးေျပာတဲ႔အတိုင္း ေအာ္ေပးတယ္ … မႀကိဳက္တာခ်င္းတူလို႔ေလ …. း)<br /><br />“ေမႀကီးက သိပ္အမိန္႔ေပးတာပဲ …. သမီးမလုပ္ခ်င္တာေတြကို ဗီတို အာဏာနဲ႔ခိုင္းတယ္ …. ၿပီးေတာ႔ စိတ္တိုင္းမက်ရင္လဲ ဆူျပန္ေသးတယ္ …. အရိုက္ကလဲ ခံရေသးတယ္ …. တကယ္ကေလ သမီးက ေမ႔ကိုမေၾကာက္ပါဘူး … ေမ႔လက္ထဲက ႀကိမ္လံုး ကုိေၾကာက္တာ … သမီးက အသားနာမခံႏိုင္သလို နားပူလဲမခံႏိုင္ပါဘူး …..” လို႔ စိတ္ထဲမွာ ခဏခဏေျပာျဖစ္တယ္ …. အျပင္မွာေျပာရင္ ႀကိမ္လံုးစာမိမွာစိုးလို႔ေလ …<br /><br />သားသမီးေတြအတြက္ဆုိရင္ ေရွ႕မွာမားမားမတ္မတ္ရပ္ေပးတဲ႔ ေမ၊ တစ္အိမ္လံုးကိစၥကုိ သူကုိယ္တိုင္လုပ္ရမွေက်နပ္တဲ႔ေမ၊ ဟင္းခ်က္သိပ္ေကာင္းလြန္းတဲ႔ေမ၊ တခါတရံ မထင္မွတ္ေလာက္ေအာင္ ေနာက္ေျပာင္တတ္ၿပီး မိသားစုကိုေပ်ာ္ရႊင္ေစတဲ႔ ေမ<br />အဲ႔လိုေလး အၿမဲေနႏုိင္ေအာင္ ေမ႔က်န္းမာေရးကုိ ေသခ်ာဂရုစိုက္ပါေနာ္ .....<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-6509040630258748353?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-54379131880633644452009-03-08T10:21:00.000-07:002009-03-08T22:22:06.842-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SbQC9wsyUcI/AAAAAAAAALk/ONkHWBbV4cY/s1600-h/image002.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 201px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SbQC9wsyUcI/AAAAAAAAALk/ONkHWBbV4cY/s320/image002.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310873120644682178" /></a><br /><font face="Zawgyi-One" color="darkred">(မွတ္ခ်က္ - ပံုကုိဘယ္ကရမွန္းမသိေတာ႔ပါဘူးရွင္)</font><br /><font face="Zawgyi-One"><br />“ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္နဲ႔ အသက္ရွင္ေနတာ” ဆိုတဲ႔စကားကုိ ကြ်န္မ ခဏခဏၾကားဖူးသလို၊ ကုိယ္တိုင္လဲ ေျပာဆုိဖူးတယ္ ….အဲ႔ဒီစကားကုိေျပာရတာလဲ အရသာျပည္႔ျပည္႔၀၀ ရွိတယ္လို႔ခံစားရတယ္ …. ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ေမွ်ာ္လင္႔စရာမရွိေတာ႔ရင္ လူ႔ဘ၀ႀကီးမွာ ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္လဲမရွိႏိုင္ေတာ႔ဘူးလို႔ ကြ်န္မက ထင္တာကုိး …. ဒါေၾကာင္႔ အဲ႔ဒီစကားရဲ႕ေနာက္ကြယ္က ပူေလာင္လြန္းတဲ႔ခံစားခ်က္ကို မျမင္ႏိုင္မိသလို “ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းကင္းတာ” နဲ႔ “ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မရွိတာ” ကုိလဲ ေသေသခ်ာခ်ာသရုပ္မခြဲႏိုင္ခဲ႔ဘူး …<br />ဒါေပမယ္႔ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ႔ အရင္တုန္းက ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔တာေတြအတြက္ေရာ၊ ခုလက္ရွိမွာေရာ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေပါင္းစံုနဲ႔ ပူေလာင္ေနခဲ႔႔တာေတြကို ခံစားမိလာတယ္ …. ေသးေသးဖြဲဖြဲကစလို႔ ႀကီးႀကီးမားမားအထိေပါ႔ ….<br /><br />ကြ်န္မ ၁၀ တန္းကို အမွတ္မ်ားမ်ားရဖုိ႔ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ဖူးတယ္ … ကုိယ္ေမွ်ာ္မွန္းသေလာက္ျဖစ္မလာတဲ႔အခါမွာ မ်က္ရည္က်ခဲ႔ဖူးတယ္ … (အမွန္ေတာ႔ ကြ်န္မ ႀကိဳးစားဖို႔လိုခဲ႔တာပါ ….) ကြ်န္မ ခ်စ္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ကြ်န္မခ်စ္တာနဲ႔ ထပ္တူညီတဲ႔ ခ်စ္ျခင္းမ်ိဳး ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ဖူးတယ္ …. မသာရင္ေန ေလ်ာ႔တာ မလိုခ်င္တဲ႔ကြ်န္မ လိုခ်င္တာမရခဲ႔လို႔ ထိခိုက္ခံစားခဲ႔ရဖူးတယ္ ..… ကြ်န္မ ပထမဆံုးအလုပ္စလုပ္ေတာ႕ ကြ်န္မ ေနခ်င္တဲ႔ Team မွာေနရဖို႔ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ဖူးတယ္ ….. Team Lead ေတြက ကြ်န္မတို႔ Batch က လူဆယ္ေယာက္ထဲကေန တစ္ေန႔ တစ္ေယာက္လာလာေရြးထုတ္၊ ေခၚသြားတဲ႔အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မက ေနာက္ဆံုး ၃ ေယာက္ထဲမွာ က်န္ခဲ႔ရတယ္ ….. ေစာေစာေရြးခ်ယ္ခံရဖို႔ေမွ်ာ္လင္႔မိတဲ႔ကြ်န္မ တစ္ပတ္တိတိ စိတ္ဆင္းရဲ ကုိယ္ဆင္းရဲနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ကုိယ္မေနခ်င္ေသာ Team ထဲကုိပဲ ေရာက္ခဲ႔ရတယ္ ….ကြ်န္မ သိပ္ခ်စ္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကြ်န္မရဲ႕ ပထမဆံုးခ်စ္သူဆီက ကြ်န္မေမွ်ာ္လင္႔တဲ႔နားလည္မႈ႔နဲ႔ ခ်စ္ျခင္း မရခဲ႔လို႔ ကြ်န္မ ထိထိခိုက္ခုိက္ နာက်င္ခံစားခဲ႔ရဖူးတယ္ … ေနာက္ အလုပ္ေလွ်ာက္တဲ႔အခါမွာ ကိုယ္က အေကာင္းဆံုးေျဖဆိုႏိုင္ခဲ႔တယ္လုိ႔ ယံုၾကည္ၿပီး ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ေပမယ္႔ လက္ေတြ႔မွာ ထင္သလိုေတြျဖစ္မလာျပန္ဘူး …. ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ အခ်ိန္ေတြကို စေတးၿပီး စိတ္ေတြေဇာကပ္ ပူေလာင္ေနခဲ႔တယ္ဆုိတာ ကုိယ္႔ကုိကုိယ္သတိထားမိတာ ခုမွပါ … စိတ္ေရာ လူေရာပင္ပန္းပါတယ္လို႔ ေျပာမိလို႔ “ဒါဆုိ ေမွ်ာ္လင္႔မေနနဲ႔ေပါ႔” ဆုိရင္လဲ သိပ္လြယ္လွတဲ႔ကိစၥတစ္ခုေတာ႔မဟုတ္ျပန္ဘူး .. ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ကြ်န္မက ပုထုဇဥ္ကိုး …. <br /><br />ေမွ်ာ္လင္႔ၿပီးျဖစ္မလာတဲ႔အခါခံစားရတဲ႔ ပူေလာင္မႈကုိ သေဘာမက်တဲ႔ ကြ်န္မ စိတ္ေတြေအးခ်မ္းေအာင္ဆိုၿပီး ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက စာအုပ္ေတြဖတ္တယ္၊ ဦးသုမဂၤလ တရားေတြနာတယ္ ၿပီးေတာ႔သတိထားၿပီး ကြ်န္မရဲ႕ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြကို ထိန္းၾကည္႔တယ္ …. ဘယ္လုိထိန္းလဲဆိုေတာ႔ ဥပမာ လူတစ္ေယာက္ကုိ ခ်စ္လိုက္ၿပီဆိုပါစို႔ …. သူ႕ဘက္က ျပန္လာမယ္႔ တုန္႔ျပန္မႈ႔ေတြကို ေမွ်ာ္လင္႔မေနပဲ ကိုယ္ဘက္က ခ်စ္ႏိုင္သေလာက္ခ်စ္ …… အဲ႔ဒီေတာ႔ ထပ္တူညီတာပဲျပန္လာလာ၊ မညီတာပဲျပန္လာလာ မပူပင္ရေတာ႔ဘူး … ကိုယ္ကမွ သူ႔ဆီကဘာမွမွ မေမွ်ာ္လင္႔တာေလ … ေနလို႔သိပ္ေကာင္းတယ္ …. ေနာက္မုိ႔ရင္ သူကငါခ်စ္သလိုျပန္မခ်စ္ဘူး၊ ငါကေတာ႔ ခ်စ္လုိက္ရတာဆိုၿပီး ပူေလာင္ေနရပါဦးမယ္ … ေနာက္ အလုပ္ေလွွ်ာက္တဲ႔ကိစၥဆုိပါေတာ႔ …. ကုိယ္ဘက္ကအတတ္ႏိုင္ဆံုး အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစား …. ငါအေကာင္းဆံုးလုပ္ထားတာပဲ ခန္႔တာက သူ႕ကိစၥ လို႔စိတ္ထဲမယ္ထားလိုက္ရင္ စိတ္အေတာ္ေအးပါတယ္ …. အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူ႕အပိုင္း၊ ကုိယ္႔အပိုင္းဆိုတာ ခြဲလို႔ရပါတယ္ …. ဆိုေတာ႔ ကုိယ္႔အပုိင္းကုိယ္သာ ပုိင္ႏိုင္ပါေစ က်န္တစ္ပုိင္းကုိ သူ႔သေဘာနဲ႔သူသြားပါေစ … ဒါဆိုေနလို႔ အရမ္းေအးခ်မ္းတာ ကြ်န္မလက္ေတြ႔ပါ …. ေနာက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာ ဘာေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မွမထားပဲ ကုိယ္တတ္ႏုိင္တာကုိ အတတ္ႏုိင္ဆံုးေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္လာၿပီ …. အရင္တုန္းကဆုိ ကုိယ္႔ကုိ ပုိခင္ေစခ်င္တဲ႔ ဆႏၵေလးကစြက္ေသးတာကုိး ….. <br /><br />ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ကင္းကင္းနဲ႔ေနလုိက္လို႔ ကုိယ္႔ရဲ႕ ႀကိဳးစားမႈကုိ မထိခုိက္တဲ႔အျပင္ စိတ္ပူေလာင္မႈ႔ကိုပါ ေလ်ာ႔က်ေစလို႔ အလုပ္လဲပိုတြင္ပါတယ္ …. ဒါေၾကာင္႔ ကြ်န္မေလ အရာရာတိုင္းမွာ ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းကင္းေသာသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္တယ္ …. ျဖစ္ေအာင္လဲ ႀကိဳးစားေနပါတယ္ ….<br /><br />အဲ႔လုိပဲ ကြ်န္မခ်စ္ေသာ ကြ်န္မရဲ႕သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးလဲ “ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္နဲ႔အသက္ရွင္ေနတာ” ဆိုတာထက္ “ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းကင္းကင္းနဲ႔ အသက္ရွင္ႏိုင္တဲ႔ သူေတြ ျဖစ္ပါေစ” လို႔ ကြ်န္မဆုေတာင္းေပးပါတယ္ရွင္ ……<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-5437913188063364445?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-81249352501222151422009-03-05T01:52:00.000-08:002009-05-06T22:45:16.711-07:00<font face="Zawgyi-One">လူမွန္းသိတတ္စကတည္းက<br />မသိလိုက္ မသိဘာသာနဲ႔<br />အတၱတစ္စင္းကုိ ေက်ာပိုးခဲ႔မိတယ္ ….<br /><br />အဲ႔ဒီအခ်ိန္ကစလို႔ေပါ႔ <br />သူက ငါ႔ကုိ <br />ရယူလိုမႈေတြနဲ႔ ဆြဲေဆာင္တယ္ …<br />ဒုကၡေတြနဲ႔ စစ္ခင္းေစတယ္ …<br />ေမာဟေတြနဲ႔ ေတြေ၀ေစတယ္ …<br />အခ်စ္ေတြနဲ႔ ေလာင္ျမိဳက္ေစတယ္ ..<br />၀မ္းနည္းမႈေတြနဲ႔ ပူေဆြးေစတယ္ …<br />ေရြးခ်ယ္မႈေတြနဲ႔ ဗ်ာမ်ားေစတယ္ ….<br />ေအာင္ျမင္မႈေတြနဲ႔ ႏွစ္သိမ္႔တယ္<br />တခါတေလေတာ႔လဲ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြနဲ႔ ကခုန္ေစျပန္တယ္ …<br /><br />ဒုကၡေတြႀကံဳျပန္ေတာ႔ “ဆိုးလိုက္တဲ႔ကံ” လို႔<br />ခပ္တိုးတိုးတစ္မ်ိဳး ခပ္က်ယ္က်ယ္တစ္ဖံု<br />ညည္းတြားမိတယ္ …<br />ေဟာ .. သုချဖစ္ေနျပန္ေတာ႔လဲ<br />အရာအားလံုးေမ႔လို႔<br />ျမင္ျမင္တကာတိုင္း သာယာေနသလိုလို ….<br /><br />တကယ္ေတာ႔ အတၱက ငါ႔ကုိ <br />လႈပ္ရွားေအာင္၊ တက္ၾကြေအာင္<br />မၿငီးေငြ႔ေအာင္၊ ရိုးမသြားေအာင္<br />မၿမဲတာေတြကို ၿမဲသေယာင္ေယာင္ထင္ေအာင္<br />ငါမပုိင္တာေတြနဲ႔ ငါ႔ကုိ ျမဴဆြယ္ခဲ႔တာပါ ….<br /><br />ငါနဲ႔ ငါ႔အတၱ<br />ႏွစ္ကုိယ္႔တစ္စိတ္ျဖစ္လြန္းေတာ႔လဲ<br />ခြဲမရ ခြာမရနဲ႔ ဒီသံသရာထဲ ၀ဲလွည္႔ရင္း<br />သူေစရာေနာက္ တေကာက္ေကာက္လုိက္လို႔<br />ရုန္းထြက္လို႔မရေသးတာ ခုခ်ိန္ထိပါပဲ ……<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-8124935250122215142?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-83054306626704077392009-02-25T09:15:00.000-08:002009-10-04T00:44:23.113-07:00<font face="Zawgyi-One"><br />က်ဳပ္နာမည္ လွ၀င္း … လူပ်ိဳႀကီး ေမာင္လွ၀င္းေပါ႕ … က်ဳပ္ကတစ္ဦးတည္းေသာသား …... က်ဳပ္ညီ၊ညီမတစ္၀မ္းကြဲေတြကေတာ႔ က်ဳပ္ကို “ကိုကုိႀကီး” လို႔ေခၚၾကတယ္ … ေခၚဆိုက်ဳပ္ကတစ္၀မ္းကြဲေမာင္ႏွမေတြၾကားမွာ အႀကီးဆံုးပဲေလ ….က်ဳပ္ကုိ လူေတြက နဲနဲလြတ္ေနတယ္လုိ႔ေျပာၾကတယ္ …… က်ဳပ္ကုိယ္က်ဳပ္ေတာ႔ အေကာင္းထင္တာပဲ …ၾကည္႔ေလ … က်ဳပ္က အစိုးရရံုးတစ္ရံုးမွာ စာေရးအလုပ္လုပ္ေနတာ … က်ဳပ္သာလြတ္ေနၾကည္႔ပါလား … က်ဳပ္ကုိ အလုပ္ခန္႔မလား … ေ၀းပါေသးတယ္ေလ ….အဲ႔ဒီေတာ႔ လူေတြက ဘာေျပာတယ္မွတ္သလဲ “ယဥ္ယဥ္ေလး မို႔လို႔ပါကြာ” တဲ႔ … တတ္လဲ တတ္ႏိုင္ၾကပါေပ႔ …. <br /><br />က်ဳပ္အလုပ္ေကာင္းေကာင္းလုပ္တယ္ … က်ဳပ္မွာ မုဆိုးမ အေမႀကီးရွိတယ္ …က်ဳပ္က ဗုဒၶဟူးသား၊ အေမက စေနသမီး …. က်ဳပ္အေမက အေမြရထားတဲ႔ တိုက္ခန္းေလး လူငွားတင္ထားေတာ႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္စာ မပူရဘူးေလ .. ဒါကုိ ပတ္၀န္းက်င္က ဘာေျပာတယ္မွတ္သလဲ “စေန၊ဗုဒၶဟူးမို႔ ရူးတာေတာင္မဆင္းရဲတာ” တဲ႔ေလ ..<br /><br />တကယ္ေျပာတာပါ က်ဳပ္က လူေကာင္းဗ် ….. တခါတေလ စိတ္ထဲရွိတာေလးပဲလုပ္တတ္တာပါ …. ဟိုတစ္ေန႔ကအေၾကာင္းေျပာျပဦးမယ္ ….က်ဳပ္အလုပ္ကျပန္လာေတာ႔ ကားမစီးခ်င္လို႔ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္တယ္ … ကန္ေတာ္ႀကီးဘက္ကုိ ပတ္ၿပီးျပန္တာဗ် … ရႈခင္းေလးလဲေကာင္း၊ ေလေကာင္းေလသန္႔လဲရ … က်ဳပ္အေတြးနဲ႔က်ဳပ္အဟုတ္ဗ် …..ကန္ႀကီးေဘးေရာက္ေတာ႔ က်ဳပ္စိတ္ထဲ ေရထဲဆင္းစိမ္ခ်င္လိုက္တာဗ်ာ … ဒါနဲ႔က်ဳပ္လဲ ၀တ္ထားတဲ႔ ပုဆိုးရယ္၊ အက်ၤ ီရယ္ကို ခြ်တ္ၿပီး က်ဳပ္ရဲ႕လြယ္အိတ္ေလးထဲထည္႔ ထမင္းဗူးေလးေဘးခ်ၿပီး ေဘာင္းဘီတိုေလးနဲ႔ေရထဲဆင္းပါေရာလား … ေနလို႔ေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ ေအးေနတာပဲ …. ေရစိမ္လို႔၀ေတာ႔ ကမ္းေပၚျပန္တက္လာတာေပါ႔ ….. က်ဳပ္ခ်ထားခဲ႔တဲ႔ ပစၥည္းေတြတစ္ခုမွမရွိေတာ႔ဘူးဗ် … တစ္ေကာင္ေကာင္ေျဖာင္သြားတာေနမယ္ … ဒါေပမယ္႔ ကိစၥမရွိပါဘူးေလ … က်ဳပ္ပဲသိတယ္မဟုတ္လား …. အဲ႔ဒီနားရွိတဲ႔အပင္ေတြက အရြက္ခပ္ႀကီးႀကီးေတြေရြးၿပီး ေတြ႔ရာႀကိဳးနဲ႔သီ … ခါးမွာပတ္ၿပီးျပန္တာေပါ႕ …. လူေတြက က်ဳပ္ကုိ၀ိုင္းႀကည္႔ၿပီး တီးတိုးေျပာၾကတယ္ … ရယ္ေမာၾကတယ္ … က်ဳပ္သိပါတယ္ “ဒီလူ အရူးေနမယ္” လို႔ေျပာေနၾကတာေနမွာေပါ႕ … က်ဳပ္က လူျမင္ေကာင္းေအာင္လဲ လုပ္လာရေသးတယ္ …. လူေတြ လူေတြ ခက္တယ္ဗ်ာ ….. အဲ႔ဒါေၾကာင္႔ က်ဳပ္လူေတြကိုၾကည္႔မရတာဗ် ….<br />အားေန သူမ်ားကိစၥပဲစိတ္၀င္စားေနၾကတယ္ ….<br /><br />ေနာက္တစ္ရက္က်ေတာ႔လဲ ထမင္းစားတာ ဟင္းခ်ိဳမပါလို႔ အေမ႔ကုိဂ်ီက်ၿပီး ပန္းကန္ထဲေရေတြေလာင္းထည္႔ၿပီးစားမိပါတယ္ … အေမၾကည္႔ပံုက တစ္မ်ိဳးဗ် ….က်ဳပ္အေမ က်ဳပ္ကုိအဲ႔လိုတခါမွမၾကည္႔ဖူးဘူး ဗ်ာ …. အေမ႔မ်က္လံုးထဲက အရိပ္ေတြႀကည္႔ၿပီး က်ဳပ္စိတ္မေကာင္းေတာင္နည္းနည္းျဖစ္သြားၿပီ …. အေမကပါ က်ဳပ္ကို အရူးလို႔ ထင္ေနၿပီလားဗ်ာ …..<br /><br />ဒီေန႔ က်ဳပ္စိတ္ေတြအရမ္းရႈပ္ေနတယ္ … အလုပ္မွာလဲ လူႀကီးက ေငါက္တာခံရေသးတယ္ … အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ႔လဲ အက်ၤ ီ၀တ္ႀကီးနဲ႔ေရခ်ိဳးလို႔ဆိုၿပီး အေမက ထပ္ဆူေသးတယ္ … စိတ္ရႈပ္တယ္ဗ်ာ … က်ဳပ္စိတ္ေတြအရမ္းတုိလာၿပီ … က်ဳပ္အထက္လူႀကီးကုိလဲ မေက်နပ္ဘူးဗ်ာ … က်ဳပ္စိတ္ေတြကုိထြက္ေပါက္ေပးခ်င္တယ္ …. က်ဳပ္ တံခါးနားကုိ ေျပးသြားၿပီး သံပန္းတံခါးကုိ ၀ုန္းဒိုင္းၾကဲေနေအာင္ ဆြဲခါရမ္းေနမိတယ္ … မရေသးဘူး … စိတ္မေျပေသးဘူး … က်ဳပ္ ၀ရန္တာကုိ ထြက္လိုက္တယ္ …. က်ဳပ္ပါးစပ္ကေလ ဖရုႆ၀ါစာေတြ အက်ယ္ႀကီးပဲ ….. ေအာ္ဟစ္ ဆဲဆိုပစ္လုိက္တယ္ …. က်ဳပ္ေနသာထိုင္သာ နည္းနည္းရွိသြားၿပီ …. အိမ္ထဲျပန္၀င္ၿပီး လွဲလိုက္ဦးမယ္ဗ်ာ …. အလိုက်ဳပ္ရွိေနတဲ႔ ၀ရန္တာကို ေသာ႔ခတ္ထားပါလား …. ၿပီးေတာ႔ ေဆးထိုးအပ္ကိုင္ထားတဲ႔ အိမ္နီးခ်င္းဆရာ၀န္ …. က်ဳပ္ရဲ႕ ဦးေလးေတြေရာ ေရာက္ေနပါလား …. ေရာက္ဆို က်ဳပ္တို႕အမ်ိဳးေတြက ကန္ထရိုက္တိုက္ တစ္လံုးမွာ စုေနၾကတာေလ … ဘာေတြလဲ …. က်ဳပ္စိတ္ျပန္ရႈပ္လာျပန္ၿပီ …. ၀ရန္တာတံခါးကို က်ဳပ္ကုိယ္နဲ႔ပစ္တိုက္ပစ္တယ္ …. က်ဳပ္ဦးေလး အငယ္က “ေဟ႔ေရာင္ ဖိုးလွ၀င္း စိတ္ကုိထိန္းကြာ” တဲ႔ … က်ဳပ္ဘာမွမွမျဖစ္တာ သူတို႔လုပ္ပံုလဲၾကည္႔ဦးဗ်ာ … က်ဳပ္ကုိ၀ို္င္းခ်ဳပ္ၾကတယ္ …. ခ်ဳပ္သာခ်ဳပ္ၾကတာ က်ဳပ္အရပ္က ၆ ေပအတိ၊ သူတို႔က က်ဳပ္ ခ်ိဳင္းေလာက္ပဲရွိၾကတာ … က်ဳပ္လဲ အတင္းရုန္းတာေပါ႕ … ဆရာ၀န္ကလဲ ေဆးထိုးအပ္ တကဲကဲနဲ႔ … ထုိးမယ္ဆိုတာခ်ည္းပဲ …. <br />...<br /><br />.....<br /><br />.........<br /><br />..............<br /><br />………………..<br />က်ဳပ္ အိပ္ယာႏိုးလာၿပီ ….. “အေမေရ .. က်ဳပ္ဗိုက္ဆာၿပီ” …. <br />ဟင္ … အေမဘယ္ေရာက္ေနပါလိမ္႔? … က်ဳပ္ေရာ ဘယ္ေရာက္ေနတာပါလိမ္႔? …..<br />က်ဳပ္ …. က်ဳပ္ ေထာင္ထဲမွာပါလား …. အေမ … အေမေရာ …. က်ဳပ္ေအာ္ဟစ္မိျပန္ၿပီ …. <br />ဆဲဆိုမိျပန္ၿပီ…. က်ဳပ္ကိုလာတားတဲ႔သူေတြကုိ က်ဳပ္ေဆာင္႔တြန္းပစ္လိုက္တယ္ … က်ဳပ္ကုိ ဘယ္သူမွ လာမထိၾကနဲ႔ဗ်ာ …. အေမ … အေမေရ … က်ဳပ္ကုိ သူတို႔ရိုက္တယ္ဗ်ာ …. က်ဳပ္က ၾကမ္းလြန္းလို႔တဲ႔ေလ …. က်ဳပ္အေကာင္းပါဗ်ာ … <br />က်ဳပ္ မရူးပါဘူး ….. အေမေရ … က်ဳပ္ကိုျပန္လာေခၚလွည္႔ပါဗ်ာ ……………….<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-8305430662670407739?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-89931775197644655142009-02-22T04:42:00.000-08:002009-03-31T01:06:38.439-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ကြ်န္မဘေလာ႔ကုိ အၿမဲဖတ္ေလ႔ရွိတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေျပာတယ္ … စာအသစ္မတင္လို႔တဲ႔ေလ … အသစ္မတင္တာ လာဖတ္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ မေလးစားတာတဲ႔ … အဲ႔ဒါနဲ႔ ကြ်န္မက “မဟုတ္ပါဘူးဟယ္ … ဘေလာ႔ဆိုတာ ေရးခ်င္တိုင္းေရးလို႔ရတာမဟုတ္ဘူး … ဖီလင္လဲလာမွ အားခ်ိန္လဲရွိမွ” လို႔ျပန္ရွင္းျပမိပါတယ္ …<br /><br />ကြ်န္မလည္းအနည္းဆံုး တစ္ေန႔တစ္ပုိ႔စ္ေတာ႔ တင္ခ်င္တာေပါ႕ … ခုတေလာ ဘေလာ႔လည္ဖတ္လို႔မရေအာင္ကုိ အလုပ္ေတြကမၿပီး … အလုပ္ေၾကြးေတြက တစ္ဘက္၊ စိတ္ညစ္ညဴးမႈေတြကတစ္ဘက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ ကသိကေအာင္႔ျဖစ္ေနမိပါတယ္ …<br />မေန႔ကေတာ႔ အတူေနသူငယ္ခ်င္းရဲ႔ေမြးေန႔အတြက္ အိမ္မွာ နန္းႀကီးသုပ္ လုပ္စားၾကတယ္ … ကြ်န္မတို႔ ငယ္သူငယ္ခ်င္း ၄ ေယာက္ရယ္ ႀကီးသူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္ရယ္ စုၿပီး ဓာတ္ပံုေတြရိုက္ၾက၊ စကားေတြေျပာၾကနဲ႔ မေန႔ကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးေပ်ာ္ဖုိ႔ေကာင္းခဲ႔ပါတယ္ ..<br /><br />စီေဘာက္စ္ထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြေျပာထားတဲ႔ ေနေကာင္းလား၊ အဆင္ေျပေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ၊ ပုိ႔စ္အသစ္မတင္ဘူးလား စတာေတြဖတ္မိရင္ စိတ္က စာေရးခ်င္တယ္ … တခုခုေပါ႔ … ဘာေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ေရးခ်င္တယ္ … ဟူး …. ကြ်န္မတကယ္ကုိ စိတ္ရႈပ္ေနတာပါ …. း(<br />စိတ္က်ေနတာေတာ႔မဟုတ္ေလာက္ဘူးထင္ပါရဲ ႕ …. အျမန္ဆံုးအဆင္ေျပသြားပါေစလို႔႔႔ပဲ ဆုေတာင္းရမွာပဲ … ကြ်န္မပို႔စ္ေတြမတင္ျဖစ္ရင္ စိတ္မရွိၾကပါနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ …<br /><br />ကြ်န္စိတ္ဆင္းရဲစရာေတြႀကံဳရင္ေလ ကြ်န္မလိုပဲ စိတ္ဆင္းရဲစရာမ်ိဳး ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေတြမႀကံဳပါေစနဲ႔လို႔ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ဆုေတာင္းေပးျဖစ္တယ္ …<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-8993177519764465514?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-1393646101626908692009-02-17T02:35:00.000-08:002009-02-17T02:45:34.951-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">အလုပ္ေတြအမ်ားႀကီးေပးထားတဲ႔ၾကားက ေနာက္ထပ္အလုပ္ေတြ အလုပ္ေတြထပ္ထပ္လုပ္ခိုင္းတယ္ ...<br />ဒီအလုပ္မွာက ျမန္မာခ်ည္းပဲ ၉ ေယာက္ရွိတယ္ ... ျမန္မာေတြကုိ အေသခိုင္းတယ္ ... ကုိယ္လုပ္ေပးေလ ပုိခိုင္းေလပဲ ... ဒီေန႔လဲ မန္ေနဂ်ာႀကီးက ေမးလ္ပို႔ၿပီး Force လုပ္ျပန္တယ္ ... ျပန္ေျပာျပန္ရင္လည္းမႀကိဳက္ ...<br />ပေရာဂ်က္ကလည္း Dead Line ကေက်ာ္ေနတာမွ ရက္ပိုင္းမဟုတ္ဘူး တစ္ႏွစ္ႀကီးမ်ားေတာင္ ... ကိုယ္ေရႊျမန္မာေတြ ကံေကာင္းလိုက္ပံုမ်ား လူအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ မန္ေနဂ်ာအမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းေနတဲ႔ ဒီအရႈပ္ထုတ္ ပေရာဂ်က္က ကုိယ္ေတြအလုပ္၀င္ခ်ိန္မွပဲ တည္ျမဲေတာ႔တယ္ ... ေရွ႕ကဖားေတြ၊ ငရုတ္သီးေတြ ဖြခဲ႔သမွ် ေခါင္းေပၚလံုးလံုးက်လို႔ မဟုတ္တာျဖစ္ရင္ ျမန္မာေတြ ဆိုတာခ်ည္းဆိုေတာ႔ နည္းနည္းခ်ဥ္လာတာနဲ႕ ဒီကဗ်ာေရးလိုက္တာ ...<br /><br /><u>“သို႔ ... လူႀကီးမ်ား”</u><br /><br />သူတို႔ေတြ ႏွိပ္စက္လိုက္ပံုမ်ား<br />မဆုတ္သာ မတက္သာနဲ႔<br />အျဖဴအမည္းေတာင္ မသဲကြဲတဲ႔ဘ၀မွာ<br />လုပ္သင္႔တာက် မ်က္ႏွာလႊဲ<br />မလုပ္သင္႔တာက် အားေတြခဲလို႔<br />လူေတြကုိ ကြန္ျပဴတာအမွတ္နဲ႔<br />ခိုင္းလိုက္တဲ႔ Multi-tasking ….<br /><br />ေစ႔ေစ႔ေတြးျပန္ေတာ႔ ေရးေရးေပၚ<br />ငါတို႔ေတြအေရးမေတာ္ပံုမ်ား<br />ငံု႔ခံလို႔မ်က္ႏွာရမယ္မထင္နဲ႔<br />ဆုတ္ျပန္စရာ အေျခအေနနည္းလို႔<br />ေထာင္းမဟဲ႔ ဆိုတာခ်ည္း ….<br /><br />အဟုတ္လုပ္ရင္ နာမည္မထြက္<br />မဟုတ္လုပ္ရင္ေတာ႔ အေသဖဲ႔တဲ႔<br />လူမ်ိဳးႀကီး စလံုးသားေတြ<br />ေပါေခ်ာင္ေကာင္း ျမန္မာေတြကုိ<br />က်ပ္က်ပ္သာဒီလိုဆက္ဆံ<br />ေနာင္တစ္ေန႔ေရာက္ခါမွ<br />“အိုကြယ္ … မွားပါဘိ” လို႔<br />၀န္ခံကာ ေတာင္းပန္ရမွာ<br />စိုးေၾကာက္ပါနဲ႔ ………………………..<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-139364610162690869?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-25466721720483328352009-02-16T22:39:00.000-08:002009-02-17T00:03:34.066-08:00<font face="Zawgyi-One">ကြ်န္မက ငယ္ငယ္ကတည္းက ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ကုိ အကုန္ေလွ်ာက္စိတ္၀င္စားတတ္တာေလ …<br />ကြ်န္မ ႀကီးေဒၚကေျပာတယ္ “ညည္းေအ … ဘယ္ေလာက္မ်ား စပ္စုသလဲဆုိရင္ ေမြးကင္းစ အႏွီးေလးေခါင္းအုပ္ၿပီး ေဆးရံုကဆင္းခါက ရက္သားေလးပဲရွိေသးတယ္ … အိမ္ေရာက္ေတာ႔ … အိုး … ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ေခါင္းလည္ေအာင္ လုိက္ၾကည္႔တာ ေခါင္းေပၚအုပ္ထားတဲ႔အႏွီးေလးေတာင္ ေျပက်တယ္” ဆိုပဲ … ႀကီးေဒၚကေျပာတာေနာ္ … ကြ်န္မေတာ႔ မသိဘူးရယ္ … မွတ္လဲမမွတ္မိပါဘူး …. နည္းနည္းေတာ႔အပုိေျပာသလားထင္မိတယ္ … ဒီေလာက္ ကေလးငယ္ငယ္ေလးက ေခါင္းကုိေတာင္လွည္႔တတ္ေသးရဲ႕လားမသိပါဘူး …<br /><br />ခုတေလာလဲ ဘာရယ္မဟုတ္ ငယ္ငယ္တုန္းကစပ္စုမိတာေလးေတြ ေလွ်ာက္ေရးခ်င္စိတ္ေပါက္ေနမိတယ္ … ဒါနဲ႔ပဲ ကြ်န္မတို႔အိမ္ေနာက္ဘက္ ဟိႏၵဴဘုရားေက်ာင္းက နတ္၀င္သည္ ေဒၚၾကည္ဆိုတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးႀကီး နတ္ဘယ္လို၀င္တယ္ဆိုတာ ေျပာခ်င္စိတ္ေလးေပါက္လာတယ္ …. <br /><br />ကြ်န္မတို႔ အိမ္ေနာက္ဘက္မွာ ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားေလးပဲျခားၿပီး ဟိႏၵဴဘုရားေက်ာင္းခပ္ေသးေသးတစ္ခုရွိတယ္ …<br />အဲ႔ဒီ ဘုရားေက်ာင္းမွာ အေမႀကီးရယ္၊ သမီး(၃)ေယာက္ရယ္ ဘုရားေက်ာင္းကုိေစာင္႔ေရွာက္ဖို႔ေနၾကတယ္ … သမီးေတြဆိုတာ ေဒၚၾကည္အပါအ၀င္ေပါ႕ … အသက္ေတြကေတာ႔ ခုဆိုရင္ ၅၀ နဲ႔အထက္ေတြျဖစ္ေလာက္ၿပီထင္ပါရဲ႕ … အတိအက်ေတာ႔မသိဘူးရယ္ …<br /><br />ကြ်န္မ ငယ္ငယ္ကဆိုရင္ အဲ႔ဒီကုိ ခဏခဏသြားတယ္ … ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ေႏြရာသီဆိုရင္ အျပင္မွာပူၿပီး ဘုရားေက်ာင္းထဲမွာေနရတာေအးတယ္ေလ …. ၿပီးေတာ႔ အဲ႔ထဲမွာ ရုပ္ထုေတြ အမ်ားႀကီးဆိုေတာ႔ ကြ်န္မစိတ္၀င္စားတာေပါ႕ .. အဓိကရုပ္ထုကေတာ႔ ကာလီမယ္ေတာ္ရုပ္ထုပါ …. လက္အမ်ားႀကီးနဲ႔ကာလီမယ္ေတာ္ရုပ္ထုကုိ ဘုရားေက်ာင္းရဲ႕ အတြင္းခန္းမွာထားတယ္ … အခန္းထဲမွာက မယ္ေတာ္ရုပ္ထုရယ္၊ ရုပ္ထုေရွ႕က ပန္းအိုးေတြရယ္ၿပီးရင္ ေသာက္ေရခြက္ေတြထည္႔ထားတဲ႔စတီးလင္ဗန္းတစ္ခ်ပ္ရယ္ … ကန္ေတာ႔ပြဲတင္တဲ႔ စားပြဲရယ္အျပင္ လူႏွစ္ေယာက္မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ထိုင္စာေလာက္ရွိတဲ႔ ေနရာခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးရယ္ ရွိတယ္ …<br /><br />ကန္ေတာ႔ပြဲေတြကလဲ စားပြဲအျပည္႔ပါပဲ … မယ္ေတာ္ရုပ္ထုမွာလဲ စံပယ္ပန္းေတြျပည္႔ေနတာေပါ႔ … ထိုင္လ်က္မယ္ေတာ္ရုပ္ထုမွာ စံပယ္ပန္းေတြဘယ္ေတာင္လႈထားၾကသလဲဆိုရင္ စံပယ္ပန္းအပံုႀကီးေပၚမွာ မယ္ေတာ္႔ေခါင္းေလးတင္ထားသလိုေလးေတာင္ျဖစ္ေနတယ္ …. ၿပီးေတာ႕ ဘုရားေက်ာင္းေရွ႕က ျဖတ္သြားျဖတ္လာ အခ်ိဳ႕ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြကလဲ ဘုရားသာမွန္မွန္ရွိခိုးခ်င္မွရွိခိုးမယ္ … ဘုရားေက်ာင္းေရွ႕မ်ားေရာက္ရင္ ကာလီမယ္ေတာ္ကုိ မတ္တပ္ေလးရပ္ လက္အုပ္ေလးခ်ီၿပီး ကန္ေတာ႔ေလ႔ရွိၾကတယ္ … ၿပီးေတာ႔ဆုေတာင္းတယ္ … “မယ္ေတာ္ရယ္ မစပါ … ဒီတစ္ခါေပါက္ရင္ ပြဲလာေပးပါ႔မယ္” တဲ႔ … အဲ႔ဒီအခ်ိန္က ခ်ဲထီထိုးတဲ႔ေခတ္ …. ဂဏန္းရဖို႔ ေပးလိုက္တဲ႔ကန္ေတာ႔ပြဲေတြ … <br />ကြ်န္မကေတာ႔ အဲ႔ဒီေရွ႕သြားေဆာ႔ေနၾကဆိုေတာ႔ လာသမွ်အကုန္ျမင္၊ ေျပာသမွ်အကုန္ၾကားတာေပါ႕ေလ … <br /><br />ဆက္ေျပာရရင္အဲ႔ဒီအတြင္းခန္းကုိ လူတိုင္းေပးမ၀င္ဘူးေလ. .. အမ်ိဳးသမီးဆိုရင္ သန္႔မွေပး၀င္တယ္ … ဟိုဟာဒီဟာျဖစ္ေနရင္ မသန္႔ဘူးလို႔ယူဆၿပီးေပးမ၀င္ဘူး … နတ္၀င္ၿပီဆိုရင္ ကြ်န္မက အတြင္းခန္းအ၀ ထိ ကပ္ၿပီးတိုးၾကည္႔ခ်င္ေလ႕ရွိတယ္ … မ်ားေသာအားျဖင္႔ ေပးမ၀င္ဘူး .. ေန႔တစ္ေန႔႔ကေပါ႔ နတ္၀င္သည္ ေဒၚၾကည္လဲ စိတ္မၾကည္လင္ဘူးထင္ပါရဲ႕ မနက္ကေတာ႔ ညီအစ္မေတြရန္ျဖစ္သံေတြၾကားရတယ္ .. ဆဲၾကတာလဲ မုိးကုိမႊန္ေနတာပဲ … <br />ညေနဆုိရင္ေတာ႕ အိေျႏၵႀကီးတစ္ခြဲသားနဲ႔ေပါ႔ …. အဲ႔ဒီေန႔က နတ္ေမးသူေတြမ်ားတဲ႔ေန႔ … ကြ်န္မလဲ ေရာေယာင္ၿပီး အတြင္းခန္းကုိလိုက္၀င္တဲ႔ေန႔ေပါ႕ ..<br />အစ္မႀကီးတစ္ေယာက္အလုပ္လိုခ်င္လို႔တဲ႔ အလုပ္ရႏိုင္၊ မရႏိုင္ဆိုတာကုိ နတ္လာေမးတာပါ …..<br />သူက ကာလီမယ္ေတာ္ကုိလႈဖုိ႔ သံပရာသီး ၃ လံုးယူလာတယ္ … ဒါလဲ ေဒၚၾကည္႔အစီအရင္ေပါ႕ …<br />သံပုရာသီး(၃)လံုးကို တင္စရာေနရာမရွိေတာ႔တဲ႔ စံပယ္ပန္းပံုေပၚက ကာလီမယ္ေတာ္လက္ေနရာကုိမွန္းၿပီး ေဒၚၾကည္ကတင္လုိက္ပါတယ္ … ႏွစ္ေယာက္မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ထိုင္ … ၿပီးေတာ႔အစ္မႀကီးလက္ကုိ ေဒၚၾကည္ကထိလိုက္တယ္ … ေနာက္ပန္းအိုးထဲက သေျပခက္ကိုယူၿပီး လက္ႏွစ္ဘက္ပူးၿပီး နဖူးကုိရိုက္ေတာ႔တာပါပဲ … တေအာင္႔ေလာက္ၾကာေတာ႔ သူ႕ရဲ႔လႈပ္ရွားမႈ႕ရယ္၊ ခံုကုိဒူးနဲ႔တိုက္မႈ႔ရယ္ေပါင္းၿပီး သံပုရာသီးတစ္လံုးက ေအာက္က စတီးလင္ဗန္းေပၚျပဳတ္က်ပါေလေရာလား … စတီးဗန္းကလဲ အပါးစားဆိုေတာ႔ အသံက အက်ယ္ႀကီးျမည္တာေပါ႕ … ကြ်န္မတင္လန္႔သြားသလားမွတ္တယ္ နတ္၀င္ေနတဲ႔ေဒၚၾကည္ပါလန္႔ၿပီးတုန္သြားတာကုိ သူ႔မ်က္ႏွာကုိေသခ်ာစိုက္ၾကည္႔ၿပီး တကယ္၀င္၊မ၀င္ အကဲခတ္ေနတဲ႔ ကြ်န္မကေတာ႔သိလုိက္တယ္ … သူမ်ားေတြကေတာ႔ မ်က္စိမွိတ္အာရံုျပဳေနတာဆိုေတာ႔ မသိလုိက္ဘူးရယ္ … ခ်က္ျခင္းပဲ သူက သံပုရာသီးကုိေကာက္ယူၿပီး ဟိုအစ္မႀကီးကုိ “ေရာ႕ … ယူသြား အလုပ္ရမွာက်ိန္းေသးတယ္ … မယ္ေတာ္က ကပ္ထားတဲ႔သံပုရာသီး ျပန္စြန္႔လိုက္တယ္ ေဆာင္ထား ” တဲ႕ ….. ကြ်န္မကေတာ႕ေတာ႕ ရယ္ခ်င္ပက္က်ိနဲ႔ပဲ ဆက္ၾကည္႔ေနလိုက္တယ္ ….<br />ေဟာ …. လာျပန္ၿပီ ေနာက္တစ္ေယာက္ …. <br />ဒါက အမ်ိဳးသား …. သူနဲ႔က်ေတာ႔ သေျပပန္းကုိမသံုးေတာ႔ဘူး … လက္တစ္၀ါးစာေက်ာ္ေက်ာ္ခက္ရင္းခြရဲ႕(ဟို ငရဲသားေတြကိုင္တဲ႔ဟာလိုမ်ိဳး) အရိုးတံကုိ ႏွစ္ေယာက္ဆုပ္ကုိင္လုိက္ၾကတယ္ … … ၿပီးလဲၿပီးေရာ …<br />ပူးပါေလေရာ … ဘယ္လုိပံုျဖစ္ေနသလဲဆိုေတာ႔ လူႏွစ္ေယာက္ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းကုိလုေနပံုကုိျမင္ေယာင္ၾကည္႔ပါ … အဲ႔ဒီအတိုင္းပါပဲ … သူက သေျပပန္းနဲ႔အထာက်ေနသူေလ …. နဖူးထိေအာင္ရိုက္တာ ဘာျပႆနာရွိမွာတုန္းေနာ္ …. ခုေတာ႔ ခက္ရင္းခြဆိုေတာ႔ ကြ်န္မလို ကေလးတစ္ေယာက္ေတာင္ နဖူးထိေတာ႔မယ္ ဆိုတာ သိေနတယ္ … သူတို႔က ဇြတ္. …..<br />အတင္းကုိ အားနဲ႔မာန္နဲ႔ပူးေတာ႔ နဖူးကုိစိုက္တာေပါ႕ …. ဒုတ္ကနဲပဲ … ေသြးေတြကလဲ ျဖာကနဲပဲ …. ေဟာ ….. နတ္၀င္သည္ မွားေတာ႔ အေႏွာက္အယွက္ရွိတယ္တဲ႕ …. ဘယ္သူမသန္႔ပဲ အတြင္းခန္း၀င္သလဲတဲ႔ …. ဒုကၡ …..<br />ကဲ …. ဘယ္လုိမ်ားစစ္ၾကမတုန္း အရပ္ကတို႔ရယ္ …. အကုန္ထြက္ဆိုၿပီး ေမာင္းထုတ္ပါေလေရာလား ….<br />ကြ်န္မပါထြက္ရေတာ႔တာေပါ႕ …. စိတ္ထဲမွာေတာ႔ “ေအာ … ေဒၚၾကည္နတ္၀င္တာဒီလိုကုိး” ဆိုၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ႔ အေမ႔ကုိျပန္ေျပာျပၿပီး သေဘာက်မဆံုးျဖစ္ေနမိတယ္ …. <br />ခုမွျပန္ေတြးၾကည္႔မိတာပါ … <font color="red">“အလိမ္ခံခ်င္သူေတြရွိလို႔ လိမ္တဲ႔သူေတြရွိေနတာ”</font> ဆိုတဲ႔ အေတြးေလးလဲ ေပၚလာမိတယ္ …<br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ … ေဒၚၾကည္နတ္၀င္တာ ကြ်န္မအတြက္ ပုိ႔စ္တစ္ခုေတာ႔ျဖစ္သြားတာေပါ႔ေလ ……<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-2546672172048332835?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-85178774174204060402009-02-15T19:19:00.000-08:002009-02-15T19:48:54.561-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SZjcRDohEPI/AAAAAAAAAK8/dpdfMVcsqFk/s1600-h/bottle.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 301px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SZjcRDohEPI/AAAAAAAAAK8/dpdfMVcsqFk/s400/bottle.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303230746819891442" /></a><br /><center><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အထာမက်တဲ႔ စီးေမ်ာမႈ႔ေတြနဲ႔<br />စိတ္ေတြ မႈန္မႈိင္း အံု႔ဆိုင္းေနခဲ႔တာ<br />ရက္သတၱ တစ္ပတ္ေလာက္ေတာင္ရွိေရာ႔မယ္ …<br /><br />အစဆြဲထုတ္လို႔မရေလာက္ေအာင္<br />ရႈပ္ေနတဲ႔အေတြးစေပါင္းမ်ားစြာကုိ<br />ရွင္းဖို႔ႀကိဳးစားရင္း ျပန္ျပန္ရႈပ္ေနတာလဲ အခါခါပဲ …<br /><br />မြန္းက်ပ္တဲ႔စိတ္ေတြကုိ ထြက္ေပါက္ေပးဖို႔<br />ကဲ …. ဘယ္မွာလဲ ငါ႔ရဲ ႔ရင္ဖြင္႔ရာ ….<br /></span></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-8517877417420406040?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-60439575579891142402009-02-11T21:43:00.001-08:002009-05-06T22:46:44.663-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />မျပန္ခင္တစ္ညအလိုက မုဆိုးေတာင္ဘက္သြားတဲ႔ ဆိုင္တန္းေတြရွိတဲ႔ဘက္ရဲ႕ေစာင္းတန္းမွာ နတ္ကနားေပးဖုိ႔ လမ္းျပည္႔လုနီးပါးထိုးထားတဲ႔ မ႑ပ္ ကိုသြား ၾကည္႔ျဖစ္ပါတယ္ …<br /><br />မ႑ပ္က ၀င္ေပါက္တစ္ေပါက္ပဲရွိပါတယ္ … အဲ႔ဒီအေပါက္က နတ္၀င္သူေတြလာဖုိ႔ ပိတ္မရပ္ရဘူးလို႔တာ၀န္ရွိသူေတြကေျပာပါတယ္ … မ႑ပ္က ဆိုင္းေတြ၊ဘံုေတြတီးေနပါၿပီ … ကြ်န္မ အဲ႔ဒီနတ္၀င္ေပါက္နားကကပ္ၿပီး ရပ္ၾကည္႔ေနမိတယ္ … အထဲမွာကေနတဲ႔ သူတစ္ေယာက္ေတာ႔ေရာက္ႏွင္႔ေနပါၿပီ … ဆိုင္း၀ိုင္းႀကီးေဘးမွာ မိုက္တစ္လံုးနဲ႔ေၾကျငာသူတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္ … သူက အခုကုလားနတ္ကုိေခ်ာ႔ဖို႔အလွည္႔က်လို႔ ရပ္ၾကည္႔ေနသူေတြထဲကလိပ္ျပာတူသူေတြလာဖုိ႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္တဲ႔ …. ဘယ္သူမ်ားလာမလဲလို႔ ကြ်န္မေစာင္႔ၾကည္႔ေနမိပါတယ္ … သူတုိ႔က ၀င္မလာမခ်င္း ဖလားထဲမွာေရထည႔္ၿပီး သေျပခက္နဲ႔ ပတ္ပတ္လည္ကရပ္ၾကည္႔ေနသူေတြကုိလိုက္ျဖန္းပါတယ္ … ဒါမွ လိပ္ျပာတူသူေပၚလာမယ္ေပါ႕ … အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ကြ်န္မကို ၀င္တိုက္ၿပီး ယိုင္တိ ယိုင္ထိုးနဲ႔၀င္လာၿပီး ကပါေတာ႔တယ္ ။ အဲ႔ဒီမွာ အထဲက နတ္ထိန္းေခၚမလား အဘြားႀကီးႏွစ္ေယာက္က ၀င္လာသူရဲ႕ ရင္ဘတ္မွာ ပု၀ါအနီစည္းေပးပါတယ္ … ၿပီးေတာ႔လက္ထဲကုိ အေမႊးတိုင္ေတြထည္႔ေပးပါတယ္ ... အေမႊးတိုင္ေတြကိုင္ရင္းကတာ ကံေကာင္းလို႔အခ်င္းခ်င္းမထိုးမိတယ္ ... အကကေတာ႔မရပ္ပါဘူး … တီးလံုးက ကုလားတီးလံုးပါ … ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာေတာ႔ ကတာ အိႏၵိယကားေတြထဲကလို မလွဘူးလို႔ ေတြးေနမိပါတယ္ …. ပူးရင္းနဲ႔ ဆိုင္းလဲအခ် လူကလဲပုံက်သြားပါတယ္ … ေမာသြားပံုပါပဲ …<br />ေနာက္တစ္ေက်ာ႕အတြက္ ခုနကလို လူထပ္ေခၚပါတယ္ ..ေတာ္ေတာ္နဲ႔ေပၚမလာပါဘူး .. ေနာက္ေတာ႕ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္၀င္လာပါတယ္ … သူလဲခုနကနတ္ကုိေခ်ာ႔ဖို႔ပါပဲ … ကြ်န္မလဲဘာမွသိပ္မထူးျခားလုိ႔ ဆက္မၾကည္႔ေတာ႔ပဲ ေခါက္မုန္႔စားမယ္ဆိုၿပီး ေခါက္မုန္႔ဆိုင္ကုိသြားပါတယ္ … ေခါက္မုန္႔ဆိုင္ေဘးကဘိနပ္အပ္တဲ႔ေနရာမွာ ထိုင္ေနတဲ႕ကေလးမေလးက ထိုင္ေနရင္းနဲ႔ လက္၀ါးႏွစ္ဘက္ပူးၿပီး နဖူးကုိရိုက္ပါေတာ႔တယ္… ၿပီးလဲ ၿပီးေရာ ပူးရင္းနဲ႔ မ႑ပ္ကုိေတာက္ေလွ်ာက္ေျပးသြားပါေတာ႔တယ္ … ေခါက္မုန္႔ဆိုင္က ေကာင္မေလးက “ဟယ္ … သူလဲပူးေနၿပီ၊ သားအမိႏွစ္ေယာက္လံုး တကယ္ပူးတာလားေတာ႔မသိဘူး” တဲ႔ ….ဒီေတာ႔မွ ပထမပူးသူနဲ႔ ဒီကေလးမ သားအမိမွန္းသိေတာ႔တယ္ … ဘုရားဖူးေတြထဲက ရပ္ၾကည္႔ေနရင္းနဲ႔ ပူးသလိုျဖစ္တာ ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ကုိလည္းေတြ႔လိုက္ပါတယ္ … သူတုိ႔ကုိေတာ႔အတူပါလာသူ ေတြက ရွက္လို႔ထင္ရဲ႕ ေပးမကပဲ အတင္းျပန္ဆြဲေခၚၾကပါတယ္ … အဲ႔ဒီေတာ႔ မုိက္သမားက ဒါ နတ္ပြဲကုိေႏွာက္ယွက္သလိုျဖစ္ပါတယ္တဲ႔ … တကယ္လို႔ လိပ္ျပာတူတဲ႔သူပါရင္ ဆြဲမထားၾကပါနဲ႕ လႊတ္ေပးလိုက္ၾကပါလို႔ေျပာပါတယ္ …ကြ်န္မၾကည္႔ခဲ႔တဲ႔ လူေလးေယာက္မွာ ေလးေယာက္လံုးက အဲ႕ဒီနားတစ္၀ိုက္ကေစ်းသည္ေတြပါပဲ … တကယ္ပူးလား၊ မပူးလားေတာ႔ ကြ်န္မ မသိပါဘူး … မ႑ပ္ကျပန္လာေတာ႔ ကြ်န္မအေတြးထဲမွာ နတ္ပူးတာ ဘာလို႔မ်က္စိဖြင္႔ၿပီးမပူးၾကတာလဲ ?<br />ပူးတဲ႔သူေတြက အဲ႔နားတစ္၀ိုက္ကလူေတြပဲဘာလို႔ျဖစ္ေနၾကရတာလဲ ?<br />ပူးသလိုျဖစ္တဲ႔သူေတြကေရာ ဘယ္လိုမ်ားျဖစ္သြားတာလဲ ?<br />၀င္လာတုန္းကေတာ႔ မတ္တပ္ႀကီး၀င္လာၿပီး ဆိုင္းလဲခ်ေရာ ဘာလို႔ပံုလဲသြားတာလဲ (အရမ္းခုန္ၿပီးကတာလဲမဟုတ္ပါဘူး) ?<br />ပံုလဲၿပီး ခဏလဲေနေရာ ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းနဲ႔ ဘယ္သူ႕ကုိမွမၾကည္႔ပဲဘာလို႔ထြက္သြားတာလဲ?<br />အေတြးေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ကြ်န္မ သံုးထပ္ေဆာင္ကိုိဘယ္လုိျပန္ေရာက္လာခဲ႔မွန္းေတာင္မသိပါဘူး …..<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-6043957557989114240?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-47333513467214810892009-02-10T19:01:00.000-08:002009-02-10T19:21:03.537-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SZJCB1RnqRI/AAAAAAAAAK0/aVkbnyOWxqI/s1600-h/3268887917_b7cf26fec6_o.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 312px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SZJCB1RnqRI/AAAAAAAAAK0/aVkbnyOWxqI/s400/3268887917_b7cf26fec6_o.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301372310616779026" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပို႔ေပးတဲ႔ပံုပါ... <font color="red">Strictly NO Myanmar</font> လို႔ဘာေၾကာင္႔ေရးသလဲေတာ႔ကြ်န္မ မသိေပမယ္႔ စိတ္ထဲမေက်မနပ္ျဖစ္မိတယ္ ... ဘယ္ျမန္မာတစ္ေယာက္က ဘယ္လိုအမွားမ်ိဳးမ်ားလုပ္မိလို႔ ဒီလိုျမန္မာနဲ႔ခ်ီၿပီးေရးသလဲဆိုတာသိခ်င္မိတယ္ ... အိုင္တီမွာ ျမန္မာေတြမညံ႔ၾကဘူးလို႔ထင္ပါတယ္ ... တစ္ေနရာက တစ္ေနရာ ခုန္တာမ်ားတာေတာ႔ရွိပါတယ္ .... အမ်ားစုကေတာ႔ လစာႏွိမ္လို႔ (သို႔) ပုိရတဲ႔ေနရာေျပာင္းခ်င္လို႔ပါ ... ႏွစ္ဘက္စလံုးမွားတာရွိႏိုင္ေပမယ္႔ ဒီလိုေၾကာျငာခံရျခင္းဟာ Company ဘက္ကယူဆတဲ႔ မေကာင္းတဲ႔သူတစ္ေယာက္အတြက္နဲ႔ ျမန္မာအမ်ားစုထိခုိက္၊နစ္နာတယ္လို႔ျမင္ပါတယ္။<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-4733351346721481089?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-72528489009799778592009-02-09T23:46:00.001-08:002009-05-06T22:46:27.482-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.myanmarvoyages.com/images/kyikehteeyoe-festival.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 150px; height: 144px;" src="http://www.myanmarvoyages.com/images/kyikehteeyoe-festival.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ိဳက္ထီးရိုးေစတီေတာ္ပံုကုိ http://www.myanmarvoyages.com မွယူထားပါတယ္။ <br><br />ရန္ကုန္ကျပန္လာၿပီးကတည္းက ဘယ္လိုျဖစ္မွန္းမသိ စာေရးဖို႔ကုိ စိတ္ကသိပ္မပါဘူးျဖစ္ေနတယ္ …. အဲ႔ဒီေတာ႔ ဘေလာ႔ေတြပဲလုိုက္လည္ၿပီးဖတ္ျဖစ္ေနေတာ႔တာေပါ႕ … က်ိဳက္ထီးရိုးသြားတုန္းကအေၾကာင္းေလးေရးမယ္ စိတ္ကူးထားတာျပန္လာကတည္းကပဲ .. ခုမွပဲေရးျဖစ္ေတာ႔တယ္ … <br /><br />ကြ်န္မတုိ႔ရဲ႕ခရီးေလးကုိ ေရႊအိုးစည္ကားနဲ႔စျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ ည ၉ နာရီမတိုင္ခင္ စုရပ္ေနရာေတြထဲကတစ္ခုျဖစ္တဲ႔ ေျမနီကုန္း ရိုးမဘဏ္ေရွ႕ကုိ ကြ်န္မတုိ႔ေတြ အနည္းငယ္ေစာၿပီးေရာက္ေနခဲဲ႕ၾကတယ္။ တျခားကားေတြနဲ႔သြားမယ္႔သူေတြလည္း တဖြဲဖြဲေရာက္လာၾကပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔အဖြဲ႔ေဘးကတစ္ဖြဲ႔ဆို ဆူညံေနၿပီး သူတို႔ကုိၾကည္႔ရတာေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ စိတ္မေကာင္းစရာတစ္ခုက သူတို႔အထုပ္ေတြ စုပံုခ်ၿပီး စလိုက္၊ ေနာက္လိုက္လုပ္ေနၾကၿပီး၊ ကားေပၚတက္ခါနီးအထုပ္စစ္ေတာ႔မွ တစ္ထုပ္ေပ်ာက္ေနတာေတြ႔ပါတယ္ … မ်က္စိေရွ႕တင္ဘယ္လိုက ဘယ္လိုသုတ္သြားမွန္းမသိလိုက္ပါဘူး …. <br /><br />ကြ်န္မတို႔စီးမည္႔ကားက ၉ နာရီ ၃၀ ေလာက္မွေရာက္လာပါတယ္။ လက္မွတ္၀ယ္တုန္းကေတာ႔ ခံုနံပါတ္ေတြဘာေတြေသခ်ာေရြးခဲ႔ေပမယ္႔ ကားေပၚေရာက္ေတာ႔ လြတ္တဲ႔ေနရာထိုင္ခိုင္းပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔က ေလးေယာက္သြားတာဆိုေတာ႔ ႏွစ္ေယာက္တြဲစီထိုင္လိုက္ေတာ႔ အဆင္ေျပပါတယ္… ကားထြက္ထြက္ျခင္း တရားေခြဖြင္႔ေပးထားပါတယ္ … အနည္းငယ္ၾကာေတာ႔ သီခ်င္းေခြေျပာင္းထည္႔လိုက္ပါတယ္ … ဖုိးခ်စ္နဲ႔ သားစုိးတို႕ရဲ႔သီခ်င္း ခပ္ျမဴးျမဴးေလးနားေထာင္ရင္း ေအးစက္ေနတဲ႔ကားထဲမွာ ေကြးေကြးေလးလိုက္ၿပီး ခရီးသြားရတာ စိတ္ထဲမွာေပ်ာ္ေနမိပါတယ္။<br />ခ်မ္းတာကလဲ အေတာ႔္ကုိခ်မ္းပါတယ္ .. ကြ်န္မတို႔ က်ိဳက္ထီးရိုးသြားခ်ိန္မွာ ရန္ကုန္မွာေရာ က်ိဳက္ထီးရိုးမွာပါ အေအးေတာ္ေတာ္သည္းပါတယ္။ မနက္(၃)နာရီေလာက္မွာ ကင္ပြန္းစခန္းကုိေရာက္ၿပီး ရင္ရင္ျပံဳးထမင္းဆိုင္မွာ ခဏတာတည္းခုိၾကပါတယ္ … ေနာက္ေန႔မနက္(၈)နာရီေလာက္ထၿပီး ေတာင္ေပၚတက္မယ္႔ကားေတြနဲ႔လိုက္ခဲ႔ပါတယ္ …. ေနာက္ဆံုးခံုမွာထိုင္လုိက္ရေတာ႕ အသည္းတယားယားနဲ႔ပဲ အေကြ႔၊ အ၀ိုက္၊ အျမင္႔၊ အေမာက္ေတြနဲ႔ တန္ဆာဆင္ထားတဲ႔ က်ိဳက္ထီးရိုးေတာင္တက္လမ္းအလွကုိခံစားခဲ႔ပါတယ္။<br /><br />ေတာင္ေပၚေရာက္ေတာ႔သံုးထပ္ေဆာင္မွာပဲတည္းျဖစ္ပါတယ္ … အေဆာင္က ရင္ျပင္ေတာ္ေအာက္ဘက္တင္ဆိုေတာ႔ ဘုရားဖူးရနီးနီးနားနားျဖစ္တယ္ေလ …. ကြ်န္မတို႔သြားတာ ၾကာသပေတးေန႔ည ဆိုေတာ႔ ေနာက္ေန႔ေတြမွာ လာလိုက္တဲ႔ဘုရားဖူးေတြဆိုတာ မနည္းမေနာပါပဲ … <br />ဟိႏၵဴလူမ်ိဳးေတြဦးစီးၿပီးလုပ္တဲ႔ ဆီမီး(၅၀၀၀)၊ပန္း(၅၀၀၀) ပြဲနဲ႔လဲတိုးေတာ႔ ဟိႏၵဴလူမ်ိဳးေတြ လည္းတိုးမေပါက္ေအာင္ မ်ားေနခဲ႔ပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ “ထူးပါဖူးမည္ ပန္းေစတီ” ဆိုတဲ႔ စာသားကုိ ပန္းေတြနဲ႔အလွဆင္ထားၾကၿပီး က်ိဳက္ထီးရိုးေစတီေတာ္ျမတ္ပံုကုိလဲ ပန္းေတြနဲ႔ပဲ ပံုေဖာ္ထားတာကုိလည္း ေတြ႔ခဲ႔ရပါတယ္။ (ပံုေတြတင္ေပးခ်င္ေပမယ္႔လည္း ကြ်န္မပံုပါ ပါေနေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြလန္႔ကုန္မွာစိုးလို႔ မတင္ေတာ႔ပါဘူးေနာ)<br /><br />ကြ်န္မ ေတာင္ေပၚမွာ ႏွစ္ညအိပ္ပါတယ္ … အျပန္လမ္းကုိေတာ႔ ရေသ႔ေတာင္အထိ ေျခလ်င္ဆင္းပါတယ္ … မျပန္ခင္တစ္ညအလိုက မုဆိုးေတာင္ဘက္သြားတဲ႔ ဆိုင္တန္းေတြရွိတဲ႔ဘက္ရဲ႕လမ္းမွာ နတ္ကနားေပးဖုိ႔ လမ္းျပည္႔လုနီးပါးထိုးထားတဲ႔ မ႑ပ္ ကိုသြား ၾကည္႔ျဖစ္ပါတယ္ … နတ္ကနားပြဲက မထူးဆန္းေပမယ္႔ ေတြးစရာ၊ေမးစရာေလးေတြရွိလို႔ ပို႔စ္တစ္ခုအေနနဲ႔တင္ပါဦးမယ္ …<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-7252848900979977859?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-60744547378888318712009-02-03T09:46:00.000-08:002009-02-10T02:58:19.977-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SYiEYpuu5nI/AAAAAAAAAKs/JrF6vVb35JM/s1600-h/girl.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 253px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SYiEYpuu5nI/AAAAAAAAAKs/JrF6vVb35JM/s400/girl.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5298630520654980722" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SYiELE9vF-I/AAAAAAAAAKk/W6tkyAgRAKg/s1600-h/Dancing.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 246px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SYiELE9vF-I/AAAAAAAAAKk/W6tkyAgRAKg/s400/Dancing.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5298630287447496674" /></a><br /><font face="Zawgyi-One">အေပၚကပံုေလးေတြက ငယ္ငယ္တုန္းကကုိယ္တိုင္ဆြဲထားတဲ႔ပံုေလးေတြပါ .... ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္တုန္းက စာအုပ္ဘီဒိုဖြရင္း ျပန္ေတြ႔လို႔(အမွန္က အမ်ားႀကီးဆြဲဖူးတယ္) စကင္လုပ္၊ ၿပီးေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းဆီပုိ႔ေပး၊ သူငယ္ခ်င္းက Photoshop နဲ႔ စာရြက္အသား၀ါေနတာေတြဖယ္ထားေပးတာပါ ... </font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-6074454737888831871?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-89588839212303487962009-02-03T06:50:00.000-08:002009-02-03T07:02:11.349-08:00<font face="Zawgyi-One"><br />ဇန္န၀ါရီ(၁၀)ရက္ေန႔က ကြ်န္မ ရန္ကုန္ခဏျပန္ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္ …. အစစ အရာရာေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ပါပဲ …… ကြ်န္မက အိမ္လြမ္းတတ္သူမို႔ ခဏျပန္ရတဲ႔အခ်ိန္မွာ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ႔ေပ်ာ္ခဲ႔ရပါတယ္ ….<br /><br />ကြ်န္မေရာက္ေရာက္ခ်င္းေန႔မွာပဲ ခ်ိန္းထားတာတစ္ခုရွိလို႔ ဒဂံုစင္တာေရွ႕က Ice Berry ဆိုတဲ႔ဆိုင္ေလးကုိ ေရာက္ျဖစ္ခဲ႔တယ္…. ဆိုင္ေလးကေတာ႔အရင္အတိုင္းပဲ ဘာမွမေျပာင္းလဲပါဘူး … ဒါေပမယ္႔ အရင္က ေအးေအးလူလူထိုင္လို႔ရတဲ႔ဆိုင္ေလးက ခုေတာ႔မ်က္စိေနာက္ေလာက္ေအာင္ လူအ၀င္အထြက္ေတြရႈပ္လြန္းလွပါတယ္ … ကြ်န္မလည္း ခ်ိန္းထားတာကုိေစာင္႔ရင္း လူေတြကုိ ဘာရယ္မဟုတ္လိုက္ၾကည္႔ေနမိပါတယ္ … လူငယ္ေတြ၀တ္တတ္၊စားတတ္လာသလို လူႀကီး(အမ်ိဳးသမီးႀကီး)ေတြကိုလဲ စကပ္ေတြ၊ေဘာင္းဘီေတြနဲ႔ေတြ႔မိပါတယ္ … စိတ္ထဲကေတာ႔ “အလဲ႔ … လူေတြ ၀တ္တာစားတာ ေတာ္ေတာ္ေခတ္မီလာပါလား” လို႔ေတြးမိတယ္ …<br />ေနာက္ေတာ႔ စမ္းေခ်ာင္းထဲက “မငယ္” ဆိုင္မွာ ၾကာဇံနဲ႔၀က္သားလိပ္စားပါတယ္ ….<br />ပုိက္ဆံရွင္းေတာ႔ တစ္ပြဲကုိ ၂၀၀၀ တဲ႔ …. ကြ်န္မ တကယ္ကုိမထင္မိဘူး …. ေစ်းႀကီးလိုက္တာလို႔ စိတ္ထဲထင္မိတယ္ ….ေနာက္ေန႔ YKKO မွာ ေၾကးအိုးစားေတာ႔ ရိုးရိုးကုိပဲ ၂၉၀၀ ေတာင္ေပးခဲ႔ရပါတယ္(တျခားဆိုင္မွာ ၂၁၀၀ ပဲရွိပါတယ္) … ၀က္သားဒုတ္ထိုးကေတာ႔ တစ္ေခ်ာင္း ၁၀၀ ပါပဲ … ဒါေပမယ္႔ အသားတံုးေလးေတြကေတာ႔ ပုိပါးၿပီးေသးသြားသလားပဲရယ္ …. တနလၤာေန႔က်ေတာ႔ ေရႊတိဂံုဘုရားကုိသြားပါတယ္ … ဒီတခါေတာ႔ ဘုရားေပၚမွာ တံျမက္စည္းမလွဲခဲ႔လိုက္ရဘူး ….<br /><br />စကားမစပ္ … ကြ်န္မတို႔အိမ္ပတ္၀န္းက်င္မွာ အင္တာနက္ဆိုင္ေတြမ်ားလာသလို ၈တန္း၊ ၉တန္း ေက်ာင္းသား၊သူေလးေတြက အားတာနဲ႔ အင္တာနက္ဆိုင္ကုိေျပးေတာ႔တာပဲ …<br />ကြ်န္မတူမ၀မ္းကြဲလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ …. အသက္ကေတာ႔ ၁၄ ႏွစ္ရယ္ … ေျပာလုိက္ရင္ ပန္႔ခ္၊ပန္႔ခ္ ဆိုတာကလဲပါးစပ္ကမခ်ဘူး … အေကာင္႔ေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္နဲ႔ ခ်တ္မယ္ဆိုရင္လာခဲ႔ စာေတာ႔မက်က္ဆိုတဲ႔အစားမ်ိဳးေလးေတြ႔ရတာေတာ႔ ဘ၀င္မက်မိတာအမွန္ပါ …. ၿပီးေတာ႔ ခုေခတ္ကေလးေတြ အထူးသျဖင္႔ မိန္းကေလးေတြေပါ႕ ကုိရီးယားကားေတြၾကည္႔ၿပီး အတုမယူသင္႔တဲ႔ ေက်ာင္းသူခ်င္း ရန္စတာတို႔ ဘာတို႔ကုိ အဟုတ္ထင္ လိုက္လုပ္ခ်င္ၾကတယ္ … ကြ်န္မတို႔ငယ္ငယ္တုန္းက ရန္ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ ေယာက္်ားေလးေတြပဲျဖစ္ၾကတာပါ …ခုေတာ႔ကြ်န္မပဲ သိပ္အသက္ႀကီးသြားသလားပဲရယ္ … အဲ႔လုိေတြျမင္ရ ၾကားရရင္ သိပ္ၾကည္႔မရခ်င္ဘူး …<br /><br />ၿပီးေတာ႔ ရန္ကုန္မွာ မီးကေတာ႔ ထံုးစံအတိုင္းေပါ႕ … ကြ်န္မတို႔ရပ္ကြက္မွာေတာ႔ ပံုစံ(၃)မ်ိဳးနဲ႔မီးေပးပါတယ္တဲ႔ … ည(၁၁) နာရီကေန မနက္(၅)နာရီ၊ ညေန(၅)နာရီကေန ည(၁၁)နာရီ၊ တခါတေလ မနက္(၅)နာရီကေန ေန႕လည္(၁၁)နာရီထိ အလွည္႔က်ေပးပါတယ္ .. ပံုစံ(၁)နဲ႕(၂)က အေပၚကအခ်ိန္ေတြကို လွည္႔ၿပီးွမွန္မွန္လာပါတယ္။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးက ေတာ႔ေရာသမေမႊၿပီး လာခ်င္တဲ႔ရက္္လာ ပ်က္ခ်င္တဲ႔ရက္္ပ်က္ပါတယ္ …. ရ၀တရံုးမွာ မီးလာရက္အခ်ိန္ဇယားထုတ္ေပးလို႔ ယူသာထားရတယ္ ကြ်န္မတို႔အိမ္က ပံုစံ(၃)နဲ႔မီးေပးတဲ႔ထဲမွာပါလို႔ မွန္းလို႔မရပါဘူး …<br />ခုဟာက (၂၄) နာရီတစ္ရက္မဟုတ္ပဲ (၆)နာရီတစ္ရက္ျဖစ္ေနေတာ႔ မီးလာမွလုပ္လို႔ရမယ္႔အလုပ္ေတြဆိုရင္ အကုန္ေႏွာင္႔ေႏွးၿပီး တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္နဲ႔အခ်ိန္ဘယ္လိုေလးကုန္သြားမွန္းကုိမသိလိုက္ဘူးရယ္ …<br /><br />ေအာ … ေနာက္တစ္ခုထပ္ႀကံဳလို႔ေျပာရဦးမယ္ … ကြ်န္မတို႕မ်က္ေစာင္းထိုးမွာ စက္ရံုအေသးစားေလးတစ္ခုရွိတယ္ … သူတို႔က မီးမလာေတာ႔မီးစက္နဲ႔အလုပ္လုပ္ရတာေပါ႕ .. မီးစက္က မီးလန္႔တာေလ သိပ္ေတာ႔မႀကီးပါဘူး … ဒါေပမယ္႔ မီးဆိုတာကလဲ ေသးတယ္ႀကီးတယ္ဆိုၿပီးေပါ႕လို႔မွမရတာေနာ …. ခ်က္ျခင္းကုိ ကားႀကီးတစ္စင္းစိုက္လာၿပီး ရ၀တေတြ၊ ရပ္ကြက္ထဲကတာ၀န္ရွိသူေတြ၊ ၿမဳိ႔နယ္ရဲေတြ ခ်က္ျခင္းေရာက္လာပါေရာလား … ကြ်န္မျဖင္႔အံ႔ေတြၾသလို႔ …. အဲ႕လိုခ်က္ျခင္းေရာက္လာတာမ်ိဳးမႀကံဳဖူးဘူးေလ … ကြ်န္မတို႔႔ရပ္ကြက္မွာ အရင္တုန္းက လူသတ္မႈ႔တစ္ခါျဖစ္ဘူးတယ္ …. ရဲေတြေတာ႔လာၾကပါတယ္ … သတ္ေနတာကိုလဲ ၾကားေနရတယ္ … အိမ္ထဲမ၀င္ဘူးေတာ႔ … ဘာကုိေစာင္႔ေနသလဲေတာ႔မသိဘူးရယ္ … ထြက္ေျပးမွ လိုက္ဖမ္းတာမ်ိဳးေတြခ်ည္းပဲေတြ႔ဖူးေတာ႕ေလ …. ခုလိုမီးလန္႔တာကို ခ်က္ျခင္းႀကီးေရာက္ခ်လာတာ ကြ်န္မေလ တကယ္ပါ တကယ္အံ႔ၾသတာသိလား … ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး … ႀကံဳလို႔ပါ ….<br /><br />ၿပီးေတာ႔ ကြ်န္မ က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားဖူးေရာက္ျဖစ္တယ္ …. ေနာက္မွ က်ိဳက္ထီးရိုးဖီလင္ကိုေရးပါမယ္ …. ဆက္ရန္ေပါ႕ေနာ …<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-8958883921230348796?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-49035291769572236802009-01-30T00:05:00.000-08:002009-02-03T07:03:43.534-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ဒီအေဟာေလးက ဘယ္ႏွစ္ခုႏွစ္မွာ ကုိယ္႔ကံကဘယ္လိုျဖစ္မလဲဆိုတာ တြက္ၾကည္႔တာမ်ိဳးပါ။<br />သိခ်င္တဲ႔ႏွစ္ကုိ ႀကိဳတြက္လို႔ရသလို က်န္ခဲ႔တဲ႔ႏွစ္ေတြကုိလဲတြက္ၾကည္႔လို႔ရပါတယ္။<br />ဒီအေဟာေလးကုိ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ေလာက္တုန္းက စာအုပ္တစ္အုပ္ကေနဖတ္မိၿပီး စိတ္၀င္စားလို႔ကူးေရးထားမိပါတယ္။ စာအုပ္နာမည္မမွတ္မိေတာ႔တဲ႔အျပင္ မူရင္းေရးသားသူဘယ္သူမွန္းလဲ မွတ္မထားမိလိုက္ပါဘူးရွင္။ေပါ႔ေပါ႕ပါးပါးနဲ႔ စိတ္၀င္စားဖြယ္ေကာင္းတယ္လို႔ ယူဆလို႔ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။<br /><br />တြက္ခ်က္ပံုက ဒီလိုပါ ….<br />သူငယ္ခ်င္းတို႔ရဲ႕ ေမြးရက္၊ ေမြးလ နဲ႕ သိခ်င္တဲ႔ႏွစ္ကုိ ခ်ေရးၿပီး ဂဏန္းတစ္လံုးတည္းျဖစ္ေအာင္ေပါင္းလိုက္ပါ။ ဥပမာ ……<br /><br />ေမြးရက္ + ေမြးလ + သိလိုေသာႏွစ္<br />၂၄ + ၇ + ၂၀၀၉ <br />(၂+၄) + ၇ + (၂+၀+၀+၉) <br />၆ + ၇ + ၁၁ = ၂၄<br />ရလာတဲ႔အေျဖ ၂၄ ကုိလည္း ဂဏန္းတစ္လံုးတည္းျဖစ္ေအာင္ေပါင္းပါ ….<br />၂ + ၄ = ၆ ….<br />ဒါဆိုရင္ ၆ ဂဏန္းအတြက္အေဟာကုိ သြားဖတ္ရမွာပါ …. သူငယ္ခ်င္းတို႔နားလည္မယ္လို႔ေမွ်ာ္လင္႔ပါတယ္။<br /><br />၁ ဂဏန္း။ ။ ထူးျခားေသာတက္လမ္းရွိမည္။ အေျပာင္းအလဲရွိမည္။ လုပ္ငန္းသစ္ေအာင္ျမင္မည္။ တစ္ႀကိမ္မွမလုပ္ဖူးေသးသည္မ်ားလုပ္ကိုင္ေအာင္ျမင္မည္။ အလုပ္ေနရာ၊ အိမ္ေနရာအေျပာင္းအလဲရွိမည္။ ဘ၀အတြက္အေရးပါေသာ ေျခလွမ္းမ်ားစတင္ရမည္။ အိမ္ေဆာက္၊အိမ္ျပင္ျခင္းရွိမည္။ အေဟာင္းရပ္၍အသစ္စတင္မည္။<br /><br />၂ ဂဏန္း။ ။ ခရီးႏွင္႔ပတ္သတ္ေသာကံေကာင္းသည္။ လူမ်ိဳးကြဲ၊လူမ်ိဳးျခား အက်ိဳးေပးသည္။ ခ်စ္သူ၊ခင္သူ၊ သံေယာဇဥ္ရွိသူမ်ားႏွင္႔ ေခတၱခြဲရကိန္းရွိသည္။ အိမ္တြင္းေရးည႔ံသည္။ ရန္အတိုက္အခံၾကားမွတိုးတက္မည္။ ၾကန္႔ၾကာေနေသာရပိုင္ခြင္႔မ်ားျပန္လည္ရရွိမည္။ ျပည္ပခရီးႀကံစည္ေပၚေပါက္ေအာင္ျမင္မည္။<br /><br />၃ ဂဏန္း။ ။ အထူးေကာင္းသည္။ ရည္မွန္းထားသည္မ်ား ေအာင္ျမင္မည္။ ျပန္႕က်ဲေနေသာစီးပြားမ်ား စုစည္းမိမည္။ စိတ္ရႈပ္စရာမ်ားကင္းစင္သည္။ အလုပ္တိုးတက္မည္။ စုေပါင္းလုပ္ငန္းလုပ္၍ေကာင္းသည္။၀င္ေငြတိုး ရာထူးတိုးမည္။ ပညာေရးအထူးေကာင္းသည္။ ေငြေၾကးကံေကာင္းသည္။<br /><br />၄ ဂဏန္း။ ။ အလြန္ေငြကုန္မ်ားသည္။ မိမိကိစၥမဟုတ္ဘဲအလုပ္ပုိ၊ ကိစၥပုိမ်ားႀကံဳမည္။ စိတ္ပင္ပန္းၿပီး ေအာင္ျမင္မည္။ ယွဥ္ျပိဳင္္၍ အႏိုင္ရမည္။ ပညာ၊သင္တန္းႏွင္ပတ္သတ္ေသာ ကိစၥမ်ားႀကံဳမည္။ ထူးျခားေသာတိုးတက္မႈမ်ားရမည္။ ေငြစုေဆာင္းရန္ခက္မည္။ နာမည္ေက်ာ္ၾကားမည္။<br /><br />၅ ဂဏန္း။ ။ အလြန္စိတ္ရႈပ္ရမည္။ စိတ္ပန္းလူပန္းျဖစ္မည္။ လူယံုဒုကၡေပးတတ္သည္။ သူမ်ားျပႆနာ ကုိယ္႔ျပႆနာျဖစ္တတ္သည္။ အိမ္ေထာင္ေရး၊ အိမ္တြင္းေရး၊ ေမတၱာေရးတြင္အညံ႔ရွိသည္။ ေငြေၾကးကိစၥ၊လူမႈေရးကိစၥအညံ႔ရွိသည္။ အမႈျပႆနာမ်ားတတ္သည္။ အထင္လြဲခံရျခင္းမ်ားႀကံဳမည္။<br /><br />၆ ဂဏန္း။ ။ အထူးေကာင္းေသာအေနအထားရွိသည္။ လိုလားခ်က္မ်ား ေအာင္ျမင္မည္။ ေမတၱာေရးေကာင္းမည္။ ကုိယ္တိုင္တြင္၄င္း၊ မိသားစုတြင္၄င္း အလႈမဂၤလာကိစၥမ်ားႀကံဳမည္။ စုေပါင္းတြဲဖက္လုပ္ေသာ ကိစၥမ်ားမွ ေအာင္ျမင္မႈေကာင္းစြားရႏိုင္သည္။ က်န္းမာေရးအညံ႔ရွိသည္။ မိတ္ေကာင္း၊ေဆြေကာင္း၊ အႀကီးအကဲ အကူအညီရတတ္သည္။<br /><br />၇ ဂဏန္း။ ။ ထူးျခားေသာအေျပာင္းအလဲႏွင္႔ တက္လမ္းေပၚေပါက္မည္။ လူမ်ိဳးကြဲ၊ ကျပားမ်ား အက်ိဳးေပးသည္။ ေနရာအေျပာင္းအလဲႏွင္႔တက္လမ္းပြင္႔မည္။ ေငြေၾကး၊ လုပ္ငန္းကိစၥမ်ား စနစ္တက်လုပ္ကုိင္္၍ေကာင္းေသာအေနအထားရွိမည္။ လိမ္ညာခံရမည္။ ျပည္ပခရီးကံအထူးေကာင္း၏။ မိဘ အႀကီးအကဲ က်န္းမာေရးညံ႔သည္။ ျခံ၊ကား၊အခန္း အေဟာင္းထြက္္၍ အသစ္၀င္မည္။<br /><br />၈ ဂဏန္း။ ။ အထူးေကာင္းသည္။ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္ရမည္။ ရည္မွန္းထားသည္မ်ား စနစ္တက်လုပ္္၍တိုးတက္မည္။ လုပ္အားေၾကာင္႕သာမက ကံေၾကာင္႔ေငြ၀င္မည္။ ဘက္စံုေကာင္းမည္။ လိုလားခ်က္မ်ားျပည္႔စံုမည္။ ထူးျခားေသာတုိးတက္မႈမ်ား ေသခ်ာေပါက္ရမည္။ ထီေပါက္ေငြရမည္။ အိမ္တြင္းေရးညံ႕သည္။ ေငြေၾကးကိစၥစကားေျပာဆိုမႈေအာင္ျမင္မည္။<br /><br />၉ ဂဏန္း။ ။ အညံ႔ရွိသည္။ ေသြးထြက္သံယိုျဖစ္တတ္သည္။ လုပ္ေနေသာလုပ္ငန္းမ်ားရပ္တန္႔မည္။ လမ္ေၾကာင္းေဟာင္းရပ္္၍ လမ္းသစ္ေပၚေသာအေနအထားရွိမည္။ ေငြေၾကးကံ၊ လုပ္ငန္းကံ အေႏွာက္အယွက္ရွိမည္။ စိတ္ရႈပ္စရာမ်ား တခုၿပီးတခုေပၚမည္။ မွန္းထားသည္ႏွင္႕လက္ေတြ႔ကြာျခားေသာ အေျခအေနရွိမည္။ ခက္ခဲေသာျပႆနာမ်ားထိပ္တိုက္ေတြ႕မည္။ အရံႈးေပၚ ေငြကုန္ စိတ္ရႈပ္ရမည္။<br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-4903529176957223680?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-2784553822712115912009-01-08T18:51:00.000-08:002009-02-03T07:04:41.990-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">မေနႏိုင္လို႔ ပုိ႔စ္တစ္ခုတင္မိျပန္ၿပီ ... ဒီပုိ႔စ္ၿပီးရင္ေတာ႔တကယ္ႀကီးကုိခြင္႔ယူမွာပါ .... :P<br /><br />ကြ်န္မဆီကုိ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီက ေဖာ္၀ဒ္ေမးလ္ေလးတစ္ေစာင္၀င္လာပါတယ္။ အပ်င္းလဲေျပ၊ ေပ်ာ္စရာလဲေကာင္း၊ စိတ္၀င္စားဖို႔လဲေကာင္းတဲ႔ စိတ္ပညာဆိုင္ရာ အေမးအေျဖေလးေတြပါ။<br />ဒီအေမးအေျဖေလးက လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ ႏွစ္ကုန္ပုိင္းေလာက္တုန္းက အလင္းတန္းဂ်ာနယ္မွာ စာေရးဆရာ အတၱေက်ာ္ ေရးသားတင္ျပထားတဲ႔ အပ်င္းေျပ(၂) ဆိုတဲ႔ အေမးအေျဖေလးပါတဲ႔။ လူ႔စိတ္ကုိ စနစ္တက်စမ္းသပ္တာတစ္မ်ိဳးလို႔ေျပာႏုိင္ပါတယ္တဲ႔။ အေရးႀကီးတာက ညႊန္ၾကားခ်က္ေတြကုိ တသေ၀မတိမ္းလိုက္နာဖုိ႔ပါပဲ။ ညႊန္ၾကားခ်က္ေတြကုိ တနည္းနည္းနဲ႔လွည္႔ျဖားမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ေအာင္ျမင္မွာမဟုတ္သလို ေနာက္ဆံုးက်ရင္လွည္႔ဖ်ားမိခဲ႔တဲ႔အတြက္ေနာင္တရေနမွာလည္း အေသအခ်ာပါပဲတဲ႔။ ကြ်န္မေျဖၾကည္႔တာေတာ႔ အံ႔ၾသဖို႔ေကာင္းေလာက္ေအာင္တိုက္ဆိုင္တာကိုေတြ႔ရပါတယ္။<br />ကဲ … သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ မလိမ္၊မညာပဲနဲ႔ စမ္းသပ္ၾကည္႔ၾကရေအာင္ပါ …<br /><br />ပထမဆံုး စကၠဴအလြတ္တစ္ရြက္နဲ႔ေရးစရာတစ္ခုခုယူလိုက္ပါ။ သတိထားရမွာက လူနာမည္ေတြကုိေရးတဲ႔အခါ ကိုယ္နဲ႔တကယ္သိကြ်မ္းေနတဲ႔သူ၊ရင္းႏွီးတဲ႔သူေတြကုိသာေရြးပါ။ ၿပီးေတာ႕စိတ္ထဲ ဖ်ိဳးကနဲ၊ ဖ်က္ကနဲ႔ ပထဆံုးေပၚလာတာေတြကုိသာ ခ်ေရးပါေနာ္။ လံုး၀ေက်ာ္မဖတ္ပဲနဲ႔ တစ္လိုင္းခ်င္းေျဖးေျဖးခ်င္း ဖတ္ရင္းေျဖသြားပါေနာ္။<br /><br />စပါၿပီ ……<br /><br />(က) ေရွးဦးစြာ ၁ မွ ၁၁ အထိကုိ အထက္မွေအာက္ တန္းစီၿပီး ခ်ေရးလိုက္ပါ။<br />၁.<br />၂.<br />၃.<br />၄.<br />၅.<br />၆.<br />၇.<br />၈.<br />၉.<br />၁၀.<br />၁၁.<br /><br />(ခ) ၿပီးရင္ နံပါတ္(၁)ေဘးမွာ ကုိယ္ႀကိဳက္တဲ႔ ဂဏန္းတစ္ခုကုိေရးလိုက္ပါ။<br /><br />(ဂ) ၿပီးရင္ နံပါတ္(၂)ေဘးမွာလည္း ကုိယ္ႀကိဳက္တဲ႔ ဂဏန္းတစ္ခုကုိေရးလိုက္ပါ။<br /><br />(ဃ) နံပါတ္(၃) ႏွင္႔ (၇) ေဘးမွာအနီးစပ္ဆံုးဆန္႔က်င္ဘက္မ်ားရဲ႕နာမည္မ်ားခ်ေရးပါ။<br />(ေျဖသူက ေယာက္်ားဆိုရင္ မိန္းမႏွစ္ေယာက္နာမည္၊ ေျဖသူကမိန္းမဆိုရင္ ေယာက္်ားႏွစ္ေယာက္ရဲ႔နာမည္ေပါ႕)<br />(င) နံပါတ္(၄)၊(၅)၊(၆) ေဘးမွာမိသားစုထဲကျဖစ္ျဖစ္၊ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းထဲကျဖစ္ျဖစ္ ေခါင္းထဲေပၚလာတဲ႔နာမည္သံုးခုကုိခ်ေရးလိုက္ပါဦး။<br /><br />သတိေပးခ်င္ပါေသးတယ္။ မလိမ္နဲ႔ မညာနဲ႔ေနာ္ လိမ္ညာမိရင္ ေနာင္တရေနလိမ္႕မယ္။<br /><br />(စ) သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ေလးခုကုိ နံပါတ္(၈)၊(၉)၊(၁၀) ႏွင္႔ (၁၁)ေဘးမွာခ်ေရးလိုက္ပါ။<br />(စဥ္းစားရေတာ႔ခက္မယ္ထင္တယ္။ သီခ်င္းေခါင္းစဥ္မသိလဲ သီခ်င္းစာပုိဒ္ေလးသာခံစားမိသလို ဖ်က္ကနဲေပၚတာေတြသာခ်ေရးလိုက္ေနာ္)<br /><br />(ဆ) အားလံုးၿပီးသြားၿပီေနာ္ … လိုရာဆုေတာင္းလိုက္ပါ။<br /><br />အားလံုးေသခ်ာၿပီဆိုရင္ေတာ႕ အေျဖေတြကုိ ၾကည္႕လိုက္ေတာ႔ေနာ္ ….<br /><br />အခုေတာင္းတဲ႔ဆုေလးျပည္႔ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ဒီအေမးအေျဖေလးေတြအေၾကာင္းကုိ<br /><br />နံပါတ္(၁)မွာ သင္ေရးထားတဲ႔ဂဏန္းအတိုင္း(လူအေရအတြက္) ေစ႔ေအာင္ နံပါတ္(၂)မွာ သင္ေရးထားတဲ႔ ဂဏန္းအတိုင္း(ရက္အတြင္း) ေျပာလိုက္ပါ။ ဒါဆို ဆုေတာင္းေတြမၾကာခင္ျပည္႔လာပါလိမ္႔မယ္။ (မွတ္ခ်က္။ ။ စာေရးသူေျပာတာေနာ္။ ၿပည္႔မျပည္႕ေတာ႔မသိဘူး။)<br /><br />(ဥပမာ - နံပါတ္(၁)မွာ ၃ ေရးၿပီး နံပါတ္(၂)မွာ ၅ ေရးတယ္ဆိုပါစို႕ … သင္က ၅ ရက္အတြင္း လူ ၃ ေယာက္ကိုအသိေပးရမယ္လို႔ဆိုလိုတာပါ)<br /><br />အေျဖေလးေတြဖတ္ၿပီး တိုက္ဆိုင္မႈ႔ေလးေတြၾကည္႔လိုက္ၾကရေအာင္လား ….<br /><br />နံပါတ္(၃)ေဘးမွာေရးထားတဲ႔သူနာမည္က ကုိယ္႔ခ်စ္သူတဲ႔။(ဟုတ္ပါရဲ႔လား)<br /><br />နံပါတ္(၇)ေဘးမွာေရးထားတဲ႔သူကေတာ႕ ကုိယ္ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ႔သူ။ ကုိယ္နဲ႔သိပ္ေတာ႕လည္းမတိုက္ဆိုင္တဲ႔သူပါတဲ႕။<br /><br />နံပါတ္(၄)ေဘးမွာေရးထားတဲ႔သူကုိက်ေတာ႔ ကုိယ္က ဂရုအစိုက္မိဆံုး၊အေလးေပးမိဆံုးပါတဲ႔။<br /><br />နံပါတ္(၅)ေဘးမွာေရးထားတဲ႔သူကေတာ႔ကုိယ္႔ကုိေကာင္းေကာင္းသိရွိနားလည္သူေပပဲေပါ႔။<br /><br />နံပါတ္(၆)ေလးမွာေရးထားတဲ႔သူကေတာ႔ကုိယ္႔အတြက္ကံေကာင္းေစမယ္႔သူပါပဲ။<br /><br />နံပါတ္(၈)ေဘးမွာေရးထားတဲ႔သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ေလးကေတာ႔ နံပါတ္(၃)ကသူနဲ႔လိုက္ဖက္တဲ႔သီခ်င္းေလးပါ။<br /><br />နံပါတ္(9)ေဘးမွာေရးထားတဲ႔သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ေလးကေတာ႕ နံပါတ္(၇)ကသူအတြက္ေပါ႔။<br />နံပါတ္(၁၀)ေဘးမွာေရးထားတဲ႔သီခ်င္းကေတာ႔ကိုယ္႔စိတ္ကုိ အမ်ားဆံုးေရာင္ျပန္ဟပ္ေနတဲ႔သီခ်င္းပါတဲ႔။<br /><br />နံပါတ္(၁၁)ေဘးမွာေရးထားတဲ႔သီခ်င္းကေတာ႔ကိုယ္႔ဘ၀ခံယူခ်က္ကုိ ထင္ဟပ္ေနပါလိမ္႔မယ္။<br /><br />ကဲ … သူငယ္ခ်င္းတို႕ေရ … အပ်င္းလဲေျပ၊ေပ်ာ္စရာလဲေကာင္းမယ္လို႕ေမွ်ာ္လင္႔ပါတယ္ေနာ္ ….<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-278455382271211591?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-56263242369989278872009-01-07T18:40:00.000-08:002009-10-04T00:33:03.977-07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ ...<br /><br />မနက္ျဖန္ကစၿပီး ဘေလာ႔ကေန ခဏခြင္႔ယူမယ္ေနာ္ ...<br /><br />ဇန္န၀ါရီလကုန္ခါနီးထိေပါ႔ ...<br /><br />ရန္ကုန္ခဏျပန္မလို႔ေလ .... က်ိဳက္ထီးရိုးလဲသြားျဖစ္မယ္ထင္တယ္ ...<br /><br />ဒီအခ်ိန္ဆိုေအးေအးေလးနဲ႔ေနလို႔ေတာ္ေတာ္ေကာင္းမယ္ ....<br /><br />ရန္ကုန္ျပန္မွာေတြးၿပီးေပ်ာ္ေနေတာ႔ အလုပ္ထဲလည္းစိတ္ကမပါဘူး ...<br /><br />ဒါေပမယ္႔လည္းမလုပ္လို႔မရေတာ႔လုပ္ေနရတယ္ ...<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-5626324236998927887?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-29911916953936428152009-01-06T10:59:00.000-08:002009-02-02T19:00:43.354-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://i51.photobucket.com/albums/f381/GothicCure/GamesImage/AOEII-01.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 403px; height: 500px;" src="http://i51.photobucket.com/albums/f381/GothicCure/GamesImage/AOEII-01.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><center>(Image from http://i51.photobucket.com)</center><br /><font face="Zawgyi-One"> <br />တကၠသိုလ္ကို ေဒးတက္ၾကသူေတြကလဲ ေဒးအမွတ္တရေတြရွိၾကသလို၊ အေ၀းသင္တက္သူေတြကလဲ အေ၀းသင္ရဲ႕ အမွတ္တရေတြရွိၾကမွာပါ …ကြ်န္မက အလုပ္တစ္ဘက္နဲ႔ဆိုေတာ႔ ေက်ာင္းသားဘ၀ထက္၊ ၀န္ထမ္းဘ၀မွာ ပုိအေနၾကာခဲ႔ပါတယ္ … အဲ႔ဒီေတာ႔ အလုပ္ကသူငယ္ခ်င္းေတြကို ပုိၿပီး သံေယာဇဥ္တြယ္မိတယ္ေပါ႔ရွင္ … လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြထဲမွာမွ ဂိမ္းေဆာ႔ေဖာ္၊ ေဆာ႔ဖက္ေတြကို ပိုၿပီးအခင္အမင္ပုိခဲ႔ပါတယ္ ….<br /><br />ကြ်န္မ ရန္ကုန္မွာတုန္းက ကုပၼဏီတစ္ခုမွာ(၅)ႏွစ္ၾကာေအာင္ အလုပ္လုပ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္…. <br />အဲ႔ဒီကုမၸဏီီက ၀န္ထမ္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဂိမ္းေဆာ႔တာ အေတာ္ေလး၀ါသနာပါၾကပါတယ္ .. ကြ်န္မတို႔ရဲ႔ စီနီယာေတြကေတာ႔ Star Craft ကိုအေသအလဲေဆာ႔ၾကတာေပါ႔ရွင္ …<br /><br />ဂ်ဴနီယာေတြကေတာ႔ ဘာဂိမ္းေတြေဆာ႔ၾကသလဲဆိုရင္ …. Age Of Empire II ဆိုတဲ႔ စစ္တိုက္တဲ႔ဂိမ္းကုိ ေဆာ႔ၾကပါတယ္ …. အမ်ားဆံုး လူ(၈)ေယာက္ေဆာ႔လို႔ရပါတယ္ .. ဒီဂိမ္းမွာ ေျမပံုနဲ႔ လူမ်ိဳးလဲေရြးလို႔ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ဒီမွာ Dark Age, Feudal Age, Castle Age နဲ႔ Imperial Age ဆိုၿပီးေခတ္ေလးေခတ္ ရွိပါတယ္။ လယ္စိုက္၊သစ္ခုတ္၊ အသားရွာ၊ ေရႊတူး၊ ေက်ာက္တူးနဲ႕ စီးပြားရွာ …. ၿပီးရင္ ေလးရံု၊ ဓားရံု ၊ ျမင္းရံု၊ ေသနတ္ရံု၊ အေျမွာက္ရံု စသျဖင္႔ ေခတ္အလိုက္၊ လူမ်ိဳးအလိုက္ ေဆာက္ခြင္႔ရတာေတြေဆာက္ ၿပီးေတာ႔ ပုိေကာင္းေအာင္ Upgrade လုပ္ၿပီးေတာ႔ ရန္သူကုိသြားတိုက္ရပါတယ္ .. <br /><br />ကြ်န္မတို႕ကအဖြဲ႕လိုက္တစ္မ်ိဳး၊ ေခတ္အတက္ၿပိဳင္လို႕တစ္ဖံု (အေပၚမွာေျပာထားတဲ႔ေခတ္ေလးေခတ္ကုိ ဘယ္သူအရင္ေရာက္လဲၿပိဳင္တာမ်ိဳးပါ)၊ ေယာက္်ားေလး မိန္းခေလး တြဲလို႔တစ္မ်ိဳးနဲ႔ အလုပ္မရွိခ်ိန္တိုင္း အေသအလဲေဆာ႔ခဲ႔ၾကတာပါ … တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ခ်ိန္းပြဲေတြဆိုတာ မနည္းမေနာပါပဲ …. ေယာက္်ားေလးေတြကေတာ႔ လၻက္ရည္တိုက္ေၾကးေပါ႔ …. သူတို႔ေတြက ေလေသနတ္နဲ႔လည္း စစ္တိုက္တတ္ၾကပါေသးတယ္ … ကြ်န္မတို႕ေတြ ဒီဂိမ္းကုိဘယ္ေလာက္စြဲလမ္းသလဲဆိုရင္ ထမင္းကို ၅ မိနစ္နဲ႔အၿပီးစားတတ္လာပါတယ္ … ေဘးကတစ္ေယာက္ေယာက္က ဂိမ္းကိုဖြင္႔တာျမင္လိုက္ရင္ကိုပဲ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ျဖစ္လာပါတယ္ .. ညအိပ္ရင္ေတာင္ အိပ္မက္ထဲထည္႔မက္တဲ႔အထိပါ …. <br /><br />ကြ်န္မတို႔ထိုင္ရတဲ႔ပံုစံက အခန္းရွည္မွာ အလယ္လြတ္ထားၿပီး နံရံဘက္ျခမ္းေတြကုိ မ်က္ႏွာမူထိုင္ရပါတယ္ … ကြ်န္မတို႔ကုိ အခန္း၀ကေနရပ္ၾကည္႔တာနဲ႔ ေမာ္နီတာ အားလံုးကုိျမင္ရတဲ႔အေနအထားမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ ထိုင္ခိုင္းထားတာပါ …. ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္မတုိ႔အားလံုးထိုင္တဲ႔ပံုစံေတြေရာ၊ ေမာ္နီတာေတြေရာက အတြင္းဘက္ကုိအကုန္ေစာင္းေနၾကပါတယ္ …. (လူႀကီးလာရင္ မျမင္ေအာင္ပါ) ေတ႔ေတ႔ဆိုင္ဆိုင္ျမင္ၿပီေဟ႔ ဆိုရင္ မ်ားေသာအားျဖင္႔ Shut down ကုိေယာင္မွားၿပီးခ်ပစ္ေလ႔ရွိၾကတယ္ … း) လူႀကီးလာရင္ စက္ေတြအားလံုးက Restart ေလးေတြျဖစ္လို႔ေပါ႔ …. ေနာက္ပိုင္း ေဆာ႔၀ဲလ္တစ္ခုနဲ႔သံုးလိုက္ေတာ႔ စက္ကိုပိတ္ခ်စရာမလိုေတာ႔ပါဘူး … အဆင္ေျပသြားပါတယ္ … <br /><br />ကြ်န္မစေဆာ႔ခါစက မကြ်မ္းက်င္ေတာ႔ ဆရာႀကီးေတြက ေခၚမေဆာ႔ၾကပါဘူး … ေနာက္ပိုင္းကြ်န္မကုိသင္ေပးတာက Orca ဆုိတဲ႔သူငယ္ခ်င္းပါ …ကြ်န္မ နည္းနည္းလက္ရည္တက္လာေတာ႔ သူက ယံုလို႔ သူမ်ားနဲ႕ စိန္ေခၚေဆာ႔ၿပီး ရံႈးသြားေတာ႔ ကြ်န္မကုိ “ေနာက္တစ္ခါ နင္ပါရင္ ငါဘယ္ေတာ႔မွ မပါေတာ႔ဘူး” ရယ္လို႔ စိတ္တိုတိုနဲ႕လက္ညိႈးႀကီးထိုးၿပီးေျပာဖူးပါတယ္ … <br /><br />ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က မိန္းခေလး(၃)ေယာက္နဲ႔ သူတစ္ေယာက္တည္းခ်မယ္ေပါ႔ စိမ္လာေခၚတယ္ … သူက Castle Age ထိရေအာင္တက္မယ္။ Castle Age ေရာက္တာနဲ႔ ကြ်န္မတို႔အရံႈးေပါ႔ …. တကယ္က သူကသိပ္ေတာ္တဲ႔ Gamer ပါ … သူက သူ႔နာမည္ကို “ခ်ီးကားႀကီး” လို႔နာမည္ေပးပါတယ္ … သူ႕ရည္ရြယ္ခ်က္က ကြ်န္မတို႔ေတြ ခ်ီးကားႀကီးတိုက္လို႔ေသတယ္လို႔နာမည္တြင္ေအာင္္ေပါ႔ေလ….. ဟား ဟား …. အဲ႔ဒီပြဲမွာ ခ်ီးကားႀကီးရံႈးသြားပါတယ္ … ကြ်န္မတို႔ေတြေပ်ာ္မွေပ်ာ္ေပါ႔ …<br /><br />ေနာက္ မိန္းခေလးခ်င္းတိုက္ၾကတဲ႔ပြဲမွာ ေယာက္်ားေလးေတြက ေဘးက၀င္ေျပာရင္း ရန္မျဖစ္ယံုတမယ္လဲ ျဖစ္ခဲ႔ၾကဖူးပါတယ္ … ကြ်န္မတို႔ ကုပၼဏီက ၀န္ထမ္းမ်ားတဲ႔အျပင္ လူငယ္လူလြတ္ေတြမ်ားေတာ႔ အရမး္ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ႔ပါတယ္ … (လူႀကီးနဲ႔သိပ္အဆင္မေျပတာကလြဲရင္ေပါ႔) … ခုေတာ႕ ကြ်န္မလည္း ဂိမ္းမေဆာ႕တာ (၃)ႏွစ္ေတာင္ၾကာခဲ႔ပါၿပီ …. သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ အိမ္ေထာင္က်တဲ႔သူကက် … အေ၀းေရာက္တဲ႔သူေတြကေရာက္နဲ႔ ကြ်န္မတို႔ေတြ အရင္လိုလြတ္လပ္စြာ မေဆာ႔ႏိုင္ၾကေတာ႔ပါဘူး …. အရင္အခ်ိ္န္ေတြကို လြမ္းလိုက္တာ …. <br /><br />ကြ်န္မတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ သံုးတဲ႕နစ္ခ္ေတြမွတ္မိသေလာက္ျပန္ခ်ေရးၾကည္႔ဦးမယ္ေနာ္ …<br /><br />ေယာက္်ားေလးစာရင္း<br />1. Conqueror <br />2. Desert Fox<br />3. Cloud<br />4. Killer<br />5. Maximus<br />6. Patriot<br />7. Zirano<br />8. Myth<br />9. Leo King<br />10. Orca<br />11. Knight<br />12. Saton<br />13. KMO<br />14. Neophoton<br /><br />ဒါကေတာ႕မိန္းကေလးေတြပါ …<br />1. Player (ကြ်န္မပါ)<br />2. Virus<br />3. Adventure<br />4. Top<br />5. Stranger<br />6. Athena<br />7. Arrow<br />8. Yuki<br /><br /><font color="darkred">မွတ္ခ်က္။ ။ ကြ်န္မရဲ႕ဂိမ္းေဆာ႔ဖက္သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိ သတိရလို႔ေရးလိုက္တဲ႔ပို႔စ္ေလးပါ … </font><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-2991191695393642815?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-61688081333026096572009-01-01T18:39:00.000-08:002009-01-01T19:52:21.664-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SV2PZNFXqhI/AAAAAAAAAKU/efTxneTY8b4/s1600-h/Dew_point.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 267px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SV2PZNFXqhI/AAAAAAAAAKU/efTxneTY8b4/s400/Dew_point.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5286539200774515218" /></a><br /><br /><font face="Zawgyi-One">ေကာင္ေလးေရ<br />မထင္မွတ္ခဲ႕ဘူးကြယ္ …<br />တခဏတာေလးနဲ႕တင္<br />တစ္ဘ၀စာတြယ္တာသြားမိမယ္လို႕ေလ ….<br /><br />စိတ္ကူးေတြကုိရြက္လႊင္႕လိုက္ေတာ႕<br />တုိက္ေနတဲ႕ေလေတြထဲမွာေတာင္<br />မင္းစကားလံုးေတြကေမ်ာလြင္႕ ……..<br /><br />သာယာျခင္းဆုိရင္ေတာင္<br />လြင္႕ျပယ္သြားမွာေၾကာက္လို႕<br />ဖန္ေပါင္းေခ်ာင္ စိတ္္ႏွလံုးထဲမွာ<br />ခပ္ဖြဖြ ထည္႕သိမ္းထားပါရေစ ……<br /><br />ခဏေလး……………….ေနာ္<br />မေတြးလိုက္ပါနဲ႕ ….<br />မ်က္လံုးေလးခဏမွိတ္လို႕<br />တိတ္တိတ္ေလးေနလိုက္ပါ ….<br />ငါတို႕စိတ္၀ိဥာဥ္ေတြ<br />အေတာင္ပံကြန္႕ျမဴးေနတုန္း ….<br /><br />တာရွည္ခံခ်င္ပါတယ္ဆိုမွ ….<br />ပြင္႕ခြင္႕ေလးေတာင္မရလိုက္တဲ႕<br />ငါတို႕ရဲ႕ အခ်စ္ပန္းပင္ေလး ….<br />အျမစ္ကေနေတာ႕ မႏႈတ္လိုက္ပါနဲ႕ …<br />ပ်ိဳးေထာင္ခ်ိန္မၾကာေသးေပမယ္႕<br />ငါေလ…… ႏွေျမာလြန္းလို႕ပါ …..<br /><br />ေရးခ်ိန္ - ဒီဇင္ဘာ ၂၉ ရက္၊ ၂၀၀၈<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-6168808133302609657?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-76162764056680407652008-12-31T12:40:00.000-08:002009-10-04T00:41:15.788-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.myanmar-embassy-tokyo.net/images/shwedagon.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 410px; height: 287px;" src="http://www.myanmar-embassy-tokyo.net/images/shwedagon.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><font face="Zawgyi-One"><br />ႏွစ္သစ္ကို ဘုရားဖူးရင္းႏႈတ္ခြန္းဆက္သလိုက္ၾကရေအာင္လားရွင္ …<br /><br />ႏွစ္ေဟာင္းကုိ ႏႈတ္ဆက္သူေတြ …. ႏွစ္သစ္ကုိ ႀကိဳဆိုသူေတြနဲ႔ ကြ်န္မတို႔ Blog ရပ္၀န္းေလးမွာသက္၀င္လႈပ္ရွားေနသလို ကြ်န္မလည္း ဘာရယ္မဟုတ္ ထိုင္ၿပီး အေတြးေတြပြားေနမိပါတယ္ ….<br /><br />ဘာရယ္မဟုတ္ဆိုေပမယ္႔ တကယ္ေတာ႔ အေလးအနက္ေတြးေနမိတာပါ ….<br />လူဆိုတာ မေကာင္းမႈေတြနဲ႔ေမြ႕ေလ်ာ္တတ္တဲ႔အမ်ိဳးမဟုတ္လား … ဒါ႕အျပင္ ကုိယ္မေကာင္းတာကိုလဲ မေကာင္းမွန္း သိခ်င္မွသိတတ္သလို၊ သိျပန္ရင္လည္း ေဖာ႔ေတြးတတ္ၾကတာကလား ….. အဲ႔ဒီေတာ႔ မေကာင္းမႈေတြက ေလ်ာ႔သြားဖို႔ထက္ တိုးလာဖို႔အခြင္႔အလမ္းကပုိမ်ားေနတယ္ေလ ….. <br /><br />ကြ်န္မမွာလဲ မေကာင္းမႈေတြမ်ားမွမ်ားေပါ႔ …. ေကာင္းတာတစ္ခုေလ်ာ႔ခ်ႏိုင္ရင္ မေကာင္းတာႏွစ္ခုေလာက္ကျပန္တက္လာသလိုပဲ …. ဒါေပမယ္႔ အဆိုးထဲကအေကာင္းလို႔ုေျပာရမယ္ထင္တယ္ ….. ေလ်ာ႔မခ်ႏိုင္ရင္ေတာင္မွ ကုိယ္ဘာေတြမေကာင္းဘူးလဲဆိုတာကုိသိရင္ ျပင္ဖို႔ လမ္းစေတြ႕ႏိုင္မယ္ေလ …..<br /><br />အဲ႔ဒီေတာ႔ လာမဲ႔ ၂၀၀၉ အတြက္ ကြ်န္မခ်စ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္မ်ား၊ ဘေလာ႔ေမာင္ႏွမမ်ား အတြက္ကြ်န္မဆုေတာင္းေပးခ်င္တာက <br /><br /><font color="darkred"><i>ႏွစ္သစ္မွာ ကုိယ္႔ကုိ္ကိုယ္ မွန္မွန္ကန္ကန္ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္ႏိုင္ေသာသူေတြ ျဖစ္ၾကပါေစ ….<br /><br />ကုိယ္႔ရဲ႕မေကာင္းေသာအက်င္႔ေတြကုိ ကုိယ္တိုင္သိၿပီး ျပဳျပင္ႏုိင္ေသာသူေတြျဖစ္ၾကပါေစလို႔ </i></font><br /><br />ဆုေတာင္းေပးလိုက္ခ်င္ပါတယ္ရွင္ ….<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-7616276405668040765?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-52372757680362493832008-12-31T00:09:00.000-08:002008-12-31T00:22:07.327-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">Tag တယ္ဆိုတာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုခုကို ေရးဖို႕ ေတာင္းဆိုျခင္းဆိုတာကုိ ဘေလာ႕တစ္ခုမွာဖတ္ဖူးလို႕ သိေပမယ္႕ ဘယ္လို Tag တယ္ဆုိတာေတာ႕ မသိဘူးရယ္ …<br />ကြ်န္မ စီေဘာက္စ္ထဲက အစ္ကုိ၀င္းေဇာ္ရဲ႕ Tag ထားတယ္ဆိုတဲ႕ မက္ေဆ႕ခ်္ေၾကာင္႕ ဘာေခါင္းစဥ္ပါလိမ္႕၊ ဘယ္မွာသြားၾကည္႕ရမွာပါလိမ္႕ဆိုၿပီး ဦးေႏွာက္စားသြားေသးတယ္ … <br />ေနာက္ေတာ႕ အစ္ကို၀င္းေဇာ္ဘေလာ႕ကုိသြားဖတ္ရင္းနဲ႕ ဘာေခါင္းစဥ္ဆိုတာ သိသြားပါတယ္ ..<br /><br />စိတ္ကူးယဥ္ျခင္းတဲ႕ ……<br /><br />“စိတ္ကူးယဥ္ျခင္း” ဆိုတဲ႕စကားစုေလးကုိ မေကာင္းတာေျပာခ်င္တဲ႕ဘက္မွာ အသံုးမ်ားတယ္လို႕ ကြ်န္မယူဆပါတယ္ … အေျပာသမားေတြ၊ စိတ္ကူးပဲရွိၿပီး အလုပ္တြဲမပါတတ္သူေတြကုိ လူေတြက “စိတ္ကူးခ်ည္းပဲ ယဥ္ေနတာပဲ” တို႕၊ “ေလထဲတိုက္အိမ္ေဆာက္ေနတာပါကြာ” တို႕၊ “ေလဖမ္း ဒါန္းစီးေနတာပါ” တို႕ စသျဖင္႕ေျပာေလ႕ရွိၾကတယ္ ….. ဒါေပမယ္႕ လူတိုင္းမွာ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္အနည္းဆံုးတစ္ခုစီေတာ႕ ရွိၾကတာခ်ည္းပါပဲ ….. <br /><br />ကြ်န္မအတြက္ေတာ႕ အရြယ္အလိုက္ စိတ္ကူးယဥ္တာေတြက တစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳးေျပာင္းေနတတ္တယ္ …ဒါေတာင္ တခါတေလ “ငါက သိပ္စိတ္ကူးမယဥ္တတ္ဘူး” ရယ္လို႕ ကုိယ္႕ကုိကိုယ္ ေျပာင္လိမ္မိေသးတယ္ …. း)<br /><br />ကြ်န္မခပ္ငယ္ငယ္အရြယ္တုန္းက ကြ်န္မတို႕ေမာင္ႏွစ္မသံုးေယာက္က ျခင္ေထာင္အႀကီးႀကီးတစ္လံုးနဲ႕ တူတူအိပ္ၾကရတယ္ …. ညေရာက္လို႕ အိပ္ယာ၀င္ၿပီဆိုရင္ ကြ်န္မတို႕ရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္လုပ္ငန္းႀကီးစေတာ႕တာပါပဲ ….. ကြ်န္မက “ကုိႀကီးေရ ငါတို႕ စကားေျပာရေအာင္” ဆို<br />ၿပီးစေျပာလိုက္ရင္ ကုိႀကီးက သေဘာေပါက္စြာနဲ႕ သူ႕စိတ္ကူးေတြကုိ ဘယ္စကားလံုးေတြနဲ႕စလဲဆိုရင္ <br /><br />ကုိႀကီး - “ ငါတို႕မွာ အိမ္အႀကီးႀကီး တစ္လံုးရွိတယ္ေပါ႕ဟာ” ဆိုတာကေနစပါတယ္ ….<br /><br />ကြ်န္မတို႕ငယ္စဥ္က ဘႀကီး(အေဖ႕အစ္ကုိ) မိသားစုနဲ႕တစ္အိမ္တည္းေနရပါတယ္။ မိသားစုႏွစ္စုေပါင္းေနရေတာ႕ ကြ်န္မတို႕မလြတ္လပ္ခဲ႕ဘူးေလ ….. ကြ်န္မတို႕ မိသားစုခ်ည္းပဲ သီးသန္႕အိမ္ေလးနဲ႕ ေနခ်င္တဲ႕စိတ္က အဲ႕ဒီအရြယ္ကတည္းက ရင္ထဲရွိေနခဲ႕ေတာ႕ ဒီစကားရပ္ေလးကုိ ေမာင္ႏွစ္မသံုးေယာက္လံုး ႏွစ္သက္ခဲ႕ၾကတယ္ ….<br /><br />ေမာင္ေလး - “ငါကေတာ႕ ကစားစရာေတြ အမ်ားႀကီးထည္႕ထားတဲ႕ အခန္းအႀကီးႀကီးတစ္ခန္းပါ ပါခ်င္တယ္” ဆိုတဲ႕ သူ႕စိတ္ကူးေလးကို ၀င္ေျပာတယ္ ….<br /><br />ကြ်န္မ - “ ေအးေနာ္ …. ငါလဲ အဲ႕လိုအခန္းမ်ိဳးပါေစခ်င္တယ္ … ေမာင္ႏွစ္မသံုးေယာက္ တစ္ေယာက္တစ္ခန္း၊ ေဖနဲ႕ေမက တစ္ခန္း၊ ကစားစရာေတြအစံုထည္႕ထားတဲ႕အခန္းကသပ္သပ္ေနာ္ … ” ဆိုၿပီး ကြ်န္မတို႕ရဲ႕ စိတ္ကူးထဲကအိမ္ကုိ အခန္းေတြဖြဲ႕ပါေတာ႕တယ္ …..<br />ဒီလိုေျပာရင္းဆိုရင္းနဲ႕ ကြ်န္မတို႕ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ႕ၾကတဲ႕ ညေတြ မနည္းမေနာပါပဲ …..<br /><br />ကြ်န္မ (၇)တန္း၊ (၈)တန္းအရြယ္ေရာက္ေတာ႕ ကြ်န္မအိပ္မက္က ဆရာ၀န္ သိပ္ျဖစ္ခ်င္ခဲ႕တာပါ …. <br />စိတ္ကူးထဲမွာ ဂ်ဴတီကုဒ္ ေလး၀တ္ၿပီး နားက်ပ္ေလးကိုင္ထားတဲ႕ ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ သိပ္ေက်နပ္ခဲ႕တာေပါ႕ …. ဒါေပမယ္႕ ခုလက္ေတြ႕နဲ႕ကေတာ႕ ကြာခ်င္တိုင္းကြာေနတာပါပဲ ……<br /><br />(၁၀)တန္းကေန တကၠသိုလ္စေရာက္ေတာ႕ ကဗ်ာေတြေရးခ်င္လာျပန္ေရာ … စိတ္ကူးထဲမွာေတာ႕ ကဗ်ာဆရာမေပါ႕ …. ကဗ်ာေတြရမလားရယ္လို႕ လမင္းကုိၾကည္႕ၿပီးလဲ စိတ္ကူးယဥ္လိုက္တာပဲ ….<br />တိမ္ေတြကိုလဲ စီးလိုက္တာပဲ …. ေလညွင္းေတြနဲ႕လဲ စကားေျပာၾကည္႕ခဲ႕တာပဲ ….. စိတ္ကူးနဲ႕ရူးခဲ႕တဲ႕အခ်ိန္ေတြေပါ႕ …..<br /><br />အလုပ္နဲ႕အေ၀းသင္တြဲေနတဲ႕အခ်ိန္ေတြရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ေတြကေတာ႕ နည္းနည္းလက္ေတြ႕က်လာတယ္ထင္ပါ႕ …. ကြ်န္မ ႏိုင္ငံျခားမွာအလုပ္သြားလုပ္ခ်င္တယ္ …<br />ကြ်န္မအလုပ္သဘာ၀အရ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လုပ္ရင္ ၀င္ေငြေျပာပေလာက္ေအာင္ရမွာမဟုတ္လို႕ပါ ….<br />ကြ်န္မ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏုိင္ခဲ႕တဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ေလးက ဒီကစခဲ႕တာပါပဲ ….<br /><br />ခုလက္ရွိမွာေတာ႕ …. ျဖစ္ခြင္႕ရမယ္ဆိုရင္ ….. ကြ်န္မ မိဘေတြကုိ ဒီထက္ပိုျပည္႕စံုေအာင္ ထားခ်င္တယ္ … မိဘေတြ သက္ရွိထင္ရွားရွိေနဆဲမွာ အေကာင္းဆံုးတာ၀န္ေက်တဲ႕ သမီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္တယ္ …. ကြ်န္မပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ လိုအပ္တဲ႕ေနရာေလးေတြမွာ အုတ္တစ္ခ်ပ္၊သဲတစ္ပြင္႕အေနနဲ႕ အၿမဲျဖည္႕ဆည္းေပးႏိုင္ခ်င္တယ္ …. ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ အတၱ နဲ႕ မာန္မာနေတြ ေလ်ာ႕ႏိုင္သမွ် အနည္းဆံုးရွိတဲ႕လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္တယ္ …. <br />ေနာက္ၿပီးေတာ႕ေလ ကြ်န္မသိပ္ခ်စ္တဲ႕ ခ်စ္သူေလးနဲ႕တူတူေနဖို႕ ပန္းပင္ေလးေတြစိုက္ထားတဲ႕ျခံေလးနဲ႕ တစ္ထပ္အိမ္ေလးတစ္လံုးလည္းလိုခ်င္မိတယ္ ….. တကယ္လို႕ျဖစ္ခြင္႕ရမယ္ဆုိရင္ေပါ႕ေလ …….<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-5237275768036249383?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-77507678900763055222008-12-28T09:02:00.000-08:002008-12-28T18:51:32.673-08:00<font face="Zawgyi-One"><br />ဒီေန႕သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အိမ္ကုိသြားလည္ျဖစ္တယ္ …. တစ္ေယာက္က “What is real love?” တဲ႕ … ေနာက္တစ္ေယာက္က “အခ်စ္ဆိုသည္မွာ…” ဆိုတဲ႕ ပုိ႕စ္္ေလးကုိတင္ထားတယ္…. သူတို႕ပုိ႕စ္ေတြဖတ္ရင္းနဲ႕ ကြ်န္မစိတ္ထဲ ခံစားမိတဲ႕အခ်စ္ဆိုတာကုိ ေျပာၾကည္႕ခ်င္လာတယ္ … ကြ်န္မစိတ္ထဲက ေတြးမိေတြးရာေလး ေရးၾကည္႕လိုက္ပါတယ္ ….<br /><br />အခ်စ္ဆိုတာ အတၱတစ္ခုလို႕ ကြ်န္မကေတာ႕ ယူဆပါတယ္ …. “နင္႕ကုိ သိပ္ခ်စ္လို႕” ဆိုတဲ႕ စကားလံုးကုိတြင္တြင္သံုးၿပီး သ၀န္တိုတာေတြ၊ခ်ဳပ္ျခယ္္တာေတြဟာ တကယ္ေတာ႕ ကုိယ္ပုိင္တဲ႕အရာတစ္ခုကုိ ၁၀၀% အျပည္႕လိုခ်င္လို႕၊ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ အေလွ်ာ႕မခံႏိုင္လို႕ ကာကြယ္ၿပီး လူၾကားေကာင္းေအာင္သံုးတဲ႕စကားလို႕ကြ်န္မကေတာ႕ျမင္ပါတယ္ … ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တယ္ဆိုတာကလဲ သူနဲ႕ဆိုရင္ကုိယ္ေပ်ာ္မွာပဲလို႕ ယံုၾကည္လို႕ပါ …. “သူသာေဘးမွာရွိရင္ ငါ႕အတြက္ဘာမွမလိုအပ္ေတာ႕ဘူး” ဆိုတဲ႕စကားဆိုရင္လဲ ရုတ္တရက္ႀကည္႕ရင္ က်န္တာေတြအားလံုးကုိစြန္႕လႊတ္သေယာင္ေယာင္နဲ႕ တကယ္က “သူ” ဆိုတာကို က်န္တာေတြအားလံုးထက္ပုိတန္ဘိုးထားလို႕ ပုိတန္ဘိုးႀကီးတာကုိ ရယူလိုက္တဲ႕သေဘာပါပဲ …<br /><br />“ဘာဆိုဘာမွျပန္မေမွ်ာ္လင္႕ဘူး… ေပးဆပ္ရံုသပ္သပ္ခ်စ္တာပါ” ဆိုတဲ႕အခ်စ္မ်ိဳးေတြ ကြ်န္မၾကားဖူးပါတယ္ …. ျမင္ဖူးတာကေတာ႕ အဲ႕လိုေျပာၿပီး ခ်စ္တတ္တဲ႕သူေတြက ေရွ႕ဆက္လို႕ မရႏိုင္တဲ႕ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခ်က္ထက္မက ရွိတတ္တဲ႕သူေတြျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္ …. (ဒါကလဲေရွ႕မဆက္ခ်င္လို႕ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါလိမ္႕မယ္)<br /><br />ကြ်န္မရဲ႕အေတြ႕အႀကံဳအရေျပာရရင္ေတာ႕ အခ်စ္စစ္ဆိုတာကုိ ကြ်န္မတစ္ခါမွ မခံစားဖူးဘူးလို႕ေျပာရမယ္ထင္ပါတယ္ …. ကုိယ္ကေရာ အခ်စ္စစ္နဲ႕ဘယ္သူ႕ကုိခ်စ္ဖူးလဲလို႕ ေမးရင္လဲ ေျဖရေတာ္ေတာ္ခက္မယ္ထင္ပါတယ္ ….. ကြ်န္မအသက္ ၂၂ ေက်ာ္ေက်ာ္မွာ ပထမဆံုးခ်စ္သူစထားဖူးတယ္ …. ပထမဆံုးျဖစ္တဲ႕အတြက္ ကြ်န္မသူ႕ကုိေတာ္ေတာ္ေလးခ်စ္ပါတယ္ … နားလည္မႈ႕လဲအတတ္ႏိုင္ဆံုးေပးပါတယ္ … ဒါေပမယ္႕ နားလည္မႈ႕ဆိုတာလဲ အကန္႕အသတ္ရွိတယ္ဆိုတာ ကြ်န္မသိသြားတဲ႕ေန႕မွာကြ်န္မသူ႕ကုိလမ္းခြဲခဲ႕တယ္ … ဒါ ကြ်န္မကုိယ္ကြ်န္မခ်စ္လို႕ေလ … သူ႕အႏြံအတာကုိ ကြ်န္မ တစ္သက္လံုး မခံႏိုင္လို႕ေလ … အဲ႕ဒါေၾကာင္႕ ကြ်န္မက အခ်စ္ကုိ အတၱလို႕ေျပာခဲ႕တာေပါ႕ …ကြ်န္မအေဖကေျပာဖူးတယ္ … “သမီး … .အသက္(၂၅)ေက်ာ္ရင္ အခ်စ္စစ္ဆိုတာရွားသြားၿပီ” တဲ႕ …. တကယ္ဟုတ္မဟုတ္ေတာ႕မသိေပမယ္႕ ကြ်န္မကေတာ႕ အခ်စ္စစ္ဆိုတာကုိ တကယ္ရွိတယ္ဆိုရင္ ေတြ႕ဖူးခ်င္သားပဲ ………<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-7750767890076305522?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-20685092576903072312008-12-25T01:20:00.000-08:002008-12-26T20:45:54.494-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SVNTmxcr1zI/AAAAAAAAAKM/bv8r93CKceM/s1600-h/scold.gif"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 130px; height: 152px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SVNTmxcr1zI/AAAAAAAAAKM/bv8r93CKceM/s320/scold.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5283658713409509170" /></a><br /><font face="Zawgyi-One"><br />ျဖစ္ရပ္(၃)<br /><br />“ကဲဟယ္”<br /><br />ေဒါက္ခနဲ ေခါင္းေခါက္ခံလိုက္ရေသာ ကေလးငယ္သည္ မ်က္ရည္လည္လာ၏။ မိခင္၏ အားမလို အားမရျဖစ္မႈ၊ စိတ္မရွည္မႈတို႕သည္ ေဒါသအျဖစ္ ေျပာင္းသြားခဲ႕ၿပီ ျဖစ္သည္။<br /><br />“ဒီေလာက္ေလးမွ မတြက္တတ္ဘူးလား …. ဟင္ ။ ေထာင္စမ္း ညာလက္က လက္ေလးေခ်ာင္းေထာင္၊ ဘယ္ဘက္က လက္သံုးေခ်ာင္းေထာင္၊ ဟာ … ေလးေခ်ာင္း ေထာင္ပါဆို၊ မေထာင္တတ္ဘူးလား။ ေလးေခ်ာင္း၊ ေလးေခ်ာင္း၊ ေဟာဒီလို ေလးေခ်ာင္း”<br /><br />ကေလးမွာ အေယာင္ေယာင္ အမွားမွားျဖစ္ေနရွာ၏။ သံုးႀကိမ္ အေခါက္ခံရၿပီးမွ လက္ေလးေခ်ာင္း ေထာင္ျဖစ္သြားသည္။<br /><br />“ဟုတ္ၿပီ ကဲ … ေပါင္းေတာ႕၊ ေလးနဲ႕သံုးေပါင္း၊ ဟဲ႕ …ေပါင္းေလ၊ ဘာေၾကာင္ၾကည္႕ေနတာလဲ”<br /><br />“တစ္ … ႏွစ္ …. သံုး …. ငါး ….. ေျခာက္”<br /><br />“ဘာ … သံုးၿပီးရင္ ဘာလဲ … ဟဲ႕ သံုးၿပီးေတာ႕ ဘာလဲ … ဟား … တစ္ႏွစ္သံုးေလးေတာင္ မေရတတ္ေတာ႕ဘူးလားဟင္။ အဖ်င္း၊ အ အ၊ အတံုး၊ နင္ ေတာ္ေတာ္ည႕ံပါလား။ ဟိုဘက္အိမ္က မိႏြယ္တို႕ဆို အေပါင္းအႏႈတ္ ေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းေျပးေနၿပီ။ နင္ကေတာ႕ ေဆာ႕ဖို႕ပဲသိတဲ႕ေကာင္။ သြား … လက္ပုိက္ၿပီး တစ္နာရီတိတိရပ္ေန၊ သြား … ငါ မျဖဳတ္ခိုင္းေသးဘဲ လက္ျဖဳတ္မယ္ မႀကံနဲ႕၊ တိုင္မွာ ႀကိဳးနဲ႕တုပ္ထားမယ္။ သံုးနဲ႕ေလး မေပါင္းတတ္မခ်င္း ေဆာ႕ရလိမ္႕မယ္မထင္နဲ႕”<br /><br />ဂဏန္းမေပါင္းတတ္သျဖင္႕ အခန္းေထာင္႕မွာ ေတြေ၀စြာ လက္ပုိက္၍ ရပ္ေနရေသာ ကေလးငယ္သည္ ေလးႏွစ္အရြယ္ျဖစ္ပါသည္။<br /><br /><font color="darkred">မွတ္ခ်က္။ ။ မိခင္သည္ စာတတ္သည္ဟု သူ႕ကုိယ္သူေျပာလွ်င္ သင္ လက္ခံပါမည္လား။</font><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-2068509257690307231?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-17654886109627295502008-12-24T23:15:00.000-08:002009-05-06T22:44:51.596-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SVMzYS51lXI/AAAAAAAAAKE/SP4wn4jyl90/s1600-h/Finger+nose.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 172px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SVMzYS51lXI/AAAAAAAAAKE/SP4wn4jyl90/s200/Finger+nose.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5283623280320025970" /></a><br />(Image from www.julienna.com/pictures/2001pictures.htm)<br /><font face="Zawgyi-One"><br />ရန္ကုန္ေဆာင္းကေတာ႕ ထံုးစံအတိုင္း သိပ္မေအးလွပါဘူး ….<br />ကေလးေတြကေတာ႕ ဒီဇင္ဘာမွာေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြနဲ႕မုိ႕လို႕ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကေပမယ္႕ ကြ်န္မလို(၁၀) တန္းေက်ာင္းသူ/သားေတြကေတာ႕ ေပ်ာ္ႏိုင္မယ္မထင္ဘူး … အတန္းတင္ႀကီးက တေျဖးေျဖးနီးလာေတာ႕ ေျပးေျပးလႊားလႊားနဲ႕ပဲ က်ဴရွင္ေတြတက္လိုက္၊ စာက်က္လိုက္နဲ႕ေပါ႕ … အလွအပဆိုလဲ မခံစားႏိုင္ပါဘူး … ေကာင္ေလးေခ်ာေခ်ာေလးေတြျမင္ရင္ေတာင္ လိုက္မၾကည္႕အားပါဘူး …. က်ဴရွင္ေတြက တစ္ခုနဲ႕တစ္ခု နာရီ၀က္ေလာက္ပဲကြာတာမဟုတ္လား …. ဒီေတာ႕ အသည္းအသန္ ေျပးေနရတာခ်ည္းပဲေလ …<br /><br />ဒီဇင္ဘာလက ကြ်န္မအတြက္ အမွတ္တရ တခ်ိဳ႕ဖန္တီးေပးလိမ္႕မယ္လို႕ ဘယ္တုန္းကမွ ကြ်န္မ မေမွ်ာ္လင္႕ခဲ႕ပါဘူး … ကြ်န္မ မေမွ်ာ္လင္႕တဲ႕ ဒီဇင္ဘာဆာင္းတစ္ရက္မွာေပါ႕ … မထင္မွတ္ပဲ သူနဲ႕ဆံုခဲ႕ရတယ္ .. သူ႕မွာထင္ရွားတဲ႕ ရုပ္လကၡဏာရွိေပမယ္႕ ကြ်န္မ စိတ္၀င္စားတဲ႕ပံုစံမ်ိဳးမဟုတ္ေလေတာ႕ ကြ်န္မလဲ သတိမထားခဲ႕မိဘူးေလ ….<br /><br />သူနဲ႕ဆံုေတြ႕ပံုကလဲ ထူးျခားေတာ႕ ကြ်န္မသူ႕ကုိ ဒီကေန႕ထိ မေမ႕ႏုိင္ခဲ႕ဘူးေပါ႕ … သူ႕အေၾကာင္းျပန္ေျပာျပတိုင္း ကြ်န္မ နာနာက်င္က်င္ခံစားရၿပီး မ်က္ရည္က်တဲ႕အထိျဖစ္ခဲ႕ရတယ္ … ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေတြထဲက တခ်ိဳ႕ဆိုလဲ မ်က္ရည္၀ဲတဲ႕အထိျဖစ္ၾကရတယ္ …. <br /><br />ကြ်န္မ (၁၀)တန္းတုန္းက ရန္ကုန္မွာ နံပါတ္(၁၂) ဟီးႏိုးႏွစ္စီးတြဲယာဥ္ေတြ ဆြဲေနတုန္း အခ်ိန္ေပါ႕ …. ကြ်န္မက အရပ္ကလည္းမရွည္ေလေတာ႕ အဲ႕ဒီႏွစ္စီးတြဲယာဥ္ရဲ႕ အေပၚလက္ကုိင္တန္းကုိ မမွီ႕ တမွီေလး၊ ေျခဖ်ားေထာက္ေလကာမွ မွီတယ္ေလ ….. ကြ်န္မ က်ဴရွင္ကျပန္လာတဲ႕တစ္ေန႕ နံပါတ္(၁၂) ကားကုိစီးၿပီး ျပန္အလာမွာ ကြ်န္မဆင္းရမယ္႕မွတ္တိုင္နားေရာက္ေတာ႕ ကြ်န္မလဲ မမွီ႕တမွီလက္တန္းကုိ လႊတ္ၿပီး ဆင္းမယ္႕အေပါက္နားက လက္ကုိင္ကုိ လွမ္းအကုိင္ေပါ႕ … ကားက ဘာျဖစ္တယ္မသိပါဘူး ဘရိတ္ကုိ ေဆာင္႕နင္းလိုက္တယ္ …. ကြ်န္မလည္းကုိးယိုးကားယားနဲ႕ ဘယ္ကုိမွကိုင္လို႕မမွီေတာ႕ ေျခဖ်ားေထာက္ၿပီး သြက္သြက္လက္လက္နဲ႕ အေပၚလက္တန္းကုိ လွည္႕မၾကည္႕ပဲကုိင္လိုက္မိတယ္ … ကြ်န္မလက္က လိုရာမေရာက္ပဲ ေလထဲမွာတန္းလန္းႀကီးဆိုတာရယ္၊ လက္ညိႈးေလးေအးသြားတာရယ္ကုိ တစ္ျပိဳင္နက္ခံစားသိရွိလိုက္တဲ႕ တခဏ၊ ကားကလဲ အရပ္၊ ကြ်န္မကလဲလွည္႕အၾကည္႕ …. အဲ႕ဒီမွာသူနဲ႕ေတြ႕ေတာ႕တာေပါ႕ …. အဟင္႕ … ကြ်န္မလက္ညိႈးေလး ဘ၀ပ်က္ေနပံုမ်ား … သူဆိုတဲ႕ ကြ်န္မတို႕ရပ္ကြပ္ထဲမွာ ႏြားႏို႕ေရာင္းတဲ႕ အသားမည္းမည္းကုလားေလးရဲ႕ ႏွာေခါင္းေပါက္က်ယ္က်ယ္ထဲကုိမွ တည္႕တည္႕ႀကီးကုိ ၀င္ေနေတာ႕တယ္ေလ …. ကြ်န္မေလ ရင္ေတြတုန္လာၿပီး ရြံလိုက္တာဆိုတာေလ ေျပာေတာင္မျပတတ္ဘူးရယ္ …. သူကလဲ အံ႕ၾသတဲ႕မ်က္ႏွာနဲ႕ စိတ္လဲမဆိုးပဲ “အဟီး” ဆိုၿပီးရယ္ျပရွာပါတယ္ … တစ္ကားလံုးကလဲ ျပံဳးစိစိနဲ႕၀ို္င္းၾကည္႕ၾကေတာ႕ ကြ်န္မလဲရွက္ရွက္နဲ႕ အျမန္ဆင္းလိုက္တဲ႕သကာလ “၀ုန္း” ကနဲ ဆုိၿပီး ကားေျခနင္းရဲ႕ ေအာက္ဆံုးထစ္ကို ဖင္ထိုင္ရက္ေလးက်သြားတယ္ … ဖိနပ္က သားေရ ေျခညွပ္ဆိုေတာ႕ ေခ်ာ္က်တာေလ…. တင္ပါးတစ္ခုလံုးနာက်င္သြားေပမယ္႕ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ကလဲ လၻက္္ရည္ဆိုင္ဆိုေတာ႕ အိမ္ကုိပဲ ခပ္သုတ္သုတ္ေျပးရေတာ႕တာေပါ႕ …. <br /><br />ဒါေၾကာင္႕ကြ်န္မေျပာျပပါတယ္ … ကြ်န္မတို႕ ဆံုေတြ႕ပံုက ထူးျခားတယ္လို႕၊ ျပန္ေျပာတိုင္း နာနာက်င္က်င္ခံစားရၿပီး မ်က္ရည္က်တယ္လို႕ေလ…. (ရယ္ရလြန္းလို႕ပါ)<br />ဒီဇင္ဘာလက ကြ်န္မအတြက္ အမွတ္တရ တခ်ိဳ႕ဖန္တီးေပးလိမ္႕မယ္လို႕ ဘယ္တုန္းကမွ ကြ်န္မ မေမွ်ာ္လင္႕ခဲ႕ဘူးရယ္ ……<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-1765488610962729550?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-16168402169113564302008-12-22T21:30:00.000-08:002009-02-03T07:06:17.156-08:00<br><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SVB3t9Ody4I/AAAAAAAAAJ8/Pe_qZES-rgw/s1600-h/EyeTest.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 65px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SVB3t9Ody4I/AAAAAAAAAJ8/Pe_qZES-rgw/s400/EyeTest.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282853994318646146" /></a><br /><font face="Zawgyi-One"><br />သူငယ္ခ်င္းတို႕ေရ ..... <br /><br />တစ္ခါတစ္ေလ အျမင္ေတြက ထူးဆန္းတယ္ေျပာရမလားပဲ .... <br /><br />အေကာင္အထည္ရွိရဲ႕သားနဲ႕ သာမန္ၾကည္႕လို႕ ျမင္ႏိုင္တာေတြရွိသလို၊ မျမင္ႏိုင္တာေတြလဲရွိတယ္ဆိုတာ ဒီပံုေလးက သက္ေသျပပါလိမ္႕မယ္ .....<br /><br />ဒီပံုထဲမွာေရးထားတဲ႕စာလံုးေလးေတြရွိတယ္ ... သူငယ္ခ်င္းတို႕ ဖတ္လို႕ရၾကလားဟင္?<br /><br />တကယ္လို႕ဖတ္လို႕မရခဲ႕ရင္ သူငယ္ခ်င္းတို႕ရဲ႕မ်က္လံုးေတြကုိ ၉၀% ေလာက္ေမွးစင္းစင္းေလးထားၿပီး ဖတ္ၾကည္႕ရင္ ဖတ္လို႕ရႏိုင္ပါလိမ္႕မယ္ေနာ .....<br /><br /><font color="darkred">မွတ္ခ်က္။ ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ တဆင္႕ေမးလ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္.</font><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-1616840216911356430?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-48927208433337719142008-12-20T05:07:00.000-08:002008-12-26T20:49:37.418-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SU0d2ryksLI/AAAAAAAAAJ0/DuCzNcpVE_g/s1600-h/profound_sadness.gif"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 238px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SU0d2ryksLI/AAAAAAAAAJ0/DuCzNcpVE_g/s320/profound_sadness.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281910763280445618" /></a>(Image from http://tykesontrikes.com)<br><br /><font face="Zawgyi-One"><br /><u>ျဖစ္ရပ္(၂)</u><br /><br />“ျဗန္း … ျဗန္း ….”<br /><br />စားပြဲေပၚက ႀကိမ္လံုးက်သံေၾကာင္႕ သူငယ္တန္း(ခ)သည္ ရုတ္ခ်ည္း ၿငိမ္ဆိတ္သြား၏။ ငါးႏွစ္အရြယ္ကေလးငယ္တို႕သည္ မ်က္လံုးကေလးမ်ား ၀ိုင္းကာ ဆရာမကုိ ၾကည္႕ေနၾက၏။ <br /><br />“ဆူလွခ်ည္လား၊ ပါးစပ္ေတြ ပိတ္၊ စာအုပ္ေတြ ဖြင္႕၊ ဒါအိမ္မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာင္း …. ေက်ာင္း”<br /><br />မ်က္ႏွာတင္း၍ ေလသံမာေသာ ဆရာမသည္ ႀကိမ္လံုးကုိ စားပြဲေပၚသို႕ အသံျမည္ေအာင္ ပစ္တင္လိုက္သည္။<br /><br />“ကဲ … အားလံုး (ဏ) ၾကီး တစ္မ်က္ႏွာေရးၾကရမယ္။ အခုအခ်ိန္အတြင္း ၿပီးေအာင္ေရးရမွာေနာ္။ ေနာက္ထပ္ တစ္မ်က္ႏွာကို အိမ္စာ လုပ္ခဲ႕ၾကရမယ္။ ၾကားၾကလား၊ ကိုင္း … ေရးၾကေတာ႕”<br /><br />တစ္တန္းလံုး တိတ္ဆိတ္လ်က္ရွိသည္။ စာအုပ္ေတြေရွ႕မွာ ထားကာ ခံုေတြေပၚမွာ ကေလးငယ္မ်ား ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေတြထိုင္ေနၾကသည္။ လက္ကေလးေတြကလြဲ၍ သူတို႕ မလႈပ္ရွားႏိုင္ၾက။ မလႈပ္ရွား၀ံ႕ၾက။<br />ဒုတိယခံုတန္း အစြန္းမွ ေမမီစိုးသည္ သူႏွင္႕ေဘးခ်င္းယွဥ္လ်က္ တစ္ဖက္ခံုစြန္းမွ စည္သူေအာင္ “ဏ”ႀကီး အေရးမွားေနေၾကာင္းေတြ႕လိုက္ရ၏။ သူက စည္သူေအာင္ကုိ တိုးတိုးေလးေခၚလိုက္သည္။<br /><br />“စည္သူေအာင္ … စည္သူေအာင္ … နင္ေရးတာမွားေနတယ္။ ကႀကီးျဖစ္ေနတယ္။”<br /><br />စည္သူေအာင္ တစ္ခ်က္လွည္႕ၾကည္႕၏။ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ စိတ္ရႈပ္ေထြးေနပံုရသည္။<br /><br />“ေဟာဒီမွာ ဏႀကီးက ဒီလိုေရးရတာ”<br /><br />ေမမီစိုးက သူ႕စာအုပ္ကုိ ေထာင္ျပလိုက္သည္။<br /><br />“ေမမီစိုး”<br /><br />ဆရာမ၏ အသံက မိုးခ်ဳန္းသလို ျမည္ဟည္းသြား၏။ ေမမီစိုး၏ လက္ထဲကစာအုပ္ လြတ္က်သြားေလသည္။<br /><br />“ဘာျဖစ္လို႕ စကားေျပာရတာလဲ၊ ခုခ်က္ခ်င္း ခံုေပၚဒူးေထာက္စမ္း၊ ဒူးေထာက္ၿပီးေရး၊ ေနာက္တစ္ခါ လႈပ္၀ံ႕လႈပ္ၾကည္႕စမ္း၊ ႀကိမ္လံုးစာမိသြားမယ္”<br /><br />ေမမီစိုးသည္ ခံုေပၚတြင္ ဒူးေထာက္လုိက္ရ၏။ သူ႕တစ္ကုိယ္လံုးတုန္ေနသည္။ ဒူးႏွစ္ဖက္ေအာက္မွာ ဇီးေစ႕လား ေက်ာက္ခဲငယ္ေလးလားမသိ၊ ဖိမိလ်က္သား ျဖစ္ေနသည္။ သို႕ေသာ္ သူေနရာ မေရြ႕ရဲ၊ မလႈပ္ရဲ သည္အတိုင္းေပ၍ စာေရးရ၏။ ၾကာေသာ္ ဖိမိထားသည္႕ေနရာက တစ္စတစ္စ နာက်င္၍လာသည္။ ေခြ်းေတြစို႕လာ၏။ အတန္းထဲမွာ သူတစ္ေယာက္တည္း ဒူးေထာက္ေနရသည္႕အျဖစ္။ ဒူးေအာက္က ျပင္းထန္လာသည္႕ ေ၀ဒနာ၊အရွက္ႏွင္႕ နာက်င္မႈ။ နာက်င္မႈႏွင္႕ အရွက္။ အရွက္ႏွင္႕ နာက်င္မႈ၊ အေၾကာက္၊ အေၾကာက္၊ အေၾကာက္။သည္းမခံႏိုင္ေတာ႕သည္၏ အဆံုး၌ ေမမီစိုး ငိုခ်လိုက္ေလသည္။<br /><br />“ေအာင္မယ္ ဒူးေထာက္ခုိင္းတာေလးကုိ ငိုတယ္ေပါ႕။ အေတာ္အငို၀ါသနာပါတယ္နဲ႕တူတယ္၊ ထြက္ခဲ႕စမ္းေရွ႕ကို”<br /><br />ႀကိမ္လံုးသံျဗန္းခနဲေအာက္၌ သူငယ္တန္း(ခ)သည္ တုန္လႈပ္သြားေလသည္။<br /><br /><font color=darkred> ေမးခြန္း။ ။ အနာဂတ္တြင္ ႀကီးျပင္းလာမည္႕ ကေလးအတြက္ ၿငိမ္၀ပ္စြာ နားေထာင္ျခင္းသည္ တန္ဖိုးျဖစ္ပါသလား။ မိတ္ေဆြ၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ရိုင္းပင္း ကူညီစိတ္ကုိ ပ်ိဳးေထာင္မေပးသင္႕ဘူးလား။ </font><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-4892720843333771914?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-17731788900696720312008-12-18T19:34:00.000-08:002008-12-26T20:35:55.818-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SUsWr6wT7uI/AAAAAAAAAJg/VLA2OCHImcs/s1600-h/SHE.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 355px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SUsWr6wT7uI/AAAAAAAAAJg/VLA2OCHImcs/s400/SHE.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281339931784113890" /></a><br /><center>(Image from http://imagecode.blogspot.com/)</center><br /><font face="Zawgyi-One"><br /><center><br />ခပ္ေဆြးေဆြး ကဗ်ာေတြစပ္၊<br />ခပ္လြမ္းလြမ္း သီခ်င္းေတြနားဆင္၊<br />ခပ္ႏံုႏံု သူမအတြက္<br />ရလိုက္တဲ႕အခ်စ္က<br />က်ိဳးတိုး က်ဲတဲ<br /><br />သူမကေတာ႕<br />အဲ႕ဒီ က်ိဳးတိုးက်ဲတဲ အခ်စ္ကုိပဲ<br />တသသထားလို႕ တျမျမ လြမ္းေနခဲ႕တယ္<br />တကယ္ေတာ႕ …..<br />သူမက သိပ္ခ်စ္တတ္လြန္းခဲ႕တာပါ …..<br /><br />ခ်စ္တာကုိ ျပတတ္တဲ႕ သူမနဲ႕<br />မခ်စ္တတ္တဲ႕ သူမရဲ႕ခ်စ္သူ<br />တြဲစပ္မႈ႕ဘက္မညီေပမယ္႕<br />သူမကေတာ႕ ….<br />ျမတ္ႏိုးစြာ ခ်စ္ေနဆဲ။<br /></center><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-1773178890069672031?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-9376539356048736732008-12-18T00:02:00.000-08:002009-10-04T00:52:26.466-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SUoE6Ld8zUI/AAAAAAAAAJY/Ew-hqL8ExHo/s1600-h/MyanmarPP.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 53px; height: 75px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SUoE6Ld8zUI/AAAAAAAAAJY/Ew-hqL8ExHo/s400/MyanmarPP.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281038910602661186" /></a><br /><font face="Zawgyi-One"><br />ဒီဇင္ဘာ (၁၁) ရက္ေန႕က ကြ်န္မ ပတ္စ္ပုိ႕စ္ သက္တမ္းတိုးဖို႕ သံရံုးကုိ မနက္ (၄)နာရီခြဲႀကီးေရာက္သြားပါတယ္။<br />အေစာႀကီးေရာက္ပံုကလဲ ဒီလိုပါ … ကြ်န္မရဲ႕ ေလာေလာလတ္လတ္သံရံုးသြားထားတဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကို လွမ္းေမးၾကည္႕ေတာ႕ ေစာေစာသြားၿပီး သံရံုးေရွ႕က စာရြက္ေလးမွာ နာမည္သြားေရးရပါမယ္၊ တိုကင္ ယူသလိုေပါ႕ ဆိုလို႕ ကြ်န္မ ေစာသြားမိျခင္းပါ။<br /><br />ကုိယ္႕ကုိကုိယ္အေတာ္ေစာလွၿပီထင္ေနေပမယ္႕ ကြ်န္မထက္ ၀ိရိယႀကီးသူ (၅) ေယာက္ (၆)ေယာက္ေလာက္ေရာက္ႏွင္႕ေနပါတယ္။ စာရြက္ကုိ ေရးမလို႕ယူၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ ကြ်န္မ အမွတ္စဥ္က (၄၈) တဲ႕ … ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ၀ိရိယႀကီးစြာလာေရးထားၾကလဲ မသိပါဘူး။ ကြ်န္မလဲ သံရံုးေရွ႕က ပံုးေလးထဲက စာရြက္ယူၿပီး ကြ်န္မနာမည္၊ အေဖနာမည္ နဲ႕ ပတ္စ္ပုိ႕နံပါတ္ ေရးလိုက္ပါတယ္။ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္အတြက္လည္း ထိုအတိုင္းေရးလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ပံုးတစ္ပံုးမွာလဲ ေနာက္ စာရြက္တစ္ရြက္ထပ္ေတြ႕လို႕ ထပ္ေရးလိုက္ျပန္ပါတယ္။ ပထမစာရြက္ကေတာ႕ မ်ဥ္းေတြဘာေတြ အက်အနတားထားပါတယ္။ ေနာက္တစ္ရြက္ကေတာ႕ ဘာမ်ဥ္းမွတားမထားပါဘူး။ (၅) နာရီခြဲေလာက္ထိသံရံုးေရွ႕မွာထိုင္ေနပါေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ႕ ရံုးက (၈) နာရီခြဲမွဖြင္႕တာ၊ (၉) နာရီေက်ာ္ေလာက္မွအလုပ္စလုပ္တာ ဆိုေတာ႕ ကြ်န္မလဲ အိမ္ျပန္အိပ္ရင္ေကာင္းမယ္ဆိုၿပီး နာမည္ေရးၿပီးၿပီဆိုေတာ႕ စိတ္ခ်၊လက္ခ် နဲ႕ အိမ္ျပန္အိပ္လိုက္ပါေတာ႕တယ္။<br /><br />အိပ္လို႕မွ သိပ္မၾကာေသးဘူး သူငယ္ခ်င္းက ဖုန္းလွမ္းဆက္ပါတယ္။ သူသံရံုးေရာက္ေနၿပီ ငါတို႕နာမည္ေတြ ဘယ္စာရြက္မွာေရးတာလဲ မေတြ႕ဘူးဆိုေတာ႕ ကြ်န္မလဲ ဟမ္ … ငါ ႏွစ္ခါေတာင္ေရးခဲ႕တာ အမွတ္စဥ္ ဘယ္ေလာက္၊ဘယ္ေလာက္ဆိုၿပီးရြတ္ျပေတာ႕ … သူငယ္ခ်င္းက မဟုတ္ဘူး ဒီစာရြက္ကအသစ္တဲ႕ …<br />အျပင္မွာေရးတဲ႕စာရြက္ကုိ သံရံုးတံဆိပ္တံုးမပါလို႕ အတည္မျပဳပါဘူးတဲ႕ ….. ဟိုက္ … ေသေရာပဲ … <br />ကြ်န္မ အေစာႀကီးထရက်ိဳးမနပ္ေတာ႕ဘူးဆိုၿပီး စိတ္ညစ္သြားတယ္ … ဒါေပမယ္႕ အၾကာႀကီးေတာ႕မညစ္ႏိုင္ပါဘူး … သူငယ္ခ်င္းကုိ ခု အဲ႕ဒီအသစ္မွာေရးလိုက္ ဆိုေတာ႕ အမွတ္စဥ္က (၉၆) ေတာင္ေရာက္ေနၿပီတဲ႕ … သြားၿပီ…. သံရံုးက အရင္ေန႕ကလူေတြကုိ လဲ ျပန္လုပ္ေပးတယ္။ အသစ္စာရင္းက ေတာ႕ (၈၅) ေယာက္ေလာက္လုပ္ေပးတယ္ ဆိုေတာ႕ ကြ်န္မ အမွတ္စဥ္က ေနာက္ေန႕ကူးဖို႕ေသခ်ာသေလာက္ျဖစ္ေနၿပီေလ။ ခြင္႕ကလဲတစ္ရက္ပဲရတာဆိုေတာ႕ စိတ္အနည္းငယ္ရႈပ္သြားမိတယ္။ <br /><br />တစ္ရက္တည္းနဲ႕ၿပီးေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲလို႕ ကြ်န္မ ဥာဏ္ေရာင္စံုသံုးၿပီးစဥ္းစားလိုက္ေတာ႕ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က မေန႕ကတည္း တုိကင္ယူထားတာ တစ္ရာေက်ာ္မုိ႕လို႕ ကြ်န္မတို႕လုပ္တဲ႕ရက္ကုိကူးသြားတယ္ေလ.. ဒီေတာ႕ သူ႕တိုကင္နဲ႕ ကြ်န္မ တြဲတင္လို႕ရရင္ေကာင္းမယ္ဆိုၿပီး စဥ္းစားမိပါတယ္။ ခ်က္ျခင္းပဲ သံရံုးကုိ ဖုန္းဆက္ေမးၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ ျမန္မာမဟုတ္တဲ႕ သံရံုး၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္က ေျပာပါတယ္ …<br />“ မနက္ ၇ နာရီေလာက္လာရင္ တစ္ေန႕တည္းၿပီးပါတယ္၊ တစ္ေန႕ကုိလူအေယာက္ ၁၀၀ လုပ္ေပးပါတယ္” တဲ႕ <br />ဒါနဲ႕ကြ်န္မက “ကြ်န္မ မနက္ အေစာႀကီးကတည္းက လာေရးၿပီးပါၿပီ” ဆုိေတာ႕ သူမက “ဒါ သံရံုးတံဆိပ္တံုးမပါလို႕ အတည္မယူပါဘူး၊ ဒီလို ေတြ႕ကရာစာ၇ြက္မွာနာမည္လာေရးၿပီး ထြက္သြားတာဟာ သံရံုးအေပၚရိုင္းတာနဲ႕အတူတူပါပဲ” တဲ႕ …. <br />“အိုး … ငါတို႕ ျမန္မာသံရံုးအေပၚေတာ္ေတာ္သိတတ္တဲ႕ ၀န္ထမ္းပါလား” လို႕ ေတြးရင္း ၾကည္ႏူးမိပါေသးတယ္( အဟဲ ..) <br />ဒီလိုဆို “ တစ္ေယာက္တည္း တုိကင္ယူၿပီး ပတ္စ္ပုိ႕စ္ တစ္ခုထက္မက လုပ္လို႕ရသလား” လို႕ေမးေတာ႕ “မရပါဘူးတဲ႕ … တစ္ေယာက္တစ္အုပ္ပဲ လုပ္ခြင္႕ရွိပါတယ္” တဲ႕ ….<br />ကြ်န္မ ဖုန္းဆက္တဲ႕အခ်ိန္က (၁၀)နာရီေလာက္ရွိၿပီဆိုေတာ႕ သူကေျပာပါတယ္ … “နင္ဒီအခ်ိန္မွဆိုမလာနဲ႕ေတာ႕ မရေတာ႕ဘူး။ ေနာက္ေန႕ (၇) နာရီေလာက္လာခဲ႕” တဲ႕ …<br />ကြ်န္မလဲ “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” ေျပာၿပီး ဖုန္းခ်လိုက္ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ေတာ႕ ခြင္႕ကလဲ ယူၿပီးၿပီဆိုေတာ႕ ကံေကာင္းရင္ေတာ႕ ရမွာပါဆိုၿပီး ကြ်န္မသံရံုးသြားပါတယ္။<br />ကြ်န္မေရာက္ေတာ႕ သံရံုးမွာလူေတြေတာ္ေတာ္စည္ကားေနပါၿပီ။ ၀န္ထမ္း အန္တီႀကီးက အတတ္ႏိုင္ဆံုးအျမန္ဆံုးျဖစ္ေအာင္ေဆာင္ရြက္ေပးပါတယ္။ အခြန္ေဆာင္မယ္႕သူေတြက ေစ်းဆစ္၊ ေစ်းညွိနဲ႕ အမွတ္စဥ္က ေတာ္ေတာ္နဲ႕မတက္ပါဘူး။ သူတို႕သတ္မွတ္ထားတဲ႕ ႏႈန္းအတိုင္းေဆာင္လိုက္ရင္ေတာ႕ အဆင္ေျပ ျမန္ဆန္ပါတယ္။ ေန႕ခင္း ထမင္းစားခ်ိန္နီးေတာ႕ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က(ညကတည္းက လာေရးထားပံုပါ) ကြ်န္ေတာ္ အေစာႀကီးကတည္းကလာေရးထားတာ ဆိုၿပီး အန္တီႀကီးကို ေျပာပါတယ္။ အန္တီႀကီးက “ဘယ္မွာလဲ၊ မင္းေရးတာ အျပင္ကစာရြက္မဟုတ္လား၊ အဲ႕မွာ သံရံုးတံဆိပ္မပါလို႕ မရဘူး” ဆိုၿပီးေျပာပါေလေရာ … ေနာက္ေတာ႕ ေကာင္ေလးက အျပင္ကစာရြက္ကုိ ယူျပၿပီး ေသခ်ာထိုးျပေတာ႕ အန္တီႀကီးက သေဘာေကာင္းပါတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ႕ လုပ္ေပးလိုက္မယ္ဆိုၿပီး လုပ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ႕ “ဒီတစ္ေယာက္ၿပီးရင္ ကြ်န္မထမင္းစားေတာ႕မယ္။ (၃)နာရီခြဲထိနာမည္ေခၚေပးပါမယ္လို႕ တရား၀င္ေျပာပါတယ္ေနာ္” ဆိုၿပီး ေန႕လည္ (၁) နာရီမွာ ထြက္သြားပါတယ္။ ကြ်န္မလဲ ခုနက ေကာင္ေလးလိုလုပ္ၾကည္႕ရင္ အဆင္ေျပမယ္ဆိုၿပီး ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္ေရာင္ျခည္ေလးေပၚလာပါတယ္။<br /><br />ေန႕လည္ (၂ ) နာရီမွာ အန္တီႀကီးျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ ကြ်န္မလဲ ေကာင္တာနားမွာ တစ္နာရီေလာက္ေျခအေညာင္းခံရပ္ၿပီး လူနည္းနည္းပါးေနတုန္း ဟိုေကာင္ေလးနည္းအတိုင္းက်င္႕သံုးလိုက္တာ အဆင္ေျပသြားပါတယ္။ ကြ်န္မအမွတ္စဥ္အရဆိုရင္ ေနာက္ေန႕မွထပ္လာရမွာပါ။ ကြ်န္မက သက္တမ္းတိုးမွာဆိုေတာ႕ ထံုးစံအတိုင္းအခြန္ေဆာင္ဖို႕ အရင္တစ္ခါေဆာင္ထားတဲ႕ ေျပစာျပလိုက္ပါတယ္။(လက္ရွိကာလထိမေဆာင္ရင္ (၃)ႏွစ္အစား (၁)ႏွစ္ပဲတိုးေပးပါတယ္) ေျပစာပါသြားတာေတာင္ ဒီေစ်းနဲ႕မရေတာ႕ဘူး ဆိုၿပီး အနည္းငယ္ထပ္တိုးေတာင္းလို႕ ေဆာင္ခဲ႕ရပါတယ္။<br /><br />အန္တီႀကီးေျပာလိုက္တဲ႕ ေနာက္တစ္ခ်က္က <br />“ဒီကလူေတြက ျမန္မာပတ္စ္ပုိ႕စ္ကုိ အေရးမစုိက္ၾကဘူး။ တခ်ိဳ႕ဆို လနဲ႕ခ်ီေက်ာ္ေနတာေတာင္ မသိၾကဘူး။ ေလယာဥ္ေပၚတက္ခါနီးမွသိလို႕ ေနာက္ရက္မွျပန္ရတယ္။ ခုေတာ႕ အန္တီတို႕က သက္တမ္းေက်ာ္လို႕ (၁)လအတြင္းဆိုရင္ေတာ႕ လုပ္ေပးတယ္။ (၁)လေက်ာ္သြားရင္ေတာ႕ ဒဏ္ေငြ စင္းေဒၚလာ(၃၀၀)ရယ္ သက္တမ္းတိုးခ (၃၀၀) ေပးမွ တိုးေပးတယ္ … ဒီကိစၥကုိ ေတာင္ ျမန္မာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမသိေသးဘူး” တဲ႕ <br />တရား၀င္လဲ ထုတ္ျပန္ထားပံုမရပါဘူး။ <br /><br />သံရံုးက သတ္မွတ္တဲ႕ႏႈန္းေတြက ေတာ႕ေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္ပါတယ္။<br />PR,EP - SGD 120<br />SP - SGD 80<br />WP - SGD 60/40 <br />စာအုပ္သက္တမ္းတိုး - SGD 300<br />သက္တမ္းေက်ာ္ တစ္လအထက္ဆုိရင္ - SGD 300<br /><br />စာအုပ္ေပ်ာက္သြားရင္ စင္း ၃၀၀ နဲ႕ (၃) လေစာင္႕ရပါမယ္။<br />(၃)လေစာင္႕ဖို႕ ေနထိုင္ခြင္႕မရွိေတာ႕လိို႕ ခ်က္ျခင္းျပန္ရမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံတစ္ခုတည္းသာျပန္လုိ႕ရတဲ႕ ပတ္ပို႔စ္ ႏို႕စိမ္းေရာင္ တစ္မ်ိဳးရွိပါေသးတယ္။ အဲ႕ဒါက စင္း ၂၀၀ နဲ႕ ခ်က္ျခင္းရႏိုင္ပါတယ္။ ယာယီ ပတ္စ္ပုိ႕စ္သေဘာပါ။ ေက်ာင္းသားေတြအေနနဲ႕ ေထာက္ခံစာယူတာေတာ႕ ေတာ္ေတာ္ေလးျမန္ပါတယ္။ <br /><br />ဒါေၾကာင္႕ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းမ်ား ဒဏ္ေငြမထိရေလေအာင္ စာအုပ္သက္တမ္းကုိသတိထားၾကပါလို႕ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ႕ အခြန္ေဆာင္ဖို႕သြားရင္ အေသခ်ာဆံုးက (၈) နာရီခြဲမွာ သံရံုးထဲက ထုတ္ေပးတဲ႕စာရြက္ေပၚမွာ ကုိယ္႕နာမည္ပါဖို႕ပါ။ အစစ အရာရာအဆင္ေျပၾကပါေစ ….<br /><br /><br /><font color="darkred">မွတ္ခ်က္။ ။ ဒီပုိ႕စ္ေလးက သူငယ္ခ်င္းအားလံုးအတြက္ေတာ႕ အသံုး၀င္ခ်င္မွ၀င္မွာပါ။ ဒါေပမယ္႕ စကၤာပူကျမန္မာသံရံုးမွာ အခြန္ေဆာင္တဲ႕ကိစၥေလး ဗဟုသုတအေနနဲ႕မွ်ေ၀တာပါ။</font><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-937653935604873673?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-7637498614852079392008-12-17T07:35:00.001-08:002008-12-26T20:51:03.725-08:00A newly wedded girl was being welcomed at her husband's home in a traditional manner. She was asked to give a little speech. <br /> <br />She addressed as follows: "My dear family members, I thank you for welcoming me in my new home and family", she said "Firstly, with my presence I would not want to create any inconveniences by my being here. I mean that I don't want you all to change your way of life, your routine." <br /> <br />"What do you mean my child?" asked the head of the family. "What I mean dad is: Those who used to wash dishes must carry on washing them. Those who used to do the laundry must carry on doing it. Those who cooked shouldn't stop on my account. Those who used to clean should clean." <br /><br />As for me, I am here just to control your son.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-763749861485207939?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-43863320615319194342008-12-15T06:40:00.000-08:002008-12-26T20:51:55.960-08:00<font face="Zawgyi-One"><br />အိငယ္ မ်က္ႏွာေလးကုိ ၿပံဳးေယာင္ျပဳရင္း<br />“အင္းပါ ေက်ာ္ရာ … ငါတို႕ မေတြ႕ပဲေနၾကရေအာင္ပါ .. မင္းေျပာတာမွန္ပါတယ္ ငါတို႕ဒီထက္ပုိၿပီး မၿငိတြယ္သင္႕ဘူးဆိုတာေလ”<br />“ဖိုးအိေလး … ငါ႕ကုိ စိတ္မဆိုးနဲ႕ေနာ္ … မုန္းလဲမမုန္းပစ္လုိက္ပါနဲ႕ကြာ …. ငါေလ မင္းကုိ ……………”<br />အိငယ္ ျဖက္ကနဲၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ ေက်ာ္ ဆက္မေျပာေတာ႕ပဲ ရပ္ပစ္လိုက္ေလသည္။<br />ထိုအခ်ိန္တြင္ မိုးမ်ားသည္းသည္းမဲမဲ ရြာက်လာသည္။<br />“ေက်ာ္ …. ငါတို႕ဒီေန႕ အကုန္လံုးေမ႕ထားၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲေနရေအာင္ေနာ္ …. ငါ မုိးထဲမွာ ထီးမေဆာင္းပဲ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္တယ္”<br />“မင္း ေနမေကာင္းျဖစ္ဦးမယ္ ဖိုးအိေလးရယ္ …. ထီးေဆာင္းပါ … ငါ ထီးကုိင္ေပးမယ္ေလ …”<br />“ဒီတစ္ေန႕ေတာ႕ ငါ ေနခ်င္သလိုေလး ေနပါရေစေက်ာ္ရယ္” <br />“ငါတုိ႕ေနာက္ဆို ဖုန္းပဲေျပာရေတာ႕မွာေပါ႕ေနာ္ ….” လို႕ အိငယ္ဆိုေတာ႕ … <br />ေက်ာ္က “အင္း ….. ” လို႕ ေျဖခဲ႕တယ္ …<br /><br />တစ္လ၊ ႏွစ္လ၊ သံုးလ ေၿမာက္ ….<br /><br />“ေက်ာ္ ငါ တျခားႏိုင္ငံမွာ အလုပ္သြားလုပ္ေတာ႕မယ္.. မင္းနဲ႕ငါ ေနာက္ဆို အဆက္အသြယ္ျပတ္ခ်င္ျပတ္သြားမွာ ဒါေပမယ္႕ ငါ မင္းကုိ ဘယ္ေတာ႕မွ မေမ႕ဘူးေနာ္ … ”<br />“ဖုိးအိေလး … ငါမင္းနဲ႕ တစ္ခါေလာက္ေတြ႕ခ်င္ေသးတယ္ကြာ …. ငါ လာခဲ႕မယ္ေနာ္ … မင္းကုိ ေပးစရာရယ္၊ ေျပာစရာရယ္ရွိလို႕” .<br />“အင္း .. လာခဲ႕ေလ … ငါလိုတာေတြလိုက္၀ယ္မလို႕ မင္းပါ အေဖာ္လိုက္ခဲ႕ေပါ႕”<br />ေက်ာ္က အိငယ္နဲ႕ လိုတာေတြလိုက္၀ယ္ရင္း နာရီ တစ္လံုးရယ္၊ မိႈ႕ေခါင္းအံုးတစ္လံုးရယ္၊ စိတ္ပုတီးတစ္ကံုးရယ္ လက္ေဆာင္ေပးတယ္ …<br />“ဖုိးအိ … နာရီေလးက မင္းမနက္တိုင္း အိပ္ယာထဖို႕ရယ္ ငါ႕ကုိ မနက္တိုင္းသတိရေစခ်င္လို႕ရယ္ … ေခါင္းအံုးက က်ေတာ႕ ညအိပ္တိုင္းငါ႕ကုိ သတိရဖို႕၊ စိတ္ပုတီးက မင္းပုတီးစိပ္တိုင္းလဲ ငါပါခ်င္လုိ႕ေနာ္”<br /><br />အိငယ္က ၿပံဳးလိုက္ၿပီး<br />“ေအးပါ … မင္းကုိ ငါက ဘယ္ေတာ႕မွေမ႕မွာမဟုတ္ပါဘူး …မင္းက ငါ႕ရဲ႕အခင္ရဆံုး၊ အခ်စ္ရဆံုး သူငယ္ခ်င္းပါကြာ”<br />“အင္း …. ငါ၀န္ခံစရာတစ္ခုရွိတယ္ ….”<br />“ဘာကုိ ၀န္ခံမွာလဲကြ … မင္းက ဘာေတြမ်ား မဟုတ္တာလုပ္ထားလို႕လဲ”<br />“ငါ ဒီစကားမေျပာလိုက္ရရင္ ငါေနလို႕မရေတာ႕လို႕ပါ …. ငါေလ…. ”<br />“အင္း … ဘာျဖစ္လဲ .. .ေျပာ …”<br />“ငါ … မင္းကုိ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးနဲ႕ သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္းေလးခ်စ္တယ္ ဖုိးအိေလးရယ္။ ငါတို႕ ေၾကးအိုးဆိုင္မွာ ထိုင္တဲ႕ေန႕ကတည္းက မင္းကုိခ်စ္ေနၿပီဆိုတာ ငါ႕ကုိယ္ငါသိတာ”<br />“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေက်ာ္ … ငါ႕ကုိခ်စ္တဲ႕အတြက္ပါ … ငါလဲ မင္းကုိအရမ္းခ်စ္တယ္ … ငါ ေက်နပ္ပါတယ္၊ မင္းအခ်စ္ေတြကုိ ငါထာ၀ရသိမ္းထားမယ္ေနာ္”<br />ဒီလိုနဲ႕ အိငယ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ ခြဲခြာခဲ႕ၾကတယ္။ <br /><br />ခုလို ႏွစ္ႏွစ္ႀကီးမ်ားေတာင္ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနခဲ႕ၿပီးခါမွ ငါ႕ဆီဘာလို႕ စာပို႕ရတာလဲေက်ာ္ရယ္ …<br />မင္းတို႕လက္မထပ္ျဖစ္ေသးဘူးတဲ႕လား …. ခုခ်ိန္ထိ မျပတ္မသားစိတ္ေတြနဲ႕ ဒိြဟျဖစ္ေနတုန္းလား ေက်ာ္ …<br />ငါတို႕ ေက်ေက်နပ္နပ္ေရြးခဲ႕ၾကတဲ႕လမ္း မလြမ္းေၾကးေလ ….<br />ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ႕ ငါကေတာ႕မင္းကုိ အရင္လိုခ်စ္ဆဲ ……….<br /><a href="http://kyelpyar.blogspot.com/2008/12/blog-post_3273.html"><< အပုိင္း(၃)သို႕</a><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-4386332061531919434?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-68094757105565414672008-12-15T06:37:00.001-08:002008-12-26T20:53:07.269-08:00<font face="Zawgyi-One"><br />ရင္ထဲမွာ လိႈက္ကနဲ၀မ္းနည္းသြားတယ္။ လူကအားေတြယုတ္သြားသလိုေပ်ာ႕ေခြက်သြားတယ္။ အိငယ္ ကုိယ္႕ကုိကိုယ္ သတိမထားမိခင္မွာပဲ မ်က္ရည္ေတြက တစ္ေပါက္ေပါက္က်ေနၿပီ။ အစ္ကုိက အလန္႕တၾကားနဲ႕<br />“ဟဲ႕ အိငယ္ … ဘာျဖစ္လုိ႕လဲ … ဘာျဖစ္လို႕လဲ” လို႕ေမးေတာ႕<br />“အိငယ္သူနဲ႕အရမ္းေတြ႕ခ်င္လို႕ပါ ….. ” ဆုိၿပီး မ်က္ရည္ေတြပဲက်ေနမိတယ္။ အဲ႕ဒီအခ်ိန္မွာေသခ်ာသိလိုက္တာက အိငယ္သူ႕ကုိ သိပ္ခ်စ္သြားၿပီဆိုတာပါပဲ။ အိငယ္ အရမ္းလန္႕သြားတယ္။<br />သူ႕မွာ တခ်ိန္က်ရင္ လက္ထပ္ရမယ္႕မမႀကီးရွိတယ္။ အိငယ္တုိ႕ ဘယ္လိုမွမဆံုႏိုင္ဘူးဆိုတာလဲ သိတယ္။<br />သိရက္နဲ႕လဲခ်စ္ေနမိတယ္။ အိငယ္ ဘာလုပ္ရမလဲ ေက်ာ္ရယ္။ မင္းကေရာ ငါ႕ကုိခ်စ္ပါ႕မလား။<br /><br />၁၀ ရက္ေလာက္ၾကာသြားၿပီးေနာက္ ….<br /><br />အိငယ္ အလုပ္လုပ္ေနရင္း ဖုန္းသံျမည္လာလို႕ <br />“ဟယ္လုိ”<br />“ဖုိးအိေလး ငါ ျပန္ေရာက္ၿပီ”<br />“ဟာ … ေက်ာ္ … ငါေပ်ာ္လိုက္တာ …. မင္းကုိ မေက်နပ္ဘူးေနာ္ … ငါ႕ကိုမေျပာပဲျပန္သြားတယ္”<br />“ေအးပါ … မင္းေက်နပ္တဲ႕ထိ ငါေခ်ာ႕မယ္ ဟုတ္ၿပီလား … ငါ မင္းကို အရမ္းလြမ္းတယ္ကြာ”<br />“ငါ ခုပဲျပန္ေရာက္တာ မင္းအသံၾကားခ်င္လြန္းလို႕ ငါ ခ်က္ျခင္းဖုန္းဆက္တာကြ”<br />ေက်ာ္ရယ္ … မင္းလဲ ငါ႕ကုိ လြမ္းတယ္တဲ႕လား … ငါ႕အသံၾကားခ်င္တယ္တဲ႕လား ….<br />ငါ အရမ္းေပ်ာ္တာပဲ သိလား …. <br /><br />“ဖိုးအိ မနက္ျဖန္ ငါတို႕ ဘုရားသြားရေအာင္ေလ မင္းနဲ႕လဲေတြ႕ခ်င္လို႕”<br /> “အင္း … ငါလဲေတြ႕ခ်င္တယ္ သြားမယ္ေလ”<br /><br />ေနာက္ေန႕ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေပၚေရာက္ေတာ႕ …..<br />“ဖိုးအိေလး … ငါ မင္းကုိေျပာစရာရွိတယ္ …. ငါ႕ကုိစိတ္မဆိုးနဲ႕ေနာ္”<br />“အာ. … ေျပာစရာရွိတာေျပာကြာ … စကားကုိရွည္တယ္ … ေျပာ … ေျပာ …. ငါ စိတ္မဆိုးဘူး” <br />“ငါ မင္းကုိ ဒီစကားမေျပာခ်င္ဘူးကြာ … ”<br />“ဘာစကားမုိ႕လဲကြာ၊ မင္းနဲ႕ငါၾကားမွာ ကိြဳင္ရွိေနလို႕လား”<br />“မဟုတ္ပါဘူး … ဖိုးအိေလး ….. မင္းနဲ႕ငါနဲ႕ ခပ္ေ၀းေ၀းေလးေနၾကရေအာင္ေနာ္ …. ငါတို႕အဆက္အသြယ္မျပတ္ၾကဘူး လူခ်င္းပဲမေတြ႕ၾကရေအာင္ပါ”<br />“ဘာရယ္၊ မင္းဘာေျပာလိုက္တာလဲ”<br />“ငါတို႕ ဒီထက္ပုိမၿငိတြယ္သင္႕ေတာ႕လို႕ပါ ဖိုးအိေလးရယ္ … ငါကအႀကီးေလ … လုပ္သင္႕တာတစ္ခုကုိ ငါက အရင္စလုပ္မွရမွာ”<br /><br />အိငယ္ရဲ႕မ်က္လံုးအိမ္မွာအရည္ၾကည္ေလးေ၀႕လာေပမယ္႕ မ်က္ရည္လံုး၀မက်ဘူး ….<br />အိငယ္က ႏႈတ္ခမ္းေလး ေစ႕ၿပီး ေက်ာ္႕ကို ခပ္ေငးေငးၾကည္႕ရင္း စိတ္ထဲမွာ စကားေတြ တရစပ္ေျပာေနမိတယ္ <br />“ ငါဒီလိုစကားေတြ မေမွ်ာ္လင္႕ခဲ႕ဘူး ေက်ာ္ရယ္ …. ငါ မင္းနဲ႕အေ၀းႀကီးမေနခ်င္ေသးပါဘူး … တစ္ေန႕မွာ အေ၀းႀကီးေနေပးရမယ္ဆိုတာ ငါသိပါတယ္။ အဲ႕ဒီတစ္ေန႕ထိ ငါေစာင္႕လိို႕မရေတာ႕ဘူးလားဟင္ ….”<br /><br />“ငါ အခုေပ်ာ္ေနတာပါကြာ … မင္းေဘးမွ တူတူေလွ်ာက္ခြင္႕ရေနတာေလးနဲ႕တင္ ငါေပ်ာ္တတ္ခဲ႕တာပါကြာ …..<br />ငါ႕ရင္ထဲမွာ မုိးေတြသည္းေနၿပီ။”<br /><br />“မင္းသိရဲ႕လားဟင္ ငါကေလ မင္းကုိ ပိုင္ဆိုင္ဖို႕ ဘယ္ေတာ႕မွ မႀကိဳးစားဘူး ဆိုတာကုိေလ … ၈ ႏွစ္ေတာင္တြဲခဲ႕တဲ႕ မင္းခ်စ္သူကုိ ငါ ကုိယ္ခ်င္းစာပါတယ္ … ႏွစ္ဘက္အသိုင္းအ၀ိုင္းသိေနၾကတဲ႕ မင္းတို႕ အတြဲကို ငါ႕ေၾကာင္႕ ဘာမွမထိခုိက္ေစခ်င္ပါဘူး … မင္းကိုလဲ သစၥာမရွိတဲ႕သူရယ္လို႕ အေျပာမခံေစခ်င္ပါဘူးကြာ …. ငါ မင္းကုိခ်စ္ေနရယံုနဲ႕တင္ ေက်နပ္ပါတယ္ ေက်ာ္ရယ္”<br /><a href="http://kyelpyar.blogspot.com/2008/12/blog-post_15.html"><< အပိုင္း(၂)သို႕</a>&nbsp;&nbsp;&nbsp;<a href="http://kyelpyar.blogspot.com/2008/12/blog-post_9090.html">ဇာတ္သိမ္းပုိင္းသို႕ >></a><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-6809475710556541467?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-16337643807285958412008-12-15T06:37:00.000-08:002008-12-26T20:56:57.340-08:00<font face="Zawgyi-One"><br />ဂ်ီေတာ႕ခ္ေျပာရေလာက္ေအာင္မအားတဲ႕ေန႕ေတြဆိုရင္ ေမးလ္အတိုေလးေတြ အျပန္အလွန္ပို႕ရင္းနဲ႕ စကားေျပာျဖစ္ခဲ႕ၾကတယ္။ ေက်ာ္က အိငယ္ကုိ “ဖုိးအိ” လို႕ ေခၚတတ္သလို အိငယ္ကလဲ “ေက်ာ္” လို႕ေခၚျဖစ္ခဲ႕ၾကၿပီး “မင္း” ၊ “ငါ” ဆိုတဲ႕ အသံုးအႏႈန္းေတြနဲ႕ တကယ္႕ ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္ေတြလို ရင္းႏွီးခဲ႕ၾကတယ္ ။ တကယ္ေတာ႕ ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္သားရင္ထဲမွာ မျမင္ရတဲ႕ေႏွာင္ႀကိဳးေတြ အထပ္ထပ္ရစ္ေနမိၿပီဆိုတာ ႏွစ္ေယာက္လံုးသတိမထားမိခဲ႕ၾကတာပါ ….<br /><br />ဒီလိုနဲ႕တစ္ေန႕ ….<br /> “ေက်ာ္ေရ … ငါတို႕ ေၾကးအိုးေသာက္ရေအာင္ဟာ … ငါ႕ကုိလာ၀ယ္တိုက္” <br /> “ေအး .. .ဒါဆို ဒီေန႕လည္ မင္းအလုပ္ကို ငါလာခဲ႕မယ္ ေစာင္႕ေန”<br /><br />ေန႕လည္က်ေတာ႕ ေက်ာ္ ေရာက္လာတယ္။ မ်က္မွန္ႀကီးကလဲ တပ္လို႕။ အိငယ္ကေတာ႕ ေနပူလို႕ တပ္လာတယ္ပဲထင္မိတာေပါ႕။ ဒါေပမယ္႕ ဆိုင္ထဲေရာက္ေတာ႕လဲ မ်က္မွန္က မခြ်တ္ဘူး။<br />အိငယ္ကလဲ စကားေျပာရင္ မ်က္လံုးတည္႕တည္႕ၾကည္႕ၿပီးေျပာတတ္တဲ႕သူဆိုေတာ႕ <br />“ဟဲ႕ … မ်က္မွန္ခြ်တ္ဦးဟ … ” <br />“အာ. .. ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဖိုးအိေလးရာ … ငါ႕ဘာသာငါ တပ္ထားတာ”<br />“မင္း မ်က္စိနာေနလို႕လား… မင္းမ်က္မွန္ႀကီးက ငါ႕မ်က္စိထဲ ရႈပ္ေနတယ္ကြ ငါကမင္းမ်က္လံုးကုိၾကည္႕ၿပီးစကားေျပာခ်င္တာ”<br />“မ်က္စိမနာပါဘူး ထားလိုက္ပါ ဖိုးအိရာ မင္းကလဲ ေနာက္မွၾကည္႕” ဆိုၿပီး မ်က္မွန္ကုိလံုး၀မခြ်တ္ခဲ႕ဘူးေလ။<br />အိငယ္က အလုိမက်ဟန္ျဖင္႕ အနည္းငယ္စူပုပ္သြားကာ <br />“ေအး ၿပီးေရာ၊ ငါ႕ေၾကးအိုး ပူေနတယ္ အေအးခံေပး”<br />“ေအးပါ …. ငါလုပ္ေပးမယ္ ” ဆိုၿပီး ေက်ာ္က ၿပံဳး၍ ေၾကးအိုးပန္းကန္းကုိ ေအးေအာင္လုပ္ေပးေနေတာ႕တယ္။<br />အိငယ္က ေက်ာ္႕ကုိ ဘာရယ္မဟုတ္ စိုက္ၾကည္႕မိတယ္။ ေက်ာ္က တစ္ခ်က္သာလွမ္းၾကည္႕ၿပီး သူ လုပ္စရာရွိတာကုိပဲ ဆက္လုပ္ေပးေနတယ္။ မ်က္မွန္ဘာလို႕မခြ်တ္တာလဲကို သိခ်င္ေနေပမယ္႕ အတင္းမေမးခ်င္ေတာ႕လို႕ ႏႈတ္ဆိတ္ၿပီး ပဲေနျဖစ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း မင္းက ဘာ႕ေၾကာင္႕ဆိုတာ ငါ႕ကုိ ျပန္ေျပာျပခဲ႕တယ္ေလ။ <br />“ ဖိုးအိေလးရယ္ … ငါ႕မ်က္လံုးထဲမွာ မင္းကုိခ်စ္တဲ႕အရိပ္ေတြေပၚေနတာ မင္းျမင္သြားမွာစိုးလို႕ပါ” တဲ႕လား …<br /><br />ေနာက္တစ္ရက္ … ထံုးစံအတိုင္းလာေနက်ေမးလ္က ၀င္မလာဘူး … <br />အိငယ္ ေနမထိ၊ထိုင္မသာနဲ႕ ေမးလ္ေတြဆက္တိုက္ပုိ႕ေနမိတယ္ … ဒါေပမယ္႕ ျပန္စာကလံုး၀မလာခဲ႕ဘူး။<br />အိငယ္ စိတ္ပူစျပဳလာၿပီး အလုပ္လဲဆက္လုပ္လို႕မရေတာ႕ေအာင္ ၀မ္းနည္းလာတယ္။ ဘာေၾကာင္႕ဒီလိုခံစားမႈ႕ျဖစ္လဲဆိုတာကိုလဲ ကုိယ္႕ကုိကုိယ္မဆန္းစစ္မိရိုးအမွန္ပါ။<br /><br />ေနာက္တစ္ေန႕မနက္ေရာက္ေတာ႕ သူေနတဲ႕အေဆာင္ကို လိုက္သြားခ်င္စိတ္က ထိန္းမရေတာ႕တာမို႕<br />အစ္ကုိ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္ကုိ လိုက္ပို႕ခိုင္းမိတယ္။ အဲ႕ဒီမနက္က ၆ နာရီပဲရွိေသးတယ္။ သူ႕အေဆာင္နားနီးလာေလ အိငယ္ ရင္ထဲမွာေပ်ာ္ေလပါပဲ … သူနဲ႕ေတြ႕ရေတာ႕မယ္ဆိုတဲ႕စိတ္နဲ႕ေပါ႕။<br />အေဆာင္ေရွ႕ေရာက္ေတာ႕လဲ အစ္ကုိ႕ကုိ သြားေမးေပးဖို႕ အသနားခံရျပန္ေရာ … အစ္ကိုက အိငယ္ကုိ နားလည္သူမို႕ လုပ္ေပးရွာပါတယ္။ အစ္ကုိ ျပန္ထြက္လာေတာ႕ <br />“အိငယ္ နင္႕သူငယ္ခ်င္း နယ္ျပန္သြားတယ္” လို႕ေျပာတယ္။<br /><a href="http://kyelpyar.blogspot.com/2008/12/blog-post_14.html"><< အပိုင္း(၁)သို႕</a>&nbsp;&nbsp;&nbsp;<a href="http://kyelpyar.blogspot.com/2008/12/blog-post_3273.html">အပုိင္း(၃)သို႕ >></a><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-1633764380728595841?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-28238589351173135412008-12-14T22:20:00.000-08:002008-12-26T20:57:18.101-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SUX7hlRptVI/AAAAAAAAAJQ/3aa3VJVVZmI/s1600-h/footsteps.gif"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 175px; height: 132px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SUX7hlRptVI/AAAAAAAAAJQ/3aa3VJVVZmI/s400/footsteps.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279902692522177874" /></a><br /><font face="Zawgyi-One"><br />ဒီေန႕ စေနပိတ္ရက္ …<br /><br />မနက္ခင္းက သာယာ၏။ သို႕ေသာ္လည္း ေနေရာင္ျခည္က စူးရွေနသည္။<br /><br />ျပဴတင္းလိုက္ကာၾကားက တိုး၀င္လာေသာေနေရာင္ျခည္ စူးရွရွေၾကာင္႕ ပိတ္ရက္ကုိ အ၀အိပ္မည္ဟု ႀကံဳး၀ါးထားေသာ အိငယ္ တစ္ေယာက္ အိပ္ယာထက္၌ လြန္႕လူးရင္း ဆက္အိပ္လို႕မရေတာ႕၍ မ်က္ႏွာသစ္ရန္ ထလိုက္ရပါေတာ႕သည္။ ထို႕ေနာက္ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္းနဲ႕ ဘာရယ္မဟုတ္ အီးေမးလ္ကုိ စစ္ခ်င္ေနမိတာနဲ႕ပဲ ကြန္ပ်ဴတာကုိ ဖြင္႕လိုက္ပါေတာ႕တယ္ …<br /><br />ထို႕ေနာက္ ဂ်ီေမးလ္ကုိ ဖြင္႕လိုက္တဲ႕အခါမွာ ….<br />“အိုး …. ေက်ာ္႕ဆီကစာပါလား ” အာေမ႗ိတ္သံေလးတစ္ခ်က္ အိငယ္ ပါးစပ္မွ ထြက္သြားေလသည္။<br /><br />အိငယ္သည္ သူမ မေမွ်ာ္လင္႕ထားတဲ႕ စာတစ္ေစာင္ကုိ စိတ္လႈပ္ရွားစြာျဖင္႕ ဖြင္႕လိုက္မိပါသည္။<br /><br />စာေလးက တိုတိုေလးရယ္ပါ … ဒါေပမယ္႕ အိငယ္ရဲ႕ စိတ္အစဥ္ကုိ အတိတ္ဆီသို႕ဖမ္းစားစုပ္ယူသြားပါသည္ ….<br />“အရင္လို ခ်စ္ဆဲပဲတဲ႕လား ေက်ာ္ …. တကယ္က ငါတို႕ ေ၀းသြားခဲ႕တာ ႏွစ္ႏွစ္ဆိုတဲ႕ ကာလတစ္ခုကုိ ျဖတ္သန္းခဲ႕ၿပီးၿပီေလ …. ”<br /><br />၂၀၀၅ ခုႏွစ္ရဲ႕ ေန႕ေလးတစ္ေန႕မွာ ေက်ာ္ ဆိုတဲ႕ေကာင္ေလးနဲ႕ အိငယ္ဆိုတဲ႕ ေကာင္မေလး တို႕စၿပီး မိတ္ေဆြျဖစ္ခဲ႕ၾကတယ္။ မိတ္ဆက္ေပးတဲ႕သူငယ္ခ်င္းက <br /><br />“ ဟဲ႕ … ဒီေကာင္ႀကီးမွာ မမႀကီးရွိတယ္ … ခ်စ္သူသက္တမ္း ၈ ႏွစ္ေတာင္ရွိေနၿပီ .. ၀ါရင္႕အခ်စ္သမားႀကီး” တဲ႕ <br /><br />သူကေတာ႕ ၿပံဳးလို႕သာေနခဲ႕ပါတယ္ … အိငယ္ကေတာ႕ စပ္စုစြာ … “ ဟဲ႕ နင္႕မမႀကီးက ဘယ္မွာလဲ” ဆိုေတာ႕ “ႏိုင္ငံျခားမွာ ပညာေတာ္သင္သြားေနတယ္” လို႕ နင္က တံုးတိတိပဲေျဖခဲ႕တယ္ေနာ္…<br /><br />ေနာက္ေတာ႕တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ စကားေတြေျပာရင္း အီးေမးလ္လိပ္စာေတြဖလွယ္ရင္း<br />ခင္တတ္တဲ႕အိငယ္က “ ဟဲ႕ … ငါ႕ကုိ အြန္လိုင္းေတြ႕ရင္ေခၚေနာ္ … ငါက ဂ်ီေတာ႕ခ္သာ ၀င္ထားတာ … သူငယ္ခ်င္းေတြအြန္လိုင္းတက္လာရင္ ျမင္တာမဟုတ္ဘူး” လို႕ဆိုေတာ႕ ေက်ာ္က <br />“ေအးပါ …. ငါေခၚမွာေပါ႕” တဲ႕ …..<br /><br />ေနာက္ပုိင္း ေက်ာ္က သူ႕အလုပ္နဲ႕သူ၊ အိငယ္ကလဲ ကုိယ္႕အလုပ္နဲ႕ကုိယ္ မအားလပ္ၾကေတာ႕ မေတြ႕ျဖစ္ၾကေတာ႕ဘူး … ဒါေပမယ္႕ ဂ်ီေတာ႕မွာေတာ႕ ႏွစ္ေယာက္စလံုး စကားေတြ ေတာ္ေတာ္ေလးေျပာျဖစ္ၾကတယ္ … ပုိၿပီးလဲ ရင္းႏွီးခဲ႕ၾကတယ္ … <br />မိုးလင္းလို႕အလုပ္ေရာက္တာနဲ႕ အရင္ဆံုးလုပ္ျဖစ္တဲ႕အလုပ္က ေမးလ္စစ္တဲ႕အလုပ္လို႕ေျပာရေလာက္ေအာင္ သူမတို႕ႏွစ္ေယာက္ ခင္မင္မႈ႕ေတြ ထုထည္ႀကီးလာခဲ႕တယ္ ….<br /><br /><a href="http://kyelpyar.blogspot.com/2008/12/blog-post_15.html">အပုိင္း(၂)သို႕ >></a><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-2823858935117313541?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-77917733675547452952008-12-09T23:51:00.000-08:002009-10-04T01:01:11.211-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SUBROa44L9I/AAAAAAAAAIo/2_1mQmUwYYw/s1600-h/struggle.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/SUBROa44L9I/AAAAAAAAAIo/2_1mQmUwYYw/s400/struggle.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278308071456124882" /></a><br />(Image from http://executivezen.wordpress.com/2008/02/25/6-conclusion/) <br /><font face="Zawgyi-One"><br /><P>လူတိုင္း လူတိုင္းမွာ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြမျဖစ္ရရင္၊ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာေတြလုပ္ခြင္႕မရရင္၊ ေမွ်ာ္လင္႕မထားတဲ႕အဆိုးေတြျဖစ္လာရင္၊ လုပ္သေလာက္လည္းအရာမေရာက္ဘူးဆိုရင္ စိတ္ညစ္မယ္၊ စိတ္ဓာတ္က်မယ္၊ စိတ္အားငယ္မယ္၊ “ငါမွျဖစ္ရေလျခင္း” ဆိုၿပီး ပူေဆြးတာေတြျဖစ္မယ္လို႕ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုကိစၥေတြမျဖစ္သင္႕ဘူး၊ မျဖစ္နဲ႕လို႕တားလို႕မရသလို ျဖစ္လာခဲ႕ရင္လည္း ကုိယ္႕ကုိ ဘယ္သူေတြက ဘယ္လိုပဲအားေပးေပး ကုိယ္႕စိတ္ကုိယ္မွ မေျဖႏိုင္ဘူးဆိုရင္ အရာမေရာက္ပါဘူး။<br />တခ်ိဳ႕ကလဲ ဒီလိုစိတ္အေျခအေနမွာ ဘ၀ကုိ ေရစုန္ေမွ်ာလိုက္ၾကတဲ႕သူေတြရွိသလို၊ တခ်ိဳ႕ကလဲ ဒီလိုစိတ္အေျခအေနမွာ ၾကာရွည္မေနပဲ ကုိယ္႕စိတ္ကုိယ္ ျပန္ျမွင္႕တင္ၾကတဲ႕သူေတြလဲ ရွိၾကပါတယ္။ ျမွင္႕တင္ပံု ျမွင္႕တင္နည္းကေတာ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပါ႕ … တခ်ိဳ႕က တရားထိုင္ၿပီး စိတ္ေတြတည္ၿငိမ္ေအာင္လုပ္တယ္။ တခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ႕ စိတ္ကုိလႊတ္လိုက္ၿပီး စိတ္တိုင္းက် ခဏေနလိုက္တယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ႕ ကစားကြင္းေတြသြားတယ္၊ ဖုန္းေျပာတယ္၊ တစ္ေယာက္တည္း အားရပါးရ ငိုပစ္လိုက္ၾကတယ္။ ဒီလိုနည္းမ်ိဳးစံုနဲ႕ စိတ္ကုိသက္သာရာရေအာင္လုပ္တတ္ၾကတယ္။ <br><br />ကြ်န္မကေတာ႕ စိတ္ညစ္လာရင္ (သို႕) စိတ္ဓာတ္က်လာရင္ ေရႊတိဂံုဘုရားကုိ တစ္ေယာက္တည္းသြားၿပီး၊ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚေရာက္ရင္ ေျမာက္ဘက္မုခ္နားက ဗုဒၶ၀င္ျပခန္းဘက္ဆင္းတဲ႕ေနရာနဲ႕နီးတဲ႕ ေညာင္ပင္နားမွာ ထိုင္ေလ႕ရွိတယ္။(စိတ္မညစ္လဲသြားေလ႕ရွိပါတယ္) ဘုရားရိပ္က စိတ္ေတြအရမ္းေအးခ်မ္းေစတယ္၊ စိတ္ခ်မ္းသာေစတယ္၊ ေသာကေတြ တခ်ိဳ႕တ၀က္ ေျပေစတယ္ေလ …<br><br />ေနာက္တစ္နည္းကေတာ႕ ကြ်န္မစိတ္ညစ္တိုင္း အမ်ားဆံုးလုပ္ေလ႕ရွိတာပါ။ အဲ႕ဒီနည္းက ကဗ်ာေတြ၊စာေတြ ဖတ္ၿပီး စိတ္ကုိ ျပန္ျမွင္႕တင္တာပါ။ စာကေတာ႕ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက စာအုပ္ေတြဖတ္တာမ်ားပါတယ္။ ကဗ်ာကေတာ႕ တစ္ပုဒ္တည္းပါ။ ကြ်န္မ (၇)တန္းအရြယ္မွာ မဂၢဇင္း(မေဟသီလား၊ ပန္းေ၀သီလား နာမည္ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ႕ပါဘူး) တစ္အုပ္ထဲက ဖတ္မိၿပီး သိပ္ႀကိဳက္သြားလို႕ ကူးထားတာေလးပါ။ ကဗ်ာေရးသူကေတာ႕ <font color="darkred" style="font-weight:bold">“ဆရာ ဦးေအးေငြ” </font> ပါ။ “ပန္းခ်ီေအးေငြ” လို႕လဲသိၾကပါတယ္။ <br><br />ဒီကဗ်ာေလးအတြက္ဆရာ႕ကုိ ကြ်န္မသိပ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒီကဗ်ာေလးဖတ္ၿပီးတိုင္း က်ေနတဲ႕ကြ်န္မရဲ႕စိတ္အေျခအေနက ပံုမွန္ျပန္ေရာက္သြားတတ္လို႔ပါ္။ ကြ်န္မခ်စ္တဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ စိတ္ညစ္၊ စိတ္ဓာတ္က်၊ အားငယ္တိုင္း ဒီကဗ်ာေလးကုိ ပုိ႕ေပးေလ႕ရွိပါတယ္။ ခုလည္းပဲ ကြ်န္မခ်စ္တဲ႕ ဘေလာ႕ေမာင္ႏွမ၊သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိ ဒီကဗ်ာေလး မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္ေနာ္္။ <br /></P><br /><u>ရုန္းရင္းကန္ရင္း</u><br /><br />ေလထန္တိုင္းသာ ပြင္႕ေၾကြပါမူ<br />ဘယ္မွာပန္းမ်ား က်န္မည္နည္း။<br /><br />လိႈင္းပုတ္တိုင္းသာ ကမ္းၿပိဳပါမူ<br />ဘယ္မွာေျမႀကီး က်န္မည္နည္း။<br /><br />က်ရႈံးတိုင္းသာ ငိုရပါမူ<br />ဘယ္မွာမ်က္ရည္ က်န္မည္နည္း။<br /><br />အေမွာင္တစ္၀က္ လင္းတစ္၀က္သည္<br />တစ္ရက္တစ္ခါ ႀကံဳျမဲသာတည္႕<br />အရံႈးတစ္လွည္႕ ႏိုင္တစ္လွည္႕မွာ<br />မ်က္လွည္႕ပမာ ေတြ႕ၿမဲသာတည္႕<br />ဘ၀သည္ကား တိုက္ပြဲမ်ားပင္<br />လႈပ္ရွားရေသာ လူ႕ရြာေတာ၀ယ္<br />လင္းေသာေမွာင္ေသာ ေအာင္ေသာရံႈးေသာ<br />ခ်စ္ေသာမုန္းေသာ သစ္ေသာေဟာင္းေသာ<br />ေကာင္းေသာဆိုးေသာ ညိႈးေသာလန္းေသာ<br />ၾကမ္းေသာႏုေသာ ပူေသာေအးေသာ<br />ေစာေၾကာစိတ္ျဖာ မေနသာ။<br /><br />လဲရာကထ က်ရာကတက္<br />ပ်က္ရာကေဆာက္ ေရွ႕သို႕ေလွ်ာက္၍<br />ေရာက္ရာဘ၀ အားမာန္ျပရင္း<br />ရုန္းရကန္ရ မည္တကား ………..<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-7791773367554745295?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-43496102721054428662008-12-09T18:44:00.000-08:002008-12-26T20:59:42.858-08:00<font face="Zawgyi-One"><br />ဒီပံုေလးေတြကုိ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ေဖာ္၀ဒ္ေမးလ္ထဲကရတာပါ။ သူတို႕ေလးေတြ ေတြးၿပီး ေျဖထားတဲ႕ အေျဖေလးေတြကုိဖတ္ရင္း ကြ်န္မ ရယ္ေမာရသလို သူငယ္ခ်င္းေတြကုိလဲ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္လို႕ မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္ရွင္။ ၿပံဳးေပ်ာ္ႏိုင္ၾကပါေစ။<br /></font><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/ST8tHcLSDiI/AAAAAAAAAHw/Og6IAbxbULU/s1600-h/No1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 70px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/ST8tHcLSDiI/AAAAAAAAAHw/Og6IAbxbULU/s320/No1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277986894147358242" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/ST8tY-4LodI/AAAAAAAAAH4/Tr5S_zaUJRY/s1600-h/No2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 239px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/ST8tY-4LodI/AAAAAAAAAH4/Tr5S_zaUJRY/s320/No2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277987195520262610" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/ST8te1EbSLI/AAAAAAAAAIg/gG4iPSyvH0Q/s1600-h/No7.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 252px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/ST8te1EbSLI/AAAAAAAAAIg/gG4iPSyvH0Q/s320/No7.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277987295966480562" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/ST8tY0qDpgI/AAAAAAAAAIA/r5C7GN4DSWA/s1600-h/No3.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 194px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/ST8tY0qDpgI/AAAAAAAAAIA/r5C7GN4DSWA/s320/No3.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277987192776664578" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/ST8tZBmdmvI/AAAAAAAAAII/jFGzPAG0fhA/s1600-h/No4.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 293px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/ST8tZBmdmvI/AAAAAAAAAII/jFGzPAG0fhA/s320/No4.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277987196251249394" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/ST8tZfN7NvI/AAAAAAAAAIQ/U5SQJ8HoHyE/s1600-h/No5.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/ST8tZfN7NvI/AAAAAAAAAIQ/U5SQJ8HoHyE/s320/No5.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277987204201395954" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/ST8tZfGrrXI/AAAAAAAAAIY/UBJ87lFB1Ac/s1600-h/No6.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 263px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/ST8tZfGrrXI/AAAAAAAAAIY/UBJ87lFB1Ac/s320/No6.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277987204171017586" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7777193792418962547-4349610272105442866?l=kyelpyar.blogspot.com' alt='' /></div>ၾကယ္ျပာhttp://www.blogger.com/profile/09474947510232424533noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7777193792418962547.post-39856431103762439672008-12-08T08:18:00.000-08:002008-12-26T21:03:30.768-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/ST6k3C4ADwI/AAAAAAAAAHo/_sQ5uI9UgAs/s1600-h/cane1.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 253px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_6tcLy4V3Ulc/ST6k3C4ADwI/AAAAAAAAAHo/_sQ5uI9UgAs/s320/cane1.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277837078896316162" /></a><br /><font face="Zawgyi-One"><br />ဆရာေမာင္သစ္ဆင္းေရးတဲ႕ “ေၾကာက္စိတ္ႏွင္႕ သင္႕ဘ၀ မ်က္ႏွာဖံုးေဆာင္းပါးမ်ား” ဆိုတဲ႕စာအုပ္ထဲက “တုတ္တစ္ေခ်ာင္း၏ အတၳဳပၸတၱိ” ဆိုတဲ႕ ေဆာင္းပါးကုိ ကြ်န္မ အလြန္ႏွစ္သက္လို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ မွ်ေ၀ခ်င္ပါတယ္။<br /><br /><br /><br /><br /><br /><u>ျဖစ္ရပ္(၁)</u><br /><br />ကေလးငယ္သည္ လြယ္အိတ္ကုိ ေ၀ွ႕ရမ္းလ်က္ အိမ္ရွိရာသို႕ အေျပးလာေန၏။ လမ္းတြင္ ေတြ႕သမွ် ေရအိုင္ငယ္၊ ရႊံ႕ကြက္ငယ္တို႕ကုိ လႊားခနဲ လႊားခနဲ ခုန္ေက်ာ္၍ လာသည္။ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ အေပ်ာ္ျဖင္႕ ၀င္းပေန၏။ အိမ္သို႕ ျမန္ျမန္ သူျပန္ေရာက္ခ်င္လွၿပီ။ သူ႕ေအာင္ျမင္မႈကုိ မိဘႏွစ္ပါးအား ေျပာျပခ်င္လွၿပီ။ အားရ၀မ္းသာ ျဖစ္သြားၾကမည္႕ မိဘတို႕၏ ပီတိမ်က္ႏွာကုိ ျမင္ခ်င္လွၿပီ။ “ဒါမွ ငါ႕သား…… ကြ” ဟူေသာ အေဖ၏ ခ်ီးမြမ္းသံကုိ ၾကားခ်င္လွၿပီ။ ၿပံဳးရယ္လ်က္ရွိေသာ အေမ၏ အနမ္းေႏြးေႏြးကုိ ခံယူခ်င္လွၿပီ။ ကေလးငယ္သည္ ေျခလွမ္းမ်ားကို အရွိန္ပုိျမွင္႕လိုက္၏။<br />ေရွ႕မွာ အိမ္ကုိ ျမင္ေနရၿပီ။<br />အိမ္ေရွ႕တြင္ စိုက္ပ်ိဳးထားသည္႕ တစ္ေပခြဲခန္႕ ျမင္႕ေသာ ပုဏၰရိပ္ပင္တန္ုးကို သူ ခုန္ေက်ာ္လိုက္၏။ ခါတိုင္း ဘယ္လိုမွ မလြတ္ဘဲ သစ္ခက္သစ္ညြန္႕ တို႕ကုိေျခဖ်ားျဖင္႕ ခတ္မိၿမဲ ျဖစ္ေသာ္လည္း သည္ေန႕အဖို႕ လံုး၀ ကြ်တ္ကြ်တ္လြတ္လြတ္ ျဖစ္သြားသည္႕အခါ သူ အံ႕ၾသသြားေလသည္။ သို႕ရာတြင္ ၾကာၾကာ မအံ႕ၾသႏိုင္ဘဲ အိမ္ေပၚသို႕တဒုန္းဒုန္း ေျပးတက္သြားခဲ႕သည္။ ပါးစပ္ကလည္း “အေဖေရ …. အေမေရ” ဟု ေအာ္ေခၚလာခဲ႕၏။<br />အေဖသည္ ဧည္႕ခန္းထဲ႕က ပက္လက္ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္ေနသည္။ ဆူညံစြာ ေျပးတက္လာသည္႕ သားျဖစ္သူကို မ်က္ေမွာင္ကုတ္၍ ၾကည္႕ေန၏။ ကေလးငယ္သည္ ဖခင္ကုိ ျမင္ေသာအခါ အေျပးကေလး ခ်ဥ္းကပ္သြားေလသည္။<br />“အေဖ … ကြ်န္ေတာ္ေလ စာေမးပြဲေအာင္တယ္ဗ်၊ သိလား”<br />“ဟင္ … ဟုတ္လား၊ တယ္ေတာ္ပါလား … လာစမ္းပါဦးကြ”<br />အနီးသို႕ေရာက္သည္ႏွင္႕ အေဖ၏ လက္တစ္ဖက္ ေျမာက္တက္သြားသည္ကို ရိပ္ခနဲ႕ ျမင္လိုက္ရ၏။ မေရွးမေႏွာင္းပင္ ျဖန္းခနဲ႕ အသံႏွင္႕အတူ သူ႕နားရင္းမွာ ပူခနဲ႕ ခံစားလိုက္ရၿပီး မ်က္စိထဲမွာ ၀င္းခနဲ ျဖစ္သြား၏။ ကေလးငယ္၏ ဦးေခါင္းသည္ ေရွ႕သို႕ စိုက္ခနဲ႕က်သြားေလသည္။ <br />မယံုႏိုင္စြာ၊ ထို႕ေနာက္ ထိတ္လန္႕စြာ ေမာ႕ၾကည္႕မိေသာအခါ အေဖ၏ အနီေရာင္မ်က္ႏွာကို ျမင္လိုက္ရသည္။<br />“ေအာင္ရံုနဲ႕ ဘာလုပ္ရမွာလဲ”<br />ကေလးငယ္သည္ ပါးစပ္ အေစာင္းသား၊ မ်က္လံုးအျပဴးသားႏွင္႕ ေမာ႕ၾကည္႕ေန၏။ ႏႈတ္ခမ္းမ်ား တုန္လႈပ္စျပဳလာသည္။<br />“ေဟ႕ေကာင္ ငါေမးေနတယ္ေလ၊ ေ�